Al minstens zes jaar vraag ik me af wat de melkboer nu precies de hele dag doet.
Want het is allemaal zo geheimzinnig en mysterieus.

Soms vraag ik er weleens naar.
‘Zeg hé’, zeg ik dan, ‘wat doe jij nu eigenlijk de hele dag?’
Meestal mompelt de melkboer op zijn melkboers iets redelijk onverstaanbaars terug.
Sommige woorden versta ik.
Tenminste dat denk ik.
Het klinkt zoiets als ‘poederkoeienberenstierenChicagomelkAustraliëfutures’.
‘Ja maar, wat doe je nu echt?’, probeer ik dan nog maar eens.
‘Nou. PoederkoeienberenstierenChicagomelkAustraliëfutures. En ok, soms ook wat kaasboterAmerikamelkfabriekMexicoweipoederenanderedingen on the side.’

Wel nu.
Ik denk dat ik het eindelijk weet.
Sinds vorige week.
En dat allemaal dankzij Kobus.

Kobus is namelijk elke maandag thuis bij de melkboer.
Terwijl hij thuiswerkt.
En zo komt het dat ik dus directe inside information tot mijn beschikking heb.
En nu kan Kobus natuurlijk nog niet zo goed praten over beren, stieren en melk, maar ze kan wel van alles duidelijk maken.
Sinds kort speelt Kobus namelijk regelmatig melkboertje.

En dat, dat ziet er dus zo uit.

Gister gebeurde er iets.
Het was iets dat ik niet op mijn log mocht vermelden van de melkboer, maar omdat ik eigenlijk zelden naar hem luister, doe ik het toch.
Ik kreeg namelijk gisteren van de melkboer een cadeautje. Een gift card voor een zwangerschapsmassage om precies te zijn. Gewoon, zomaar.
Nu ja, zomaar, ik vind zelf eigenlijk dat ik elke avond wel een massage verdien. En dan graag van de melkboer himself. Maar dat zei ik niet. Want je kunt ook te ver gaan natuurlijk.

En omdat ik zomaar een cadeautje kreeg, en ik u een liefdevol logje over de melkboer had beloofd, volgt hier het log der loggen. Of te wel, het log over waarom de melkboer de ideale man is.

Ok.
Here we go.
Tien redenen waarom ik van de melkboer hou.

1. Ik krijg dus weleens zomaar cadeautjes. Helaas alleen geen verlovingsring. Of andere sieraden met diamanten erin.
2. De melkboer ruimt bijna altijd de afwasmachine in. En ook weer uit.
3. Volvo is het favoriete automerk van de melkboer. En daarnaast gaat hij ook altijd heel zorgvuldig met Honda’s om. Mijn Honda in het bijzonder.
4. De melkboer heeft overal verstand van. Net als ik.
5. De melkboer smeert elke dag mijn boterhammen voor de lunch. En ook die voor Kobus. En die voor hemzelf.
6. De bestgevormde billen die ik ooit zag, zitten aan de melkboer.
7. De melkboer heeft smaak. Ik zie het niet altijd in zijn kleding, meubelkeuzes en meer van dat soort dingen, maar hij draagt altijd goede sokken en schoenen, zeer cruciaal in een man, vind ik, en hij heeft natuurlijk mij als vrouw uitgekozen. Dus ja, ik neem maar aan dat hij smaak heeft.
8. Eén van mijn hobbies is vuile sokken in de wasmand gooien, en kranten bij het oud papier. En laat de melkboer daar nu heel graag aan meewerken.
9. De melkboer maakt de mooiste en liefste babies ooit.
10. En, misschien wel het belangrijkste, de melkboer is de liefste en beste papa ooit. Kobus is net zo graag bij hem als bij mij. Sterker nog, Kobus is misschien zelfs wel eens liever bij hem dan bij mij. Maar ik doe meestal alsof ik dat niet merk. En omdat de melkboer zo’n lieve papa is, ga ik elke dag met veel plezier naar mijn werk, slaap ik regelmatig uit, kan ik tot het eind van zwangerschappen doorwerken, en ga ik ook nog weleens op reis zonder de melkboer en Kobus. Voor het werk, of zomaar naar Nederland.

Zeg nu zelf, zo’n man wilt u toch ook?

Een foto zou trouwens wel gepast zijn nu hè? Zo eentje waarbij de melkboer met zijn mooie grijsgroene ogen in de camera kijkt, en u dan allemaal wegsmelt.
Maar dat mag dus niet.
Van de melkboer.
En, in tegenstelling tot wat ik zojuist zei, ik luister vrijwel altijd naar wat hij zegt.
Anders krijg ik natuurlijk nooit die ring.
Dus sorry.

