‘A bro must never call another bro just to chat’
‘Should a Bro pick up a guitar at a party and commence playing, another Bro shall point out that he is a tool’
‘When out with the guys, never accept a call from your girlfriend—unless she’s dying or trapped under a burning fuel truck, and if that’s the case, make it quick’
‘Love thy neigh-bro’
‘A bro will, in a timely manner, alert his bro to the existence of a girl fight’
‘When asked, “Do you need some help?” a bro shall automatically respond, “I got it” whether or not he actually got it…… Exceptions: carrying an expensive TV, parallel parking an expensive car, loading an expensive TV into an expensive car’

Het is lunchpauze.
Onder het genot van pizza, want het is Cisca’s-First-Day-Back, bespreken we het boek The Bro Code dat een collega met Kerst van zijn beste vriend, ook een collega, heeft gekregen.
The Bro Code is het boek dat Barney regelmatig citeert in the comedy serie ‘How I met your mother’. Ik weet eigenlijk niet of die serie ook in Nederland wordt uitgezonden?
Het lijkt flauw, maar geloof mij als je net vier uur honderden emails en rapporten hebt zitten doorploegen op een suffe woensdagochtend tussen Kerst en Oud & Nieuw zijn dit soort uitspraken uitermate grappig.
Ik moet zo hard lachen dat ik bijna in mijn broek plas. Dat zou overigens ook veroorzaakt kunnen worden door de zwakke bekkenbodemspieren, die men zoal krijgt na drie bevallingen in drie jaar. Maar ik denk zelf dat het van het lachen kwam. Dat is toch een wat nobelere oorzaak, en nobel suits me.

Nee, dan mijn lunch van gisteren.
Samen met de melkboer en een slapende Sammie bezocht ik het sjiekste, and may I say het duurste, restaurant in de buurt.
We aten de heerlijkste dumplings, sushi, en sliders, en mijmerden over de toekomst en wat ons in 2012 te wachten staat.
Wie gaat de Nobelprijs winnen, de melkboer of ik? Ik, want nobel suits me.
Gaat Kobus dit jaar eindelijk eens haar eigen was doen?
Zouden de Maya’s gelijk hebben?
Komt er ook een Nederlandse remake van the Girl with the Dragon Tattoo?

Twee lunches.
Allebei gezellig, allebei verschrikkelijk lekker, allebei veel te veel calorieën, en allebei even leuk en bijzonder.

Tss.
De komende maanden zit ik vast elke middag met een klef broodje uit de cafetaria achter mijn computer te kolven.
Ook leuk natuurlijk.

Ha. Was ik het toch gewoon helemaal vergeten.
Helemaal vergeten om u een fijne Kerst wensen. En dat terwijl u zo trouw hier komt lezen.
Nu heeft u niets meer aan zo’n hartelijke kerstwens, want het is al bijna 27 december en de Kerst is voorbij.
Ik verstuurde trouwens dit jaar ook al geen kerstkaarten. Voor het eerst in járen. En ik heb niet eens een excuus.
Bij deze, in het kader van de vooruitplanning en om ongemakken in de toekomst te verkomen, vast een fijn kerstfeest 2012 toegewenst.

Ondanks het feit dat ik volledig vergat om enige foto te maken, was onze Kerst 2011 weer ene goeie.
Zo gingen we naar de Kerstnachtdienst. Met dríe kleine kinderen.
Ja, u leest het goed, dríe. Nou, ik geef het u te doen. Met vier handen drie kinderen een uur lang entertainen.
Gelukkig waren ze nogal onder de indruk. Van alle liedjes, lampjes en jurken.
Echt, even als side note, het is werkelijk waar ongelooflijk in wat voor mooie kleding Amerikaanse kindjes en volwassenen zich op kerstavond hullen. De rode jurken met petticoats, strikken en pofmouwtjes, en witte overhemden met geruite spencertjes en vlinderdassen vieren hoogtij.
Vervolgens liep ik op kerstochtend door de supermarkt alwaar ik enkel trainingsbroeken, slippers, uggs, leggings en hoodies voorbij zag komen.
Het blijft een raar volk, die Amerikanen.
Enfin. Het was fijn. Zo’n kerstavond met zijn vijfjes.
De volgende twee dagen vraten we ons, net zoals de meesten van u, helemaal vol. Aan twee zes gangen diners met lieve vrienden.
Onder andere de zachtste beef tenderloin ooit, een salade met geitenkaas en aardbeien, witlof met ham en kaas, butternut squash soup, sateetjes, een trifle en de bijbehorende liters alcohol passeerden de revue.

En dus buik ik nu uit. Op mijn bankje.
Warm en vol, maar met een ietwat vreemd gevoel in mijn onderbuik.
Het gevoel van dat ik iets vergeet. Iets dat ik in mijn gedachten continue vooruit heb geschoven. Iets waar ik wel klaar voor ben, maar ook minder klaar dan ooit. Iets naars-leuks.
Want getsiederrie, morgen is de laatste dag van mijn zwangerschapsverlof.

