Kop met Keesje
 
Aug
22
2010
14:12
25

Hogere wiskunde voor twijfelaars

Och mensen, de keuzes en dilemma´s van het leven. Ik kan er zo in blijven hangen, hè.
Want er is zoveel te kiezen. En dat komt dan weer omdat ik zoveel wil. Want bij veel willen, horen veel keuzes, en daarop volgen dan weer allerlei dilemma’s.
Ja echt, het leven is net een wiskundige vergelijking. a² + b² = c²
En daarbij is a dus wat je wilt, b wat je keuzes zijn en c de daaruit voortvloeiende dilemma’s.
En d moet ook nog ergens in deze vergelijking. D is namelijk twijfel. En van twijfel worden dilemma’s nog ingewikkelder.

Als ik u nu kwijt ben, dan snap ik het hoor.
U moet maar denken, die Cisca lult ook maar wat.

Nu ja.
Waar ik naar toe wil is dat op dit moment mijn leventje voor de verandering weer eens van allerlei dilemma´s aan elkaar hangt.

Want, wat zullen we vanavond toch eens eten?
Zal ik daarna naar de sportschool gaan of Alice in Wonderland kijken? Of misschien toch the Blind Side?
Wat zal ik morgen aantrekken?
Hoeveel mensen wil ik followen op Twitter?
En, zeer belangrijk, wat voor cadeautje moet ik nu weer kopen voor de aankomende verjaardag van de melkboer?

Moet en wil ik echt over twee weken weer gaan werken?
En wanneer wil ik Keesje voor het eerst naar de opvang brengen?
Zullen we in oktober naar Nederland op bezoek, of toch gewoon al in september?
Zal ik dan nu echt die aangeboden baan bij de universiteit aannemen?
Of zal ik  bij mijn huidige werkgever blijven?
Of, zal ik gewoon stoppen met werken, en nu eindelijk dat webwinkeltje beginnen?
En gaan we ooit terug verhuizen naar Nederland, of niet?

Het leven is soms echt vermoeiend.
Maar, er moet gekozen worden.
En laat ik nu gelukkig altijd het goeie kiezen.
Dus.
Zo ook binnenkort.

Aug
14
2010
12:57
29

Een poepavontuur met Keesje

Zei ik niet laatst dat het hoog tijd werd voor een smerig logje?
Wel nu, ik denk dat Keesje dat heeft gelezen, en toen heeft bedacht dat hij zijn mama eens zou accommoderen.
Want gister, nou gister beleefde ik dus echt een smerig avontuur.
Een poepavontuur met Keesje.

En als u niet van poepverhalen houdt, dan kunt u nu maar beter op dat rode kruisje daar rechts bovenin drukken.
Want vanaf hier wordt het akelig. En vies.

Gisterochtend ging ik op stap.
Met Kobus en Keesje.
We gingen een eind wandelen.
Naar de winkels. En de Farmers Market.
We kochten cadeautjes. En brood. En meer van die dagelijkse dingen.
Het was een mooie dag.

Toen we klaar waren, gingen we even bij de melkboer op het werk langs.
Even mijn twee mooie kids showen, en, had ik in al mijn briljantie bedacht, dan kon ik mooi Keesje voeden, en daarna weer terug naar huis lopen.

Belangrijke achtergrondinformatie bij dit avontuur is, dat Keesje al twee dagen niet had gepoept.
En dat is nieuw voor mij.
Want Kobus’ levensmotto is, een dag niet gepoept, is een dag niet geleefd.
En dus was ik als nieuwbakken moeder van een-niet-elke-dag-poepend-kind totaal niet voorbereid op de verschrikkelijke ongelooflijke hoeveelheid poep die zomaar onverwacht uit een heel klein mannetje kan komen als je op het werk van je man even snel aan het voeden bent.

Echt mensen, het was een ware poepexplosie.
Cottage cheese en geroerbakte eieren all over the place.
Van nek tot sokjes. Van draagdoek tot mijn broek.
En ik zat dus op het werk van de melkboer, in het kantoor van zijn baas.
Met een mannetje vol kak, op een ondergekakt bureau.

Oh, de vreugden van het moederschap.

Jul
06
2010
10:24
22

Belangrijke updates (3)

Jaja, ik snap het.
U wilt updates.
Maar lieve mensen, ik heb helemaal niets up te daten.
Er gebeurt hier namelijk echt niets boeiends.
(Balen hè, dat u weer voor niets hierheen bent gesurfd?)

Maar vooruit. Ik zal een poging doen. Omdat u het waard bent.

Ik doe het wel in puntjes, hoor.
Want mijn zelfspot cynische ondertoon schrijfstijl werkt namelijk tijdelijk even niet meer zo.
Ik denk namelijk alleen maar aan blauwroze koeken. En babies. En konijntjes. En groen gras. En wiegjes. En kleine rompertjes. En ik voel een briesje. Terwijl ik aan het strand lig. En langs de zee loop. Met een Keesje in de draagdoek. Dan zit ik in een cabriolet. Naast Viggo Mortensen. Ik kijk Pride and Prejudice. Terwijl de melkboer mijn rug masseert. En ik knuffel Keesje. En we gaan kamperen in Frankrijk.
Pfff, ik droom wat af de laatste nachten.