U vraagt zich natuurlijk af hoe het komt dat ik u dit weekend niet met een logje verblijdde.
Nou, dat zit zo.
De melkboer en ik gingen dit weekend voor meubels shoppen.
Einde.

O, u wilt nog meer horen?
Echt?
Echt, weet u het zeker?

Nu. Alhier.
De MilkMansion heeft eigenlijk al zo’n tien maanden een vrijwel volledig lege huiskamer. Er staat een bank. En een fauteuil. Maar dat is het dan ook.

En laatst was ik het zat.
Ik was het zo zat, dat ik de melkboer vorige week vroeg op de zaterdagochtend aan zijn laatste haren naar de auto sleepte, en hem dwong om naar de meubelwinkels te rijden. En in die winkels moest hij dus kijken. Naar meubels.
Vorige week zondag deed ik dat weer. En afgelopen zaterdagochtend weer. En gister ook weer.
En gister, nou joh gister, dwong ik hem ook tot het nemen van een beslissing.
En mensen, ik kan u vertellen, beslissingen neemt de melkboer niet zomaar.
Ik beloofde van alles en nog wat, werkte op zijn schuldgevoel, keek hem heel lief aan, smeekte, huilde, en gebruikte zelfs, in een uiterste wanhoopspoging, mijn zwangerschap als excuus.
Uiteindelijk werkte het. At last, victory is mine!

Maar wat een uitputtingsslag zeg. Ontzettend.
Dit gehele proces zou zoveel makkelijker zijn als de melkboer gewoon eens accepteerde dat mijn smaak superieur is aan die van hem.
En daarnaast, ik heb sowieso altijd gelijk. En ik weet alles. En ik krijg altijd wat ik wil.
Dus.
Zo.

Post Scriptum: Ik, Cisca, beloof plechtig, dat ik de komende week een aardig en liefdevol logje over de melkboer zal schrijven. Want behalve dat hij dus geen smaak heeft, niet kan accepteren dat ik altijd gelijk heb, geen staartjes kan maken, en ook nog steeds geen verlovingsring voor me heeft gekocht, is hij soms ook weleens lief. 

Ik bedoel, ik wil natuurlijk niet dat u verkeerde ideeën krijgt. Of dat ik een slecht voorbeeld geef aan alle jeugdige vrijgezelle dames die hier meelezen. Nee zeg.

Pfoe.
Nou.
Of nog beter gezegd, pfoenouzeg.

Ik moet even wat kwijt.
Over hoe ik weer eens iets kwijt ben.
Deze keer is mijn fototoestel de dupe. Ik heb de halve MilkMansion al steen voor steen afgebroken, maar ik weet echt niet waar het is.

En daar word ik dus chagerijnig van hè. Van dingen die kwijt zijn.
Want kwijte dingen wil ik juist altijd hebben als ze kwijt zijn.

Zoals nu.
Ik moet nú mijn fototoestel hebben.
En dat wil ik dan weer kwijt.
Aan u.

Het noodlot sloeg afgelopen zondag toe. Toen we gingen fietsen. En ik mijn fototoestel aan de melkboer gaf. Zodat hij een foto kon maken. Van Kobus op de fiets.
Dat vergat hij. Net zoals hij ook is vergeten wat hij daarna met het fototoetsel heeft gedaan.

Eigenlijk is het dus allemaal zijn schuld. Zoals meestal alles zijn schuld is.
Zo gaat dat. Als je de man van Cisca bent.

Gelukkig heeft hij net sushi gehaald.
Nu alleen nog even het huis weer opbouwen en mijn fototoestel vinden, en dan ben ik weer helemaal tevreden.

En toen was het weer eens hoognodig tijd voor een feestje in de MilkMansion.
Morgen is de jaarlijkse new memberborrel voor de Nederlandse club.

En op zich is het natuurlijk een beetje een vreemd fenomeen. Het fenomeen van naar het buitenland verhuizen, en daar dan samen te scholen met andere mensen uit het moederland.
Maar toch vind ik dat af en toe fijn. Fijner dan ik van te voren had verwacht.
En daarom, en omdat ik nooit nee kan zeggen, terwijl dat soms wel eens slim is, ben ik secretaris van de Nederlandse club, en is hier morgen de new memberborrel.
En ok, ik hou ook wel van een feestje. Dus daarom ook.

