Kop met Keesje
 
Aug
31
2010
11:09
8

Euhm… een leuk logje over naaien en de kinderen?

Wat bent u allemaal nieuwsgierig zeg!
Stiekem voel ik me toch wel zeer gevleid door al die interesse in onze aankomende trip naar Nederland en de staat van mijn zwangerschapsverlof versus mijn werkende leven.
Ach ja, het is allemaal niet zo boeiend hoor, daarom doe ik zo mysterieus. Dan lijk ik wat interessanter, en dat is goed voor de lezersaantallen enzo.

Daarom ga ik nu dus maar gewoon een suf verhaaltje vertellen over mijn twee naaiprojectjes van de afgelopen weken.
En ik weet dat u allen, dus ja ook jij Vita, en ook jij, aardappelstempelende Astrid, daar zo graag over leest.

Ik naaide onder andere een jurkje van overhemd voor Kobus, en een ninety minute shirt voor Keesje.
Beiden naar aanleiding van een tutorial van Dana.
U weet wel, Dana mijn held.

Het jurkje van een overhemd maakte ik dus al eens eerder. Deze keer optimaliseerde ik het patroon, en gebruikte ik een groter overhemd.

En nee, dit waren natuurlijk niet de knopen die orgineel op het overhemd zaten. Dat snapt u.

Ja, en over het ninety minute shirt kan ik kort zijn.
Het is inderdaad ongeveer ninety minutes werk, alleen het duurde bij mij meer dan drie weken.
Want ik moest tussendoor steeds voeden, kindjes in bed leggen, stapels ondergespuugd dan wel gepoept beddengoed en kleertjes wassen, een peuter op een potje zetten en meer van dat soort dingen.
Soms douche ik trouwens ook weleens. Of kam ik mijn haren.

Keesje droeg het shirtje trouwens tijdens bij beide poepincidenten en past er ondertussen al niet meer in. Ik hoop maar dat hij er veel plezier in gehad heeft.

Aug
16
2010
22:31
17

Het is het aantal calorieën meer dan waard

Ik schreef al eens eerder over mijn liefde voor toetjes.
I love toetjes.
Elk en ieder toetje dat bestaat.

Mijn lievelingstoetje is tiramisu.
En de griesmeelpudding van mijn oma.
Ja, ik weet het. De foto’s van mijn oude logjes zijn kwijt. I am working on it.

Mijn andere lievelingstoetje is Ben & Jerry’s Ice Cream.
En warme kersen met ijs.
Vanille kwark.
Crème Brûlée.
Zelfgemaakte perziktaart.
Bavarois.
Panna cotta.
Of toch het ‘Death by Chocolate’ dessert dat mijn collega laatst voor een feestje maakte.

Goed.
Na het jarenlang uitproberen van honderden recepten heb ik het perfecte recept voor tiramisu gevonden.
En dat wil ik graag met u delen.
Voornamelijk omdat er geen puurder genot bestaat dan het eerste hapje van deze tiramisu.
Echt.

U heeft nodig:
4 eieren
400 gram mascarpone
100 gram suiker
lange vingers
een kopje koffie met een enorme scheut Amaretto

En eigenlijk hoeft u dit alles alleen maar te mengen.
Nadat u eerst de eieren heeft gescheiden.

Klop de eiwitten stijf en meng die heel voorzichtig met de mascarpone.
De eigelen mengt u ondertussen al multitaskend met de suiker.
En dit mengt u vervolgens weer met elkaar.

En dan is het een kwestie van laagjes maken.
Een laagje lange vingers besprenkeld met koffie, een laagje mengsel, laagje lange vingers, laagje mengsel, een beetje cacaopoeder eroverheen et voilá.
Het is trouwens niet meteen voilá. 48 uur in de koelkast is geen overbodige luxe.

Het zou natuurlijk leuk zijn als dit logje vergezeld werd van foto’s.
Dat begrijp ik.
Maar mensen, u komt hier omdat ik zo leuk schrijf.
En fotograferen, dat kan ik stiekem niet echt.

Nu, gaat allen heen om tiramisu te maken.
En te eten.
En dan is morgen the world a better place.

