Pfoe, en toen namen we ineens allerlei beslissingen.
Over mijn zwangerschapsverlof, een vervroegde trip naar Nederland en onze algehele toekomstplannen voor de komende veertig jaar.
En daarom was ik er even niet.
Ik moest alles psychisch namelijk even verwerken.
En u weet allen hoe dingen het makkelijkst verwerkt kunnen worden.
Precies, door het uitgeven van geld.

Zo vroeg ik een Amerikaans paspoort voor Keesje aan. En dat kon niet meer met een gewone aanvraag. Het moest via de super versnelde aanvraag. Gelukkig kan alles, als er maar betaald wordt, na uren aan de telefoon gehangen te hebben.
En dan de vliegtickets. Een rib uit het lijf van de werkgever van de melkboer. En, ‘nee mevrouw van US Airways, het geeft echt niet dat we niet naast elkaar kunnen zitten in het vliegtuig. Zolang de passagiers naast mijn zoon en dochter geen problemen hebben met het geven van borstvoeding dan wel het vermaken van een tweejarige peuter.’
Ook ben ik in the midst van het plannen van maar liefst drie verjaardagsfeestjes en een doopfeest. En geld uitgeven aan feestjes, laat dat nu net één van mijn kerncapaciteiten zijn.

Daarnaast verwerkte ik het meeste van alle beslissingstrauma´s door de aanschaf van een cadeau voor mijzelf.
Echt, wat werkt dat toch therapeutisch.
Tussen neus en lippen door kocht ik zomaar een iPad.
Ja mensen. U leest het echt goed.
Cisca heeft een iPad.
Joehoe!!!
Ik wist het wel.
Ik ben echt hip.

En nu heeft u dus meteen zicht op mijn toekomstplannen voor de komende veertig jaar.
Over veertig jaar ben ik nog steeds hip, doch zeer arm.
En als ik niet moet werken om mijn internetverslaving te bekostigen, dan zit ik op de bank.
Vastgekleefd aan de allernieuwste versie van de iPad.

Ja.
En nu zit ik dus thuis.
Eindelijk.
Mijn lang verwachte zwangerschapsverlof is begonnen.
Sterker nog, als ik niet oplet en geniet, is het alweer voorbij voordat ik er erg in heb.

Zwanger zijn, bevallen en vooral verlof hebben in het buitenland is vreemd.
Want al onze familie en de meeste van onze vrienden wonen ver weg.
In Nederland.
Of in Spanje.
En sommigen zitten op dit moment ergens op de camping in Zuid-Frankrijk.
Of op de Canarische eilanden.

En daarom krijgen we helaas niet elke dag allerlei mensen op kraamvisite.
En daarom heeft ook nog niemand van onze familie Keesje vastgehouden.
Of geknuffeld.
En dat terwijl hij zo mooi is.
En zo lief.
En zo knuffelbaar.

Gelukkig hebben we veel leuke vrienden in de VS, en wonen we in een super neighborhood.
Let u trouwens even op de spelling? Hier in de VS schrijven we neighbor. En color. En forty. De eerste keer dat ik forty las, moest ik twee seconden nadenken wat het betekende…
Tot nu toe heb ik nog geen één keer hoeven koken. Want iedere dag krijgen we een heerlijk zelfgemaakt maal voor onze neus. Gekookt door iemand uit the hood. Of door een collega. Of door vrienden.
En ok, we halen ook weleens iets af.

En gelukkig is er de post.
Elke dag zit onze brievenbus vol kaarten en cadeautjes.
Aan al de cadeautjes die ik van logvriendinnetjes krijg, ga ik een speciaal logje wijden, of misschien wel tien, we worden echt schandalig ongelooflijk verwend!

En gelukkig hebben we ook nog telefoon, internet en Skype.
Skype is de beste uitvinding sinds het wiel.
Of misschien eigenlijk wel een betere uitvinding.
Volgens mij zou ik prima kunnen functioneren.
Zonder wielen maar met Skype.

Ja echt.
De moraal van dit logje is dat ik soms best heimwee heb de uitvinding van het wiel overrated is.

Hallo allemaal!
Het was even stil hier, maar mocht u het niet gemerkt hebben, ik heb net een baby gekregen.
En ik heb geen kraamzorg.
Behalve de melkboer dan.
En die voldoet trouwens prima.
Maar dat wilde ik u niet vertellen vandaag.

Ik merkte namelijk van de week dat ik een beetje verslaafd ben.
Aan de geur van Keesje u.
En daarom ben ik weer.
En lieve lezers, ga er maar voor zitten de komende weken.
Want ik heb echt van alles te vertellen.

Zeer boeiende dingen.
Over Kobus.
En Keesje.
Over wat er nu precies is gebeurd op die zesde juli.
En over draagdoeken, poep, ti.eten, stuwing, naweeën, de overburen, geboortekaartjes, mijn lockmachine, de oil spill in the Gulf of Mexico, draagdoeken, poep, ti.eten, stuwing, naweeën, en de beste uitvinding sinds het wiel, Skype. En ik moet nog random generaten wie de CisCouture tas heeft gewonnen!

