De gehele wet is meer dan 2300 pagina´s, en dus het is niet zo verbazingwekkend dat de meeste Amerikanen eigenlijk niet eens precies weten wat er in staat. En ik zal het maar eerlijk zeggen, ik weet het ook niet.
Maar toch, ik ga een poging doen. Om de Bill in een notendop te beschrijven.

Vanaf 2014 gaan onverzekerde mensen verplicht een boete betalen. Of te wel, het wordt verplicht om verzekerd te zijn. En dat is hier in de VS een groots iets. Op dit moment zijn namelijk zo’n 72 miljoen Amerikanen onverzekerd. Onderzoek wijst verrassend genoeg uit dat deze onverzekerde groep vooral bestaat uit jongeren, senioren met een so called pre-existing condition, en arme mensen.

Deze drie groepen krijgen in de nieuwe wet extra aandacht. Zo is vastgelegd dat jongeren tot 26 jaar verzekerd mogen blijven bij hun ouders. En verzekeringsmaatschappijen mogen in de toekomst geen nieuwe clienten meer weigeren op basis van hun huidige gezondsheidssituatie. Bedrijven met meer dan 50 werknemers moeten op zijn minst een gedeeltelijke verzekering aanbieden aan hun werknemers. En, tot slot, als klap op de vuurpijl, komt er een subsidie. Zo komt bijvoorbeeld een familie van 4 met een inkomen lager dan 88000 dollar per jaar straks in aanmerking voor een gedeeltelijke subsidie voor de verplichte verzekering.

Voor de gemiddelde Nederlander zijn dit weinig schokkende maatregelen, maar voor de gemiddelde Amerikaan is deze wet één van de grootste binnenlandse politieke veranderingen sinds de jaren vijftig. Het is het gesprek van de dag, iedereen heeft een mening, en verkondigt deze zeer gepassioneerd tijdens bijvoorbeeld de lunchpauze op het werk.

En de gemoederen lopen hoog op. Afgelopen week vlogen stenen door de ruiten van zowel Democratische als Republikeinse representatives, en spanden dertien Republiekse District Attorneys een rechtszaak aan tegen de Amerikaanse federale overheid.

De discussie gaat, zoals ook al terugkwam in de reacties op het vorige logje, voornamelijk over socialisme en inmenging van de overheid versus de vrijheid en de soevereiniteit van het volk en de staten. En het gaat natuurlijk ook over geld. Maar dat laatste wist u allang.

Zoals u ongetwijfeld weet, heeft de VS sinds afgelopen weekend een nieuwe health care bill. En nu bedacht ik me, dat u vast wel eens wilt weten hoe het allemaal precies zit. Met die bill.
En wie kan dat nu beter vertellen dan ik?

Dus voilà, bij deze mijn versie.
In simpele taal. Niet dat ik denk dat ik u simpel bent, maar ik hou zelf wel van simpel. En trouwens, eigenlijk was het allemaal heel simpel wat er het laatste jaar hier is gebeurd. Ik snap echt niet wat voor heisa iedereen erover maakt.

Het zit zo.

Er was eens een president van een land. En die president wilde heel graag een hervorming van de gezondheidszorg. De gezondsheidszorg slokte namelijk een groot gedeelte van het budget van het land op, miljoenen mensen waren onverzekerd, zieke mensen konden maar moeilijk een verzekering krijgen, en mensen met pijntjes renden nogal snel naar de emergency room.
De voorgangers van de baas wilden de gezondheidszorg ook al eens hervormen, maar dat lukte nooit. De bewoners van het land hielden namelijk van vrijheid. En dus wilden zij weinig inmenging van de overheid in hun dagelijks leven.
Op de eerste dag van zijn presidentschap besloot de president om samen met zijn kornuiten een begin te maken met het schrijven van een nieuwe wet om de problemen in de gezondheidszorg aan te pakken. Maanden gingen voorbij, en ondertussen werd de bevolking door de media doodgegooid met informatie over de gezondsheidszorg.
Eerst schreef the House of Representatives (zeg maar de Tweede Kamer) een wet. De Senaat (zeg maar de Eerste Kamer) ontwikkelde daarna een soort tegenwet, en keurde deze eind 2009 goed. Ondertussen verloor de president een cruciale kornuit in de Senaat, en moest er dus een trucje bedacht worden om de veranderde wet alsnog weer te kunnen veranderen, en uiteindelijk goedgekeurd te krijgen.
Het trucje heette reconciliation. Niemand weet precies wat dat is.
Het is een soort groots duister geheim.
Reconciliation.
Maar wat het geheim is doet er niet meer toe.
Want de wet is goedgekeurd. Afgelopen zondagavond om elf uur ‘s avonds. Er werd nog wat gebakkeleid over abortus terminologie, maar uiteindelijk kwam het tot een stemming. Alle tegenstanders van de president stemden tegen, maar uiteindelijk stemde een krappe meerderheid van het Huis voor.
Dinsdag ondertekende de president de wet, en langzaam gaat nu de praktische invoering beginnen.