Aug
02
2010
21:17
28

Mevrouw Roos Vicee en meneer Kar van Cévitam, eat your heart out

Nou lieve lezers, ik kan maar 1 ding zeggen.
Pfff, gelukkig.
Gelukkig bent u allemaal massaal op vakantie, en zijn mijn bezoekersaantallen gehalveerd op dit moment.
Want ik weet niet wat er is, maar dit hele kobusenco.com gebeuren doet gewoon niet wat ik wil.
U kunt nog steeds niet allemaal reageren, en ik wil het al helemaal niet hebben over hoe de site er op dit moment uitziet in Internet Explorer.
Ik heb maar één advies.
Gaat heen en download allen Firefox. Of Safari.
Of wat dies meer zij.
Want met Explorer is het gewoon huilen met de pet op.

Nu ja.
U komt hier natuurlijk voor een update over al dat fruit uit het vorige logje.

Afgelopen zondag werden de perziken, bramen en bosbessen verwerkt tot verscheidene eindproducten.
Sommig fruit werd trouwens dwars door de melkboer, Kobus en mij heen rechtstreeks verwerkt tot menselijke fecaliën, maar op verhalen daarover zit u natuurlijk al helemaal niet te wachten. Nu ik dit trouwens zo typ bedenk ik me dat ik verdacht weinig over poep en allerhande vieze zaakjes heb gelogd de afgelopen maanden. Ik zal weer eens op een vies verhaaltje gaan broeden. Das altijd leuk.

Maar het fruit dus.
Zo was daar een bramenvlaai naar recept van OctavieW.
Een Octavlaai dus, zoals ‘ie vandaag in Twitterland werd gedoopt.

Ook bakte ik een perzikentaart met behulp van de altijd creatieve A. Heijn.
Ik vond hem zelf erg lekker.
De melkboer niet. ‘Teweinigboter, geendeeg, eenbodemlozetaart’, luidde het vonnis.

We kookten tig potjes jam.
Bramen-aardbeien jam, en bosbessen jam.

En, we maakten siroop. En op de siroop ben ik nog het meest trots.
U moet weten, ik mis naast al die Nederlandse lekkernijen en culinaire hoogstandjes waar ik regelmatig over log, ook Nederlandse limonade siroop. Bijvoorbeeld die siropen gemaakt door de bij u alom bekende mevrouw Roos Vicee en meneer Kar van Cévitam.
Maar haha, nu niet meer!
Want mevrouw Cisca van Kobusenco kan nu zelf hele lekkere siropen maken.

Voor wie het wil weten, voor ruim een liter siroop gebruikte ik 900 gram fruit, 450 gram suiker en 6 deciliter water. Ruim vijf minuten laten inkoken, even zeven et voilá. Life is good.

Jul
15
2010
11:44
21

Voor mijn mam

Sommige dingen horen gewoon bij elkaar.

Gegrilde garnalen en knoflook.
Zon en een koel briesje.
Tapas en Spanje.
Jut en Jul.
Koeien en stieren.
Cisca en altijd gelijk hebben.
Lente en terrasjes.
Corona en bbq.
King Louie en jurkjes.
Kobus en Keesje.
Vlaai en slagroom.
Kamperen en Frankrijk.
De hangmat en een goed boek.
Amerikanen en witte sportschoenen.
Kaas en een plankje.
Mijn vader en mijn moeder.
Sneeuw en kerst.
Nederland en wereldkampioen voetbal.
Deksels en potjes.
Japanners en fototoestels.

En weet u wat sinds vandaag ook bij elkaar hoort?
Mijn moeder en de CisCouture tas.
En dat heb ik niet zelf bedacht, hoor.
Het was de random generator.

Ik zei het laatst toch al. Ik geloof wel in zo’n Adjustment Bureau.

Mam, vast gefeliciteerd met je verjaardag. Hij komt eraan!

Jul
03
2010
20:44
67

While we wait, a CisCouture give away

Even wat anders hoor, mensen.
Want ja, als ik u de komende dagen elke dag van die saaie zwangerschapsupdates moet geven, ben ik misschien over tien dagen nog wel bezig.

Niet dat ik dat trouwens hoop.
Nee zeg.
We leven hier namelijk de komende week in een serieuze hittegolf.
En met een hittegolf bedoel ik niet temperaturen van 30 tot 35 graden.
Neehee, 30 tot 35 graden is zooo juni 2010.
Deze juli doen we temperaturen boven de 100 graden.
En 100 is dus 38,4.
Misschien dat ik morgen maar een liter castor oil neem.
Net als bij Kobus.

Enniewee.
Even iets anders dus.
En dat anders is een heuse give away.
Ik naaide namelijk de afgelopen weken een tas.
Mijn eerste ooit!
En ik vind hem mooi genoeg om weg te geven.
Nu maar hopen dat u hem ook mooi vindt.