Voor nu laat ik het maar even bij de mededeling dat Keesje sinds gister alweer boven zijn geboortegewicht zit.
En alles gaat dus goed.

En alhier, een paar fotootjes.
Want daarvoor komt u natuurlijk echt.

En ja, die slanke elegante witte benen, die zijn dus van mij ja.

Op deze zonnige zaterdagmiddag wil ik u in een aantal korte bondige zinnen, met bijpassende foto’s, voor eens en altijd duidelijk maken dat ik nooit verwend word.
Nee zeg.
Ik doe niet aan verwend worden dan wel verwennen.
Ik heb een zwaar zwaar leven.

En om dit te bewijzen zou ik graag drie bewijsstukken willen aanvoeren.

A.
Ik won deze maand twee log give-aways.
Eentje bij Lisette en eentje bij Maaike.
En van de week lag Lisette’s mooie zelfgemaakte popje op de deurmat van the MilkMansion.
Het cadeautjes was zo mooi ingepakt, dat ik het bijna niet durfde aan te raken.

B.
Ik kreeg gister een super cadeau doos van Franca.
Gewoon zomaar.
En, and this is a quote, ‘omdat ze mijn log zo graag leest’.
Ik zou er bijna van naast mijn elegante slippertjes gaan lopen…
En u ziet ze, hè? Daar rechts achter in.
*burp*

C.
Gister ging ik dus ook nog uit eten.
Met de melkboer.
Hij en ik. Alleen, met zijn tweetjes.
We aten sushi. En hele lekkere dim sum hapjes.
Terwijl mijn schoonouders onkruid aan het wieden waren.
En de ramen lapten.
Want ik heb ze goed onder duim.
Dat u dat even weet.

Ja enniewee dus.
Ik heb een zwaar zwaar leven.

En over tien dagen ben ik jarig.
Dus dat belooft nog wat.

Ik weet dat ik een enorme hoeveelheid Vlaamse lezers heb, dus vandaar dat ik dit logje moet starten met een disclaimer.
De kleedjes uit de titel zijn namelijk Nederlandse kleedjes. En Nederlandse kleedjes zijn dus geen jurkjes. Het zou ook vreemd zijn om het hier over Keesje en de jurkjes te gaan hebben, want ik weet niet eens zeker of Keesje wel een meisje is.

En dus gaat dit logje over Nederlandse kleedjes.

Kleedjes zijn over het algemeen noodzakelijk voor elke beeb, mannelijk dan wel vrouwelijk. En dus knutselde en frutselde ik weer wat af de afgelopen maanden.
Met als eindresultaat: twee kleedjes!

1) Het boxkleed

Ons oude boxkleed gaf vorig jaar na een tweetal wasbeurten al de geest. Het scheurde en al de voering kwam vast te zitten in de, na wat later bleek, ongezoomde binnennaden.

Gelukkig kan ik reanimeren, en zo krijgen gedeeltes van het kleed en de voering binnenkort een tweede leven onder Keesje’s lekkere lijfje.

2) Het dekentje

Ook bedacht ik dat ik een dekentje wilde breien.
En dus breide en breide ik.
En na twee jaar, want dit dekentje had al voor Kobus moeten zijn ineens had ik zomaar een dekentje in mijn handen!

Ik gebruikte overigens dit patroon. Garnstudio is een echte aanrader, de patronen zijn gratis, en dat spreekt mij als Nederlander natuurlijk aan, en daarnaast hebben ze leuke modellen.

Het is overigens wel jammer dat Keesje aan het begin van de zomer wordt geboren. De eerste maanden zal hij of zij dit dekentje namelijk wel niet echt nodig hebben.
Net zoals kleertjes trouwens. Want het weer is hier op dit moment warm genoeg om de hele dag wat rond te hangen in een Pampertje.
Kunt u nagaan hoe iedereen mij vandaag aankeek op het werk.

Vanmiddag komen mijn schoonouders aan.
Ze blijven een weekje.
Om mij te helpen, maar natuurlijk vooral ook om Kobus te zien.
De laatste keer dat ze Kobus, toen nog een behoorlijk rustig één jarig meisje, zagen, was in oktober.
Pfoe, are they in for a suprise!

Bezoek van de schoonouders betekent dat ik een week lang oppas aan huis heb.
En ik hoop maar dat ze the job description en kleine lettertjes van de reisvoorwaarden goed gelezen hebben.
Want deze oppas moet ook goed kunnen poetsen.
En koken.
En wassen.
Boodschappen doen.
Tuinieren.
Masseren.
Een mailing versturen voor de Nederlandse club.
Een kinderbedje in elkaar zetten.
Ramen lappen.
Geboortekaartjes schrijven. Als de enveloppen tenminste deze week eindelijk eens arriveren.
En misschien kunnen ze Kobus dan ook meteen even zindelijk maken deze week.
En daarnaast verwacht ik trouwens ook een koffer vol Nederlandse lekkernijen. U weet wel, een koffer met roze koeken, drop, tum tummetjes, stroopwafels, kaas, limonadesiroop, yokidrink, bitterballen van Dobbe, een paar Hollandse nieuwe, ontbijtkoek, chocomel, roggebrood, en meer van dat soort dingen.

