En toen zei de verloskundige: ‘Vanaf nu moet u echt elke twee weken langskomen, hoor. En dit is het lijstje met alle spullen die u mee moeten nemen voor de bevalling, en het lijstje met alle spullen die u in huis moet hebben.’
‘Bevalling, bevalling?’ denk ik, ‘spulletjes?’
‘Kraamverband? Wat is dat?’
‘En elke twee weken op controle? What happened to elke zes weken?’

Ineens realiseer ik het me.
Ik ben zwanger.
En terwijl ik even niet oplette, arriveerde ik zomaar ineens in het derde trimester van de zwangerschap.
Het derde trimester. Dat betekent dat het eind in zicht komt.
Binnenkort moet ik weer bevallen.
Binnenkort ga ik Keesje in levende lijve zien!

Prompt droom ik ook voor het eerst over de baby. En word in paniek wakker met het idee dat ik nog heel veel dingen moet doen.

Ik moet een kinderkamer inrichten.
Ik moet de maxi-cosi uitsoppen.
Ik moet de doos met babykleertjes van zolder halen.
Ik moet nadenken over een nieuw bed voor Kobus, de wachtlijsten op de kinderopvang, de toekomstige naam voor Keesje, de geboortekaartjes, een mogelijk bezoek aan Nederland, en vooral, over hoe ik ook dit kind gezond en snel ga baren. En wie gaat er eigenlijk op Kobus passen tijdens de bevalling?
Ik moet een buikfoto maken.
Ik moet een kapot box kleed uit elkaar halen, herdesignen en weer in elkaar zetten.
Ik moet een kleedje afbreien, en er een randje langs haken. En ik wil moet ook nog een t-shirtje naaien.
Ik moet shoppen. Ik moet vooral nog veel shoppen.
En ik moet nog meer roze koeken bakken, logjes schrijven, een Koninginnedagfeest organiseren, de schoonfamilie op bezoek ontvangen, bbq’en met vrienden, doorwerken tot de bevalling, de huiskamer eindelijk eens inrichten, en nog meer van dit soort dingen.

Maar vooral, ik moet genieten. En daarom hoef en moet ik eigenlijk ook weer niet zoveel.
Ik moet genieten van Kobus, de zwangerschap, het mooie weer, en deze bijzondere tijd. En dat doe ik.

Als u me dan nu wilt excuseren, dan ga ik even op zolder op zoek naar het wipstoeltje, het babyspeelgoed, en de flesjes. En daarna ga ik een lijstje maken. Met alle dingen die ik nog moet doen.

Hèhè.
Eindelijk is het weekend.
Ein.de.lijk.
Eindelijk hadden we van de week onze eerste, en waarschijnlijk laatste, echo.
En na zo lang wachten, is het toch wel even fijn om te zien dat alles erop en eraan zit. Het kindje is gezond. En lag al met het hoofdje naar beneden.

En hier is hij of zij dus.
De ongeboren melkboerbeeb. Aka Keesje.
Voor de duidelijkheid, we weten het geslacht niet.
Maar het is een meisje. Denk ik zeker te weten.

En na al die leuke reacties op mijn verzoek tot een working title en weblognaam ben ik erg blij om u te vertellen dat Keesje vanaf nu dus Keesje heet.
Dank je wel Sanneke, ik las de naam, en wist meteen, dit is hem!

Ja, en toen baalde ik een beetje.
Vanochtend, toen ik op mijn werk zat.
En de telefoon ging.
Het was het ziekenhuis.
In verband met onze eerste echo, komende woensdag.

En om het nog even te benadrukken, ik typte eerste echo.
Eerste.
Want we kregen er nog geen.
Geen vroege echo, omdat er geen noodzaak voor was, en ik graag, net zoals bij Kobus, wil bevallen in een geboortecentrum. En in het geboortecentrum is geen echo apparaat. En dus moet je speciaal naar het ziekenhuis. En dat doe je dus normaal gesproken alleen met twintig weken.

En ik had heb er zin in.
Zoooo’n zin.
In de echo.
Even zeker weten dat alles goed is.
En eindelijk eens even onze toekomstige zoon dan wel dochter bekijken.
Want ik wacht al zo lang.
En ik ben heel geduldig en nuchter, maar nu niet meer.
Ik wil nu die echo. Nu.
Of woensdag. Dat mag ook.

Alleen, er is een probleempje.
Het gaat namelijk woensdag weer sneeuwen. Niet zo veel als dit weekend, maar er wordt nog zo’n extra dertig centimeter voorspeld. En dus belde het ziekenhuis om de afspraak te verzetten. Want woensdag zijn ze de hele dag dicht. Behalve voor spoedgevallen.
En helaas kan ik pas na onze vakantie voor een nieuwe afspraak terecht. En ik wilde zo graag op vakantie met de wetenschap dat ons kindje gezond is.
Dus nu baal ik.
Een beetje.
Want mijn geduldige zelf moet dus nu gewoon nog twee weken langer wachten.
En dat gaat niet. Want ik ben helemaal niet zo geduldig. Of nuchter. Echt, ik doe maar alsof!

Om mezelf en u, mijn trouwe lezers, wat op te vrolijken, eindig ik met een You Tube clipje.
Met het sinds kort favoriete nummer van Kobus, de melkboer en Cisca.
Helaas staat de Nederlandse versie niet online, maar de Amerikaanse versie is net zo leuk.
Vooral de sax solo. Die doet het helemaal voor mij.
En dat natuurlijk in combinatie met al de dierengeluiden, de stoere videoclip, en die lekkere zanger.
En de beeb houdt ook van dit liedje. En trappelt vrolijk wat rond. En daar geniet ik dan nog maar wat extra van.

Ok, ik geef nu vast toe dat dit geen orgineel logje wordt, maar toch, ik moet het vragen.
Want u begrijpt natuurlijk nu wat er de afgelopen maanden vooral door mijn hoofd ging.
O, wat zien de wc potten van de MilkMansion er mooi uit van de binnenkant, en o, wat slaapt mijn bed toch lekker.
Ik vraag me namelijk de hele tijd af hoe het nu verder moet met kobusenco.com.
Want ja, Kobus is Kobus, die geen Kobus heet, maar hoe moet dat dan met de ongeboren beeb? Noemen we die Co, zoals zij al met tegenzin voorstelde?
Persoonlijk vind ik dat dus niet echt iets. …Excuses voor alle Co’s die hier meelezen…
En helaas, ik ben volkomen ongeïnspireerd, en de melkboer heeft ook nog geen brainwave gehad, zoals de vorige keer. Hij komt niet verder dan Nummer Twee.
Na lang beraad, ik overlegde zelfs met mijn moeder, heb ik besloten om maar gewoon uw hulp en advies in te winnen.
Dus, wat denkt u? Heeft u suggesties voor the working title, en dus de lognaam, van de nieuwe melkboerbeeb?

Nogmaals bedankt trouwens voor al uw felicitaties, via log, mail en twitter. Wat is dat bijzonder!