Dus, laat een reactie achter, en volgende week zaterdag bepaal ik, tezamen met een zes dagen oude Keesje en de Random Generator, de winnaar.

Jun
30
2010
21:35
26

Het mooiste cadeau

Nee, nee, nee.

Nee, lieve lezers, don’t get your hopes up.
Het mooiste cadeau uit de titel is niet Keesje.

Tenminste, Keesje is natuurlijk wel het mooiste cadeau, maar hij of zij is op dit moment nog niet echt een cadeau.
Behalve dan in de vorm van allerlei extra kilo’s hangend aan vooral de voorkant van mijn ooitvroegerlanggeleden strak uitziende lijfje.

Nee, ik wil het nog even hebben over gister.
U weet wel, mijn vijfentwintigste verjaardag.
Ik kreeg namelijk echt twee mooie cadeaus.

Allereerst van Kobus.

Sorry voor de foto.
En de flits.
Maar ik heb ook nooit gezegd dat ik goed kan fotograferen. Dat kan ik namelijk niet. Vreemd trouwens, want ik kan alles. Maar dat is een ander verhaal.

Enniewee.  Deze mooie armband kreeg ik van Kobus.
Ik laat nu trouwens even buiten beschouwing dat zij die armband nu de hele dag om heeft.
Een kleine ekster, dat is ze.
Als u iets kwijt bent, telefoon, zonnebril, sleutels, afstandsbediening, dan zit het waarschijnlijk in het bakje van Kobus’ fietsje. Daar verzamelt ze namelijk al haar schatten.

Maar van de melkboer kreeg ik dus echt het mooiste cadeau.
Beter dan een iPhone of een verlovingsring.

En misschien denken sommigen van u nu dat ik aan het ijlen ben.
Maar ik wilde dus echt al heel lang een lock machine.

Trouwens.
Ik  heb daarom gister per direct mijn baan opgezegd.
Vanaf morgen begin ik namelijk een CisCouture winkel.
Ik moet alleen nog wel even de gebruiksaanwijzing van de lockmachine lezen.
Want ik heb namelijk nog nooit eerder in mijn leven een echte lockmachine gezien dan wel aangeraakt.

May
31
2010
14:42
19

Een gegooid feestje en Dana mijn held

En toen gooiden wij dus een feestje.
Zo zeg je dat namelijk in correct Algemeen Beschaafd Amerikaans-Nederlands.
Wij gooiden een feestje.
Het was, naar goed Amerikaans gebruik, een feest met veel eten en drinken. En een bbq.
Het was gezellig.
Het was zo gezellig dat we aan het eind van de avond niets meer te drinken hadden, op twee flessen wijn na.
Al het bier, frisdrank en water was op.
Ik voelde me stiekem zo’n echte zunige Nederlander.
Voor minimale inkopen maximaal plezier proberen te behalen.
Maar ik denk eigenlijk dat het vooral kwam omdat het boven de dertig graden was.
En dus had iedereen dorst.
Veel dorst.

Vanuit onze achtertuin zag het geheel er zo uit.
En ja, die ene blonde met die dikke buik, dat ben ik dus.

Omdat ik graag van elk feestje gebruik maak om Kobus’ lieflijke lijfje in één van mijn zelfgemaakte creaties  te showen, en omdat de melkboer zo breed in zijn schouders is, dat hij uit zijn Italiaanse maat M overhemdjes aan het barsten is, besloot ik vrijdag een oud overhemd van de melkboer te verbouwen tot jurkje voor Kobus.

Ik gebruikte een goed passend jurkje van Kobus voor de juiste maat voor het zelfgemaakte patroon.

En ik knipte het lijfje, de mouwen, naaide alles in elkaar, haalde er een paar elastiekjes doorheen, en eindigde met dit.

Deze foto nam ik overigens na een dag van hard spelen en rennen, so excusez-moi-et-Kobus voor de kreukels en viezigheid.

Helaas is het jurkje ietwat kort uitgevallen, wegens een gebrek aan stof, een XL overhemd werkt beter, maar mensen no worries, er zit een bijpassend geel broekje bij…

Helaas heb ik geen geweldige foto’s van het model in dit jurkje, het rende en deed maar, en ik moest natuurlijk ondertussen mijn gasten entertainen.
Maar geloof mij, het staat dr echt leuk.

Trouwens.
Ik bedacht dit concept niet zelf hoor.
Nee zeg.
Ik doe wel altijd alsof ik heel creabea ben, maar ik heb zo mijn bronnen.
In dit geval was het Dana.
Alweer.
Haar log is zeker aan te raden als u van naaien en andere crea ideetjes houdt.