Maar weet u wat nu echt tof zou zijn? 
Als één van hen een weekje bij de lokale provincie gaat werken. Zo moeilijk is mijn baan namelijk echt niet.
Of dat Keesje er spontaan uitvalt bij hun komst. Dat mag ook.

Ik keek dit weekend eens op zolder.
En ik weet dus niet hoe het bij u zit, maar ik vind zolders dus spannend.
Ten eerste het beklimmen van de trap. Dat is meestal al een hele onderneming.
En dan het kijken.
Spannund dat ik dat altijd vind!
Vooral vroeger op de zolder van mijn oma.
Want ik wist nooit wat ik er nu weer zou aantreffen.
Meestal was het iets dat ik mocht houden.
Dus dat was altijd goed.

Zaterdag op de zolder van the MilkMansion trof ik vooral hitte.
Tezamen met een heleboel babyspulletjes.

U begrijpt, eigenlijk lag ik liever op de bank. Een beetje zwanger te wezen.
Onder een plafondventilator en met een koel glaasje limonade on the side.
Maar nadat ik op zolder had gekeken, was er geen plek meer op de bank.

Mensen mensen, hoe is het mogelijk dat een klein schattig meisje zoveel kleding verzamelen in anderhalf jaar?
Mijn eigen walk in closet is er niets bij.

Ik zag dit lieve vestje. Kunt u geloven dat de melkboer dit ooit heeft aangehad?

Ik zag ook het vestje dat ik zelf voor Kobus gebreid had.
Klik hier voor een vijf maanden oude Kobus in de sneeuw inclusief zonnenbril en vest.

En dit rompertje.

En zo ging het maar door en door. Het ene rompertje was nog kleiner en schattiger dan het andere.
Alle unisex kleertjes gingen in de kast.

Alle meisjeskleren gingen in een grote doos, al dan niet tijdelijk terug naar zolder.

Eindelijk iets dat ik van mijn lijstje kan schrappen.
En als u mij nu dan wilt excuseren, dan ga ik even op mijn lege bank liggen.

Hallo. Hallo. Hallo.
Ik ben het.
U weet wel, Cisca.
Cisca van Kobus en co.
Ik ben een roze koeken Stieg Larsson junkie, die houdt van yokidrink, nooit haar bed opmaakt, woont in haar yogabroek, en in een kasteel also known as the MilkMansion, en op dit moment een warm lang weekend viert.
O, en ik heb trouwens overal jeuk. Vooral op mijn buik.
En ik wil graag een massage. Mijn kuiten en voeten snakken echt naar een goede behandeling. En misschien kan die masseur dan ook meteen mijn teennageltjes lakken en mijn bikinilijn scheren.

Enniewee, u weet wel wie ik ben, hè.
Gelukkig maar.

Want verder heb ik echt helemaal niets boeiend te vertellen. Hé, what’s new?
Of het moet zijn dat we morgen een feestje geven.
Een bbq feestje.
Als een ware Amerikaan bbq ik tegenwoordig namelijk ieder jaar met Memorial Day.
En omdat de melkboer en ik altijd wel in zijn voor een feestje nodigden we wat mensen uit.
En omdat de meeste mensen naar de kust of naar familie gaan met Memorial Day dachten we dat er niet zoveel mensen zouden komen.

Nu ja. Fout gedacht.
Het wordt druk morgen.  Op onze bbq.

En daarom haalde ik veel boodschappen, zowel gister als vandaag. En poetste ik, met behulp van de melkboer overigens en op mijn gemakje, het huis, en versierde de patio.
Maar nu wil ik dus wel een voetmassage.
Iemand?

Wat een weekend zeg.
En het is alweer voorbij.
Past boem weg.
Ik haalde M. op bij het vliegveld, knipperde even met mijn ogen, en stond even later weer op het vliegveld om dr uit te zwaaien.
Zomaar vier dagen van mijn leven verschwunden.
Nu heb ik dat tegenwoordig ook wel met jaren, maar toch.
Maar toch, hè. Time flies when you are having fun.

Vandaag zat ik alweer vroeg fris en fruitig achter mijn bureau.
Een rapportje te typen, en een presentatie voor te bereiden.
Een presentatie ja.
U leest het goed.
Beste mensen, ik moet morgen presenteren.
En dan niet voor twintig mensen ofzo, maar voor een stuk of honderd.

