Ja, en toen was het weekend al weer voorbij.
En ik kan u allen vertellen, ik deed echt helemaal niets boeiends.
Dus ja, dat belooft wat voor dit logje.

Want ik wil u eigenlijk niet lastig vallen met alle huishoudelijke en administratieve klusjes die ik deed. Of het moet zijn, dat we eindelijk gezwicht zijn voor digitale televisie. Want we hadden ondertussen nog maar vijftien televisiezenders. En ook al kijken we maar weinig televisie, ik miste Project Runway toch te erg. Dus, vanaf morgen zijn we hip. En hebben we iets van honderd televisiezenders.

Maar ja verder.
Verder kookte en bakte ik eigenlijk vooral.
En dus komt hier weer zo’n Martha Stewart logje.
En het zou wel eens kunnen dat die de komende maanden nog vaker langs komen. Martha Stewart logjes. Just so you know.
Want ik bak, kook, naai, knutsel, en brei wat af.
Als ik niet slaap. Want dat doe ik ook graag.

Maar dit weekend hè?
Dit weekend bakte ik dus een echte appelbosvruchtentaart.
Met amandelspijs. En appelbosvruchten.

Het ging ongeveer zo.

Ik beval vroeg de melkboer vriendelijk een deegje te kneden. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, en het gras maaien, deeg kneden doe ik niet.
En omdat de melkboer zeer volgzaam is, mixte hij 250 gram bloem, 75 gram basterdsuiker, 125 gram boter, een eidooier en een scheutje melk tot een deegje.
En terwijl dit deegje een uur rustte, schilde hij vijf appels. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, het gras maaien, en deeg kneden, appels schillen doe ik ook niet.
En, begrijp me niet verkeerd, dit is niet alleen uit principe, het is ook omdat de melkboer al deze dingen gewoon beter kan. En ik heb er geen problemen mee om dat toe te geven. Zo ben ik.

Ik sneed de appels wel in blokjes. En mengde ze met 100 gram amandelspijs, 25 gram geraspte amandelen, 50 gram suiker, en 150 gram bevroren bosvruchten.
Ik knutselde van het geheel een leuk taartje, zette het in de oven, en at meteen de helft op. Met slagroom.

The end.

Ik heb vandaag niet zoveel te vertellen.

Alleen dit.
Zoals u wellicht weet, woonde ik ooit in Marokko.
En daarnaast bracht ik ook velerlei vakanties daar door.
Eén van mijn favoriete recepten uit Marokko is harira, Marokkaanse soep.
De lekkerste harira van Nederland at ik trouwens ooit bij het Turkse restaurant Ankara in Nijmegen. Maar dat terzijde.
Harira wordt meestal gegeten tijdens de Ramadam, maar harira is lekker op elke dag van het jaar. En dan vooral in de winter.
Het is net als erwtensoep, maar dan nog beter.
Echt, u heeft harira nodig in uw leven.
Om de dipjes te boven te komen.
Wij aten het eerste Kerstdag en vandaag.

En dus, geef ik u Het Recept.
Voor de beste harira.
Snijd een uitje en een teentje knoflook. Veel goede recepten beginnen met deze zin, is u dat al eens opgevallen?
Ontvel vervolgens twee tomaten in kokend water, en snijd ook die in stukjes.
Fruit het uitje, de knoflook, en voeg de tomaten toe. Kruid dit met cayenne peper of voeg een pepertje toe. En ga een beetje los, wat pit het leven hebben we allemaal weleens nodig.
Voeg een liter water toe met twee bouillonblokjes, ik vind rundvlees lekker, maar groente kan ook.
Tot slot 75 tot 175 gram linzen erbij, afhankelijk van hoe vol u wilt zitten na het consumeren van een kopje soep, en laat dit ongeveer 60 minuten koken.
Afmaken met peper en flink veel verse munt en peterselie.
En die overgebleven munt, die kan dan in de thee. Of in een mojito. Whichever you like best.
Soms worden trouwens ook kikkererwten, vlees, eieren, rijst of couscous toegevoegd aan harira.
Dus, u kunt de soep nog helemaal pimpen naar eigen smaak!
En dat zijn vaak de beste recepten.

Bismillah!

Vorige week, tijdens de lunchpauze, kwam zomaar ineens mijn inner Martha Stewart bovendrijven.
Soms ben ik haar weleens kwijt. En soms is ze daar ineens. En deze keer verscheen ze precies op het juiste moment.

Al maandenlang brainstormden we op het werk namelijk over een cadeau voor collega K. Afgelopen weekend werd K. 60 jaar, en vorige week dinsdag, drie dagen voor het feest, hadden we nog steeds geen cadeau.
Maar, onder druk gebeuren soms de mooiste dingen.

Zo ontstaan de mooiste diamanten, u weet wel, van die diamanten die gebruikt worden voor het maken van verlovingsringen, onder druk. En olie en gas ontstaat ook onder druk. Zoals ik u regelmatig vertel, was ik ooit aardrijkskunde juf, en soms mis ik het ontzettend om dingen aan onwetenden te vertellen. En daarom wil ik vandaag graag mijn kennis over het onstaan van olie met u delen.

Er waren ooit eens een heleboel dode zeediertjes. En die zakten naar de bodem van de zee. En boven op de dode zeediertjes werd zand en klei afgezet. En door de druk van het zand en de klei werden de dode zeediertjes zomaar omgezet in olie of gas.
U begrijpt dat dit een zeer korte versie van het proces is. Maar dat doet er niet toe. Want nu kunt u zich tenminste goed voelen over de vijf minuten die u besteedt aan het lezen van het logje.

Dinsdag produceerde ik onder druk een palmboom.

