‘We are gonna start with an easy half hour today, as it is our first time of the New Year’, glimlacht de Pilates Teacher met de Strakke Buikspieren bemoedigend.
Tegen de tijd dat we beginnen aan onze ‘series of five’ wil ik die glimlach van dr gezicht slaan.
Alleen heb ik daar geen energie meer voor. Mijn buikspieren voelen namelijk alsof ze in brand staan.
‘Ik kap ermee’, mopper ik tegen mezelf, ’dan maar spandex onderbroeken en push up bras voor de rest van mijn leven.’
Maar hé, ten eerste heb ik voor die Pilates lessen betaald, en ten tweede is het lunchpauze op mijn werk en ben ik tezamen met twee collega’s. Dus hop, volhouden, want hoe moet het anders met mijn imago van superfitte Europese chick?

‘Start running’, zegt de Meneer van de Running App op de iPhone.
‘Nee, niet nog een keer’, schreeuw ik in gedachte. ‘De kinderen hebben me vast nodig, het huis staat in brand, rennen is so overrated, ik heb zin in een roze koek, en in een slice pizza.’
‘Zal ik gewoon midden op de weg gaan zitten? Alleen, het vriest. En het is donker.’
Terwijl ik het geluid van the Rasmus wat harder zet, verman ik mezelf. ‘Hop, rennen! Had je maar niet zoveel moeten eten in Nederland. En drie kinderen baren in drie jaar is geen excuus. En je vindt rennen is heerlijk.’

‘Well done, we will see you again in a couple of days’, zegt de Meneer van de Running App op de iPhone.
Ik kan mezelf nog net over de drempel van keuken slepen, en hang hijgend boven de tafel.
3,82 kilometer in 32 minuten.
Cool, er zit vooruitgang in.

Mijn doel van 5K in 30 minuten, iets dat ik vijf jaar geleden met gemak haalde, is nog ver weg.
En mijn doel van buikspieren gelijkend die van de Pilates Teacher met de Strakke Buikspieren ook.
Maar, ik ben weer begonnen.
En omdat ik sinds kort een Instagram verslaving heb, mag u mijn rooie koontjes zien.

En heel misschien, als ik ooit die strakke buikspieren krijg, mag u daar ook een foto van zien.
Bij voorbaat mijn excuses daarvoor.

In de ambtelijke bestuurslaag waar ik op een nietig departmentje de wereld probeer te veranderen, heersen op dit moment zware tijden.
Na twaalf weken verlof viel ik de afgelopen weken met mijn neus in een enorme stapel stinkende boter. 
Het is werk dus ik kan er niet teveel over schrijven, maar Kobus zou zeggen, het 2012 federale budget is niet mijn vriend.

En wie de baas wil zijn, moet op de blaren zitten. Aka ontzettend nare maandagochtendvergaderingen voeren. Vergaderingen waarin ik met anderen beslissingen moet nemen over andere mensen.
Andere mensen met een staat van dienst van twintig jaar. Andere mensen met een partner, kinderen, kleinkinderen, een hypotheek, medische problemen en wat dies meer zij. Andere mensen.
Nou ik kan u heel oprecht zeggen, ik wil helemaal níets beslissen over en voor andere mensen.
Echt niet, wat ongelooflijk moeilijk en kl*te is dat. 

Zondagavond maakte ik een raspberry french toast casserole. 
Om toch nog iets leuks aan de maandagochtendvergadering toe te voegen.
En, het mag gezegd worden, zonder de nare vergadering is het best een aanrader.
Het recept is heel simpel.
Leg 12 boterhammen in een ovenschaal, schenk daaroverheen een mengsel van 8 eieren, 725 ml melk, een scheutje vanille extract en 4 eetlepels suiker.
Laat een nachtje in de koelkast staan.
Voeg een bakje frambozen toe, en bestrooi met kruimels van 4 eetlepels boter, 8 eetlepels bloem en 8 eetlepels bruine suiker.
50 minuten in de oven en klaar.

Ik bedacht er een speciale camparisaus bij met een alcohol promilage van 93%.
Stiekem hoopte ik dat de alcohol ervoor zou zorgen dat ineens zou blijken dat er ergens een nulletje miste.
Of dat mijn baas eindelijk zou vertellen dat er in zijn kantoor een deur was naar een geheime schatkamer.
Maar helaas was dat niet het geval.

We grossieren hier in de jubilea, man.
De ene dag is Keesje achttien maanden oud, de volgende dag is Sammie alweer drie hele maanden en zijn we ook nog eens zoveel en een half jaar getrouwd. 
Leuk joh. Mijmeren over wat er zoveel dagen/maanden/jaren geleden gebeurd is.

En dan neem ik het ervan hè, op zo’n jubileumdag.
De lekkerste hapjes en drankjes, een warm bad, lekker lang uitslapen, en meer van dat soort heerlijks.

Gelukkig maar dat ik vandaag de geboortedag van Elvis kon herdenken, tezamen met de eerste verjaardag van de Deense Koningshuis tweeling Vincent en Josephine.
En jee, het was ook nog eens een landelijke vrije dag in Noord-Korea, want Kim Jong-un is jarig. Hij wordt 28.
Of 29. Hij weet namelijk niet zeker in welk jaar ie geboren is.
Dat zeg ik nou ook altijd, als mensen vragen hoe oud ik ben.