Honderd mensen, met, daar ga ik tenminste voor het gemak even vanuit, tweehonderd oren, die allemaal komen om naar mij te luisteren.
Belangrijk en een stuk minder relaxed idee is dat deze honderd mensen ook tweehonderd ogen hebben, en met die tweehonderd ogen morgen allemaal naar mij gaan zitten kijken. Of naar hun BlackBerries natuurlijk. 
En nou zeg, het is maar fijn dat ik er deze dagen zo goed uitzie. En dat ik zulke leuke professioneel uitziende outfits heb om aan te doen.
Nu moet ik alleen nog zonder te vallen elegant door de zaal schrijden, en het podium beklimmen, en niet allerlei verstrooide hormonentaal gaan uitkramen.

Oh.
U wilt ook nog wat hoogtepuntjes van het weekend?
Nu. Ik zeg een Aziatische fushion diner met cocktails, praten, te weinig slapen, een dag in de zon bij de paardenraces met een boel bier, praten, te weinig slapen, een zondagochtendbrunch met mimosa’s, Cubaans eten met cocktails, praten, nog minder slapen, en ondertussen gingen we ook nog naar de film, een Chinees acrobatenenenormlenigemensen circus en won ik, wie immer, bakken met geld in het casino.
En wees gerust, ik dronk alleen maar virgin cocktails. En water.  En één blikje cola light. En perzik yokidrink. Veel perzik yokidrink.
Want vriendin M. weet natuurlijk wel wat ik echt wil uit het leven.

Nu moet u dus niet gaan denken dat ik de wereld alleen maar door een roze bril zie, hè.
Want ik zit misschien de laatste dagen in een enorme houdenvan-stemming, maar ik heb ook genoeg te klagen.

Zo was daar bijvoorbeeld vanochtend.
As usual huppelde ik, weliswaar ietsjes te laat, maar verder volledig nietsvermoedend, onschuldig, en lichtvoetig, naar mijn automobiel. 
Half dromend over roze brillen, roze koeken, Keesje en het aankomende bezoek van M., en met mijn, met een heerlijke lunch gevulde, picknickmandje aan mijn arm dacht ik volledig klaar te zijn voor een nieuwe werkdag.
Maar nog voordat ik de auto had bereikt, spatte de droom uiteen.
Ik voelde ineens pijn.
Heel erg pijn.
Pijn in mijn poezelige voetje.
Als een ware, hoogzwangere doch zeer elegante, ballerina, balanceerde ik op één voet, trok ik mijn muiltje uit en keek eens naar benee.
En wat zag mijn oog?

Bloed, mensen, veel bloed.
En terwijl het bloed dus op de oprit spoot druppelde, viste ik ondertussen een ieniemienie stukje glas uit mijn voet.
Au, au, au!
Het einde van het verhaal is dat mijn voet nu dus pijn doet.
Alsof ik het nog niet zwaar genoeg heb these days.
En hoe kwam dat stukje glas eigenlijk op mijn oprit terecht? En vervolgens door mijn schoen heen?

Ach ja, mijn gedachtes kruipen ondertussen toch weer naar de komst van vriendin M.
Want weet u het nog?
Weet u nog dat ik logde over 13 mei?
Vandaag is het namelijk zover. Het is donderdag dertien mei tweeduizendtien.
Hemelvaart in Nederland, in de VS gewoon een normale werkdag.
Maar haha.
Hahahahahaha.
Voor mij is het vandaag maar een halve werkdag.
En morgen ben ik vrij. En maandag ook.
En er staat allerlei leuks op het programma. Met mooi weer. 

Ik kan u zeggen, ik hou dus ook nog van vrije dagen.
En van vrije dagen met vriendin M. al helemaal.

Alleen als ik er ooit achter kom wie of wat dat stukje glas vanochtend op mijn oprit heeft gelegd, dan, nou dan…
Dan zwaait er dus wat.
Echt waar.

Deze week ben ik druk.
Het is een drukke volle week met een paar flinke werk deadlines, een bezoekende schoonzus en zwager, een almaar dikker wordende buik, en een peutertje dat wel erg enthousiast is onder al de aandacht van de bezoekende familie.

Maar, druk is ook fijn. Want na een drukke dag is niets zo lekker als heerlijk ontspannen.

Gister ging ik na een lange werkdag eerst naar de dikkebuikenyoga, en werd ik vervolgens ook nog door de melkboer mee uit eten genomen. Al mijn gedachtes over werkprojecten, deadlines, roze koeken en Colin Firth werden vervangen door kaarslicht, virgin blueberry martini’s, de heerlijkste sushi en lobster sliders, en de melkboer.

En vanavond was en is bijna nog beter. Want ik kwam thuis uit het werk, en er stond zomaar ineens al een heerlijke pan macaroni met groente op het fornuis te pruttelen. Ik kon zo aanschuiven en mee-eten, en heb zelfs niet eens iets opgeruimd of in de afwasmachine gezet.

Nu is het stil.
Kobus slaapt.
De melkboer stapte zojuist met zijn zus en zwager in de auto om naar New York te gaan.
En ik doe niets.
Ik zit niet achter de naaimachine, doe geen administratie voor de Nederlandse club, en ga niet naar de sportschool.