Hallo.
Bent u er nog?

Echt?

Nu ja.
Zo ging het dus ongeveer.
Denk ik.
En over wat er verder allemaal in de wet staat, doe ik maar geen uitspraken.

Ik ga me namelijk maar weer gewoon bezig houden met zaken waar ik echt verstand van heb.
Zoals poepluiers verschonen.
En roze koeken bakken.
En dan schrijf ik morgen weer gewoon een logje over Kobus. Met een leuke foto erbij.

U wilt actuele berichten.
Over het weer.
Rechtstreeks vanuit de oostkust van de VS.
En dat snap ik.
Want het weer is hier behoorlijk spectaculair.
En zelfs in Nederland is het overal op het nieuws.
Ik kreeg zomaar een email van iemand van Radio 1, mensen mensen, ik word nog eens beroemd.
Van vrijdagavond tot zaterdagmiddag sneeuwde het.
En er kwam een boel naar beneden.
Uiteindelijk viel er 28.6 inch. En dat is ruim zeventig centimeter.

En mensen, ik kan u zeggen, zeventig centimeter is echt veel.
Dat is dijhoogte. Of om de melkboer te citeren na het leegschuiven van de oprit: ‘Ik kreeg er bijna een koud kopje van’.

Deze foto’s zijn van ‘s ochtends vroeg.
Toen de melkboer nog dacht wij nog dachten dat we elk uur sneeuw gingen schuiven zodat we aan het eind van de dag niet alles in één keer hoefden te doen.

Aan het eind van de dag kwamen de sneeuwschuivers al een keertje langs. En konden wij dus even naar buiten. Eerder werd er trouwens gelanglauft bij ons in de straat.

Er zijn erg veel takken van de bomen gebroken door het gewicht van de sneeuw. Er was ook veel stroomuitval, maar gelukkig viel het bij ons in de buurt mee.

En kijk nou, het zijn de melkboer en Kobus. Even een frisse neus voor Kobus aan het eind van bijna twee hele dagen in huis.

Vandaag en morgen ligt het openbare leven hier grotendeels stil. De luchthaven is dicht. En ook de meeste winkels, bedrijven, sportscholen en bijvoorbeeld kerken zijn niet open. Wat er maandag gaat gebeuren, is nog even afwachten.
Ik wacht vooral even af wat er woensdag gaat gebeuren. Want er wordt nog meer sneeuw voorspeld. En helaas doen mijn vrienden van het weerbericht nog geen uitspraken over de hoeveelheden. Maar het zou wel weer eens een flinke storm kunnen worden. En dat vind ik niet leuk. Want wij vliegen vrijdagochtend heel vroeg naar Aruba.
En ik neem mijn spaarzame onbetaalde vrije dagen natuurlijk niet op om in een sneeuwstorm thuis te zitten.
Neehee, die dagen wil ik graag doorbrengen in de zon.
Echt heel graag.

• Amerika, the land of the free and the home of the brave.
• In Amerika is alles beter. Gelukkig maar dat ik er woon.

Einde.Logje.

Zometeen ga ik boodschappen doen.