Best geinig trouwens, die pagina’s van Wikipedia per dag. Mocht u zich vandaag vervelen. Bijvoorbeeld als u op het werk zit, ondanks het feit dat het in Noord-Korea een vrije dag is. Let me tell you, I feel your pain.

18 maanden is Kees de Jongen vandaag.
18 hele maanden.
Ik weet nog zo goed dat ie net was geboren…

Om dit heugelijke feit te vieren, namen we ons lieve kereltje en zijn zussen mee uit eten.

Een schatje is het, niet?
Ik zeg u, vergist u niet. Foto’s geven nooit een volledig beeld.
U vindt hem namelijk zo schattig omdat u hem niet kunt zien bewegen noch horen.
Want laat ik u zeggen, Keesje is niet zo van de subtiel. Onder andere schreeuwen en gooien zijn favoriete bezigheden. In combinatie met het uiten van het woord MINE.
En mooi niet dat ie al mama zegt, hè. Papa, oto, bal en mine. Tsja, welke woorden heb je als man nu nog meer nodig in het leven.

Gelukkig houdt ie erg van kleuren, puzzelen, boekjes lezen, en spelen met playdoh.
Knuffelen kan ie ook als de beste. Waarbij hij dan vol verve zijn met appelmoes, viltstift, en snotrestjes besmeurde gezichtje aan mijn broek, jas, dan wel mooiste jurkje afveegt.
En, hij slaapt regelmatig 14 uur. Aan één stuk! En dan trakteert ie ons ook nog op een paar rustige uren in de middag.
Het kost natuurlijk ook wat energie, al dat macho gedrag.
Ik ben dan wel weer heel druk als hij slaapt. Met het bikken van bruingrijze stukjes playdoh van de tegels, het schrobben van brokjes brood met bosbessenjam, spinazie, viltstiftstrepen, en stickers uit zijn stoel, en het bij elkaar zoeken van alle weggegooide puzzelstukjes, terwijl ondertussen het geruis in mijn oor langzaam vervaagt.

18 maanden alweer.
My cute little guy.

Herinnert u ons geboortekaartje nog?
Wel nu, Tijmen‘s ontwerp is going global!

Met dank aan de Tante en Oom van het Sinterklaasfeest, en lieve twitter-, Facebook-, en logvriendin Daan.

De start van het nieuwe jaar luidt bij ons ook de start in van het echte harde leven van twee volwassenen met twee banen en drie kinderen.
Vorige week snuffelden we er al eens wat aan, en vanaf morgen gaat het feest echt helemaal los.
Nu kan ik daar lang en kort over schrijven, maar het komt vooral neer op 1 woord, te weten druk.
Het is ongelooflijk druk, en de beste manier om oorlogen en natuurrampen te voorkomen is planning.

Nu probeerden we dat hele plangedoetje hier in the MilkMansion al eens eerder.
In maart 2009 om precies te zijn. Dat geheel duurde tot mei 2009, en toen gaven we het op.
Vooruit plannen is namelijk niet één van de kerncompetenties van de melkboer and myself.
Maar in 2012 wordt alles anders!
Dat moet. Uit pure zelfbescherming.

Dus planden we ons vandaag helemaal het apelazerus. Ik ben er persoonlijk ontzettend van onder de indruk.
Vanmiddag bereidden we namelijk vijf maaltijden voor.
We deden een soort mega mise en place in de vorm van het draaien van turkey burgers, het bakken van een zuurkooltaart, het hakken van uien, kool en paprika’s, en het vullen van een crockpot met van alles en nog wat.

En ziet eens. Deze week eten wij:

Zuurkooltaart
Rundvleesreepjes met broccoli en spitskool
Vis Stroganoff
Turkey Burgers
Chicken Tortilla Soup

Hoezee, wat een staaltje imponerende huis-, tuin- en keukenvlijt.

En poef, weg was 2011.
Sterker nog, deze spuit elf komt met haar oudejaaroverpeinzingen een dag te laat. Ik ben eigenlijk meer een soort spuit twaalf dus. Haha.

Maar wat een jaar was het weer zeg.
Onder andere twee nieuwe banen, een verse beeb, een opgroeiende peuter en dreumes, een reis naar St. Lucia en een bezoek aan Nederland hielden ons behoorlijk bezig.
En ik ben zo benieuwd wat 2012 ons brengt.
Mijn ervaring is, zeker na dit jaar, je weet het nooit.
En dus wacht ik af. Vol verwachting. En pak ik mijn kansen.

Maar jee. Voordat het nu al te diepzinnig gaat worden hier.
Via the MilkMansion, en de crazy versierde huizen van onze buren,

een super 2012 toegewenst.

Dat het maar een jaar mag worden vol gezonde kinderen, liefde, goede sex (dit geldt natuurlijk enkel voor diegene die hier lezen van 18 jaar en ouder), lekkere chocolaatjes, nieuwe baby’s, een superconditie, en alles wat u nog meer blieft.

Slaap, dat is eigenlijk all I want. For Christmas.
Of voor 2012.