Ik ga zo naar bed.
Gewoon zomaar een keer om negen uur.
Vroeg naar bed met een goed boek.
Er zijn maar weinig dingen lekkerder dan dat.

Wij krijgen weleens bezoek uit Nederland.
Zo ook de komende tijd.
In chronologische volgorde ontvangen we de komende zes weken respectievelijk de zus en zwager van de melkboer, vriendin M., en de ouders van de melkboer.

En bezoek is leuk.
Bezoek is hardstikke leuk.
Er is eigenlijk maar één probleempje als het op bezoek aankomt.
Ik wil namelijk graag een goede indruk achterlaten.
En daarom verander ik over het algemeen in de week voor het bezoek arriveert in een neurotische, als Freddy Mercury verkleedde, poetsvrouw die elke avond met een stofzuiger door het huis loopt.
Alles om te voorkomen dat mijn schoonfamilie denkt dat ik hier in the US of A alleen maar een beetje carrière zit te maken terwijl ik ondertussen wat rondzwanger en kindjes baar. 

Want u weet, net als ik, dat dat pertinent niet waar is.
Nee nee nee.
Ik ben een Martha Stewart in de dop.
En dus is the MilkMansion altijd superschoon, geweldig ingericht, kook ik de heerlijkste maaltijden, heeft het logeerbed het donzigste dekbed ooit, en voelen mijn gasten zich alsof ze in hotel Des Indes in Den Haag verblijven.

Maar ja, ik weet dus niet zo goed hoe ik dat op dit moment allemaal moet bewerkstelligen.
Want de logeerkamer is babykamer in de making en dus een behoorlijke bende.
En ik ben ’s avonds na het werk best een beetje moe, dus koken, poetsen en meer van dat soort dingen, daar doe ik momenteel niet aan.
En trouwens, daarom heeft men toch take out en poetsvrouwen uitgevonden?

Ik wil graag van deze mogelijkheid gebruik maken om mijn toekomstige gasten te informeren over de kleine lettertjes in de reisvoorwaarden.
Daarin staat namelijk het volgende: Op bezoek komen tijdens de achtste en negende maand van een zwangerschap van uw gastvrouwe betekent dat u gewoon aan het werk moet. En onder werk worden allerlei activiteiten verstaan zoals koken, poetsen, bedden opmaken, opvoeden, wassen, tuinieren, poepluiers verschonen, schilderen, de vuilnis buiten zetten, meubels verhuizen, voetmassages geven, en meer van dat soort dingen.
U zult genoegen moeten nemen met het geweldige gezelschap, de bruisende aanwezigheid en excellente conversatie skills van uw gastvrouwe.
En trouwens, er loopt ook nog een hele leuke negentien maanden oude dochter rond. En u weet ook wel dat u eigenlijk toch gewoon komt om haar te zien.

Vandaag was ik bij de tandarts. En ik kan u vertellen, het was niet tof.
En met niet tof, bedoel ik dus echt niet tof.
Poepbroekenindeochtendopjenuchteremaagniettof, metjefietsindestruikenrijdenomdatjeteveelgedronkenhebtniettof, eenkinddooreenkleingaatjenaarbuitenmoetenpersenniettof.
Ik heb trouwens nog nooit teveel gedronken. En ik ben al helemaal nog nooit in de struiken gefietst. Mocht u dat nu denken.

Een paar weken terug brak ik een stukje van een kies af. Mijn enige kies met een vulling. Het deed geen pijn, maar het leek me toch slim om er even naar te laten kijken.
En dat kijken, dat gebeurde dus vanochtend. Het ging ongeveer zo.

‘Hmmm, dat ziet er niet goed uit,’ zegt de tandarts. ‘Kunt u meteen iets langer blijven?’
Hij zet een verdoving in mijn kaak.
‘U kunt hier eigenlijk niets aan doen, hoor. Deze kies zit naast een verstandkies en zover achterin dat het moeilijk poetsen is. Dit probleem was niet eens te zien op de röntgenfoto’s die we een half jaar geleden namen.’
Ik  hoor een boor.
‘Ligt u nog comfortabel?’
De baby schopt, en ik voel me alsof ik een hap zand heb genomen. Ik denk aan een groot glas water met ijsklontjes.
‘Goed zo, u doet het prima.’
Ik hoor het geluid van een nog hardere boor. En die boor, die zit dus in mijn mond.
‘Hmmm, dat ziet er echt niet goed uit.’
Ik denk maar eens aan Kobus’ lieve lach.
‘Ik denk dat u ook een wortelkanaalbehandeling nodig hebt.’
De wijzers van de klok verschuiven langzaam van half negen naar half tien. Kwart voor tien.

En toen moest het ergste nog komen…

‘Zeg tandarts, ik heb nog nooit eerder problemen gehad met mijn tanden, tot twee jaar geleden. Hoe kan dat zo ineens?’
‘Nu ja, mevrouw, het is natuurlijk maar één kies, de rest van uw gebit ziet er prima uit. En ach, de meeste mensen krijgen vanaf hun dertigste vanzelf wat kleine probleempjes met hun gebit. Dat hoort bij de leeftijd.’

