It is wintertime
 
Feb
07
2010
00:02
35

Dit is niet het logje dat uitlegt waarom de melkboer alleen maar meisjes kan maken

Ik wilde dit weekend eigenlijk loggen over waarom ik denk dat de melkboer alleen maar meisjes kan maken.
Maar u bent natuurlijk helemaal niet in geïnteresseerd in dat soort blablabla verhalen.

U wilt actuele berichten.
Over het weer.
Rechtstreeks vanuit de oostkust van de VS.
En dat snap ik.
Want het weer is hier behoorlijk spectaculair.
En zelfs in Nederland is het overal op het nieuws.
Ik kreeg zomaar een email van iemand van Radio 1, mensen mensen, ik word nog eens beroemd.
Van vrijdagavond tot zaterdagmiddag sneeuwde het.
En er kwam een boel naar beneden.
Uiteindelijk viel er 28.6 inch. En dat is ruim zeventig centimeter.

En mensen, ik kan u zeggen, zeventig centimeter is echt veel.
Dat is dijhoogte. Of om de melkboer te citeren na het leegschuiven van de oprit: ‘Ik kreeg er bijna een koud kopje van’.

Deze foto’s zijn van ’s ochtends vroeg.
Toen de melkboer nog dacht wij nog dachten dat we elk uur sneeuw gingen schuiven zodat we aan het eind van de dag niet alles in één keer hoefden te doen.

Aan het eind van de dag kwamen de sneeuwschuivers al een keertje langs. En konden wij dus even naar buiten. Eerder werd er trouwens gelanglauft bij ons in de straat.

Er zijn erg veel takken van de bomen gebroken door het gewicht van de sneeuw. Er was ook veel stroomuitval, maar gelukkig viel het bij ons in de buurt mee.

En kijk nou, het zijn de melkboer en Kobus. Even een frisse neus voor Kobus aan het eind van bijna twee hele dagen in huis.

Vandaag en morgen ligt het openbare leven hier grotendeels stil. De luchthaven is dicht. En ook de meeste winkels, bedrijven, sportscholen en bijvoorbeeld kerken zijn niet open. Wat er maandag gaat gebeuren, is nog even afwachten.
Ik wacht vooral even af wat er woensdag gaat gebeuren. Want er wordt nog meer sneeuw voorspeld. En helaas doen mijn vrienden van het weerbericht nog geen uitspraken over de hoeveelheden. Maar het zou wel weer eens een flinke storm kunnen worden. En dat vind ik niet leuk. Want wij vliegen vrijdagochtend heel vroeg naar Aruba.
En ik neem mijn spaarzame onbetaalde vrije dagen natuurlijk niet op om in een sneeuwstorm thuis te zitten.
Neehee, die dagen wil ik graag doorbrengen in de zon.
Echt heel graag.

Door Cisca in: De nieuwe wereld | Tags: , , , 35 reacties, reageer
Sep
27
2009
08:37
29

In Amerika is alles beter

  • In Amerika heb ik hele lieve buren. En ex-buren. En collega’s. En vrienden. En die geven regelmatig feestjes. En dan mag ik ook komen. En sommigen hebben een zwembad in de tuin.
  • In Amerika ligt New York. En San Francisco. En New Orleans. En Chicago. En Pennsylvania. My home state.
  • En in Pennsylvania is het groen. En heuvelachtig. En het heeft een heerlijke Indian Summer. En er valt sneeuw.
  • In Amerika woon ik op tien minuten rijden van de grootste mall van de oostkust.
  • In Amerika woon ik dus op tien minuten rijden van een Macy’s. En een Nordstrom. En een Banana Republic. En een Loft. En een Victoria’s Secret. En ja, ook een H & M.
  • In Amerika is ruimte. In velerlei opzichten.
  • In Amerika krijg je altijd een gratis refill. Zodat je als Nederlanders gewoon met 1 beker cola een hele familie kunt voorzien van een drankje.
  • In Amerika kun je in elke supermarkt plassen. Gratis.
  • In Amerika is die supermarkt bijna de hele dag open.
  • In Amerika hebben we Barack Obama. En niet te vergeten , Hillary.
  • In Amerika is mijn dochter geboren.
  • In Amerika zijn alle mensen oppervlakkig. En dat is handig. Zeker voor mij. Want ik ben zeer oppervlakkig.
  • In Amerika zit altijd wel een McDonalds, Starbucks, Chick-fil-a, Burger King, Taco Bell, Five Guys, Subway, Pizzahut of Wendy’s op loop fiets rij afstand.
  • En, in Amerika is van alles te koop dat ik graag lust. Sushi, Smuckers pindakaas, salt water taffy, 150 verschillende smaken ijs, strawberry rhubarb pie, crab cake, General Tsao chicken, lemonade, pulled pork, hamburgers en zo kan ik nog wel even doorgaan.
  • En, er bestaat in Amerika ook best goed bier. Yards, Victory, Sierra Nevada, Yuengling, Bud Light en Sam Adams .
  • Amerika, the land of the free and the home of the brave.
  • In Amerika is alles beter. Gelukkig maar dat ik er woon.
Door Cisca in: De nieuwe wereld | Tags: , , 29 reacties, reageer
Jul
17
2009
03:28
0

