‘Waarom heeft de mall hier geen dak?’

We lopen op de markt, langs de winkels, en Kobus kijkt haar ogen uit.
Ze praat volop, vrijwel non-stop.
Ze observeert, en vraagt.

‘Ik zie Sinterklaas op die winkel. En zwarte Piet. En die winkel heeft ook een zwarte Piet. Waarom, mama?’
‘Het is koud in Nederland, hè? Daarom moet ik mijn dikke jas aan.’
‘Waarom fietst die meneer? En die mevrouw? En kijk, die mevrouw heeft een kindje op de fiets. Mama, kijk, kijk nou.’
‘Hagelslag hebben wij niet in Amerika, toch?’

In de auto gaat het verder.
‘Papa, ik zie koeien. En paardjes.’
‘Ik zie een molen. Ik zie een molen!’
‘Waar is onze auto? Dit is niet onze auto, toch?’
‘We gaan naar huis, maar dat is niet ons echte huis.’
‘Mama, waar is mijn school? Mama, waar is mijn vriendin L.? Mama, waar is juf Heather?’
‘Waar wonen jouw opa en oma, mama?’
‘Toen sliep ik heel diep en moest jij mij wakker maken. Ik was heel diep in slaap. Want ik was in het vliegtuig.’
‘Mam. Mama. Mamaah. De radio spreekt ook Nederlands.’

En we hebben nog twee weken te gaan.
Te beginnen met morgen, het huis van Sinterklaas!

Hoe dat nou is, een acht uur durende vlucht met een peuter, een dreumes en een baby, vraagt iedereen me.
Wel nu, na een daadwerkelijk empirisch, proefondervindelijk en wetenschappelijk experiment kan ik zeggen, het gaat.
Het gaat zelfs prima.

Hierbij moet ik wel een kanttekening plaatsen, namelijk dat alle randvoorwaarden ons zeer goed gezind waren.
Goed karma was dat, daar had ik van te voren even over gebeld. Gelukkig maar, want ik had het nodig.
Vooral toen de lastige Nederlandse meneer met het roze overhemd in de stoel voor Keesje al voor de vlucht vertrokken was het nodig vond om me te melden dat ‘het niet ging werken’ zo’n schoppend en luid jongetje achter zich.
‘Ja dus?’, dacht ik, want ik vroeg me echt oprecht af, wat voor actie hij van mij verwachtte.
Maar hoera voor het goede karma, want er waren een paar vrije stoelen en een lieve stewardess, die de lastige Nederlandse meneer met het roze overhemd meteen ver ver ver weg achterin het vliegtuig deponeerde.
En dat was fijn, want alle andere mensen om ons heen waren vooral onder de indruk van de schattigheid van onze kinderen.
Terecht, want alle drie gedroegen ze zich de gehele vlucht zeer schattig. Sammie dutte en lurkte wat in de draagdoek, Keesje keek Rise of the Planet of the Apes, en Kobus viel al na een uur in slaap. Helaas met haar hoofd op mijn dij, die ik na een paar uur heel sneaky verruilde voor de dij van de melkboer.

Concluderend, het recept voor het overleven van een nachtvlucht met drie kinders is goed karma met een vleugje wha’eva mentaliteit in combinatie met pijnlijke schouders, een platgedrukte dij, een volle blaas, en een doorwaakte nacht.
Dan gaat het best.

Acht uur vliegen
Broodjes kaas(soufflé)
Chocolademuntjes
Doopfeest
Engelse drop
Fietsen
Glaasjes Grolsch
HEMA
iPad
Joost mag het weten
Kilo’s kruidnootjes
Lieve familie en vrienden
Maandagochtend markt
Nijmegen
Ontbijtkoek
Paspoorten
MoniQue, mijn zusje komt ons ophalen
Roze koeken
Sinterklaas
Tosti’s op de Grote Markt
Uitwaaien in de uiterwaarden
Veluwe
Warme winterjassen
X …Euhm, ik pas
Yokidrink
Zin in tompoucen

Ja.
We zijn, denk ik, helemaal klaar voor de grote vliegreis.
Tot snel!

