Kijk, u weet natuurlijk dat ik al jaren 25 ben, en dat ik dus jaren jonger ben dan u allemaal.
Maar toch voel ik me soms oud.
Want ik zie die rimpels in mijn ooghoeken heus wel. Alleen ik verkeer nog steeds in de ontkenningsfase. En ik ben 25. En dan krijg je nog geen rimpels. Dus. Het kan eigenlijk ook niet dat ik ze zie.

In ieder geval kan ik dus echt niet geloven dat het bijna 2010 is.
2010, het begin van een heel nieuw decennium!
Mijn hand weigert om 2010 te schrijven. 2009 doet ‘ie nog net, maar 2010 lukt gewoon echt niet.

Weet u het begin van het laatste decennium nog? De jaarwisseling van 1999-2000?
Ik dus wel.
Alsof het gisteren was.
En dat is vreemd. Want het was niet gister, het is bijna tien jaar geleden.

En dan ga ik dus denken, hè.
Heel soms doe ik dat. Denken.
Ik dacht na over het feest waar ik was op oudejaarsavond 1999, en hoe we daar spraken over de komst van de euro, en de millenniumbug.
En ik moet toegeven, sinds dat feest is er een boel gebeurd.

Zo studeerde ik af. Drie keer maar liefst.
Ik werkte voor een ingenieursbureau, een middelbare school, en the County.
Ik besteedde uren dan wel dagen of weken aan het kijken van the Sopranos, Dexter, Family Guy, en 24.
Ik dacht na over wat ik nu eigenlijk wilde uit het leven. En wat ik nu echt belangrijk vond.
Ik woonde in Nederland, Marokko en de VS, in zes verschillende huizen. Twee daarvan kocht ik. Met twee verschillende mannen.
Ik at voor het eerst sushi. En ging nooit eerder in tien jaar zoveel uit eten.
Ik reisde de halve wereld rond, en vergrootte all by myself het gat in de ozonlaag.
Ik deed belijdenis.
Ik kreeg dus rimpels. Tezamen met een man. Ik vermoed dat hier sprake is van een causaal verband trouwens.
Ik ging naar begrafenissen, maar werd ook tante van twee lieve nichtjes, en moeder van Kobus.
Ik las alle Harry Potter en Twilight boeken, keek drie Lord of the Rings films, Lost in Translation, V for Vendetta, en honderden andere films, en brandde al mijn cd’s op mijn iPod.

Het is snel gegaan, de afgelopen tien jaar. En ik word ouder.
Gelukkig weeg ik nog steeds ongeveer hetzelfde. En ik heb nog geen grijze haren ondekt.
Maar ik kijk toch stiekem ook wel weer uit naar de volgende tien.
Bring it on!

Ik heb iets met molens.
Of beter gezegd, de melkboer en zijn familie heeft iets met molens.
En daarom ik nu noodgedwongen ook.
En nu is het zo dat de melkboer zichzelf graag in een mysterieuze waas hult op dit log.
Maar op dit moment is hij op reis. En dus heeft hij zakendiners, drukke vergaderingen en zuipt hij elke avond veel bier met klanten in de hotelbar andere belangrijke dingen. En hopelijk leest hij deze post dus gewoon nooit.
En anders is dit misschien wel mijn kans op die felbegeerde  verlovingsring. Want stel dat de melkboer de scheiding aanvraagt, vanwege het feit dat ik allerlei onthullingen over zijn leven op mijn log zet, dan kunnen we ons tijdens onze verzoening verloven, en krijg ik alsnog die ring.

Ja.
Molens dus.

Dit is het geboortehuis van de melkboer.
En het geboortehuis van de papa van de melkboer.
Mijn schoonouders wonen nu nog steeds in dit huis.
En als u weet waar dit ligt, weet u dus waar de melkboer vandaan komt ga er dan heen. Op zaterdag. Over een paar weken. Want dan zijn wij daar ook, en dan kunnen we elkaar ontmoeten!
Helaas staat de molen er niet meer. In de jaren zestig brandde hij af.

Ik hou van dit soort oude foto’s.  Fantaseren over de mensen die erop staan, is één van mijn favoriete tijdsbestedingen.

De melkboer en ik gaven elkaar ook het ja-woord bij een molen. Weet u ook waar deze staat?
Och, och wat is het toch gezellig hier. Met de nieuwe quiz ‘Guess the location of de molen’.

Afgelopen zondag, tijdens ons uitstapje, bezochten we ook een molen.

Sorry. De melkboer wil echt incognito blijven. En ik ben diep van binnen een enorme schijterd. Dus hier zult u het mee moeten doen.
Einde.

Ik weet trouwens nog veel meer van molens. Allerlei smeuïge details over verschillende types en hoe ze werken enzo. Maar daar zit u vast niet op te wachten.
U wilt foto’s van de melkboer. Dat weet ik heus wel.

Dit is een foto van mijn oma. Op 29 juni 197884.
Dat vage witte ding in haar handen ben ik.
Vers uit de baarmoeder van de pers.
Sorry trouwens voor de slechte kwaliteit.
Maar het is een polaroid. Uit de jaren zeventig tachtig. Dus dan krijg je dat.

En hier zijn we nog een keer. Op 29 juni 198086. Mijn tweede verjaardag.
Ik was toen al heel fashion forward, dat ziet u. Alleen maar aandacht voor die mooie kralenkettingen.

Mijn oma was een geweldige oma.
Allerlei herinneringen heb ik aan haar. En ik zou over elke herinnering wel een logje kunnen schrijven.
Over de logeerpartijen.
Over verjaardagen, moederdagen en feestdagen.
Over bezoeken aan de Efteling. En het Spoorwegmuseum. En Bunschoten-Spakenburg.
Over haar werk bij de gemeente.
Over de bezoeken van, en aan, al mijn oudooms en -tantes.
Over alle verhalen die ze vertelde over haar opa’s en oma’s.
En over de adviezen die ze me meegaf over het leven.
En natuurlijk ook over de heerlijke griesmeel die ze maakte. Dat logje schreef ik al eens laatst.

Mijn oma was jarig op 31 juli.
Ze zou vandaag 76 jaar geworden zijn.
Helaas leeft ze niet meer.
Zomaar, onverwacht, is ze in december 2004 overleden.

En ik vind het zo jammer dat ze de melkboer nooit heeft gezien.
En Kobus.
Want ze had zo kunnen lachen met de melkboer.
En ze zou de allerleukste en allerliefste overgrootoma ever geweest zijn.
Gewoon, omdat ze ook de allerleukste en allerliefste oma ever was.

 We bezochten San Juan, een tropisch regenwoud, gingen met de boot naar een afgelegen eiland, zwommen in zee en deden allerlei andere dingen waar ik u niet mee wil vervelen. Daarnaast wil ik u, en mezelf, ook niet jaloers maken.Of wanhopig.