A declaration of independence

En toen was het 4 juli.
En zat je voor het eerst in een winkelwagentje.
En alle kindertjes in de winkel droegen rode, witte en blauwe kleertjes.
Maar jij hebt een Nederlandse mama.
En die denkt dat alle Nederlandse meisjes oranje dragen.
Of roze.
Roze Jip en Janneke pakjes. 
Gelukkig kreeg je nog wel een Amerikaanse vlag.
Op je eerste Independence Day.
kobus in winkelwagentje 002
Door Cisca in: De nieuwe wereld | Tags: , , , reageer
Jul
17
2009
02:51
2

Over Hendrik Marsman en Foe Young Hai

Heimwee is natuurlijk één van de grootste nadelen van verhuizen naar het buitenland.
Heimwee naar familie.
Vrienden. 
Voor wie je er niet altijd kunt zijn. En van wie je gebeurtenissen mist.
Trouwerijen, geboortes, sterfgevallen. 

En familie en vrienden missen ook van alles van ons.

De geboorte van Kobus. Het nieuwe huis.

En dat hoort er natuurlijk allemaal bij.
Bij verhuizen naar het buitenland.
Maar die gedachte maakt de dubbele gevoelens niet makkelijker.
Gelukkig bestaat er internet. En msn.
 
Ik probeer me soms voor te stellen hoe het was toen twee zussen van mijn opa in de jaren vijftig naar Australië emigreerden. Zonder dat ze ooit Nederland uit geweest waren. En zonder dat ze ooit een woord Engels hadden gehoord. En in de wetenschap dat ze hun ouders nooit meer zouden zien.
Dat is natuurlijk niet te vergelijken met nu. En niet te vergelijken met ons.
 
Maar toch.
Ik heb echt heimwee naar Nederland.
En wat is dat dan? Nederland? 
 
Ik mis lopen door de stad.
De Nederlandse winkels en supermarkten.
Ik mis de Nederlandse nuchterheid.
De no-nonsense. 
Ik mis fietsen.
En skeeleren over de dijk.
En ik mis gewoon Nederland.
Het Nederlandse landschap.
De duinen en het strand. De polders. Met koeien. De dijken. De rivieren. Het platte.
Euh…
Het vlakke, bedoel ik natuurlijk. Of nog beter, het wijdse. 
 
Kent u dat gedicht van Hendrik Marsman?
Herinnering aan Holland?
 
Denkend aan Holland
zie ik brede rivieren van yokidrink
traag door oneindige
monden laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle ontbijtkoeken populieren
als hoge pluimen
op de tafel aan de einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de krakelingen boerderijen
verspreid door het land,
tompoucen boomgroepen, kaas dorpen,
pakken vlokken geknotte torens,
hagelslag kerken en dropjes olmen
in een groots verband.
De lucht hangt er laag
en de friet zon wordt er langzaam
in mayonaise en satésaus grijze veelkleurige 
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van de nasi het water
met zijn heerlijke smaken eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.
 
Nou ja, zoiets mis ik dus.
Op die rampen en stem van het water na dan.
 
Zoals ik al eens eerder schreef, de ultieme heimwee naar Nederland manifesteert zich bij mij in eten.
 
Zo miste ik in Marokko maar één ding.
En dat was Nederlands eten. 
Ik wilde geen couscous meer. En geen stokbrood met la vache qui rit.
Kunt u geloven dat dat zo’n beetje de enige twee dingen waren die ik daar at?
Ok, één keer at ik pizza. En ook één keer McDonalds.
En ik kan u trouwens zeggen, nooit was McDonalds zo lekker. Als in Marokko.
 
Vandaag kregen we weer eens een pakje in de post.
Dit pakje kwam uit Michigan.
Voor de geografische leken onder u, dit is één van die vijftg staten van de VS. Ergens in het midden, bovenin. Daar bij al die meren.
Michigan is één van de staten die het op dit moment heel zwaar heeft.
Onder andere omdat het grootste gedeelte van de Amerikaanse autoindustrie daar is gevestigd.
 
Enfin. In Michigan wonen van oudsher aardig wat Nederlanders.
Ik zou trouwens niet weten wat ze daar doen. En dat doet er ook niet toe. Voor de purpose of dit logje.
Er zitten in Michigan dus aardig wat Nederlanders. Dat zei ik net al. En ook veel afstammelingen van Nederlanders. En daarom zitten er in Michigan ook winkels die Nederlandse spullen verkopen. En ze doen dat ook online! En dus spekte ik laatst de economie van Michigan eens.
 
Wat er zoal in het pakje zat?
Vooral Nederlandse producten natuurlijk. Betekent dit trouwens dat ik dan voornamelijk de Nederlandse economie spekte?
Nederlandse producten zoals Chinese tomatensoep van Honig. Foe Young Hai mix. En twee zakken kroepoek.
 
Ok.
Er zaten ook echt Nederlandse producten in.
Fritessaus. Vlokken en hagelslag. Ontbijtkoek. Borrelnootjes. Kaas. Drop. Tum-tummetjes. 
 
Deze dingen mis ik dus zoal.
Mocht u zich geroepen voelen om de Nederlandse economie te spekken en mij tegelijkertijd een plezier te doen. 
Door Cisca in: De nieuwe wereld | 2 reacties, reageer
Jul
17
2009
02:33
0

A brief. Summary.