Apr
09
2010
23:02
14

Het geweldige boek

Dit boek kreeg ik ooit eens van vriendin M. voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer welke verjaardag, maar het was ongetwijfeld mijn vijfentwintigste.

Het is een geweldig boek. Het is zo geweldig dat, als iedereen gewoon eens per week uit dit boek zou koken, de wereld een betere plek zou zijn.
Een wereld zonder oorlog, echtscheidingen en McDonalds.

De melkboer en ik hebben een aantal favoriete recepten.

Tsja, need I say more. Knoflook, olijfolie, pepertjes en garnalen. Indien een gerecht één van deze vier ingredienten bevat, ben ik tevreden.
En knoflook, knoflook is gewoon de oplossing voor alle problemen in het leven.

Het beste aan deze salade? Maak af met een scheutje sherry. Dus. Dat lijkt me duidelijk. Helemaal voor een zwangere die al maanden droog staat.

Patatas bravas met goede zelfgemaakte aioli.
Wanneer u dit proeft, waant u zich in de beste tapasbar in Madrid.
Waar ik dan ook ben. Met vriendin M.
En we eten tapas. En drinken sangria. Veel sangria.
Ik besef me nu op dit moment dat ik een alcoholist ben tapas zonder alcoholische versnapering eigenlijk gewoon niet kan.
Maar ja, als het echt moet, dan moet het.

Een paar weken geleden maakten we zelf kroketjes. En ik moet toegeven, zelf kroketjes maken is echt veel werk. Maar toen ze klaar waren, en ik het eerste hapje proefde ik, vergat ik alle ellende.

Empanadas is ook een all time favorite. Deze zijn gevuld met spinazie, ansjovis, feta en pijnboompitten. U begrijpt, ook deze zijn vingeraflikkend lekker.

Morgen pak ik dit boek maar weer eens. En dan ga ik bedenken wat ik zondag eens zal maken.
Ik dacht zelf aan de gefrituurde mosselen, de flamenco eieren en alle hierboven genoemde gerechten.
Behalve dan die kroketjes. Zo’n project trek ik maar eens per jaar.

Mar
30
2010
21:14
19

Het ietwat teleurstellende roze koeken logje

Eigenlijk komt het door Vita.
En door Astrid.
Zij loggen en tweeten namelijk continue over roze koeken. En daarmee wakkeren ze mijn al bestaande heimwee naar roze koeken alleen nog maar meer aan.

En toen kocht ik twee weekenden geleden ook nog een keukenmachine. Een hele sjieke.
Zoals een ware Nederlander betaamt, wachtte ik maanden op een kortingsbon, en op het moment dat ik die felbegeerde twintig procent korting kon krijgen, greep ik mijn kans en runde naar de winkel.

Nou ja, toen had ik dus Vita en Astrid, en de keukenmachine, en toen tweette de mama ook nog een roze koeken recept.

En ja, nou ja, ja, toen kon ik dus niet anders. Toen moest ik ze bakken. Ik kon aan niet anders meer denken dan aan roze koeken. Obsessief zou u het kunnen noemen.

En zeg nu zelf, ze zien er toch redelijk goed uit, of niet?

Alleen, daarna ging het mis.
Het was een beetje zoals bij sommige mannen. Het ziet er goed uit, maar als je een hapje neemt…

Ik geef het maar gewoon toe. Ik, Cisca, Martha Stewart in de dop en taartenbakster van het jaar, vond mijn zelfgemaakte roze koeken niet geweldig lekker.
Teveel boter en te weinig eieren luidde het vonnis van de melkboer. En ik was het voor de verandering met hem eens.

En nu ben ik dus gedoemd tot een leven waarin ik elk weekend roze koeken moet bakken.
Net zolang totdat ik het recept helemaal geperfectioneerd heb, en in staat ben tot de creatie van de ultieme roze koek.
Of ik moet terugverhuizen naar Nederland. Want daar liggen ze natuurlijk gewoon in de winkel.

Jan
10
2010
21:20
32

Cisca’s appelbosvruchtentaartverhaaltje

Ja, en toen was het weekend al weer voorbij.
En ik kan u allen vertellen, ik deed echt helemaal niets boeiends.
Dus ja, dat belooft wat voor dit logje.

