Op training
De afgelopen drie dagen had ik een training in de stad.
In alle vroegte, nu ja alle vroegte moet u bij mij met een korrel zout nemen, dus beter gezegd, rond kwart over zeven, wandelde ik in het ochtendzonnetje naar het station.
Maar kwart over zeven is echt vroeg voor mij. Normaal draai ik me dan nog een laatste keertje om. En nu liep ik buiten.
Buiten. Op het verschrikkelijk tijdstip van kwart over zeven.
Toch zou ik dat vaker moeten doen.
Wandelen in de ochtendzon.
Want het was heerlijk. De rust, de koelte, het opkomende zonnetje, de fluitende vogeltjes.
Tien minuten lopen van de MilkMansion staat het schattigste stationnetje van Pennsylvania.
En toen, na een half uurtje in de trein, stond ik ineens midden in de stad.
Midden in het geluid, de ontbijtgeuren van alle eetkarretjes, de uitlaatgassen, en de mensenmassa.
Ik hou van de stad.
Ik hou van de drukte, de diversiteit, het kosmopolitische, het anonieme.
Rechts achter ziet u nog net William Penn. Die kijkt vanaf City Hall uit over zijn stad.
In dit mooie gebouw verbleef ik de hele dag. Het is overigens van binnen een stuk minder mooi. Zeker als je drie dagen lang training krijgt over een specifieke subsidie stroom. Dan zie je soms het mooie even niet meer. Behalve dan van één van de trainers. Een erg mooie African American. Zo eentje waar ik weleens een beschuitje mee zou willen eten.
Aan het eind van de laatste dag waren we iets eerder klaar. En dus had ik tijd om even langs de Macy’s te gaan.
En de Macy’s, die zit dus echt in het mooiste gebouw van de stad.
Ze hebben zelfs een orgel. Waar ze dat orgel voor nodig hebben, weet ik trouwens niet. Maar ze verkopen wel gave schoenen.
En mensen, mensen, ik moet u nog even vertellen over het weer. Want het wordt lente. Echt.
Er ligt bijna geen sneeuw meer.
De krokusjes komen op.
En zo wandelde ik weer terug naar huis. Met een lentezonnetje op, en een boel nieuwe kennis in, mijn hoofd.
Niet dat dat kan, want ik weet natuurlijk alles al, maar toch.
Ik leerde wel één zeer nuttig ding.
Te weten, the golden rule.
Kent u die?
De golden rule zegt: Trouw niet voor je veertig bent He who has the gold, makes the rules.
En toen dacht ik meteen, “o, daarom ben ik thuis dus niet de baas.”
En sorry, maar er is wat construction work aan de gang hier. Voor een lenteachtige layout. Want die sneeuw, die past dus echt niet meer. Net als mijn nieuwe kop en achtergrond. Maar binnenkort passen ze wel. Mark my words.