Queensday. 2009.
 
Heel.Gezellig.
Spijker.Poepen.
Koek.Happen.
Rommel.Markt.
Wil.Helmus.
Koud.Bier.
Veel.Bier.
Lekker.Druk
Lekker.Warm.
Te.Warm.

Einde.Logje.

Bij.Na.
 
Sorry mensen.
U moet het met dit verslag doen.
Ik was druk vandaag.
En het was warm.
En toen kwam ik thuis.
Zonder sleutels.
Want sleutels in jas. 
En jas aan kapstok. 
En melkboer in Chicago.
Ver weg.
Dus bijna ruitje ingetikt. 
Maar bleek toch niet nodig.
Pfff.
Reservesleutel. In lantaarntje.
En reservesleutel werkte toch.
Na kwartier duwen, trekken en proberen.
Pfff.
 
Nu weet ik weer waarom we de voordeur nooit gebruiken.
En ik zoek dus nog steeds een nieuw huis.
Met een voordeur die opengaat als je de sleutel omdraait.
En airco.
Door Cisca in: De nieuwe wereld | reageer
Jul
17
2009
02:32
0

Wat ik vandaag zoal doe

Het is 30 graden hier. 
Ik lig in de hangmat. 
In de tuin. 
De vogeltjes fluiten. En er vliegen allerlei hele rare enge insecten.
En ik draag slippers.
Aan mijn blote voeten.
Die vast zitten aan blote benen.
Ik lees Twilight. Deel 4. Van de saga.
En de saga is verslavender dan loggen.
Ondertussen viert Kobus haar eerste jurkjemetblotebenendag.
En haar eerste ikprobeereensuitofgrasteetenisdag.

Zometeen ga ik boodschappen doen.

Voor de bbq.
Van vanavond.
De melkboer en ik. Samen. Met zijn twee. In de tuin. 
 
Boodschappenlijstje.
Hamburgers. Broodjes. Kaas. Tomaat. Ui. Coleslaw. Garnalen. Stokbrood. Kruidenboter. Corona. Grolsch. Luiers.
 
O ja.
En 250 flesjes water. En 200 blikjes soda. 100 hotdogs. En broodjes. Ketchup. Mosterd. En ontelbaar veel flesjes Grolsch en Heineken.
Jaja, morgen is het zover.
Koninginnedag.
All the way here in Pennsylvania.
En ondergetekende is the chair of the committee.
Ik dacht dat dat een leuke eretitel was.
Blijkt dat ik ook een gedeelte van de boodschappen moet doen. Nou ja zeg.
Door Cisca in: De nieuwe wereld | reageer
Jul
17
2009
02:31
0

85 = 30

Vandaag is het hier een graad of 15.
En dat is het al weken.
Saai, druilerig, met een enkele lekkere lentedag. Maar nog niet echt indrukwekkend. Zeker vergeleken met Nederland.
 
Weinig boeiend, dit logje, zult u nu denken.
 
Of het moet zijn dat het eigenlijk 60 graden is vandaag. 60 graden Fahrenheit.
 
En sjonge jonge, wat is dat irritant. Die Amerikanen die zich weigeren aan te passen aan mij de rest van de wereld.
 
Fahrenheit. Gallon. Mile. Cup. Ounce. Yard. Foot. Inch. Quart.
En de ergste is pound. Want dat is dan weer geen halve kilo pound, maar net iets anders.
 
Zouden ze wachten tot wij ons aanpassen? Aan hen.
Nouou.
Dan kunnen ze lang wachten. Want daar begin ik dus niet aan. Aan aanpassen. Vraag maar aan de melkboer.
 
Maar even over morgen, hè.
Morgen wordt het 70. In Fahrenheit.
Dat is zeg maar 20. In Celsius. En dat is lekker.
 
En zaterdag wordt het 85.
Vijf. En. Tachtig.
85!
Dat is gewoon 30.
30 graden Celsius.
 
En zondag ook. En maandag ook.
Het is zomer.
En dat terwijl het nog niet eens echt lente is geweest.
Joehoe!
Door Cisca in: De nieuwe wereld | reageer
Jul
17
2009
02:04
0

March Madness

Op dit moment zitten we hier volop in de March Madness.
En nee, dan heb ik het niet over het weer.
Dat nog niet echt naar lente neigt.
Maar dat komt vast. Want in my lifetime was er nog nooit een jaar zonder lente. Op dit halfrond tenminste. Dus hij komt. Binnenkort.
Er zijn ook landen waar lente niet eens bestaat. Stelt u zich eens voor. En maar zitten wachten op die lente. En dan is het ineens zomer.
 
Maar March Madness dus. Geen maarts weer, maar basketball. College basketball.
De beste 65 teams van verschillende colleges en universities nemen het tegen elkaar op. In een single elimation round. Oftewel, verliezen is wegwezen.
 
Lekker boeiend, denkt u nu waarschijnlijk. En dat snap ik.
Gedeeltelijk.
 
Maar.
March Madness besmet iedereen.
Het sneakt up van from behind en grijpt je bij de keel.
Madness. In March.
 
