Als, of laten we uitgaan van wanneer, het Australische parlement voor 1 januari 2011 een nieuwe wet voor betaald zwangerschapsverlof aanneemt, is de Verenigde Staten het enige overgebleven Westerse land dat enkel onbetaald verlof aanbiedt.
Anders gezegd, van de 168 landen die laatst werden onderzocht in een studie van Harvard University, boden slecht 5 landen geen enkele vorm van betaald zwangerschapsverlof aan. Dit waren Swaziland, Lesotho, Papoua Nieuw Guinea en, Australië en de VS.

Dit betekent dat allerlei andere landen waarvan u het misschien niet zou verwachten best goede verlofregelingen aanbieden.

Zomaar een willekeurig rijtje:
Senegal – 14 weken / 100% van het salaris
Afghanistan – 90 dagen / 100% van het salaris
Bulgarije – 1 jaar / 100% van het salaris
Myanmar – 12 weken / 66.7% van het salaris
Irak – 62 dagen / 100% van het salaris
Bangladesh – 16 weken / 100% van het salaris

Kijk, het is natuurlijk de vraag of vrouwen in deze landen kunnen werken op de manier die zij willen en in de baan die zij willen, maar daar gaat het vandaag niet om. Ze krijgen namelijk in ieder geval wel zwangerschapsverlof.

Hoe zit het dan in de VS?
In 1993 is tijdens Bill Clinton’s presidentsschap de Familiy Medical Leave Act (FMLA) ingevoerd. Deze wet garandeert iedereen werkzaam voor een bedrijf met meer dan 50 werknemers het recht op een maximum van 12 weken onbetaald zorgverlof per jaar. De garantie is een baangarantie, wat betekent dat er tijdens deze twaalf weken niemand anders aangenomen mag worden (behalve ter vervanging) om de werkzaamheden te verrichten.

Sommige staten hebben deze wet ook verplicht gesteld voor kleinere bedrijven, en in vijf staten zijn werkgevers verplicht een short term disability verzekering aan te bieden aan hun werkgevers, zodat de verzekering tijdens de twaalf weken onbetaald verlof eventueel een gedeelte van het salaris van de werknemer kan betalen. Sommige werkgevers, waaronder die van mij, bieden werknemers zelf de keuze voor een short term disability verzekering aan.
Helaas is short term disability meestal geen vetpot. Voor een vaginale bevalling staat medisch gezien een standaard maximum van zes weken verlof, waarvan de eerste twee niet gedekt zijn door de verzekering.
Concreet betekent dit alles voor mij, dat ik, net als tijdens mijn eerste zwangerschap, als het goed gaat ook deze keer doorwerk tot aan de bevalling. Vervolgens neem ik twaalf weken onbetaald verlof, waarvan ik in de derde, vierde, vijfde en zesde week 75% procent van mijn salaris krijg uitbetaald.
Er zijn natuurlijk grote, vaak Europese of Aziatische, multi-nationals waar betere betaalde verlofregelingen zijn, maar over het algemeen is mijn situatie een gangbare situatie voor de meeste Amerikaanse vrouwen.

Dus, langs deze weg wil ik het nog eenmaal duidelijk maken aan al mijn familie, vrienden, bekenden, lotgenoten, en loglezers en lezeressen.
NEE, ik ben nu nog niet met verlof! En als alles goed gaat, ga ik ook niet volgende week met verlof. Pas op het moment dat ik bel, email, sms, tweet en log over de geboorte, en u foto’s kunt bekijken van ons nieuwe nageslacht, pas dan is mijn verlof begonnen.

U weet het vast nog.
Hoe ik laatst logde over de Amerikaanse verzorgingsstaat.
In de reacties en mailtjes die ik kreeg naar aanleiding van dat logje vroeg u massaal om meer details.
En dan met name details over mijn secundaire arbeidsvoorwaarden.

Nou, over de extraatjes bovenop mijn twaalf maanden salaris kan ik kort zijn.
Ondanks het feit dat ik voor de rijkste provincie van Pennsylvania werk, zou ik namelijk waarschijnlijk beter af zijn achter de kassa bij de IKEA.
Voor goede secundaire arbeidsvoorwaarden zijn de Amerikaanse vestigingen van Europese en Aziatische bedrijven the place to go.