Ik wilde natuurlijk meteen zeggen, nee schreeuwen, dat ik al jaren vijfentwintig ben. En ik ben dus helemaal niet oud. En dus heb ik ook een gezond sterk gebit.

Ik ben maar gewoon stilletjes weggelopen.
Een illusie armer, en met een dikke wang, een zere kaak, en een mogelijke wortelkanaalbehandeling in het vooruitzicht.

Het was dit weekend echt heerlijk lenteweer.
En met heerlijk bedoel ik dus echt heerlijk hè.
Boven de twintig graden heerlijk.

En dus deden we al die dingen die gedaan moeten worden als het heerlijk weer is.

Zoals daar zijn:

Fietsen.
IJs eten.
Wandelen.
Buiten spelen.
Sla, spinazie en andijvie planten.
In de zon op de porch zitten.
Barbecueën.
Schommelen.
Boodschappen doen.
Rijbewijzen verlengen.
250 dues brieven printen, vouwen en versturen.
Slapen.
Veel slapen. In de zon. In de hangmat.

En ja, we speelden ook in de zandbak.

Elke dag.

Dat moet.

Als het boven de twintig graden is.

En ziet u die koelbox, daar links in de achtergrond?
Dat vulde ik maar weer eens dit weekend. Omdat onze koelkast alweer kapot is. En we moeten ook weer een week op een nieuw onderdeel wachten. En dat in het land waar meubels binnen 24 uur bezorgd kunnen worden.

Ach ja, het is te warm om me er druk om te maken.

Fietsen.
Daar ging het vandaag om in ons melkboerengezin.

De melkboer fietste.
Met Kobus achterop.
Kobus, mijn Amerikaans-Nederlandse dochter van bijna achttien maanden oud, zat voor de tweede keer in haar leven achterop de fiets.
Het is schandelijk, ik weet het.
Ze vond het wel erg vermakelijk, dus dat compenseerde mijn schuldgevoel gelukkig enigzins.

Ik zat ook op de fiets.
Omdat ik dacht, ik ga eens even een stuk mountainbiken.
Want de zon scheen. En de sneeuw smolt. En ik kreeg het in mijn bol.
Nou mensen, ik kan u vertellen, ik kan helemaal niet mountainbiken.
Tenminste niet op dit moment. Er zit een buik in de weg.
Alleen soms vergeet ik dat even. En dan, nou ja, dan krijg je dus dit soort zelfoverschattende acties.
Zeker op heuvels, en die zijn er hier nogal veel, is fietsen op een mountainbike erg lastig als je zwanger bent.
En dus liep ik vandaag twee keer een heuveltje op. Met mijn mountainbike in de hand. Omdat mijn knieën tegen mijn buik aan botste.
Ja, toen voelde ik me dus niet stoer.
En dat terwijl ik dat wel ben. Stoer. Just so you know.
En. Het belangrijkste.
Ik heb nu ook nog eens pijn in mijn billen. Zadelpijn. Want mountainbikezadels zijn naar. Just so you know.

Kobus kreeg vandaag ook nog een fiets.
Een driewielertje om precies te zijn.
Het is eigenlijk niet een driewielertje, maar een ieniemieniefietsje met twee wieltjes en twee zijwieltjes, maar voor het doel van dit verhaal doet dat er niet precies toe.
Want.
Ik wilde zeggen, Kobus moet natuurlijk leren fietsen.
En snel een beetje. Zoals een rasechte Nederlandse peuter betaamt.
Zodat ze dan alle Amerikaanse peutertjes kan laten zien hoe het moet.
Fietsen in Pennsylvania.

Hèhè.
Eindelijk is het weekend.
Ein.de.lijk.
Eindelijk hadden we van de week onze eerste, en waarschijnlijk laatste, echo.
En na zo lang wachten, is het toch wel even fijn om te zien dat alles erop en eraan zit. Het kindje is gezond. En lag al met het hoofdje naar beneden.

En hier is hij of zij dus.
De ongeboren melkboerbeeb. Aka Keesje.
Voor de duidelijkheid, we weten het geslacht niet.
Maar het is een meisje. Denk ik zeker te weten.

En na al die leuke reacties op mijn verzoek tot een working title en weblognaam ben ik erg blij om u te vertellen dat Keesje vanaf nu dus Keesje heet.
Dank je wel Sanneke, ik las de naam, en wist meteen, dit is hem!

Ja lieve lezers, daar ben ik weer.
De melkboer, Kobus and myself zijn weer veilig terug uit, en in the homeland.
Weg van de heerlijke warmte en verkoelende wind, en terug in de verschrikkelijke kou en bergen sneeuw.