Vandaag maakte we een grote huzaren- en zalmsalade. Met uit Nederland meegesmokkelde augurkjes.
En omdat ik weet, dat u hier ontzettend in geïnteresseerd bent, zal ik voor u de rolverdeling hier in huis nogmaals uiteen zetten. En dit mede omdat zij mij hieraan herinnerde, terwijl ik vanmiddag enthousiast tweette, dat ik 4 kilo aardappels aan het schillen was.
Beste mensen, die vier kilo en het woord ik was literaire vrijheid, ik geef het eerlijk toe.

In totaal schilden we bijna drie kilo aardappels, en daarvan heb ik er drie geschild. En dan bedoel ik niet drie kilo, maar drie aardappels.
Ik zou wel graag tot mijn verdediging willen aanvoeren dat ik augurkjes, worteltjes, zilveruitjes en zalm heb gesneden. En ik heb de doperwtjes gekookt.  En de dressing gemaakt. En ik heb vleeswaren rolletjes gerold. En een gedeelte van de boodschappen gedaan.
Maar de melkboer heeft alle aardappels geschild.
Precies zoals het moet. Van mij.

U zit er op te wachten, hè?
Op de lijst met al mijn goede voornemens voor 2010.

Dus.
Hier komt ‘ie.

In 2010 ga ik:

• Vaker mijn vriendinnen bellen en mailen.
• Minder zeiken tegen de melkboer.
• Elke dag het huis stofzuigen.
• Minder loggen, twitteren en televisie kijken.
• Of juist meer.
• Vroeger naar bed.
• Iedere ochtend mijn haar föhnen.
• In Washington DC of in Brussel werken.
• Vaker sporten, gezonder eten, kilo’s afvallen, aardiger doen, en meer genieten van het leven.
• En, ik ga stoppen met het eten van Ben & Jerry’s ice cream. Ik ga 100% afkicken. Echt. Geloof me. Ben & Jerry’s is bad for you.

Don’t worry.
Ik doe niet aan goede voornemens.
Mensen, dat heb ik helemaal niet nodig. Ik ben één en al goedheid.

Maar vooruit.
Speciaal voor u, en mezelf, heb ik voor 2010 een goed voornemen.
Ik ga namelijk een kindje uitbroeden.
En baren, gezond en wel, binnen een uur, ergens halverwege het jaar.

2010 wordt, net zoals elk jaar, weer super bijzonder.
Alleen dat feest morgenavond, dat wordt dus minder. Terwijl ik proost op het nieuwe jaar met de dronken meute. Ik had de geenborstvoeding nietzwanger maanden dus echt beter moeten benutten.

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Normaal zie ik dit ‘s ochtends vanuit mijn slaapkamer.
Best mooi, al zeg ik het zelf.

Maar dan vanochtend.

Vanochtend zag ik dit.

En dit.

Ja, daar valt u de mond van open hè.
Tenminste, dat neem ik aan.
Ik stond vanochtend op mijn balkonnetje met een open mond.
Misschien liep er zelfs wel een druppeltje kwijl uit mijn mondhoek.
Ik hoorde niets. Behalve het gekabbel van het water. Dat uit mijn mondhoek liep.
Helemaal stil was het. Kan ik eindelijk eens uitslapen, ben ik om zeven uur wakker. Heerlijk.

U begrijpt, ik heb een heerlijke zaterdagavond en zondagochtend gehad.
Samen met de melkboer. En een margaritha. En bier. En een paar mojito’s.

En bedankt opa en oma, want die logeerden een nachtje alleen met Kobus in de MilkMansion. Joehoe!

Ik wilde eigenlijk vandaag loggen over een rokje dat ik afgelopen week naaide. En die leuke applicatie van Noeks, die ik erop streek.
Maar dat komt morgen.
Ik moet vandaag namelijk loggen over auto’s.
Auto’s?
Ja, auto’s.
Normaal zou ik daar niets zinnigs over te melden hebben. Nu trouwens ook niet. Maar vandaag, vandaag moet ik iets kwijt.

U moet weten, vorige week stopte de auto van de melkboer er zomaar mee.
Op de parkeerplaats van de supermarkt blies hij zijn laatste adem uit. Het was een oude auto. Met heel veel mijltjes op de teller.  En na vijf jaar trouwe dienst had ie er genoeg van.

Het was dus tijd voor een nieuwe auto.
En echt, I could care less. Every car is fine with me.
Tenminste, dat dacht ik.
Totdat de melkboer vertelde dat hij een Volvo wilde. En niet zomaar een Volvo, nee, een stationwagon Volvo.
En die vind ik dus lelijk. Lelijker dan lelijk. Lomp, log, vierkant, en gewoon lelijk.