En dus vulde ook ik een bracket in.
Huh, een bracket? 
Ja, dat is zo’n groot speelschema. Ik zette vijf dollar in, en gokte op de winnaars.
En dat bij de County hè. Gokken, dat doen we hier. In belastingbetalertijd. En soms ook met belastinggeld. Maar dat is weer iets anders.
 
En hoe bepaalde ik nu die potentiële winnaars?
Eigenlijk min of meer willekeurig.
Want, en nu komt het, ik heb echt de ballen verstand van basketball. En al helemaal niet van college basketball.
Maar mijn keuzes waren ook weer niet geheel uit de lucht geplukt. Alle steden en staten die ik heb bezocht kregen voorrang. Net als exotisch klinkende namen zoals Memphis en Louisville.
 
En dus gaat Pittsburgh winnen. Want die stad bezochten de melkboer en ik laatst een weekendje met een vier weken oude Kobus.
En Villanova gaat het ook goed doen. Omdat die universiteit 10 kilometer van ons huis ligt.
Just mark my words.
 
En wat is nu het geval?
Na ronde 1 stond ik tweede in de poule! Joehoe.
 
Maar helaas. 
Vanochtend, na het spelen van de tweede ronde, was ik gezakt naar plaats 14. Van de 21.
Maar ik ben nog in de race. Sterker nog, ik ga winnen. Er staat meer dan 100 dollar op het spel!
 
Madness is het.
En nu moet ik stoppen. Ik. Moet. Basketball kijken.
Go Pittsburgh!
Door Cisca in: De nieuwe wereld | reageer
Jul
17
2009
01:59
0

Grrr…oen, en adem uit

Vandaag wil ik graag een visualisatie oefening met u doen.

Haal diep adem, ontspan, en sluit uw ogen.  

 
O nee.
Wacht!  

U moet eerst verder lezen.

Anders valt er niets te visualiseren en dan werkt de oefening natuurlijk niet.  

 
Ik wil dat u denkt aan de kleur groen.   Groen. En niets anders. Alleen maar groen.

Laat u overspoelen door de kleur groen.

 
En sluit dan de ogen…

…en open de ogen.
 
Werkte het? Wat kwam er bij u boven?  

 
Ik dacht aan gras. Lente. Weilanden met koeien. De groene ogen van de melkboer. En aan Rasti Rostelli.
 
Er kwamen ook allerlei spreekwoorden bij mij opborrelen.  

 
Zo groen als gras.
Euhm… Ikke? Nee.  

 
Zich groen en geel ergeren.

Dat doe ik nooit. Behalve aan klitten in mijn haar, koude voeten, de melkboer in de badkamer en het logge overheidsapparaat dat the County heet.

 
Het gras is altijd groener aan de andere kant.

Ja. Dat is dus niet zo. Punt.  

 
Vandaag draagt minstens de helft van mijn collega’s iets groens. Sommigen zijn zelfs bijna helemaal groen.

Veel gebouwen zijn deze hele week groen verlicht.
En de Chicago River, die ligt hier niet in de buurt hoor, die ligt bij Chicago, is vandaag ook groen. Tenminste, dat hoorde ik vanochtend.  

 
En waarom?

Het is St. Patrick’s Day vandaag. De Ierse nationale feestdag. En de Ierse nationale kleur is groen. Dat wist u natuurlijk wel sinds het EK voetbal 1988, toen we nipt met 1-0 wonnen van de Ieren.  

St. Patrick’s Day dus. En dat wordt grootst gevierd hier. Waarschijnlijk grootser dan in Ierland.
En dus snoep ik vandaag Irish Potatoes en hebben we straks een heuse St. Patrick’s Day lunch. Alleen dan wel zonder Guiness. Niet dat ik daar van hou, ik hou van Grolsch. Wat dan weer in groene flesjes zit.
Maar ook dat zal er wel niet zijn.

Moet ik toch nuchter al die appendices annex addendums aftypen.
Door Cisca in: De nieuwe wereld | reageer
Jul
17
2009
01:51
0

Djap. The. Grot.

Ik zat vanmiddag in de auto. Op weg naar huis. En ik luisterde naar de radio. De Amerikaanse radio. NPR om precies te zijn. National Public Radio.
Ik sufte wat weg, overdacht de dag, en verheugde me op het warm eten. Dat ik zou gaan koken. En op eten.
En ineens hoor ik drie woorden. Ergens ver weg. Djap. The. Kgrot.
Djap? The? Kgrot?
Hè? Hé!
Echt waar?
En dan hoor ik het nog een keer. Djap the Kgrot of the Dutch newspaper the Telegraphff.
 
Nou ja! Een Nederlander. Op de Amerikaanse radio. Dan voel je toch iets van binnen. Een soort van trots. Totdat die Nederlander zijn mond opendoet en het grootste Nederlandse accent allertijden laat horen. Mèn, Wim Kok en Ruud Lubbers zijn er niets bij .
 
Maar daar was ie. Jaap de Groot, chef Telesport van de Telegraaf. Op de Amerikaanse radio. In mijn Honda.
 
En toen. Toen wist ik meteen waar het over ging.
Want ik had het al minstens 25 keer op mijn werk gehoord.Van een paar sportverslaafde collega´s.
En die zijn hier. Sportverslaafden. En dan niet zoals Nederlanders die op zondag koste wat het kost Studio Sport willen zien. Sportverslaafd is hier echt verslaafd. Want er is hier heel veel sport. En heel vaak.
Maar wat is er nu aan de hand?
De komende weken is het officieuze honkbal wk voor profs.
Officieus. Officieel mag dat namelijk niet. Een wk voor profs.
 