Want ik wil u eigenlijk niet lastig vallen met alle huishoudelijke en administratieve klusjes die ik deed. Of het moet zijn, dat we eindelijk gezwicht zijn voor digitale televisie. Want we hadden ondertussen nog maar vijftien televisiezenders. En ook al kijken we maar weinig televisie, ik miste Project Runway toch te erg. Dus, vanaf morgen zijn we hip. En hebben we iets van honderd televisiezenders.

Maar ja verder.
Verder kookte en bakte ik eigenlijk vooral.
En dus komt hier weer zo’n Martha Stewart logje.
En het zou wel eens kunnen dat die de komende maanden nog vaker langs komen. Martha Stewart logjes. Just so you know.
Want ik bak, kook, naai, knutsel, en brei wat af.
Als ik niet slaap. Want dat doe ik ook graag.

Maar dit weekend hè?
Dit weekend bakte ik dus een echte appelbosvruchtentaart.
Met amandelspijs. En appelbosvruchten.

Het ging ongeveer zo.

Ik beval vroeg de melkboer vriendelijk een deegje te kneden. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, en het gras maaien, deeg kneden doe ik niet.
En omdat de melkboer zeer volgzaam is, mixte hij 250 gram bloem, 75 gram basterdsuiker, 125 gram boter, een eidooier en een scheutje melk tot een deegje.
En terwijl dit deegje een uur rustte, schilde hij vijf appels. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, het gras maaien, en deeg kneden, appels schillen doe ik ook niet.
En, begrijp me niet verkeerd, dit is niet alleen uit principe, het is ook omdat de melkboer al deze dingen gewoon beter kan. En ik heb er geen problemen mee om dat toe te geven. Zo ben ik.

Ik sneed de appels wel in blokjes. En mengde ze met 100 gram amandelspijs, 25 gram geraspte amandelen, 50 gram suiker, en 150 gram bevroren bosvruchten.
Ik knutselde van het geheel een leuk taartje, zette het in de oven, en at meteen de helft op. Met slagroom.

The end.

Dec
27
2009
16:47
19

Harira, u heeft het nodig in uw leven

Ik heb vandaag niet zoveel te vertellen.

Alleen dit.
Zoals u wellicht weet, woonde ik ooit in Marokko.
En daarnaast bracht ik ook velerlei vakanties daar door.
Eén van mijn favoriete recepten uit Marokko is harira, Marokkaanse soep.
De lekkerste harira van Nederland at ik trouwens ooit bij het Turkse restaurant Ankara in Nijmegen. Maar dat terzijde.
Harira wordt meestal gegeten tijdens de Ramadam, maar harira is lekker op elke dag van het jaar. En dan vooral in de winter.
Het is net als erwtensoep, maar dan nog beter.
Echt, u heeft harira nodig in uw leven.
Om de dipjes te boven te komen.
Wij aten het eerste Kerstdag en vandaag.

En dus, geef ik u Het Recept.
Voor de beste harira.
Snijd een uitje en een teentje knoflook. Veel goede recepten beginnen met deze zin, is u dat al eens opgevallen?
Ontvel vervolgens twee tomaten in kokend water, en snijd ook die in stukjes.
Fruit het uitje, de knoflook, en voeg de tomaten toe. Kruid dit met cayenne peper of voeg een pepertje toe. En ga een beetje los, wat pit het leven hebben we allemaal weleens nodig.
Voeg een liter water toe met twee bouillonblokjes, ik vind rundvlees lekker, maar groente kan ook.
Tot slot 75 tot 175 gram linzen erbij, afhankelijk van hoe vol u wilt zitten na het consumeren van een kopje soep, en laat dit ongeveer 60 minuten koken.
Afmaken met peper en flink veel verse munt en peterselie.
En die overgebleven munt, die kan dan in de thee. Of in een mojito. Whichever you like best.
Soms worden trouwens ook kikkererwten, vlees, eieren, rijst of couscous toegevoegd aan harira.
Dus, u kunt de soep nog helemaal pimpen naar eigen smaak!
En dat zijn vaak de beste recepten.

Bismillah!

Nov
05
2009
21:12
19

The inner Martha Stewart

Vorige week, tijdens de lunchpauze, kwam zomaar ineens mijn inner Martha Stewart bovendrijven.
Soms ben ik haar weleens kwijt. En soms is ze daar ineens. En deze keer verscheen ze precies op het juiste moment.

Al maandenlang brainstormden we op het werk namelijk over een cadeau voor collega K. Afgelopen weekend werd K. 60 jaar, en vorige week dinsdag, drie dagen voor het feest, hadden we nog steeds geen cadeau.
Maar, onder druk gebeuren soms de mooiste dingen.