En die palmboom verdeelden we in vijftien individuele stukjes.
En echt iedereen liet zijn of haar inner Mart of Martha Stewart naar boven komen. Allerlei materialen werden gebruikt, waaronder stof, vilt, wol, zand, bladeren, papier en mandarijnverpakkingen.
Ik maakte uiteindelijk het linkerstukje zee, nadat ik nog twee extra collega’s bereid had gevonden tot het knutselen van de stukjes lucht.

Het eindresultaat was echt heel bijzonder!

In onze bijna voormalige tuin groeit een paar duizend kilo andijvie.
De melkboer loves andijvie. En strooide daarom in zijn enthousiasme wat weelderig met andijviezaadjes rond.
Ik hoop trouwens dat hij dat alleen met andijviezaadjes doet.
Dat rondstrooien.
Stel je voor zeg, dat er over de hele wereld mini melkboertjes en boerinnetjes rondlopen, gemaakt van rondgestrooid melkboerenzaad.
Dat zou wat zijn.

Andijvie dus.
Een paar duizend kilo.
Van gekheid weet ik niet meer wat ik ermee moet.
Kobus eet al drie weken achter elkaar andijvie.
Of bietjes. Want ook die zaadjes strooide de melkboer overal.
Maar die kindermaaltijdjes zetten natuurlijk geen zoden aan de dijk.
En daarnaast slaat ze ondertussen bijna groen uit. En groeit de andijvie uit haar oortjes.
Nu houdt de melkboer erg van gekookte andijvie, vandaar al dat zaadjesgestrooi, maar ik vind gekookte andijvie behoorlijk goor niet echt lekker.
En dus maakte ik gister een salade. Die ik u echt kan aanraden.
Voor het geval u toevallig een overschot andijvie ergens hebt liggen.

Men neme dus andijvie.
En mengt dat met gekookte linzen, een appeltje, groene druiven, en een lekker blokje komijnenkaas. In blokjes.
Lekker met een dressing van mosterd, olijfolie en wat azijn.
En ook lekker met gebakken aardappeltjes, stokbrood, of, in ons geval, een stukje gebakken vis.
Wow, wat een schrijftalent weer, drie keer lekker in één alinea. Doe me dat maar eens na.

Trouwens. Vanavond eten we stamppot rauwe andijvie. Ook lekker.

O.
En trouwenstwee.
Voor al die geïnteresseerden in smeuïge huurbaasfromhellverhalen, hij is een huurbaas from hell. 
Dus.
Daar kunt u zich vast wel iets bij voorstellen.
Toch?

In een nieuw huis moet gebakken worden.
Er zijn gewoon bepaalde regels, en dit is er één van.
Even wat eigen geuren verspreiden. Het nieuwe territorium afbakenen, so to speak. De melkboer doet ook aan het verspreiden van zijn eigen geuren in het nieuwe huis. Alleen hij bakt niet.
Dus ging ik van het weekend aan de bak.
En nu heb  ik, zoals u weet, verschrikkelijke heimwee naar voedsel uit Nederland. Ik zal u er niet weer opnieuw mee lastig vallen, maar ik mis dus van alles. Waaronder ontbijtkoek.
En laat ik nu net een goed recept hebben voor kruidkoek.
Nou ja, ik…
Mijn schoonmoeder. Zij heeft een goed recept.
Maar ik neem graag, mede namens haar, al uw complimenten in ontvangst.

En nu schreef zij laatst al een heerlijk logje over ontbijtkoek, linkte ik niet ook al naar haar in mijn vorige log? en zij bakte die koek van het weekend.
Dit is een iets ander recept, met het saillante detail gebruikte ik die woorden niet ook al in mijn vorige log? dat in dit recept geen eieren gaan. Dat is dan weer niet handig als je kippen hebt, en je eieren moeten op. Maar voor het gemak ga ik er maar van uit, dat de meesten van u geen kippen hebben.

Het recept dus.
Met de foto’s.

Het recept. Geschreven door schoonmama herself.

Of te wel:
375 gram zelfrijzend bakmeel
275 gram bruine suiker
snufje zout
1½ eetlepel stroop
100 gram rozijnen
15 gram koekkruiden
3½ deciliter melk

Zelfrijzend bakmeel bestaat dus niet in de VS.
Dus bakpoeder dan maar.
1 zakje voor 500 gram. Voor 375 gram heb je dan dus …euhm… de inhoud van een driekwart zakje nodig. Of zoiets.
Koekkruiden bestaan hier ook niet. En hoewel het recept kruidnagel en kaneel voorschrijft, maakte ik mijn eigen kruidenmix.

3 theelepels kaneel
½ theelepel nootmuskaat
½ theelepel kruidnagel
½ theelepel gemberpoeder

Mocht het toevallig in uw kastje staan, ½ theelepel kardamom en ½ theelepel anijspoeder zijn ook heel lekker.

Bruine suiker is gezonder dan witte. Toch?
En ja, ik shop weleens bij de IKEA ja.

Meng alle droge ingrediënten door elkaar, en maak vervolgens een kuiltje voor de stroop. Maple Syrup in mijn geval. Roer de melk er beetje bij beetje doorheen.

Dit ziet er niet smakelijk uit, I know. Maar geloof mij, het is wel smakelijk!

Tijd om de cake te pimpen.
Rozijnen en noten toevoegen naar eigen smaak.

Kijk nou, het is de oven in de MilkMansion!
Een uur en een kwartier op 150 graden Celsius. Voor de Nederlandse Amerikanen onder ons, dat is 300 graden Fahrenheit.

En daar is ‘ie dan. Een echte Nederlandse Amerikaanse kruidkoek.
Bak ze, en eet smakelijk.

Vervolgens neemt u de limoenen. Drie of vier, afhankelijk van hoe een zuur typje u bent.