En het Nederlandse team heeft zijn eerste wedstrijd gewonnen. Totaal onverwacht. Van de Dominicaanse Republiek. Één van de favorieten voor de eindzege.
En dus mocht Djap komen uitleggen hoe dat kon. En leerde hij radio luisterend Amerika en passant de interessante Nederlandse woorden honk, werper en binnenveld. Altijd handig. Als die Amerikanen ooit eens in Nederland een restaurant willen bezoeken.
 
Edit woensdagochtend 11 maart: Joehoe, we zitten in de kwartfinales!
  
Edit maandag 16 maart: Helaas, we liggen eruit. Maar we kunnen met opgeheven hoofd het veld verlaten!
Door Cisca in: De nieuwe wereld | reageer
Jul
17
2009
01:49
0

Bespaar eens wat daglicht

Vannacht gaat hier de zomertijd in. Also known as daylight saving time. Daglichtbespaartijd.
En daglicht wordt dus bespaard door de klok een uur vooruit te zetten. Om twee uur ’s nachts. En dan krijg je dus meer licht in de middag en is het langer donker in de ochtend.
En dat is dan heel handig. Voor…euh… buiten spelen uit school? Boeren? Elektriciteitsbesparing? Wakker worden ’s ochtend vroeg?  

 
Ok, ik geef het toe.
Ik snap er dus helemaal niets van.

Van de zin en onzin van zomer- en wintertijd. Gewone tijd versus daglichtbespaartijd.

En elk jaar moet ik weer heel diep nadenken wat er gaat gebeuren. En of ik dan korter of langer kan slapen.

En nu met het tijdsverschil met Nederland en het feit dat de Europese Unie andere zomertijd en wintertijd weekenden aanhoudt, wordt het helemaal heel ingewikkeld.  

Misschien moeten we naar Arizona verhuizen. Of Zuid-Afrika. Of China. Daar doen ze namelijk niet mee aan de zomer- en wintertijd.    

 
De komende paar weken is er vijf uur tijdsverschil tussen Nederland en de oostkust van de Verenigde Staten. Normaal is het zes. En dan straks in oktober een paar weken zeven.
 
Om het zeker te weten, staan die klokjes hier aan de zijkant van het log.
En hebben we klokken in de keuken.
Zodat we het altijd kunnen double checken.  
 
En ondertussen lijkt het wel alsof vandaag de zomer tijd hier is ingegaan! En daarom trok ik vanochtend eindelijk mijn stoere Diesels weer eens aan. Geen warme winterlaarzen, of één van mijn 11 2 paar andere laarzen, maar gympies! Want het is hier 18 graden vandaag. Woehoe! De schone dekbedhoezen hangen wapperend in de wind aan de waslijn!
 
Helaas is het maar eenmalig, en wordt het hierna weer koud. Maar toch. Een dagje zon en warmte is wel heel lekker na die berg sneeuw van afgelopen week.
Door Cisca in: De nieuwe wereld | reageer
Jul
17
2009
01:41
0

Een paspoort alstublieft

Ik schreef al eens, tussen neus, lippen en gele worteltjes door, dat Kobus geen Nederlander is.
Nóg geen Nederlander. Want de melkboer en ik kunnen niet wachten tot ze toe mag treden tot het rijk van Koningin Beatrix en Premier Balkenende. Daar wil je toch bijhoren. Zeg nou zelf.
 
En morgen gaat dat dus gebeuren. Eindelijk. Kobus wordt Nederlandse!
Vanavond gaan we al op stap. Met zijn drietjes. Op zoek naar een Nederlands paspoort. Want dat krijg je niet zomaar hoor. Een Nederlands paspoort is een waardevol iets. En daar moet je dus heel veel moeite voor doen.
 
Ik schets even de situatie voor u. In verhaalvorm. Dat leest hopelijk wat lekkerder weg.
 
Er was eens een baby. Geboren in de Verenigde Staten, uit twee Nederlandse ouders.
Nou ja, de baby kwam uit de moeder. Niet uit de vader. Die deed eigenlijk maar heel weinig. Hij stond erbij en keek ernaar, zeg maar. Hij keek wel heel aanmoedigend. Dat wel.
 
De moeder wilde graag dat de baby Nederlandse werd. Amerikaanse was ze al. Dat gebeurde min of meer vanzelf. Maar stel je voor, dat er iets zou gebeuren met de vader en de moeder. Dan moest de baby toch terug kunnen naar Nederland.
 
En dus ging de moeder op jacht. Naar allerlei officiële papieren en documenten.
 