Enfin. Feitjes dus.

Feit 1: Ik zit nu op mijn werk. In de heerlijke koelte van de airconditioning. Morgen ga ik ook werken. Maar daarna is het echt afgelopen.

Feit 2: Het is dus nu officieel verschrikkelijk ongelooflijk heet hier.

Feit 3: Nederland gaat natuurlijk winnen vanmiddag. En ik ga vroeg naar huis. En dan zet ik de tv aan met op de achtergrond via de laptop het commentaar van good old Jack van Gelder.

Feit 4: Daarmeesamenhangend, Keesje moet dus wel geboren zijn voor zondagmiddag. Want de finale tegen Duitsland wil ik niet missen.

Feit 5: Who needs a kraamhulp, wanneer je superlieve collega’s hebt die de eerste tien dagen na de geboorte voor je komen koken? I can’t wait!

Feit 6: Enne, doet u nog mee aan de Kobus en co give away? Lurkers, familieleden en andere niet zelf loggende schepsels zijn ook van harte welkom om te participeren. En ik wil eigenlijk sowieso dat iedereen die mij ooit een cadeautje heeft gestuurd meedoet. Dus.
Hier ziet u hem nog eens. Mijn mooie zelfgemaakte tas. Gratis te winnen.

En ja, euhmjaja, dat was het dus wel.
Belangrijke updates (4) will follow shortly.
Of niet.

Jul
02
2010
12:17
22

Belangrijke updates (2)

Ja.
Euhm.

Nou… euhm… Wat updates dus.

Feit 1) Nederland heeft zojuist gewonnen van Brazilië. Joehoe!
O, dat wist u al?

Nou, feit 2) dan. Ik heb een lang weekend. Want het is zondag Fourth of July. En dus hoef ik maandag niet te werken.

Feit 3) Ik heb toch echt geen zin dan wel intentie om dinsdag weer te gaan werken. Want ik wil een baby. En dus heb ik misschien nu wel een lang weekend van minstens twee maanden.
Of niet.

Want, feit 4) Keesje zit nog steeds in mijn buik. En ik geloof dat ‘ie zich daar nog prima vermaakt. En dus ga ik alweer pas na veertig weken zwangerschap bevallen.
Waarom, o waarom?

Feit 5) Daaaag. Ik ga maar weer even in de zon zitten.
Op een gegeven moment als dat vruchtwater begint te koken, dan komen baby’s er vanzelf uit toch?

Jun
29
2010
13:51
35

Belangrijke updates

O, u wilt updates?
En dagelijks op de hoogte gehouden worden van mijn welzijn?

O.
Nou.
Ok.

Bij deze dan.

Feit 1) Ik zit nu op mijn werk.

Feit 2) Keesje zit in mijn buik.

Feit 3) Ik ben dus bijna veertig weken zwanger.

Feit 4) Ik voel echt helemaal niets, maar dan ook niets, dat ook maar wijst op een toekomstige spoedige arrival van Keesje.

Feit 5) Het is hier nog steeds 35 graden.

Feit 6) Ik kreeg vandaag twee hele mooie cadeaus. Van de melkboer en Kobus.

Want, feit 7) Ik ben vandaag jarig.
Hip hip hooray!

Wow.
Alweer voor de zevende keer 25 geworden.
Best knap.

Jun
26
2010
12:36
27

Nee, het mag geen pondje meer zijn

Ja, en toen was het ineens stil hier.
Heel stil.
Maar ik heb een excuus, hoor.
Een heel goed excuus.
Ik zou zeggen, lees en huiver.

Het excuus kwam voor het eerst aan het licht op afgelopen donderdag 24 juni.
Op deze heugelijke dag ging ik namelijk aan het eind van een lange werkdag, die eindigde in een superonweersstorm met bijbehorende stroomuitval in zo´n beetje de gehele provincie, naar de verloskundige.
En ineens zomaar beviel ik daar van een gezonde Keesje. Hiep hiep hoera.
En nu had de verloskundige eigenlijk niets bijzonders te melden.
Alles ziet er goed uit.
En rustig.
Ooit komt Keesje er vast uit.
Maar de komende dagen dan wel weken, I doubt it.

Nu doet het probleem zich voor dat ze daar bij de verloskundige ook een weegschaal hebben.
En die weegschaal hè, die weegschaap gaf dus donderdag mijn hoogste gewicht ooit aan.
Ik ben sinds donderdag 24 juni officieel één hele Amerikaanse pond zwaarder dan aan het eind van mijn zwangerschap van Kobus.

En ja. Nu ja. Ik zit dus nu in een hoekje te huilen.
Ja joh. Echt.
Tranen met tuiten huil ik.
Terwijl ik me ook nog eens een ongeluk zweet, omdat het hier nog steeds echt ontiegelijk verschrikkelijk ongelooflijk warm is.

Deze combinatie van huilen en zweten resulteert in vochttekort, dat begrijpt u.
En daarom, daarom was het hier dus zo stil.
Just so you know.