U wilt vast wel weer eens iets horen over de staat van onze kleine Sammie.
Elf weken is ze alweer vandaag.
Om te beginnen met het belangrijkste, ze poept, drinkt, slaapt en groeit naar behoren.
Hossa, die ontwikkelingen zijn vast in the pocket.

En dan de rest.
Nou. Als ik twee woorden moet kiezen om haar te beschrijven, dan zijn het Onverstoorbaar & Sociaal.
Eigenlijk gaat dat natuurlijk helemaal niet samen. Flegmatiek én medemenselijk zijn.
Toch is ze dat. Eigenlijk net zoals haar vader.

Vorige week illustreerde ze het Onverstoorbaar Sociaal zijn bij de dokter.
Rustig liet ze zich wegen en meten, om vervolgens de dokter haar grootste lach te laten zien.
Tegen de zuster wilde ze zelfs wel wat kletsen, en toen kwam het.
De prik.
Nu ben ik wel gewend aan kindjes die niet erg onder de indruk zijn van injectienaalden, maar echt, aan Sammie kunnen zowel Kobus als Keesje niet tippen.
Ik kan u zeggen, het meiske verblikte of verbloosde niet toen ze de naald in haar spekkige dijtje kreeg.
Nog geen ooglidje kneep ze dicht.
Om vervolgens wat onbewogen op mijn arm rond te hangen, terwijl de zuster koerde over hoe ze in haar al bijna twintigjarige carrière nog nooit zo’n wonderlijke baby had gezien.

En zo groeit Sammie.
Zeer beheerst rondkijkend laat ze het allemaal over zich heen komen.
Een vliegreis naar Nederland, een speen in dr oog van Keesje, het eerste flesje van papa, opgetild worden door Kobus.
Maar er moet wel wat zijn dat ze over zich heen kan laten komen.
Want zingende kindjes en lachende kirrende volwassenen vindt ze namelijk fijn.
Onverstoorbaar doch Sociaal.

Een stoïcijns vrolijk ding, dat is het.

Vorig jaar, toen ik nog uren vrije tijd had, liep ik rond de kerstdagen al kwijlend door de Williams & Sonoma.
Als ware Nederlander snuffel ik daar regelmatig rond, maar kocht ik er nog nooit iets.
‘Kijken, kijken, niet kopen’, hoorde ik in Marokko al dagelijks.
Wel nu.
Ik zag daar toen een superleuke pot met droge ingrediënten om zelf koekjes te bakken.
Toen dacht ik, ‘dat kan ik zelf ook. Leuker en goedkoper.’

En toen werd ik zwanger, kreeg een nieuwe baan, baarde een kind, ging op een tripje naar the Netherlands, en kwam weer terug in de VS.
Terug in de Amerikaans Kerst gekte.
De ‘laten we elkaar ontzettend veel cadeautjes geven’ gekte. De ‘ik kon maandag al niet meer parkeren bij de supermarkt’ gekte.
Nu is al dat cadeautjesgegeef natuurlijk niets voor ons Calvinistische Nederlanders, alleen, sommige mensen verdienen gewoon een cadeautje met Kerst. Bijvoorbeeld de leraren van Kobus en Keesje. Lieve meiden aan wie we onze kids meerdere dagen per week toevertrouwen.

Tijd dus om op onderzoek uit te gaan. Via mijn nieuwe verslaving Pinterest -help, ik heb al zo weinig tijd- vond ik de perfecte instructies.

En kijk.
Daar zijn ze.
Acht potten met koekjesingrediënten.
Bloem, bakpoeder, baking soda, zout, havervlokken, kerst M&M’s, chocolate chips, bruine suiker, witte suiker en pecannoten.
De ontvanger voegt een eitje, wat boter en vanille extract toe, bakt ze af, en voilà 25 heerlijke koekjes.

Speciaal voor u poetste ik de keukentafel, knipte de draadjes bij, en maakte wat foto’s.

Niet aan een lijf ziet dit jurkje er een pietsje vreemd uit.

Daar rondom die verhoogde taille ging iets mis.
Wat weet ik niet precies, maar vermoedelijk aanschouwt u hier wederom één van mijn beruchte meetfoutjes…

Maar tádááaaa.
Aan Kobus ziet het er allemaal prima uit. Zo prima, het lijkt wel een Desigual jurkje.
Herinnert u zich deze nog, die de melkboer ooit voor mij opsnorde in Spanje?

Mocht het niet duidelijk zijn, het patroon komt van mezelf. Ik gebruikte dit patroon, dat toen overigens prima lukte.
Het werkelijk waar geweldige stofje komt van Mood.
En dat stofje, dat is dus speciaal ontworpen om een naai amateur een orgastisch gevoel te geven. Tenminste, zo werkte het bij mij.

Gossie hee, heb ik me toch even een orgineel logonderwerp voor vandaag.
Echt, ontzettend verrassend.
Ik vraag me namelijk af of ik u al eens verteld heb hoe snel mijn kinderen groot worden.