Zo ontstaan de mooiste diamanten, u weet wel, van die diamanten die gebruikt worden voor het maken van verlovingsringen, onder druk. En olie en gas ontstaat ook onder druk. Zoals ik u regelmatig vertel, was ik ooit aardrijkskunde juf, en soms mis ik het ontzettend om dingen aan onwetenden te vertellen. En daarom wil ik vandaag graag mijn kennis over het onstaan van olie met u delen.

Er waren ooit eens een heleboel dode zeediertjes. En die zakten naar de bodem van de zee. En boven op de dode zeediertjes werd zand en klei afgezet. En door de druk van het zand en de klei werden de dode zeediertjes zomaar omgezet in olie of gas.
U begrijpt dat dit een zeer korte versie van het proces is. Maar dat doet er niet toe. Want nu kunt u zich tenminste goed voelen over de vijf minuten die u besteedt aan het lezen van het logje.

Dinsdag produceerde ik onder druk een palmboom.

Cisca Tree 10-28-09 001

En die palmboom verdeelden we in vijftien individuele stukjes.
En echt iedereen liet zijn of haar inner Mart of Martha Stewart naar boven komen. Allerlei materialen werden gebruikt, waaronder stof, vilt, wol, zand, bladeren, papier en mandarijnverpakkingen.
Ik maakte uiteindelijk het linkerstukje zee, nadat ik nog twee extra collega’s bereid had gevonden tot het knutselen van de stukjes lucht.

kathy artwork1

Het eindresultaat was echt heel bijzonder!

Jul
27
2009
18:52
23

Andijviezaadjes

In onze bijna voormalige tuin groeit een paar duizend kilo andijvie.
De melkboer loves andijvie. En strooide daarom in zijn enthousiasme wat weelderig met andijviezaadjes rond.
Ik hoop trouwens dat hij dat alleen met andijviezaadjes doet.
Dat rondstrooien.
Stel je voor zeg, dat er over de hele wereld mini melkboertjes en boerinnetjes rondlopen, gemaakt van rondgestrooid melkboerenzaad.
Dat zou wat zijn.

Andijvie dus.
Een paar duizend kilo.
Van gekheid weet ik niet meer wat ik ermee moet.
Kobus eet al drie weken achter elkaar andijvie.
Of bietjes. Want ook die zaadjes strooide de melkboer overal.
Maar die kindermaaltijdjes zetten natuurlijk geen zoden aan de dijk.
En daarnaast slaat ze ondertussen bijna groen uit. En groeit de andijvie uit haar oortjes.
Nu houdt de melkboer erg van gekookte andijvie, vandaar al dat zaadjesgestrooi, maar ik vind gekookte andijvie behoorlijk goor niet echt lekker.
En dus maakte ik gister een salade. Die ik u echt kan aanraden.
Voor het geval u toevallig een overschot andijvie ergens hebt liggen.

Men neme dus andijvie.
En mengt dat met gekookte linzen, een appeltje, groene druiven, en een lekker blokje komijnenkaas. In blokjes.
Lekker met een dressing van mosterd, olijfolie en wat azijn.
En ook lekker met gebakken aardappeltjes, stokbrood, of, in ons geval, een stukje gebakken vis.
Wow, wat een schrijftalent weer, drie keer lekker in één alinea. Doe me dat maar eens na.

Trouwens. Vanavond eten we stamppot rauwe andijvie. Ook lekker.

O.
En trouwenstwee.
Voor al die geïnteresseerden in smeuïge huurbaasfromhellverhalen, hij is een huurbaas from hell. 
Dus.
Daar kunt u zich vast wel iets bij voorstellen.
Toch?

Jul
21
2009
00:37
29

Ontbijtkoek voor Nederlandse Amerikanen met heimwee. Of voor mensen die gewoon van bakken houden.

In een nieuw huis moet gebakken worden.
Er zijn gewoon bepaalde regels, en dit is er één van.
Even wat eigen geuren verspreiden. Het nieuwe territorium afbakenen, so to speak. De melkboer doet ook aan het verspreiden van zijn eigen geuren in het nieuwe huis. Alleen hij bakt niet.
Dus ging ik van het weekend aan de bak.
En nu heb  ik, zoals u weet, verschrikkelijke heimwee naar voedsel uit Nederland. Ik zal u er niet weer opnieuw mee lastig vallen, maar ik mis dus van alles. Waaronder ontbijtkoek.
En laat ik nu net een goed recept hebben voor kruidkoek.
Nou ja, ik…
Mijn schoonmoeder. Zij heeft een goed recept.
Maar ik neem graag, mede namens haar, al uw complimenten in ontvangst.