Jun
21
2010
12:47
23

De weergoden van the Adjustment Bureau*

Kijk, die weergoden hè, die doen dus echt nooit wat ik wil.
Ik stel me zo voor dat ze met zijn allen in het vroege ochtendlicht op een wolk zitten, en onder het genot van een kopje koffie een brainstorm sessie voeren, getiteld hoe kunnen we Cisca vandaag weer eens lastig vallen.

En ik word er dus echt een beetje zat van hè.
En dan bedoel ik niet  op de goede manier zat, zoals ik dat ooit in een prezwangerschaps- en borstvoedingsleven nog wel eens mee maakte,  maar ik bedoel echt zat.
Zatterdanzatterderzat.

Want nu, nu, eerst was daar al die sneeuw.
Nou, daar had ik dus echt niet om gevraagd.
En nu is het dus al weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zo rond de 35 graden.
En ik ben dus al 39 weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zwanger.

Elke avond klaag ik tegen de melkboer.
‘Ik ben het zooo zat’, zeg ik dan.
‘Echt, ik trek het niet meer.’
‘Echt niet hoor.’
‘Ik trek het echt niet meer.’
‘Je trekt het nog best wel’, zegt de melkboer dan na een minuut of tien half geluisterd te hebben.
‘Het gaat allemaal nog prima en het is hooguit nog een paar weekjes.’

En echt waar mensen, hij heeft gewoon gelijk.
En dat terwijl dat nearly impossible is. Want ik heb altijd gelijk. En daarom kan de melkboer dus eigenlijk nooit gelijk hebben.

Maar ach. Ik trek het nog steeds.
Wel.
Een beetje.
En u weet natuurlijk ook wel dat weergoden niet echt bestaan.
Want het weer, het weer wordt natuurlijk gewoon bepaald door the Adjustment Bureau*.

*Ja nu. U moet weten, ik zag dus zaterdag een voorstukje in de bios. Heerlijk. Want ik love conspiracy theories. Zeg nu zelf, u gelooft toch ook niet echt dat we op de maan geweest zijn?  Of dat u ook maar iets over uw eigen leven te zeggen hebt?
Neehee. Alles wordt geregeld door het bureau. En anders, nou anders, dan wordt het geregeld door het koningshuis. Of Obama. Of we leven in the Truman Show. Dat kan ook.

May
25
2010
21:13
19

It’s official, I’m hooked, the sequel

Ja, beste mensen.
Moet u eens luisteren.
Ik wil eens even een hartig woordje met u wisselen vandaag.

Want kijk, ik snap echt wel dat u regelmatig logjes van mij verwacht.
Ik bedoel, daarom komt u hier tenslotte langs met zijn allen.
Voor een kijkje in mijn leven, een leuk verhaaltje, en soms laat u ook nog reacties.
Of nog leuker, u emailt, of stuurt cadeautjes op.
Coralie, ik at zojuist een tompouce!

Goed.
Op zich kan ik de logjesprestatiedruk best aan.
En inspiratie heb ik meestal ook wel.
Alleen logjes schrijven kost ook tijd.
En tijd heb ik dus niet.
En al helemaal niet de rest van deze week.

Vandaag kreeg ik namelijk post.
Zeer belangrijke post.
Post die sinds 9 januari 2010 onderweg is geweest.

En, nieuwsgierig als u bent, wilt u natuurlijk weten wat er dat pakje zat.
Nu ja.
Ik vertel u dat natuurlijk graag.
Ik schreef er al eens over.
Mijn verslaving.
En toen schreef ik ook over de magische datum van 25 mei.

Zondag zag ik trouwens ook eindelijk de film van deel 1.
Samen met vriendin L. Die heb ik namelijk ook verslaafd gemaakt.
En mede dankzij die film ben ik weer helemaal in the mood.

Dus, mocht u mij missen de rest van de week, dan weet u wat ik aan het doen ben.

May
02
2010
21:53
22

Het weer en wat vreemde nummertjes

Hallo allemaal!
Vanuit de oostkust van de Verenigde Staten zwaai ik heel enthousiast naar u.
Ziet u het?
Of misschien voelt u het.
Want als ik heel hard zwaai, dan strooi ik lukraak pepernoten zweetdruppeltjes in het rond.

Lieve mensen en kinderen, het is hier een beetje warm.
En dan overdrijf ik niet.
Het is hier namelijk ongelooflijk ontzettend verschrikkelijk een beetje warm.
Zomaar ineens.
Ja nee echt.
Het is echt warm.
Zomaar ineens.
En dan overdrijf ik niet. Dat doe ik namelijk nooit.
En dus is het hier ongelooflijk onzettend verschrikkelijk warm.

Vandaag en gisteren was het boven de negentig graden. En ik heb het nu over Fahrenheit hè, dat begrijpt u.
Negentig graden Fahrenheit, dat is een soort magische grens.
Ergens heeft iemand ooit bedacht dat bij negentig graden het kookpunt ligt. Het kookpunt van mensen bedoel ik dan.
Het kookpunt van water ligt namelijk bij tweehonderdtwaalf. Of bij honderd.
Enniewee, boven de negentig is het dus niet meer leuk.
Dan worden mensen chagerijnig. En prikkelbaar. En mensen gaan zweten.
Later in het seizoen verschuift deze magische grens naar honderd graden.
Maar op dit moment is nog niemand gewend aan negentig.
En ik al helemaal nog niet.
Want van de week was het nog gewoon vijfenzestig. Of zoiets.
En mijn zwangere lijf heeft aanpassingstijd nodig.
Echt, ik ben nog niet klaar voor die zwetende kleffe nachten in bed.
Ik ben op dit moment al warmbloedig genoeg van mezelf.