Zo was daar het geboortebewijs. En dan niet het gewone geboortebewijs, dat alle Amerikaanse babietjes hebben, maar een speciale. Met speciale informatie en een speciale officiële stempel. Het verkrijgen van dit bewijs was al een flinke uitputtingsslag voor de moeder.
Toen vroeg de Nederlands overheid om een recent trouw certificaat. Geen Nederlands trouwboekje. Neehee. Dat accepteert de Nederlandse overheid niet. Een recent trouwcertificaat moest het zijn. Aangevraagd in de plaats waar het huwelijk heeft plaatsgevonden. In Nederland. Maar daar wonen de vader en moeder niet. De vader en de moeder overlegden nog even. Wat zou er gebeuren, vroegen ze zich af, als ze zouden zeggen dat ze niet getrouwd waren? Maar nee, dat maakte het allemaal nog ingewikkelder.
Alle immigratiepapieren, die moesten ook mee.
En tot slot, foto’s van het kind. Die moesten ook nog gemaakt worden. Opnieuw. Voor de tweede keer.
Want de foto’s van het Amerikaanse paspoort worden niet geaccepteerd. Door de Nederlandse overheid. Net als een Nederlandse trouwboekje. Of een gewoon normaal geboortebewijs.
 
Na deze papierendocumentenjacht, die een paar maanden duurde, namen de moeder en de vader een dagje vrij. Ze waren moe en wilden uitrusten van alle inspanningen.
Maar nee. Dat ging niet. De vrije dag moest gebruikt worden om naar New York te gaan. Naar het Nederlandse consulaat. Waar beide ouders met baby voor 11:30 uur ’s ochtends een paspoort moeten aanvragen. Na 11:30 uur zijn ze namelijk dicht. Stomme Nederlandse ambtenaren.
 
En dus gingen de vader en de moeder, met de baby, dan maar meteen een heel weekend naar New York. Gewoon voor de gezelligheid.
En om bij te komen. Van al dit harde werk.
 
Zodat ze straks genoeg energie hebben om onder de brievenbus te gaan liggen. Want binnen twee weken valt er namelijk hopelijk een Nederlands paspoort voor de baby op de mat. Maar de moeder moet het nog maar zien. Eerst zien dan geloven.
En dan geeft ze een feest.
 
Omdat Kobus dan eindelijk is toegetreden tot het Koninkrijk der Nederlanden. En dan onderdaan is van een koninkrijk én een republiek.
En dat is natuurlijk wel een feestje waard. Na al die moeite.
Door Cisca in: De nieuwe wereld | reageer
Jul
17
2009
01:29
0

De sexy secretaris

Wij hebben hier een lokale Nederlandse club. Een club van lotgenoten die ongeveer eens per maand bij elkaar komt om te klagen over de Verenigde Staten en Amerikanen.
En de Nederlandse feestdagen en tradities in ere houdt. Koninginnedag. Sinterklaas. U kent ze wel.
En wij printen NL stickers. Voor op onze auto’s. Zodat we elkaar in het wild kunnen herkennen.
Twee jaar terug werd ik gebeld door de president van de club. De club had een nieuwe secretaris nodig. In een vlaag van verstandverbijstering zei ik ja. Waarschijnlijk was ik ontzettend onder de indruk van het feit dat ik gevraagd werd voor zo’n prestigieuze functie. Of dacht ik dat het goed zou staan op mijn cv. Of leek het me gewoon een leuke vrijetijdsbesteding.
In ieder geval ben ik dus nu secretaris. Of secretaresse. Het is maar hoe je het wilt bekijken.
 
Het is leuk werk joh. Secretaris zijn. Ik notuleer vergaderingen, heet nieuwe leden welkom, verstuur uitnodigingen en hou het ledenbestand bij. En dat bijhouden van het ledenbestand, dat is het probleem. Want dat is best veel werk. En dan vooral aan het begin van het nieuwe jaar. Nu dus.
 
Dit weekend verstuur ik de dues letters. Of te wel de contributie brieven. Zo’n brief die eens per jaar in de bus valt, waarin vriendelijk doch dringend wordt gevraagd of de leden alstublieft de contributie willen betalen.
Als u me zoekt, dan ben ik dus bijna 250 brieven aan het typen. En printen. En adresseren. En vouwen. En dicht sealen. En aan het beplakken met postzegels. En naar de brievenbus aan het brengen.
Ik kan niet wachten tot Kobus twee jaar is.
Dan kan zij dat allemaal doen.
Door Cisca in: De nieuwe wereld | reageer
Jul
17
2009
01:25
0

De uitrustkamer

Ik heb inspiratie om een logje te schrijven over Amerikaanse en Nederlandse wc gewoontes. Ik weet ook niet waar het vandaan komt. Bij voorbaat sorry. Want dit kan natuurlijk nooit een heel smakelijk verhaal worden.
 
Er zijn een aantal opvallende verschillen tussen openbare toiletten in de VS en Nederland. Restrooms heten die trouwens hier. Geen toilet of bathroom. Restroom. Ik weet niet waarom. Waarschijnlijk omdat je er even uit rest? Van de drukke beslommeringen van de dag?
 
In de VS zijn alle openbare toiletten altijd open aan de boven- en onderkant.
Voordeel: je hoeft niet bang te zijn opgesloten te raken, want je kruipt er zo uit.
Nadeel: je hoort alle geluiden van de buren. En die wil je niet horen. Op de wc op het werk. Als je collega naast je zit.
 
Ik vraag me trouwens altijd al af hoe mannen dat nou ervaren. Die urinoirs. Zo naast elkaar.
Lezen hier eigenlijk ook mannen mee? Want ik ben weleens benieuwd. Of mannen zich ongemakkelijk voelen. Al plassend zo naast elkaar. En waar kijk je dan naar?
 