Dit terugkomen ging overigens niet geheel van een leien dakje.
Waren we bang voor een moeilijke heenreis, uiteindelijk bleek de terugvlucht van Aruba naar the USA voor meer problemen te zorgen.
Na zo’n zeven uur wachten op het vliegveld eindigden we namelijk in een ontzettend mooi hotel.
Met ontzettend lekker eten.
En een ontzettend mooi strand.
En dit alles kregen we zomaar ontzettend cadeau van de luchtvaartmaatschappij.
Vanwege een ontzettend vertraagde vlucht, waardoor we dus pas een dag later naar huis vlogen.

Bij thuiskomst lag er een flinke berg post te wachten.
En nu denk ik dat u in de inhoud van deze post waarschijnlijk niet zoveel interesse hebt, maar een paar highlights wil ik u toch niet onthouden.
Zo kregen we zomaar een hele leuke brief van onze vrienden A. en M.
Handgeschreven. Echt bijzonder, en ik vind eigenlijk dat we elkaar allemaal vaker brieven moeten schrijven.
En als ik ooit president word… Correctie: wanneer ik ooit president word, dan stel ik dit dus in. Dan weet u dat vast.

Ook stonden er drie dozen met cadeautjes van logvriendinnen op de stoep.
Allereerst was daar het cadeautjesactie cadeautje. Van Ettepet. Vol zelf geknutselde individuele cadeautjes voor het hele gezin.. Ik zal er nog een speciaal logje met foto’s aan wijden, maar wilde u vast laten weten dat ik er erg blij mee ben.
Ik moet trouwens mijn cadeautjes voor Joeltje nog steeds op de bus doen. Maar dat gaat gebeuren. Deze week.
Ook kreeg ik een pakje van Wondelgijn. Omdat ze volkomen terecht natuurlijk zo’n medelijden had met mijn borrelnotencraving. Dat ik zometeen in borrelnotenrehab moet dankzij haar, neem ik maar op de koop toe. En Kobus moet trouwens ook in rehab dankzij Wondelgijn’s pakje. In spekjesrehab wel te verstaan. Ach, het is wel zo gezellig om daar met het hele gezin te zitten, dus ik moet alleen de melkboer nog verslaafd krijgen, en dan zijn we klaar voor een gezinsrehab. Misschien kunnen we daar wel een reality show van maken.
Of ik eet gewoon zelf de spekjes op. Dat kan ook.
En dan is daar nog ook nog Ellen. Ook zij stuurde zomaar een doos met heerlijke spulletjes. Uit Zwitserland. Mooie stofjes, patronen, en cadeautjes voor Kobus en de nieuwe beeb.

Dank jullie wel, meiden. Thuiskomen was zo nog extra bijzonder, en jullie stuurden en gaven ons ook nog eens de eerste cadeautjes voor de nieuwe beeb!

Het verslag van onze vakantie volgt overigens nog.
En ik kan u vertellen, het zou zomaar weleens morgen al zover kunnen zijn. Dat hier gewoon een reisverslag van 2000 woorden met tientallen foto’s staat.
Want, op dit moment ziet het er naar uit, dat we morgen weleens thuis zouden kunnen zitten.
Binnen, maar wel in de sneeuw.
En ok, ik heb er zelf om gevraagd, maar ik wil nu echt niet meer.
Allerliefste weergoden, willen jullie nu eens ophouden met die sneeuw? Ik ben het namelijk zat. 
Net als die winterse layout hier op mijn log. Die ben ik ook zat.

En zo komt het, dat ik ondanks een heerlijke vakantie, een extra nachtje Aruba en een berg vol cadeautjes, dit logje toch weer zeikend kan eindigen.
En zo hoort het.

Nou nog één keertje dan.
Een laatste logje over de sneeuw.
Hierna hou ik erovermee op.
En ga ik lekker op het strand liggen.

Gister sneeuwde en sneeuwde het. De hele dag.
En het stormde en stormde. Heviger dan afgelopen weekend.
Het onweerde zelfs. En dat schijnt vrij zeldzaam te zijn tijdens een sneeuwstorm.

Twee van de bomen in onze voortuin hadden het zwaar. Ik denk dat er zeker tien takken onder de sneeuw liggen, waaronder een paar flinke.

Uiteindelijk viel er ongeveer net zoveel sneeuw als zaterdag.
En ligt er dus nu bijna anderhalve meter sneeuw.
En dat is veel, kan ik u vertellen.
Indrukwekkend veel.
We zijn vandaag weer vrij. Alle scholen en bedrijven zijn dicht, en de binnenwegen zijn nog niet goed schoongemaakt.

Ik De melkboer is net begonnen om voor de zoveelste keer sneeuw te ruimen.
Het grootste probleem is dat de bergen sneeuw zo hoog zijn, dat het heel zwaar is om de rest weg te schuiven.
Want sneeuw gooien op een berg van al bijna twee meter lukt maar met moeite.

Maar ja, de oprit moet schoon. En de auto’s uitgegraven.
Dat begrijpt u.
Want we hopen dat we morgenochtend gewoon kunnen vliegen.
Naar de zon.
Naar dertig graden.
Naar carnaval op Curaçao.

Een groter contrast bestaat bijna niet.

Ja, waar moet ik nu over schrijven na dit enorme cadeautjes spektakel.