Maar beste mensen, de melkboer zou de melkboer niet zijn, als hij niet gewoon een Volvo kocht. Juist die ene. Die ene stationwagon.
Ik denk eigenlijk dat hij hem heeft gekocht om mij dwars te zitten, maar dat is een ander verhaal.
Vanmiddag was het zover. Mijn mooie zeer geliefde Honda stond vooraan onze oprit. Gevolgd door een Volvo. Een Volvo stationwagon. En mijn auto kon dus niet uit de oprit. En de melkboer lachte. En weigerde om zijn auto weg te rijden. Terwijl ik op pad moest. En zo kwam het  dat ik gedwongen werd om in een Volvo te rijden.

Geloof mij, ik had geen keus.
Dat dat even duidelijk is.
Ik had geen keus, en reed dus in een Volvo naar de winkel.
Hij reed overigens prima. De Volvo. Dat dan wel weer.
Alleen hij is gewoon zo ongelooflijk verschrikkelijk lelijk.

Onze nieuwe Volvo.
Ik vraag me toch af of ik door uiterlijkheden heen kan kijken, en in de toekomst van hem zal gaan houden.
Want ik vind hem nu gewoon heel lelijk. Maar dat had u waarschijnlijk wel begrepen.

 
Ik hoop trouwens dat u geen Volvo liefhebber dan wel -ster bent. In dat geval: sorry.

In het kader van de schokkende bekentenissen, heb ik er vandaag weer één.
En wat voor één.
Echt mensen, ga er maar eens even lekker voor zitten.

Stiekem wist ik dat wat ik zometeen ga bekennen al.
Het zat ergens ver achter in mijn hoofd.
Zo van, je weet het wel, maar je weet het ook weer niet. Een pré-ontkenningsfase.
Maar vandaag werd het me allemaal duidelijk.
Ik zag het licht, so to speak.

Het gaat om het volgende.
De melkboer is, net als ik, ook niet perfect.
Echt waar.
De melkboer, die stoere heerlijke geweldige man van mij, is niet perfect.
We kunnen samen een club beginnen van niet-perfecte mensen. Alleen de melkboer is een niet-perfecte enorme sukkel. Ik niet. Ik raak alleen mijn borstel weleens kwijt.
Dus hij mag niet in mijn club. Hij moet maar een eigen zoeken. Met soortgelijke niet-perfecte sukkels.

Het zit zo.
Het regent hier wel eens. En u weet het vast niet, maar per jaar regent het hier meer dan in Nederland.

Even een lesje tussendoor.
Dit wist u vast ook niet, maar ik was in mijn vorige leven aardrijkskunde lerares. Dus.
Ik heb verstand. Van aardrijkskunde. En van alle andere dingen in deze wereld.

In Nederland valt gemiddeld zo’n 75 centimeter regen per jaar.
In Pennsylvania valt meer dan 100 centimeter.
En 100 is meer dan 75. Dus.

Het regent hier gelukkig niet zo vaak. Maar als het regent, dan regent het goed.

En zo werd ik vanochtend wakker.
Om vijf uur ‘s ochtends.
Van onweer, bliksem en ontzettend harde regen.
En echt, het kwam met bakken uit de hemel.
Bakken, liters tegelijk. Zojuist hoorde ik dat er in een paar uur tijd meer dan 15 centimeter regen is gevallen. Best spectaculair allemaal.
Na dit natuurgeweld voor een kwartiertje te hebben aangekeken, kroop ik terug in bed, naast een nog steeds slapende melkboer, en dommelde weer wat weg.
Om vervolgens verschrikt te bedenken dat er nog van alles buiten stond en lag, waaronder een kinderstoel en een Bugaboo.
We hadden bezoek gisteravond. En het was nogal laat geworden. En dus hadden we maar beperkt opgeruimd.
Balen.
Maar ok.
Ik kon ermee leven, en dommelde weer wat weg.

En toen gebeurde het.

Ik schrok weer wakker en schold de melkboer meteen zijn huid goed vol.

…

Het zit zo deel 2.
Gister had de melkboer even in mijn auto gereden.
En dat doet hij gelukkig zelden.
Wat de melkboer namelijk niet zelden doet, is de ramen van de auto open laten staan.
Vind ‘ie leuk. En fris. Denk ik.

En daarom mag de melkboer nooit, maar dan ook nooit meer, in mijn auto rijden.
NOOIT.
MEER.

Gister was de zondag die de geschiedenis in had moeten gaan als delaatstezondagdatikborstvoedinggaf.

Of zal ik gewoon de vraagprijs bieden? Voor dat mooie huis?