En nu weet ik heus wel dat het op dit moment redelijk naar weer is in Nederland.
Koud. En winderig. En regenachtig.
Maar dat kan mij helemaal niets schelen.
Want ik heb het warm. En ik hou van zeiken. En soms overdrijf ik weleens.

Apr
29
2010
20:45
26

Een schokkende bekentenis

Normaal gesproken zou ik mezelf niet willen omschrijven als een typische Margriet of Libelle lezeres. Ik bedoel, ik zag ze vroeger weleens liggen bij mijn schoonmoeder of de kapper, en misschien heb ik er toen weleens door heen gebladerd, maar ik ben natuurlijk meer een meisje van niveau. En dus lees ik Psychologie Magazine, de Groene Amsterdammer, de Knippie, de Glamour, de Linda of Opzij.

Maar, het is op dit moment niet normaal gesproken.
Want a) ik ben zwanger, b) de melkboer is op reis, c) ik woon in Amerika en heb weleens heimwee naar Nederland, d) er worden hier geen Libelles, Margriets dan wel Psychologie Magazines verkocht, en e) ik ben zwanger.

En nu wil het geval dat wij afgelopen zondag, u weet wel, toen wij Koninginnedag vierden, terwijl dat eigenlijk pas morgen is, maar omdat wij 30 april allemaal moeten werken, vierden we het al zondag, ook een rommelmarkt hadden.

En aan het eind van de dag zag ik ze.

Afgeprijsd van 1 dollar voor 10 cent.
10 cent!
Zo’n aanbieding kon ik natuurlijk niet laten liggen.

Ik kocht trouwens ook nog een hele stapels Nederlandse boekjes en cd’s voor Kobus. Voor de broodnodige Nederlandse training. Ik hoor namelijk op dit moment de hele dag duck, bunny, dog, bye bye, en shoes. Alhoewel het gelukkig wel gecombineerd wordt met auto, bal, beer, huis, beker en meer van dat soort dingen. Maar toch. Nederlandse training heeft ze nodig.

En terwijl Kobus studeert op de Nederlandse taal slaapt en de melkboer zich volgooit met bier zijn zakencontacten onderhoudt, lees ik tegenwoordig ´s avonds de Libelle. Of de Margriet. Met een kopje thee erbij.
Al wegzwijmelend bij de lekkere recepten, de mooie foto’s van het Nederlandse landschap en steden, en, niet te vergeten, de aangrijpende waargebeurde verhalen.

Ja lieve mensen. Zo gaat dat dus. Als je naar het buitenland verhuist en moeder wordt.

En als u mij dan nu wilt excuseren, dan ga ik de laatste Libelle uitlezen. Hoe ik daarna verder moet gaan met het gewone leven weet ik nog niet.

Apr
26
2010
11:33
28

Oranje of roze bekleding geen bezwaar

Als u wilt weten wat ik zaterdag deed, dan kunt u het beste dit lezen.
En gister, nou gister deed ik dus dit. Alleen dan minus de sleutel. En minus het bier. En, minus het mooie weer. Want het regende de hele dag. Net als vandaag trouwens. Bleg.

Wat wel hetzelfde was, is dat de melkboer alweer in Chicago zit.
Voor het vierde achtereenvolgende jaar. En toevallig ook nu weer precies met Koninginnedag.

Zou hij dan echt niet van bier houden?
Dat heb ik eerlijk gezegd namelijk nog nooit gemerkt.
Misschien houdt hij niet van verkleden in oranje kleren. Of schaamt ie zich voor mij.
Maar ik zie er altijd heel leuk uit.
En dan vooral met Koninginnedag. In mijn oranje boa. En in het openbaar draag ik dan ook nog een bijpassend broek en truitje.
En zeg nu zelf, wie houdt er nu niet van spijkerpoepen? Goed kunnen spijkerpoepen zie ik dus echt als een verrijking van het leven. Echt, u moet het ook eens proberen. En die squats zijn ook nog goed voor de dijspieren.

Ach ja, Kobus en ik vermaken ons ook wel zonder de melkboer.

Kobus rende vooral de hele dag.

Alleen tijdens het eten van de verplichte oranje dingen, zat ze stil.

Mandarijntjes. Zou de Koningin die ook op Koninginnedag eten? Tezamen met een wortelsoepje, een pompoenstamppot en een gestoofd goudvisje?
En dan natuurlijk een oranje tompouce toe.

En ik wil heus niet altijd loggen over eten enzo.
Maar ik heb dus zin in een tompouce. Oranje of roze bekleding geen bezwaar.

Apr
08
2010
21:52
16

Doe het zelf

Op de dagelijkse situaties van het leven zijn meestal drie reacties mogelijk.