Want, geef toe, het kan alleen maar tegenvallen na zoiets.
En daarnaast heb ik, as usual, ook weer eens niet veel boeiends te melden.
En toch komt u hier allemaal lezen.
Vandaag werkte ik namelijk. En nu is mijn werk best boeiend, maar om u daar nou lastig mee te vallen.

Ik werk trouwens elke woensdag.
Behalve woensdag over drie weken.
Want dan zitten we op Curaçao.
Voor deze reis hebben we overigens nog steeds geen hotels dan wel appartementen geboekt.
We kunnen namelijk geen keuze maken.
Willen we dichtbij de natuur, strand of stad? Afgelegen of toch iets centraal gelegen? Een groot complex met veel voorzieningen, of toch liever klein en intiem? Eén locatie op Aruba en eentje op Curaçao, of toch meerdere locaties, zoals we normaal doen?
En, helaas zitten sommige locaties ook al vol. Omdat we weer eens zo lekker op tijd zijn met boeken.

Keuzes.
Ik kan het niet zo goed.
Keuzes maken.
What can I say, it is a minor character flaw in my otherwise perfectly developed personality.
Ik haat mensen die Nederlands en Engels door elkaar schrijven. Why, why do I do that?

En ik hou ook niet van kiezen.
Want kiezen betekent namelijk dat iets anders niet gekozen wordt.
En wat als ik nu eigenlijk datgene uiteindelijk beter had kunnen kiezen?

Bent u trouwens weleens in de VS uit eten geweest?
Want dat is dus echt een enorm drama voor mensen met een geenkeuzeskunnenmakencharacterflaw.
Wat een keuze, wat een keuze. En dan gaat het ook nog eens over eten, één van de meest cruciale dingen in het leven.

Mijn oma vertelde weleens dat ze wilde dat zij alle mogelijkheden had gekregen die ik heb in het leven. Studeren, werken, reizen, wel of geen man, wel of geen kinderen. Voor haar was dat allemaal niet zo vanzelfsprekend, en na haar huwelijk volgde automatisch ontslag.

Maar ja, ik zou tegen mijn oma willen zeggen, aan al die keuzevrijheid heb ik helemaal niets, want ik kan geen keuzes maken.
Dus.

Nu ga ik samen met de melkboer even internetten.
Appartementjes en hotels kijken.
Op Aruba. En op Curaçao.
En misschien boeken we ook wel iets.
Of niet.

U heeft het vast al wel gemerkt.
Het is een beetje stil hier.
Produceerde ik zes maanden geleden een logje per dag, nu mag u blij zijn met een logje om de dag.
En dat komt eigenlijk omdat ik een beetje druk ben.
Druk met man, kind, zwanger zijn, naaien, en het huishouden, maar vooral ook, druk met werken.

Op maandag vijftien februari moet het driejarig strategisch plan van de afdeling waar ik werk, bij de federale overheid op de stoep liggen.
En dat strategisch plan, dat is dus na Kobus mijn tweede kind. En ik moet u zeggen, eerlijk gezegd vond ik bevallen van Kobus prettiger dan bevallen van dit plan.
Op dit moment is de dertig dagen inspraakprocedure in volle gang, en worden de laatste puntjes op de i gezet. Lees: meer dan de helft van de tabellen en twintig appendices moet nog geschreven worden.

Maar dan, dan komt eindelijk die magische datum vrijdag twaalf februari. Al bijna een jaar lang leef ik naar die datum toe.
Twaalf februari. Tweeduizendtien.
Het wordt vast een mooie dag.

Afgelopen Nieuwjaarsdag dacht ik eens met de melkboer na over het komende jaar, en reizen en op vakantie gaan.
En over de komst van bezoek uit Nederland, drukke maanden op het werk, de nieuwe beeb, en een mogelijk bezoek naar Nederland in september.
Na een heftig potje induceren en deduceren, kwamen we tot de conclusie dat er, naast een trip naar Nederland, dit jaar geen vakantie in zat. Tenzij we ergens in februari nog weg konden.

Ik schreeuwde zei direct dat ik vanaf twaalf februari overal mee naar toe zou gaan.
En dus, zo geschiedde.
Op vrijdag twaalf februari gaan wij lekker een weekje op vakantie.
Ik wist wel dat er een reden was waarom ik zo’n zin had in die dag.
Want, op vrijdag twaalf februari, vliegen we naar Aruba. En twee dagen later gaan we door naar Curaçao.
Ik mailde wat af met ex-Curaçao bewoner Door en ervaren Curaçao reiziger Klein Kikkertje, ga nog een mailtje versturen naar ex-Saba bewoner Anita, en boekte afgelopen vrijdag de vliegtickets.
Nu nog een paar appartementjes uitzoeken, en wij zijn er klaar voor.

En ik wil het er natuurlijk niet inwrijven, maar twaalf februari hè, dat is dus al over vier weken.
Ineens lijkt het wel alsof ik het een stuk minder druk heb.