Mijn werkgever biedt naar verhouding een goede pensioenregeling, levensverzekering, en long term disability verzekering.
En daarnaast ben ik gezegend met tien betaalde vakantiedagen per jaar, over het genot daarvan schreef ik al eens, en tien ‘sickdays’.
Vooral die sickdays zijn een interessant gegeven. Heel concreet betekent dit namelijk dat je niet meer dan tien dagen per jaar betaald ziek kunt  zijn dan wel afwezig om te zorgen voor bijvoorbeeld een zieke ouder of een ziek kind. Sickdays worden ook nog eens onderverdeeld in uren, want sickhours moeten ook opgenomen worden voor bijvoorbeeld een wortelkanaalbehandeling of die maandelijkse Botox injectie.

Bij mijn werkgever hebben werknemers de vrijwillige keuze om zich te verzekeren voor short term disability. Deze verzekering kost, afhankelijk van je inkomen, ongeveer 150 tot 200 dollar per maand, en bij ziekte wordt dan tot zes maanden 75 procent van het salaris uitbetaald. Minder dan een kwart van mijn collega’s heeft deze verzekering, voornamelijk vanwege de kosten, en de moeite om een verklaring te krijgen van een arts die stelt dat je korte of langere tijd niet kunt werken.

Dit alles zorgt ervoor dat de werkmentaliteit in de VS anders is dan in Nederland.
De meeste van mijn collega’s zijn zelden tot nooit ziek, en er gaat eigenlijk nooit iemand langer dan een week achter elkaar op vakantie, en dat zeker ook niet vaker dan eens in de één à twee jaar.

Behalve ik natuurlijk.
Ik ben zeer regelmatig afwezig.
Zo ga ik namelijk elk jaar zeker twee weken naar Europa en daar laat ik het meestal niet bij.
Voor dit soort reisjes moet ik dus meestal onbetaald verlof nemen. Dit krijg ik met min of meer stilzwijgende goedkeuring van mijn baas en mijn collega’s.
Daarnaast baar ik regelmatig babies. En ook daarvoor word ik beloond met weken van onbetaald verlof.
Maar daarover binnenkort meer.

Zojuist verscheen dit logje. Vers van mijn hand op het Jeukblog.

Dit logje is zo speciaal dat het een voorwoord verdient.
Ten eerste omdat ik dagen zwoegde en zwoegde op dit verhaaltje, en nog steeds niet honderd procent tevreden ben. Ik weet wat ik wil zeggen, maar ondanks bijna 600 woorden lukt het toch niet helemaal. Nuance, het blijft een moeilijk ding.
Daarnaast, zomaar, toevallig, sluit dit log aan bij het vorige logje op het Jeukblog. En dat is natuurlijk wel weer leuk.
Nu ja, without further ado, alhier, een zeer summiere beschouwing over de  Amerikaanse verzorgingsstaat.

Voordat ik naar de VS verhuisde, wist ik het zeker.
In de VS is de kloof tussen rijk en arm groter.
In de VS worden arbeidsongeschikte mensen aan hun lot overgelaten.
In de VS hoeven mensen niet naar de overheid te kijken voor sociale zorg of hulp.
De Nederlandse verzorgingsstaat, that is the way to go.

Nu ik hier langere tijd woon, weet ik niet meer zo zeker of ik al deze dingen nog steeds vind. In ieder geval niet meer met de stelligheid waarmee ik dat vroeger had beweerd.
Dat kan natuurlijk aan de leeftijd liggen. Misschien ben ik gewoon niet meer zo idealistisch als vroeger. Of minder bevooroordeeld.
En misschien heb ik wel meer kennis. Of inzichten.