Enfin, toiletten. In Nederland en de VS.
In de VS zijn ze overal. In elke supermarkt. Op benzinestations. Op treinstations. Mooie toiletten. Schone toiletten. En je hoeft eigenlijk nooit in de rij te staan. En je hoeft ook nooit te betalen.
Belachelijk vind ik dat. 50 cent moeten betalen om te mogen toileteren. Dat is vast uitgevonden in Nederland. En nu doen de Belgen en Fransen er ook al aan mee.

En wat is dat trouwens met dat rare verdiepinkje in de meeste Nederlandse wc potten? Zodat je even kunt kijken wat je hebt geproduceerd. Die bestaan hier niet. Gelukkig.

En nu moet u trouwens niet denken dat ik weleens iets produceer. Dat doe ik namelijk niet. Ik ben een heel schoon en fris meisje. En ik ga dus ook altijd heel schoon en fris naar het toilet. Het is maar dat u het weet.

 
En nogmaals sorry. Voor dit logje. Sorry. Want u wilde dit niet weten. Dat weet ik dan wel weer.
Door Cisca in: De nieuwe wereld | reageer
Jul
17
2009
01:19
0

Over moerstaal en chesthair

Kijk, Engels is natuurlijk niet mijn native language. Das logisch, want mijn papa en mama spraken vroeger Nederlands met mij. Dus dat maakt Nederlands mijn native language. Heel simpel eigenlijk.
Behalve in het geval van Kobus. Die krijgt namelijk twee native languages. Dat hoop ik tenminste. Als ze niet in de war raakt. Van al dat Engels en Nederlands. En dan alles door elkaar haalt. En dan helemaal niet kan praten. Of misschien is dat ook wel weer fijn. Lekker rustig.
 
Enfin, ik maak dus soms wat fouten in het Engels. Tot algemene hilariteit van mijn collega’s en vrienden. Twee fouten krijg ik nog regelmatig ingewreven.
 
In een gesprek over aantrekkelijke mannen begin ik over breasthair. Blijkt dat Magnum PI helemaal geen breasthair heeft! Chesthair noemen ze dat hier. Dat wist ik ook wel.
 
En tijdens een avondje in de kroeg krijgen wij vrouwen die ingewikkelde spelregels van het American Football uitgelegd door de mannen. Mijn vraag: hoeveel refugees zijn er op het veld? Ja, ik heb ook geen verstand van football. Dan krijg je dat. 
 
Weet je wie er ook geen Engels kan? Ons aller George W. Bush. De voormalige president van dit geweldige land. En van mijn dochter.Voormalig. Dat is dan wel weer prettig.
Het online tijdschrijft Slate heeft al die tijd een hele lijst met niet al te intelligente uitspraken en bijbehorende videos bij gehouden.
Een paar uitspraken:
 
“I’ve been in the Bible every day since I’ve been the president.”
 
“I guess it is OK to call the secretary of education here ‘buddy.’ That means friend.”
 
“Rarely is the question asked: Is our children learning?”
 
“Those who enter the country illegally violate the law”
 
“They misunderestimated me”.
 
Amerika: het land van de onbegrensde mogelijkheden.
Door Cisca in: De nieuwe wereld | reageer
Jul
17
2009
01:18
0

Marmottendag

Was het gister Superbowl Sunday (en het was spannend joh, spannend. En de Steelers wonnen. En die komen uit Pennsylvania. Waar ik ook weer vandaan kom. En dan is het dus extra feest.), vandaag is het Groundhog Monday. De meest absurde feestdag ooit. Marmottendag. Groundhog Day. Het is niet eens een feestdag. Ik bedoel, ik heb geen vrij ofzo. Of een feestje. Of een lekker etentje. Niks feest.
 
Enfin. Groundhog Day dus. De setting is Punxsutawney, Pennsylvania, de Verenigde Staten. Meer dan 10.000 mensen. 2 februari 2009.
Een arme marmot, genaamd Punxsutawney Phil, wordt op een belachelijk vroeg tijdstip bruut uit zijn winterslaapverblijf gerukt. Hoe zielig! Weten die mensen niet hoe vervelend het is om wakker gemaakt te worden als je heel diep slaapt. En een winterslaap is diep hoor. Lijkt me. Ik heb het zelf nooit geprobeerd. Maar het lijkt me een diepe lekkere slaap. Warm, lekker onder de grond in je zelfgegraven holletje. Met een volgevreten buikje.
 
En waarom word je dan wakker gemaakt? Zodat je al dan niet een schaduw op de grond kunt werpen.
Een schaduw betekent dat de winter nog minstens zes weken voortduurt, geen schaduw betekent een vroege lente.
En helaas wierp Phil een schaduw op de grond. Wat dus betekent dat de lente er nog lang niet aankomt. Alsof ik dat nog niet wist!
 