En nu schreef zij laatst al een heerlijk logje over ontbijtkoek, linkte ik niet ook al naar haar in mijn vorige log? en zij bakte die koek van het weekend.
Dit is een iets ander recept, met het saillante detail gebruikte ik die woorden niet ook al in mijn vorige log? dat in dit recept geen eieren gaan. Dat is dan weer niet handig als je kippen hebt, en je eieren moeten op. Maar voor het gemak ga ik er maar van uit, dat de meesten van u geen kippen hebben.

Het recept dus.
Met de foto’s.

Kruidcake 001

Het recept. Geschreven door schoonmama herself.

Of te wel:
375 gram zelfrijzend bakmeel
275 gram bruine suiker
snufje zout
1½ eetlepel stroop
100 gram rozijnen
15 gram koekkruiden
3½ deciliter melk

 

Kruidcake 003

Zelfrijzend bakmeel bestaat dus niet in de VS.
Dus bakpoeder dan maar.
1 zakje voor 500 gram. Voor 375 gram heb je dan dus …euhm… de inhoud van een driekwart zakje nodig. Of zoiets.
Koekkruiden bestaan hier ook niet. En hoewel het recept kruidnagel en kaneel voorschrijft, maakte ik mijn eigen kruidenmix.

3 theelepels kaneel
½ theelepel nootmuskaat
½ theelepel kruidnagel
½ theelepel gemberpoeder

Mocht het toevallig in uw kastje staan, ½ theelepel kardamom en ½ theelepel anijspoeder zijn ook heel lekker.

 

Kruidcake 006

Bruine suiker is gezonder dan witte. Toch?
En ja, ik shop weleens bij de IKEA ja.

 

Kruidcake 007

Meng alle droge ingrediënten door elkaar, en maak vervolgens een kuiltje voor de stroop. Maple Syrup in mijn geval. Roer de melk er beetje bij beetje doorheen.

 

Kruidcake 008

Dit ziet er niet smakelijk uit, I know. Maar geloof mij, het is wel smakelijk!

 

Kruidcake 009

Tijd om de cake te pimpen.
Rozijnen en noten toevoegen naar eigen smaak.

 

Kruidcake 012

Kijk nou, het is de oven in de MilkMansion!
Een uur en een kwartier op 150 graden Celsius. Voor de Nederlandse Amerikanen onder ons, dat is 300 graden Fahrenheit.

 

Kruidcake 016

En daar is ‘ie dan. Een echte Nederlandse Amerikaanse kruidkoek.
Bak ze, en eet smakelijk.

Jul
17
2009
03:05
1

Cisca aka Martha Stewart: Part Two

Ik heb bedacht dat ik een wekelijkse rubriek ga beginnen.
Hier op mijn log.
Called Cisca aka Martha Stewart.
Want we hebben zoveel overeenkomsten.
Ik and Martha.
Martha en me.
 
Ik bedoel.
We zijn beiden blond.
En kunnen beiden geweldig koken.
En knutselen frutselen.
We doen ook allebei illegale dingen.
Het enige verschil is dat zij ervoor gepakt wordt. En dat gebeurt mij natuurlijk niet. Ik ben daar veel te slim voor.
En zij is oud. En ik niet.
Ze ziet er trouwens wel heel goed uit.
Voor haar leeftijd. Want ze is al bijna 70. En dat is dan weer een overeenkomst. En nee, ik ben geen zeventig. Wie dacht dat? Ik zie er namelijk ook heel goed uit voor mijn leeftijd.
 
Ok, zij heeft natuurlijk een televisieshow. En een tijdschrift. En een lijn van huishoudelijke spullen die ze verkoopt in de K-Mart. En een eigen website. En een miljoenenimperium.
Maar ik heb een log.
Met duizenden honderden lezers per dag.
 
Dus.
Ik wil u graag vertellen wat wij aten vanavond.
Omdat het zo makkelijk en snel is. En ook heel lekker.
En dan kunt u het zelf proberen. 
We aten namelijk pita-broodjes met groenten. En feta.
Het recept is heel simpel.
Courgette, paprika, champignons, ui, spinazie en eventueel tomaat en aubergine.
Even opbakken.
Eerst in stukjes snijden trouwens, maar dat begreep u wel. Toch?
Vervolgens flink kruiden met peper, zout, basilicum, peterselie en eventueel wat andere kruiden. Het geheime ingrediënt is een beetje tomatenketchup.
Feta kaas er doorheen, en dan alles zo in een broodje.
 