Een aantal dingen is natuurlijk duidelijk.
De kloof tussen arm en rijk is groter in de VS. Statistieken laten dit duidelijk zien.
Over het algemeen is de Amerikaanse overheid minder direct betrokken bij het dagelijks leven van de meeste mensen. Wanneer Amerikanen hulp nodig hebben, maken ze gebruik van diensten aangeboden door de overheid, maar, veel meer dan in Nederland, spelen non-profit organisaties ook een rol in het verlenen van sociale zorg.
De oorzaak van deze minder betrokken rol van de overheid hangt samen met het Nederlandse idee van solidariteit versus het Amerikaanse idee van vrijheid. In de huidige discussie rondom de nieuwe health care bill is dit ook duidelijk terug te zien. Veel Amerikanen hechten waarde aan het zelf kunnen maken van een keuze in plaats van een, naar hun mening, te dwingende rol van de overheid.
En begrijp me niet verkeerd, soms snap ik hier niets van. Want waarom vinden alle Amerikanen het dan wel ok dat alcohol verboden is tot je 21ste? Over een dwingende rol van de overheid gesproken…
Maar, we hadden het over sociale zorg. En zo zijn bijvoorbeeld in Nederland werkgevers en de overheid verantwoordelijk voor de AOW en WAO, terwijl in de VS de meeste werknemers een keuze hebben om zich al dan niet te verzekeren voor short-term en long-term disability, en om geld te storten in bijvoorbeeld een pensioenfonds of levensverzekering.

Zelf werk ik voor de provincie. De taken van de provincie verschillen behoorlijk per staat, maar één van de belangrijkste rollen is het verspreiden van subsidies van drie verschillende overheidsniveaus (de federale, staats- en provinciale overheid) over gemeentes en verschillende, meestal non-profit, organisaties. Ik weet nu dat er in de VS geld beschikbaar is voor sociale programma’s en zorg. En sinds de komst van Obama en de invoering van gedeeltes van zijn stimulusplan en nieuwe wetten, is er meer geld beschikbaar dan ooit.
Het gehele systeem, het niveau, en de manier van aanbieden van zorg in de VS verschilt echter sterk van Nederland. En, de kloof tussen arm en rijk blijft groter dan in Nederland.

Voor de duidelijkheid, eigenlijk weet ik het allemaal niet zo goed. De staat van de verzorging in de VS versus de staat van de verzorging in Nederland.
En daarom kom ik erop terug.
Binnenkort.
En dan zal ik u onder andere vertellen over mijn twaalf weken onbetaald zwangerschapsverlof.

De eerste dertien maanden van ons leven in de VS hadden we, heel stoer, maar één auto. Dat wilde ik namelijk. Uit principe.
Na drie maanden vond ik een baan. Minder dan tien kilometer verderop, maar onbereikbaar, behalve per auto. En dus moesten we carpoolen. De meeste mensen, waaronder de melkboer, dachten dat ik gek geworden was. Waarom deden we al die moeite? Ik mompelde dan meestal iets over het milieu, de kosten, de beschikbaarheid van openbaar vervoer, of nog zoiets geks, fietsen.

En ja, u voelt de bui waarschijnlijk al hangen, het bleek al snel dat onze tijd met maar één auto een kort leven beschoren zou zijn. Ik vond een nieuwe baan, verder weg, en het was niet langer haalbaar om nog te carpoolen. Toen we ook nog kinderen kregen, was zelfs dromen over maar één auto geen mogelijkheid meer.

Het keiharde feit is, zonder auto kan een mens in de VS helaas niet zoveel. Of, iets genuanceerder, een niet in de stad wonend mens in de VS kan niet zoveel zonder auto. En ik ben er zo eentje uit de suburbs. Dus dan weet u het wel.
De afstanden, het klimaat, de infrastructuur, de prijs, kwaliteit, beschikbaarheid en betrouwbaarheid van het openbaar vervoer, en, in ons geval, de aanwezigheid van glooiende heuvels waarbij de Keutenberg in het niet valt, werken niet echt mee aan een één-auto-ige dan wel geen-auto-ige levensstijl. En daarnaast is de gemiddelde auto in de VS ongeveer een derde goedkoper dan de exact zelfde auto in Nederland, en schommelt de benzineprijs hier tussen de 2,50 en 3 dollar per gallon, wat gelijk staat aan iets van 75 eurocent per liter.