En weet u?
Ik wil het echt niet. Ik wil níet dat ze nog groter worden.
Sterker nog, ik doe zelfs mijn uiterste best om ze klein te houden. Maar ondanks het feit dat ze alleen in het weekend eten krijgen, zijn ze elke maand weer centimeters gegroeid.

En mooi niet, dat ze allemaal zindelijk zijn.
Of zelf hun was doen.
Of geld verdienen. Waarmee ze dan cadeaus zouden kunnen kopen voor hun lieve moedertje.
Dat doen ze dan weer niet, hè.

Maar enniewee.
Wat ik u wil vertellen.
Ik kocht met Kobus een ‘grote meisjes’ bed. Bij mijn favoriete winkel waar je voor 1 dollar en 50 cent twee hotdogs en een soda kunt krijgen.

Dag ledikant, hallo bed!
En ze vindt het nog leuk ook.

Laat ik beginnen met de zuivelafdeling in de supermarkt.
Wat een keuze, wat een keuze.
De Nederlanders onder u verslinden ongetwijfeld gedachteloos liters Optimel en vla per week, maar dat soort lekkers verkoopt de supermarkt hier helemaal niet. Hier is het hoogtepunt van het einde van de maaltijd dat Kobus zegt dat ze naar bed wil. En heel soms eten we een bakje yoghurt met fruitloops of iets ander walgelijks.
Gisteren dronk ik trouwens een glas witte wijn met pepernoten als toetje. Misschien een idee voor een nieuwe smaak? Ik denk aan zoiets als Luchtig Slagroomtoetje met Stukjes Pepernoot en een Vleugje Witte Wijn.
En mocht FrieslandCampina mij nu niet willen aannemen als toetjesnaammaakmeisje, dan moet de melkboer er maar gaan werken. Als Mona importeur.
Of hij moet koeienslachter worden, en filet américain gaan maken.
Verder heeft Nederland natuurlijk de HEMA.
Wat is dat toch een geweldige winkel. Vol met duizenden kleurige gezellige kneuterige producten. Al die kinderkleertjes, knutselspulletjes, huishouddingetjes, Jip en Janneke niemendalletjes, en niet te vergeten, de tompoucen. Ik weet niet wat het is, maar ik krijg er een warm gevoel van, daar ergens van binnen. En in het shopping walhalla dat de VS heet, is er niets, maar dan ook niets, te vinden dat kan tippen aan de HEMA.
Ook heel bijzonder in het Nederlandse is het kraanwater. U geniet er ongetwijfeld zelden van, maar na zes jaar water met een chloorluchtje en een nasmaakje was het Nederlandse zandgefilterde grondwater een verademing. Zowel om te drinken als om bijvoorbeeld de haren mee te wassen.

Maar poeh hé. Even iets van een heel andere orde. Wat is het ón-ge-lóóf-líjk donker in Nederland.
Ik snap niet hoe u zichzelf iedere ochtend weer uit bed sleept. En dat deed ik zelf zo’n zes jaar geleden gewoon ook elke ochtend.  Onbegrijpelijk.
Ik heb de theorie ontwikkeld dat dit vroege opstaan in het donker de reden is dat Nederlanders toch ietwat onbeschoft zijn. En houden van bumperkleven en voordringen. En nooit hun hondenpoep opruimen.
Of dit alles komt door het feit dat de parkeerplaatsen zo klein zijn. Of vol. Of volledig afwezig.
Maar ook dat is maar een theorie natuurlijk.
Feit blijft wel dat ik sommige dingen van Nederland mis. En sommige dingen ook niet.

Ha. Had ik u daar toch even mooi te pakken.
Twee logjes met indrukken van de reis en Nederland, en daarna twee weken lang een stilte van heb-ik-jou-daar.

Nou weet u, het zit zo.
Aan het begin van onze reis hadden we nog wat vrije tijd ingepland om bij te komen van de jetlag, maar daarna, nou daarna gingen we écht helemaal los. Half Nederland bezocht ons gemütliche huisje op de Veluwe, en ondertussen crossten we zelf ook nog wat oud Hollandse dorpjes en stadjes door.
Druk dus. Veel te druk om tijd online door te brengen.

Nu zit ik weer thuis.
Op de bank. Achter mijn oude vertrouwde laptop.
Met een mistig hoofd dat niet weet hoe laat het is, en dat vol zit met flarden herinneringen aan Nederland.
Van alles viel me op.
En ik vond ook van alles.
Waarover binnenkort vast meer.

Nu moet ik eerst weer aan de dagelijkse routine beginnen.
De dagelijkse routine van preschool, boodschappen, ondergepoepte rompers wassen, Sammie’s eerste inenting, gymclass, de nieuwe nog lege babykamer inrichten, het opeten van de meegebrachte zakken borrelnootjes en drop, en meer van dit soort cruciale zaken.

En ik moet ervoor zien te zorgen dat ik morgenochtend niet weer om half zes ‘we bennen thuis?’ uit Kobus’ kamer hoor komen.
Hoera en snik, we bennen weer thuis!