  1. Je doet het zelf.
  2. Je laat het door iemand anders doen.
  3. Je doet niets.

Als u mij een beetje kent, dan weet u dat ik natuurlijk bijna altijd kies voor optie 1.  Ik doe dingen namelijk graag zelf. En ik kan alles ook gewoon beter dan andere mensen. En als ik het niet beter kan, dan weet ik altijd nog hoe het beter zou moeten. En dat kunt u navragen bij de melkboer, mocht u die behoefte hebben.

De bovenstaande redenering gaat trouwens niet op bij het buitenzetten van de vuilnis. En bij grasmaaien dan wel het kneden van deeg. In die situaties maak ik namelijk graag gebruik van het feit dat ik getrouwd ben. En dus kies ik dan voor optie 2.

Met optie 3 heb ik eigenlijk niet zoveel. Want de meeste situaties vragen om een reactie. En niets doen is meestal gewoon lui, en daarom niet een echte reactie.

Ja nu. Waar ik naar toe wil met dit hele verhaal is het volgende.

Ik hou ervan om mijn eigen benen te scheren. En bijvoorbeeld mijn eigen teennagels te knippen en te lakken. En nu stond ik dus gister een beetje ondersteboven gevouwen onder de douche mijn benen te scheren, en toen vroeg ik me toch af hoe ik dit de vorige keer de hele zwangerschap zelf heb gedaan. Want het begint toch ietwat onhandig te worden.

Maar ja, niets doen in dit geval geen optie. En ik kan natuurlijk de melkboer of mijn buurvrouw vragen, alleen ik doe het echt liever gewoon zelf. Echt.

Ik boekte vandaag maar wel een afspraak bij de nagelverf en puimsteen scrub boer. Dan hoef ik in ieder geval niet meer zelf te knippen en te plakken.

Mar
16
2010
21:15
26

Hoe zit het nu met die cadeautjesactie?

U wilt het weten hè?
Hoe het nu precies zit met de actie.

Nou.
Laat ik beginnen met mijn cadeautjes.
Ik werd namelijk verschrikkelijk verwend door Ettepet.
Zij schreef al een leuk logje over haar cadeaus, en ik vermeldde al heel kort dat de buit binnen was, maar ik wil u toch nog even vertellen hoe leuk al de cadeautjes waren. En hoe mooi alles eruit ziet.

Voor zover dat kan.
Want die borrelnootjes, die zijn er dus al niet meer. De verteerde restjes liggen ergens in een waste water treatment plant in Pennsylvania. En dan komen ze ooit weer als drinkwater uit de kraan. Tenminste, zo gaat dat toch?
In de begeleidende kaart stond overigens nog wel dat de borrelnootjes voor de melkboer waren.
Maar dat weet niemand. Behalve Ettepet en ik.
And so, the borrelnootjes were mine. All mine!

Behalve borrelnootjes voor de melkboer, werden ook alle andere gezinsleden in het zonnetje gezet.

Kobus kreeg de mooiste zelfgemaakte schort ooit.

Nu moet ze alleen nog leren poetsen en opruimen…

Als u trouwens goed kijkt, kunt u zien wat we vanavond aten.
Want dat toetje van Kobus, dat had ik dus niet speciaal voor de foto geboend .

En och, wat is het kind toch intelligent.

Ze kan al helemaal uit zichzelf een doosje open pulleken en vervolgens een zes dimensionale puzzel maken.
Vreemd woord trouwens, pulleken. Is dat überhaupt wel ABN?

Keesje kreeg supercute schoentjes.
En dan gaat het dus ineens kriebelen. En wil ik NU een baby.
Gelukkig hoef ik nog maar een paar maandjes te wachten.

En ik kreeg een zelfgemaakte ketting. Met bijpassende oorbellen.
Wat een verwennerij!

Mijn cadeautjes zijn bij Joeltje. Omdat zij als allersnelste reageerde, nadat ik het logje plaatste.
En gelukkig kwamen ze aan. Want ergens in de oceaan, dan wel ergens in Limburg, ligt namelijk nog een CisCouture vlaggetjeslijn. Gemaakt door mij voor Joeltje. Alleen Joeltje heeft die lijn nooit gekregen. En dus moest ze in de herkansing.

En dan zaterdag. Afgelopen zaterdag kreeg ik nog een pakje. Van Galahad, een voor mij onbekende lurker, die ook meedeed aan de cadeautjesactie. Ze stuurde mij een paar zakken borrelnootjes. Zomaar, omdat ze de actie zo leuk vond. Nou, zoals u wel weet, gaan borrelnootjes er altijd wel in. Bij mij.

En dan hebben we alleen nog u. U aka de andere deelnemers aan de actie. Ik heb al veel leuke logjes gelezen, en zie dat de cadeautjes nog steeds overal binnendruppelen. Ook heb ik een paar emails gekregen, maar helaas niet zoveel.
Dus, stuur 1 foto van je gekregen cadeautje naar goudzilverbrons at live dot nl, en zet in de subjectline even van wie aan wie het cadeautje is. Dan kan ik binnenkort een logje maken. Met 90 foto’s. *Zucht* Alsof ik niets beters te doen heb dan 90 foto’s uploaden…
O, en mocht u trouwens uw cadeautje nog niet verstuurd hebben, ga u dan eens heel snel heel diep schamen doe het nu! Want er zijn nog een paar mensen hoopvol aan het wachten…

En tot slot, voor al mijn niet-Twitter vrienden: open een Twitter-account, want dan blijft u pas echt op de hoogte van al de belangrijke belevenissen in het leven van Kobus en co mocht u het zich afvragen, ik, of beter gezegd de melkboer, heeft het fototoestel weer gevonden. Hoera!
Het ding zat in de fietshelm van Kobus. In de schuur. En dat is natuurlijk een heel logische plek. Dat begrijpt u. En voor duidelijkheid, ik heb het daar niet in gedaan. Mocht u denken dat ik verstrooid was door de zwangerschapshormonen ofzo.