 
 
Hmmm. Lekker.
 
Morgen eten we trouwens witlofsalade.
Dus dan weer een aflevering van Cisca aka Martha.
Maar dan over witlof.
Of wilt u dit niet elke dag?
Nee?
 
Ok.
Ik hou nu maar even op.
Zo leuk is Martha namelijk ook weer niet.
Jul
17
2009
02:55
0

Cisca aka Martha Stewart

Ik beloofde laatst aan een aantal van u het ultieme recept voor key lime pie.
En belofte maakt schuld.
Juul herinnerde mij daar vandaag aan.
 
En nu ben ik meer van, wat in het vat zit, verzuurt niet.
Maar dat gaat nu niet op.
Want limoenen zijn al zuur.
En van uitstel komt afstel, en dat wil natuurlijk niemand.
En knollen voor limoenen citroenen verkopen, wil ik u ook niet.
Dus. Vandaag een logje over limoenen.
En al dit gelul dit literaire hoogstandje culmineert dan in dat ultieme recept. Voor dé taart.
 
Limoenen dus.
Ik denk bij limoenen aan een margaritha, dat lijkt me duidelijk.
Of aan een mojito. Ook lekker.
Ik denk ook aan een schijfje. Limoen.
In de tequila. Of in een flesje Corona.
Of vooruit, het schijfje kan ook in de cola. Of op een gebakken visje.
Maar eigenlijk hoort limoen gewoon bij alcohol. 
En alcohol, daar heb ik best zin in.
Zij drukte me laatst nog weer eens met de neus op de feiten.
Ik. mis. alcohol.
Maar haha.
Ha.
Ha.
Haha.
Hahahaha. 
HET weekend komt eraan. En met HET weekend breekt ook het voorlopige eind van Cisca aka de borstvoedingsfabriek aan. En dat is dus weer het begin van limoen in allerlei drankjes. Met alcohol.
Ha. 
Ha.
Haha.
Hahahahahahahahahahahaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.
 
Maar.
Limoen gaat dus ook in key lime pie.
Ja.
Die taart.
Dus.
Hoe maakt u die?
 
U begint met biscuitjes, speculaasjes of iets anders waar u graag een taartbodem van maakt.
Meng met wat boter en suiker tot een kruimig mengsel en bekleed de bodem en zijkanten van een taartvorm hiermee.
En mensen, een taartvorm is geen springvorm.
Dus geen springvorm gebruiken. Want dan valt de pie uit elkaar.
En de bodem goed aandrukken. Want anders valt de pie uit elkaar.
Bak de bodem voor 10 tot 15 minuten.
Op 325 graden.
Fahrenheit that is.
Zeg maar 170 graden Celsius.

Vervolgens neemt u de limoenen. Drie of vier, afhankelijk van hoe een zuur typje u bent.

Persoonlijk denk ik niet dat u heel zuur bent. Anders las u hier toch niet? Want hier lezen toch geen zure mensen? Toch?
 
Rasp de schil van één of twee limoenen. En opnieuw, dit is afhankelijk van uw zuurgraad.
Meng de rasp met vier eigelen en klop dit door elkaar. Meng dit voorzichtig met een blikje gecondenseerde melk. Dat staat meestal bij de koffiemelk, mocht u het zich afvragen. En deze melk moet wel gezoet zijn. Anders moet u zelf suiker toevoegen.
Schenk vervolgens het sap van die 3 of 4 limoenen erbij.
Even wachten…
 
 
En het mengsel wordt vanzelf dikker. Wat leven we toch in een wonderbaarlijke wereld…
 
Giet het mengsel op de bodem en schuif in de oven voor een minuut of 15. Nog steeds 325 graden Fahrenheit. Het midden van de taart moet een beetje zacht blijven. En kunnen wiebelen. Zoals een goede drilpudding.

Serveer met slagroom. En eventueel kunt u de vier overgebleven eiwitten opkloppen met wat suiker en de taart nog een keer op een hele lage temperatuur verder afbakken. Zo vind ik hem het lekkerst. Met schuimkopjes erop.

 
Ook lekker, de limoen vervangen door citroen en de eigelen vervangen door slagroom.
Dan bakt u de taart niet af, maar is het meer een soort kwarkachtige taart.

Mensen, mensen.

Het lijkt hier wel the Martha Stewart show.
Genoeg.

Origineel thema door TheBuckmaker.com | Aangepast thema door Lucas | Copyright 2009-2011 (©) Cisca