De gemiddelde Amerikaanse auto rijdt 12.000 mijl per jaar, de gemiddelde Nederlandse auto 20.000 kilometer. Dat ontloopt elkaar dus niet veel. Het grote verschil is dat het gemiddelde huishouden in de VS 2,28 auto’s heeft, en het gemiddelde huishouden in Nederland 1,1. En, ondanks het feit dat ik graag niet met de meute mee wil lopen, zijn deze statistieken dus precies op mij van toepassing.

Al de automilieuvervuiling, waar ik tegenwoordig dus een directe bijdrage aan lever, valt echter in het niet bij de grootschalige vliegtuigmilieuvervuiling waar ik persoonlijk ook een behoorlijk steentje aan bijdraag.
Daar troost ik me dan maar mee als ik ‘s morgens weer in mijn autootje met die miljoenen andere Amerikanen naar mijn werk rij.
Dat, en het feit dat de kiosk bij ons in de buurt, overigens alleen te bereiken per auto, 50 smaken Ben & Jerry’s ijs verkoopt. Dat is ook een fijne troost.

Dit logje schreef ik zojuist op het Jeukblog.

6 mei 1998, om precies te zijn.
Ik weet het nog goed. Hoe spannend ik het vond. En wat een eer.
Na die dag liet ik nooit meer verstek gaan. En dus mocht ik ook in 2002, 2003, 2004 en 2006 aan de bak.

En toen was het voorbij. Zomaar. Ineens.
Ik verhuisde naar de VS, en besloot om geen gebruik meer te maken van mijn democratisch recht dan wel gehoor te geven aan mijn democratische plicht.  Om één of andere reden voelde het niet goed om te stemmen voor het bestuur van een land waar ik niet meer woonde.

Dus ja. Daar heeft u de feiten. Ik ben Cisca en ik heb al vier jaar niet meer gestemd.
Sinds kort heb ik last van afkickverschijnselen. Misschien heeft het met die periode van vier jaar te maken. Of het zou ook zomaar kunnen komen door het feit dat ik in 2010 al meer over de Nederlandse politiek in de New York Times heb gelezen dan in voorgaande vier jaar bij elkaar.
Stiekem ben ik natuurlijk ook gewoon gefrustreerd over het feit dat ik in de VS niet mag stemmen. Ik betaal mijn belastingen, gedraag mij als een brave burger, en werk ook nog eens dagelijks onder de brute dictatuur van drie County Commissioners. En wat krijg ik er voor terug? Vrijwel niets.
Gelukkig wordt wel mijn vuilnis opgehaald. En de wc spoelt ook nog altijd door. Maar toch.
Ik zal ook nooit mogen stemmen in de VS. Tenzij ik bereid ben tot het opgeven van het Nederlanderschap in ruil voor het US citizenship. En dat zie ik nog niet zo snel gebeuren.
Nee, dan mijn dochter. Zij mag later zowel in de VS als in Nederland stemmen. Sowieso elk jaar dus. De bofkont.

Ik stuurde vandaag een brief naar de gemeente Den Haag. Met een kopie van mijn paspoort. Zodat ik dit jaar in mei per brief mijn stem mag uitbrengen voor de Nederlandse Tweede Kamer verkiezingen.
Alleen is nu natuurlijk de vraag, op wie zal ik eens gaan stemmen? Want wie o wie is in deze turbulente tijden mijn kostbare stem waardig?

Sinds afgelopen maandag log ik mee op een gloedjenieuw groepslog genaamd Jeuk. En dit logje schreef ik daar zojuist.

En omdat ik soms best een beetje lui ben, en ook weleens hou van slapen, zou het in de toekomst zeer sporadisch kunnen gebeuren dat ik logjes die ik geschreven heb voor Jeuk ook op Kobus en co plaats.
Ik zal het niet te vaak doen, hoor. Want ik weet natuurlijk wel dat u vooral geïnteresseerd bent in de koekjesbakkende, kleertjesnaaiende, babybarende en metdemelkboersexende kanten van Cisca. En u wilt foto’s van Kobus zien. In plaats van al dat politieke gelul.