Nou, hier is ie dan, in volle glorie.
De al eerder genoemde winterjas.
Inspiratie vond ik onder andere hier, hier en hier.

Net als Kobus mag ook Keesje de tweede winter van zijn leven in een zelfgemaakte jas doorbrengen. (En bizar genoeg, schreef ik dat logje over Kobus’ winterjas vandaag precies twee jaar geleden…)

Mooi is ie, hè?
Een leuk corduroy stofke, een zacht schapenbont voerinkje…

Wel nu, hier zou ik het graag bij willen laten.
Amen.

Maar helaas.
De eerlijkheid gebiedt mij u te zeggen dat de appeltjes uiltjes jas mijn tweede poging was.
Sorry, ik snap dat ik nu van een voetstuk val. Maar ik ben ook maar een mens.
Aanschouw poging één.
Onafgemaakt.
Ik deed per ongeluk namelijk een ‘Leven met Liv-je‘. 

Het ging als volgt.
Ik had bedacht dat ik de Imke trui van Farbenmix als patroon zou gebruiken. Maatje 98/104 leek me goed, Keesje draagt nu 86/92 en zo zou er makkelijk een voering in passen. Ik paste het patroon af op zijn huidige zomerjasje, en vond mezelf bij voorbaat al briljant.
Alleen, ik vergat een paar dingen.
Het Imke patroon is namelijk voor stretch stof. En een jas van katoen met een fleece voering stretcht niet. Gevolg, Keesje’s spekarmpjes pasten amper door de mouwen, en al helemaal niet met een trui aan.
Daarnaast is een capuchon maatje 98-104 natuurlijk veel te groot voor een kleine dreumes, zelfs al heeft de desbetreffende dreumes een supersizehoofd.
En tot slot kreeg ik de jas bijna niet dicht. Een klein ontwerpfoutje.
Aargghh, zelden heb ik zo ontzettend gebaald!
Volgend jaar herfst, als dit incident ver ver ver in mijn achterhoofd is verdwenen en ik de psychische klap hopelijk te boven ben, zal ik eens kijken of ik de jas kan vermaken voor Sammie.

Maar voor nu, nog maar een paar fotootjes van de gelukte jas.

‘Nou, u mag wel stoppen met de volle melk hoor’, zei dokter F.
Dokter F. spreekt overigens enkel Engels, dus het voorgaande is eenniet geheel accuraat citaat. Daarnaast noemen wij dokter F. meestal dokter K., omdat de F van een voor Nederlanders vrijwel onuitspreekbare achternaam is.
Maar ja. To the point.
Bijna 15 kilo woog de kleine man afgelopen vrijdagochtend. Off the charts, maar lopen en magere melk zou daar ietwat verandering in moeten brengen. In zijn op een turkey leg gelijkende dij kreeg hij nog even een prik, en hoppa, ons volgende kind mocht op de weegschaal.
Het volgende kind was 17 kilo, en had een boel praatjes voor een driejarige.
En het laatste kind, het kleine meidje, woog bijna 4 kilo, en was, en ik citeer opnieuw enigzins inaccuraat, een gezonde alerte baby.
Lopende bandwerk zeg, zo’n ochtendje bij de dokter met drie kinders.

Toen gingen we naar het bos.
Iets met zon, bladeren zoeken, frisse lucht, en herfstkleuren.
En ondanks het feit dat de melkboer als veteraan toch wel een kleine middagwandeling met vijftien kilo bepakking aan zou moeten kunnen, opteerde hij voor de vier kilo.

En dus droomde ik al wandelend weg over een juli vakantie in Nijmegen. Ik, op de Via Gladiola op vrijdagmiddag. In mijn militaire stoeipakje met vijftien kilo bepakking op mijn rug. Dat is vast wel een bijzondere medaille waard.
Over 246 plus 4 dagen.

O, en ziet, daar in de verte, de winterjas van Keesje!
Die is zelfgemaakt, joh.
Binnenkort te zien in al zijn glorie, hier op het log.

De laatste twee maanden verbleef er af en toe tijdelijk een draak in the MilkMansion.
Een vuurspuwend, schreeuwend, bijtend, alles op zijn pad vernielend draakje.
En nu heb ik velerlei ervaringen opgedaan in het leven, maar draken verzorgen, dat deed ik nog niet eerder.

How to train a dragon?
Sommige dingen zag ik.
Het draakje wilde opgetild worden door mama.
En lopen. En praten.
Alle spullen uit de keukenkastjes trekken. Met de telefoons, de afstandbedieningen, het fototoestel, de iPad, of de laptops spelen. De trap beklimmen.
Op onderzoek, de wijde wereld in.
Maar niets kon, niets mocht, en niets lukte. Of het eindigde in een gevecht over wie het roze paard mocht berijden.

Zomaar ineens is het draakje weg.
Overwonnen door de koene ridder.
De koene ridder met het goede humeur, een nieuw zusje, twee hoektanden, echte schoenen waarmee hij het hele huis doorstapt, een vocabulaire van zeker zes woorden, en een innerlijk, slechts af en toe de kop opstekend, draakje.
En hoezee, het is blijkbaar ook heel koen om ineens de betekenis van het woord nee te kennen, én te implementeren in het leven.