Het is trouwens een oude Duitse traditie. Groundhog Day. That explains it all. 
Door Cisca in: De nieuwe wereld | reageer
Jul
17
2009
01:17
0

Superbokaal Zondag

Vandaag is het Superbowl Sunday.
De dag van het best bekeken programma van de Amerikaanse televisie.
De dag waarop in 2004 Justin Timberlake de tepel van Janet Jackson ontblootte.
De dag waarop Amerikanen het meeste voedsel van het jaar consumeren, op Thanksgiving na.
De dag van het jaar waarop het uitgestorven is op straat, nog rustiger dan met Kerst. 
De dag dat de winnaar van de National Football Conference speelt tegen de winnaar van de American Football Conference. 
De dag waarop ook ik voor de televisie zit. Omdat ik sinds twee jaar ook helemaal ben aangestoken. Door de Superbowl Sunday mania. Vooral natuurlijk vanwege al die heerlijke brede football players. En Bruce Springsteen. Die treedt op in de pauze.
Door Cisca in: De nieuwe wereld | reageer
Jul
17
2009
01:17
0

Over tijd en bellen

De minder intelligente mensen onder jullie denken misschien dat ik midden in de nacht logjes zit te schrijven. Maar nee. Er is natuurlijk tijdsverschil! O wat voelt het soms toch goed om betweterig te doen. Waarom weet ik eigenlijk niet. Ik denk dat ik diep van binnen een enorme b*tch ben. Waarschijnlijk. Tijdsverschil tussen hier en Nederland. Meestal zes uur, maar soms ook vijf of zeven. Das weer afhankelijk van de zomer- en wintertijd. Maar dat wordt te ingewikkeld. Eigenlijk snap ik dat zelf ook niet. Maar dat kan ik natuurlijk niet laten merken.
 
Bellen met Nederland is best onhandig door dat tijdsverschil. Want tegen de tijd dat ik ’s avonds op de bank neerzak en tijd heb om te bellen, liggen de meeste Nederlanders allang op één oor. Of op hun achterhoofd. Dat kan ook. Whatever works best for you. Zeg ik.
 
Bellen moet dus altijd op zaterdag- en zondagmiddag, in Nederland zaterdag- en zondagavond. En dat is wel eens irritant. Als ik mijn boodschapjes aan het doen ben en mijn Nederlandse vriendinnetjes doen wat ze zoal doen op zaterdagavond. En je eigenlijk dus geen zin dan wel tijd hebt om te bellen.
Gelukkig werk ik niet zo heel hard. En kan ik dus ook heel goed gebeld worden in de baas zijn tijd. Niet bellen he, in de baas zijn tijd. Dat doe ik niet. Alleen gebeld worden. Om even alle laatste ontwikkelingen door te spreken met het zusje. Of met vriendin M. Of met mijn moeder. Of met de melkboer.
 
Das dan wel weer raar, bellen met de melkboer onder werktijd. Die woont namelijk gewoon bij mij in huis. Of ik bij hem, het is maar hoe je het bekijkt. Dus we zouden ook ’s avonds kunnen praten. Samen op de bank. Als iedereen in Nederland al ligt te slapen. Maar tegenwoordig zit ik dan natuurlijk te loggen.
Door Cisca in: De nieuwe wereld | reageer
Jul
17
2009
01:11
1

Dutch Comfort Food

Het leven van een expat gaat niet over rozen. Want naast de enorme aanpassingen die je moet doen aan de lokale cultuur, zijn er ook nog eens al die Nederlandse genotsmiddelen die je zo moet missen.
 
Zo is daar yokidrink. Van Mona he, verse. Geen Fristi, dat hoef ik niet.
Nooit geweten dat ik aan yokidrink verslaafd was, maar afkick verschijnselen dat ik heb! Na drie jaar word ik soms nog zwetend wakker.
Ook Chocomel mis ik. De echte, niet van dat oplosspul. Ik hou van merkkleding en van merkdrinken.
Andere lekkernijen waar ik soms zo naar smacht zijn kaassouffles, roggebrood met kaas, ontbijtkoek, haring, alle soorten snoep die je maar kunt bedenken, de oudhollandse gerechten shoarma, kebab en falafel, en ja, zelfs bitterballen, kroketten en frikandellen mis ik wel eens. En bokkepootjes. En vanillevla. En filet americain. En hagelslag. En tompouce.
 
Gelukkig heb ik vriendin A. Vriendin A. is Amerikaanse, met Deense ouders, en een Nederlandse man. Zij kwam op het briljante idee om een Dutch Comfort Food feest te geven.
Daar was ik dus gisteren. Om te eten. En wat eten we dan zoal?
  • Boerenkool met allerlei soorten worst (we zijn eigenlijk op zoek naar díe worst die het meest op echte rookworst lijkt)
  • Witlof met ham en kaas
  • Zelfgeschoten (!?) hertensate met pindasaus. Ik heb na aandringen van de melkboer een stukje geprobeerd. Hij vond het best lekker. Ik vond het eng.
  • Een Zweeds aardappelgerecht met ansjovis en ui (er waren ook Zweden op het feest)
  • Ceasar Salad (voor de Amerikaanse touch)
  • En, als klap op een vuurpijl, een echte Nederlandse appeltaart
Stiekem zijn we allemaal een beetje wanhopig. We hebben heimwee. Naar stamppot. En HEMA worst. En de HEMA in het algemeen.
Door Cisca in: De nieuwe wereld | 1 reactie, reageer

Origineel thema door TheBuckmaker.com | Aangepast thema door Lucas | Copyright 2009-2011 (©) Cisca