Mar
03
2010
21:25
26

Over ijs vissenvoedsel en een mollige man

Het is maart.
Ik neem aan dat het u wel was opgevallen, but you never know.
Dus, ik zeg het maar even.
Het is maart.
Weet u trouwens dat in maart de lente begint?
Echt.
Ik geloof het zelf ook niet, maar het is echt waar.
21 maart begint ‘ie.
En dat is nog maar achttien dagen.

Vorige maand was het februari.
Februari komt namelijk voor maart.
En februari had twintig werkdagen.
Vijf daarvan had ik een snowday.
En zes plus één dagen was ik op vakantie.

En aangezien u ontzettend intelligent bent, dat is inherent aan het feit dat u hier leest, weet u dat zeven plus vijf twaalf is.
En twintig min twaalf is acht.
En dat betekent dat ik dus acht dagen heb gewerkt in februari. Van de twintig.

Bent u er nog?

Ik wilde u eigenlijk dus even zeggen, dat ik het heel erg druk heb.
Druk met het inhalen van vergaderingen, die eigenlijk in februari waren.
En met alweer een rapport en een deadline, een nieuw tienjarig strategisch plan, twee conferenties, nog meer vergaderingen, te veel emails, het jaarverslag, en ijs eten.
Vooral dat laatste slokt verschrikkelijk veel tijd op.

Maar ik ben er snel weer.
Met cruciale niet te missen informatie over de nieuwe beeb.
Tenzij ik ijs aan het eten ben. Dan zou het iets langer kunnen duren.

Feb
28
2010
20:26
34

Tien redenen om nooit naar Aruba of Curaçao te gaan

Ik weet het heus wel hoor. 
Heus.
Dat u stiekem wenst dat u in Aruba of Curaçao had gezeten de afgelopen week.
In het zonnetje. Onder de palmbomen.

Maar echt, let me tell you this, het is in Aruba en Curaçao niet alleen maar rozegeur en maneschijn. Of is het nu rozengeur en manenschijn?
Echt niet.
En om dat te benadrukken, heb ik speciaal voor u een lijstje gemaakt met mijn kritiekpunten.
Zodat u weet wat u te wachten staat, mocht u ooit naar één van deze eilanden afreizen.

  1. Overal lopen leguanen en hagedissen. En op zich kan ik daar nog mee leven. Alleen de leguanen en hagedissen die wij zagen, waren ook nog eens heel erg brutaal. Ze kwamen ons appartement binnen, en klommen op de strandstoelen. En daar hou ik dus niet van.
  2. En over vervelende beesten gesproken, er zitten natuurlijk ook overal muggen. Zoemende muggen. De melkboer werd helemaal lek geprikt. En Kobus heeft nu nog steeds twee bultjes op haar armen. Mijn bloed is overigens lang niet zo lekker, maar dat sluit niet aan bij de moraal van dit pleidooi
  3. En. En nu komt eigenlijk de belangrijkste klacht, dus let op. In geen enkele supermarkt op Curaçao worden borrelnootjes verkocht. En nee, dit wordt niet gecompenseerd door het feit dat ik net drie zakken borrelnootjes heb opgestuurd gekregen, en het doet er ook niet toe dat ze wel yokidrink en Nederlandse koekjes hadden. Deze klacht gaan over de borrelnootjes.
  4. En ik wil ook even twee punten maken over het klimaat. Het waait namelijk op Aruba en Curaçao de hele tijd hardstikke hard. En dan zit mijn haar niet goed. En bovendien krijg ik dan ook nog eens de hele tijd zand in mijn ogen.
  5. En, het is er ook altijd warm. En daar ga ik van zweten. Dus.
  6. En dan zijn er nog onze hotels. Ook daar was echt van alles mis mee. Zo sliepen we de eerste nachten in de herrie van allerlei carnavalfeestgedruis. En was in ons tweede hotel het ene gordijn langer dan het andere. Nu vraag ik u, dat kan toch niet?
  7. O, en trouwens, het stikt op Curaçao van de Nederlanders. En ik ga toch echt niet op vakantie om Nederlanders te zien. Die zie ik namelijk al elke dag. Tenminste, ik zie elke dag minstens twee Nederlanders. Meestal.
  8. Een geheel ander probleem is dat mijn navel ergens op één van de eilanden is achtergebleven. En dat is toch vreemd. Want wie heeft er nu geen navel?
  9. Zei ik al dat ze nergens borrelnootjes verkochten? Dat was eigenlijk de enige reden voor mij om te gaan.
  10. En dan tot slot, het thuis terugkomen. Want terugkomen van Aruba en Curaçao is dus echt niet tof. En ik moest ook nog eens een extra nacht op Aruba blijven. En nu zit ik dus weer thuis. In de sneeuw. En ik heb heimwee.