‘Zeg, ik wil volgende week eigenlijk een dag naar Las Vegas om een potentiële klant te spreken’, polsde de melkboer vorige week. ‘Ik zou dan één nacht niet thuis zijn. Zou dat kunnen? Het is behoorlijk belangrijk, en ik moet die klanten echt …’
Verdiept in mogelijke decemberreisbestemmingen, Niagara Falls, Curaçao of toch Nederland?, luisterde ik met een half oor, en mompelde iets terug dat waarschijnlijk leek op, ‘ja hoor schat, doe jij dat maar.’
Dom, dom, dom.
Want de melkboer spreekt zelden. En als hij dus iets zegt, moet ik luisteren. Honderd procent alert en oplettend moet ik zijn. Om vervolgens mijn innerlijke bazige, dominante, regenteske Cisca aan te spreken, en nee te zeggen. Ja kan altijd nog. In ruil voor keiharde cash, diamanten of lichamelijke diensten.

Want hallo zeg.
Weet u wat er gebeurde?
Las Vegas werd Los Angeles. Verder weg, langer vliegen, en nog meer tijdsverschil.
En hoewel de melkboer nog zo slim was om de trip te plannen op een dinsdag en woensdag, dagen dat Kobus en Keesje normaal op de opvang zijn, sloeg het noodlot van de week keihard toe.
Want toen ik de kalender op ons mooie grijze magneetbord eens bekeek, bleek dat het morgen election day is. En dan is onze geliefde daycare op de YMCA een stemlokaal. En dus dicht.

Heel concreet betekent dit dat ik morgen van de vroege ochtend tot de late avond non-stop in mijn uppie drie kinderen moet entertainen. Van deze drie kinderen is er eentje zindelijk, maar nog niet in staat tot het afvegen van haar billen, kan er eentje net lopen, op stoeltjes klimmen, en de oven opentrekken, en wil er eentje het liefst uren per dag aan mijn tepels zuigen.
Na wat vermoedelijk de boeken in gaat als de gezelligste dag van mijn leven gaan ze hopelijk alledrie een beetje op tijd slapen, en dan begint de hele zooi, na wat nachtvoedingen tussendoor, de volgende dag weer opnieuw.

Ja.
Das een heftig vooruitzicht, niet?
Vind ik ook.
En ik ga dus nú in de survival mode.
Mise en place.
En garde. Prêt. Allez.

Met honderden stemden u.
En na overleg met mijn extern adviseurs, de melkboer en webmaster L., koos ik.
Voor de naam die slechts 108 stemmen kreeg, en daardoor de tweede plek veroverde. Een naam zonder K en zonder -(t)je.

Tsja.
Wat kan ik zeggen?
Ik hou niet van K3. En ook niet van alliteraties.

Dus ziet u nu voor het eerst mijn ware gezicht.
Ik ben bazig, dominant, brutaal, regentesk, heb altijd gelijk, weet alles beter, drijf graag mijn zin door, en heb velerlei autocratische trekjes.
Maar gelukkig komt u hier allen graag lezen.
En na deze onthulling nog steeds.
Hoop ik.

Net als de naam van Keesje, werd ook deze lognaam trouwens verzonnen door het creatieve brein achter Kobus en co, Sanneke. En het kaartje, met de echte namen op de voorkant en een leuke bijpassende binnenkant, werd ontworpen door Tijmen. Die overigens ook hier te vinden is, met vrouw en kind.

Zoals u misschien wel weet, houden wij van molens. Vandaar dat er maar liefst vijf op het geboortekaartje van beeb nummer drie staan. Beeb nummer drie die dus vanaf nu Sammie heet.

Sammie.
Om 2:32 PM Eastern Time is ze vier hele weken oud.

Ik ging dus geen Halloween kostuum maken voor Kobus.
Want, geloof mij als ik u zeg, ik heb geen enkele vrije minuut.
En geloof mij, als ik al vrije minuten zou hebben, dan besteedde ik ze bij de kapper. Of in een restaurant met de melkboer. Of, doe eens gek, dan ging ik douchen, en met een goed boek een avondje vroeg naar bed. En als ik al iets ga naaien, dan geen Halloween kostuum, maar gewoon een leuke winterjas of jurk.

Maar Kobus weet tegenwoordig hoe ze haar charmes moet gebruiken. En ik, zwak moedertje dat ik ben, bezweek al vrij snel voor haar eindeloze smeekbedes om een ‘kitty cat’ kostuum.
Ik hield het simpel en snel.
Vijf cirkelrokjes van tule, een tailleband van stretchstof, en het bovenlijfje van een jurk uit een oude Ottobre. Staartje eraan en klaar.

En hoezee zeg, wat een onverwacht succes.
De afgelopen vier dagen kregen we Kobus maar met moeite in haar pyjama, en de complimenten over haar ‘awesome costume’ waren velerlei.
Het weekend vulde zich met parades en feestjes, en eindelijk was daar dan op maandag het zo gewenste trick-or-treating en de bijbehorende kilo’s snoep.

Rest ons nu enkel nog de foto’s.
Terwijl u die op uw gemak bekijkt, eet ik een mini Twix.
En een Snickers, een zakje Skittles en 2.635 M & M’s.