Ja.
Zeg nu zelf.
Dit wilt u toch allemaal niet.

Feb
09
2010
20:56
29

Be careful what you wish for

Stiekem wens ik wel eens iets.
En wie doet dat nu niet?
Sterker nog, waarschijnlijk leest u hier mee omdat u zich herkent in mijn verhaaltjes over wensen en dromen van borrelnootjes, een verlovingsring, twee cupmaten groter, een teleporteermachine, een prinsessenbestaan, een iPhone, het winnen van de loterij, wereldvrede, en een eind aan homelessness.

Nu wil het geval dat ik ook meerdere keren een snowday wenste.
Echt ijsvrij. Dat wilde ik.
Want dat leek me zo gaaf.

Nou.
Echt.
Het is zover.
Morgen heb ik de hele dag vrij. Betaald vrij.
En valt er zo’n vijftig centimeter sneeuw op de bijna vijfenzeventig centimeter die er al ligt.

En ja, ik zou Cisca niet zijn, als ik natuurlijk nu net morgen geen ijsvrij wilde.
Want ik wilde morgen een echo.
En ik wilde zelfs morgen werken.
Om dat verschrikkelijke gedrocht van een strategisch plan af te maken dat vrijdagochtend op de bus moet.
En nu moet ik uiteindelijk thuis gewoon alsnog aan het werk.
En daarnaast wil ik vrijdagochtend vliegen.
En dus moet alle sneeuw vrijdagochtend in ieder geval van de landingsopstijgbaan af zijn.

Iets wensen en dan daarna gaan zeiken.
Ik lijk wel een vrouw. Het is ook nooit goed.

Maar stiekem ga ik wel genieten, hoor.
Morgen.
Van mijn extra vrije tijd.
Want dan kan ik mooi een paar cadeautjes afnaaien, lekker relaxed de koffers inpakken, en een welverdiend middagdutje doen.

Feb
04
2010
23:00
42

De hamsterwekendagen zijn begonnen

Zojuist ging ik even naar de supermarkt. En voor de duidelijkheid, zojuist was rond een uur of half tien ‘s avonds.
En bij aankomst zag ik het al.
Het was druk.
Super druk.
De parkeerplaats was afgeladen vol.
Echt, het leek wel alsof er voetbalplaatjes gratis televisies werden uitgedeeld.
En de supermarkt itself was geplunderd.
Geen brood meer. Geen yoghurt, bijna geen chips, en bijna geen melk en jus d’orange.
En nu is zondag Super Bowl zondag. Dus ik begrijp dat de chips op was.
Maar de rest?

De rest was op, omdat er morgenavond sneeuw komt. Veel sneeuw.
En bij berichten van sneew gaan alle Amerikanen los, en wordt er massaal gehamsterd.
Al staande in de rij dacht ik even dat het einde van de wereld nabij was, en ik de aankondiging had gemist.

Op zich komt zo’n ingesneeuwd weekend best goed uit, want dan hebben we lekker de tijd voor eindeloze sex om te klussen en knutselen in de MilkMansion.
En ik heb de boodschappen in huis, dus ik hoef me nergens zorgen over te maken.
Alleen vraag ik me wel af waarom de sneeuw nu alweer in het weekend komt.
Want ik wil heel graag een snowday van het werk.
U weet wel, zo’n vrije dag waarvoor je dan ook betaald krijgt.
Want betaalde vrije dagen heb ik zelden. En ik wil er dus één.

Ik wil trouwens ook graag op vakantie.
Naar de zon.
En ik wil een iPhone.
En die nog altijd zeer gewilde teleporteermachine.
En wereldvrede natuurlijk.
Dat wil ik ook.

O, ik wil trouwens het allerliefst borrelnootjes. Van Duy.vis.
Want ik ben zwanger.
En ik wil borrelnootjes.
En dat is de moraal.
Van dit verhaal.

Jan
13
2010
12:00
39

Waarom Ingvar Kamprad mij morgen een cheque opstuurt

Lieve lezers, ik ga u vandaag weer eens een heel boeiend logje voorschotelen.

*Start reclameblok*

Ik wil u namelijk vertellen dat ik van de IKEA hou.
Ik, Cisca van Kobus en co, hou van de IKEA.
En ik begrijp dat ik misschien nu van een voetstuk afval.
Maar ik kan het niet helpen.
Ik hou echt van de IKEA.

De belangrijkste reden is natuurlijk dat ze bij de IKEA stofjes verkopen.
En ik hou automatisch van elke stofjesverkopendewinkel. No matter what.
Maar de IKEA heeft meer.
Veel meer.
Mooie meubels, en allerlei hebbedingetjes, waarvan je niet wist dat je ze nodig had, maar die je echt moet hebben. Nu.
En natuurlijk het restaurant en het supermarktje aan het eind. Waar ze gravad lax verkopen. En van die lekkere speculaasachtige koekjes. En lekkere crackers. En garnaaltjes. En hotdogs voor een dollar.

Gister was ik weer eens in de IKEA, en echt ik moet u zeggen, het voelt alsof ik thuiskom.
Het voelt Europees in de IKEA. Whatever that may be.
En Europees is soms fijn.
Als Europeaan in een niet-Europees land.

Er is eigenlijk maar één probleem.
De melkboer houdt niet van de IKEA.
En ik maar denken dat houden van de IKEA een eigenschap was, die inherent is aan mens zijn.
Nee dus.
Of de melkboer is geen mens, maar dat lijkt me vreemd.
De melkboer haat de IKEA. Echt.
Het is één van de grootste problemen van ons huwelijk. Na de verlovingsring.
Maar ik sla me er gewoon doorheen.
En dus ga ik alleen.
Naar de IKEA.
Allerlei leuke IKEA spulletjes kopen. En lekker gravad lax eten.

Ik doe alles voor de liefde.
En ik hou nu eenmaal van de IKEA.

*Einde reclameblok*

Jan
06
2010
12:30
23

Op een onbewoond eiland met een vleugje melkboer

U heeft het vast wel gemerkt.
Ik ben niet mijn usual self.
De laatste maanden ben ik lang niet zo adrem, pittig, bijdehand, en scherp op de snede als ik normaal ben.
En hoe hard ik ook mijn best doe om leuke logjes te schrijven, of gevatte reacties bij sommigen van u achter te laten, het lukt me gewoon niet echt.
Ik ben vooral een beetje dromerig en teruggetrokken. Hormoondingen doen dat met mij.

Op dit moment wil ik eigenlijk stiekem de hele dag in een grasveld vol bloemetjes liggen dromen. In een hangmat. Met het ruizen van de zee op de achtergrond, en een lekker zonnetje op mijn benen. Terwijl ik ‘Pride and Prejudice’ kijk. Honderd keer achter elkaar. En ik brei babykleertjes. En af en toe loopt er een konijntje langs. Of een lammetje.

Maar verder word ik niet gestoord. Door niemand. Want ik ben op een onbewoond eiland. Met alleen mijn persoonlijke bediende. Die lijkt op een combinatie van Colin Firth, Alan Rickman, Viggo Mortensen en Sean Connery, met een vleugje melkboer.
En die bediende brengt mij dan regelmatig allerlei lekkere versnaperingen. Koele drankjes, lekkere broodjes, vers fruit, en af en toe wat sushi.
O ja, en drop en borrelnootjes. Want daar heb ik zo’n zin in.
Hij masseert regelmatig mijn voeten. En de rest van mijn lijf.
Maar verder wil ik dus niets. En niemand. En niets.

Nu ik dit trouwens zo opschrijf…
Ik wil dit dus graag de komende maanden, maar daarna ook graag iedere maandag.
Mocht er iemand meelezen die dit kan regelen.

Jan
03
2010
10:56
39

Over geen vuurwerk, de baby Jezus, poep en een Wii, oftwel helemaal niets

Ja luister lief lezersvolk, ik wil best loggen. Echt wel.
En ik heb inspiratie genoeg.
Ik kan loggen over hoe leuk het is om al die reacties te lezen op het vorige logje. Bedankt, jullie zijn allemaal zo lief!
En ik kan loggen over hoe gezellig het feest met Oud en Nieuw was. En het feestje waar we gisteren waren. En dat we echt hele lieve vrienden hier in de VS hebben.
Ik zou ook kunnen loggen over hoe ik denk dat Oud en Nieuw zonder vuurwerk verboden zou moeten worden. Of over hoe geweldig lekker onze zelfgemaakte oliebollen en appelflappen waren.
En over hoe ook wij, net als zij, sinds kort de baby Jezus van onze kerststal kwijt zijn. En dat is natuurlijk een ramp. Liever een herder, een koning of een Jozef kwijt dan de baby Jezus.
Ook altijd interessant is het feit dat Kobus opnieuw een kies krijgt, en dat gaat natuurlijk gepaard met een boel poep en wat niet meer zij, en ik zeg u, poepbroeken verschonen als je zwanger bent is echt niet tof.
Of weet u, onze Bugaboo heeft twee lekke banden, en de melkboer twee linkerhanden. Dus moet ik zometeen zelf aan de slag vermoed ik. En ik heb vorige week ook al de nieuwe lamp in de eetkamer opgehangen.

Maar, waar het allemaal op neer komt, is dat ik echt geen tijd heb.
Want van de kerstbonus van de melkboer, en dit is een belangrijk detail, dus ik herhaal het nog eens, van de kerstbonus van de melkboer kocht ik gister een Wii.
Zelf krijg ik namelijk geen kerstbonus. Dus wat moet je dan. Dan gebruik je de kerstbonus van je man. Want die wist toch geen goede bestemming.
Dus, ik speel vandaag de hele dag spelletjes. En ik bowl. En ik maak mezelf nog fitter dan ik al ben. En, ik probeer de melkboer te overtuigen van het feit dat dit een zeer nuttige investering is. De melkboer is alleen zeer lastig te overtuigen van de nut en noodzaak van een Wii. Gelukkig maar, dat ik zelden rekening hou met zijn mening.

Origineel thema door TheBuckmaker.com | Aangepast thema door Lucas | Copyright 2009-2011 (©) Cisca