‘Zolang je maar een paspoort hebt. En geld of een pinpas’, roep ik altijd heel hard tegen iedereen die vraagt waarom ik niet in de stress schiet tijdens de voorbereidingen van een reis.
Note to self: naast paspoorten en geld zouden deze keer luiers ook erg handig zijn.

Maar een paspoort, dat had de kleine Sammie dus nog niet.
En daarom ging ik gister met dr op stap.
Naar de grote stad.
Om haar, via een emergency procedure aangevraagd, paspoort op te halen.

Dan ga ik nu even inpakken. Luiers enzo.
Daag.

Arm meiske.
Ze heeft een self inflicted oorlogswond onder dr oog, word dagelijks platgedrukt door haar grote zus en broer, en bereikt mijlpalen zonder dat daar aandacht aan wordt besteed, hier op het log.
En dat terwijl ze zo mooi is.
Zo klein, zo lief, zo bijzonder.

De weken vliegen voorbij.
Een maand oud, de eerste lachjes, zeven uur ononderbroken slaap, bizarre poepluiers met ontsnapte poep op zowel rug als buik, zes weken oud, en straks de eerste vliegreis.
Ongelooflijk dat het kan, maar een derde beeb wordt nog sneller groot dan een eerste en een tweede.

En ook ongelooflijk dat het kan, een derde beeb wordt met nog meer liefde omringd dan een eerste en een tweede.
Want wat is er nu fijner dan elke dag minstens tien keer door je zestien maanden oude broer gekust te worden?

Of, wat dacht u van op de buik geklopt worden door je broer terwijl je zus je ongemakkelijk vasthoudt, omdat je moeder zo graag een foto van jullie drieën wil maken?

Het is zo leuk om een beeb nummer drie te zijn.

Het was zo’n mooie trui.
Nog helemaal niet zo lang geleden gekocht, en van heerlijke zachte merino wol.
Helaas kwamen er om een of andere reden al heel snel meerdere kleine gaatjes in de trui, en werd hij dus niet meer gedragen.
Of correcter gezegd, ik vond dat de melkboer hem niet meer kón dragen.
Tijd om de schaar erin te zetten dus.
Met behulp van het Antonia wikkeljurkje voor de maat, het bestaande, vrij strakke, halsboord, en de boorden aan de mouwen en de onderkant leek het al snel op een jurkje.

Kobus hielp zelf met het uitzoeken van versieringen, en uiteindelijk besloten we samen dat deze jurk uitermate geschikt was voor de bloemetjes (kijk nou, het is een heerlijk kleine Keesje met een rode snor) die we van Maaike hadden kregen.

Poseren, of überhaupt even stilzitten, wilde mevrouw vandaag niet, dus u zult het hier mee moeten doen.

Een dansende Kobus in ‘Papa’s sweater is now my dress’.

Twee keer eerder ging ik tijdens mijn twaalf weken durend zwangerschapsverlof met een klein beebje naar Nederland.
De laatste keer in september 2010 met een twee maanden oude Keesje.
Dit keer had ik me voorgenomen om dat niet te doen.
Rust moest ik hebben. En een zonvakantie.
Ik zou twaalf weken kleertjes naaien. En boeken lezen, films kijken, de kinderkamers uitmesten, slapen, poepluiers verschonen en meer van dat leuks.

Ondertussen surfde ik de afgelopen weken langs allerlei websites met mooie plaatjes van Curaçao en andere paradijselijke Caribische eilanden.
Waar zouden we naar toe gaan op vakantie?
We twijfelden en twijfelden.
Durfden we het aan om met drie kids te vliegen? En hoever dan? Of wilden we toch liever een roadtrip door de VS maken? Of, doe eens gek, zouden we gewoon thuis blijven?
Stiekem dachten we ook na over Nederland. Ik ben daar ondertussen voor het eerst in mijn leven langer dan een jaar niet meer geweest, en daardoor ga je toch ineens van polders en kerktorens in de mist dromen.
En toen kreeg ik een email.
Eergisteren, om precies te zijn.
Met een ietwat scherp geprijsde aanbieding voor tickets naar Nederland.
En weet je, aanbiedingen en kansen moet je grijpen. En dus boekte ik gewoon zojuist.

Volgende week woensdag vliegen we naar Nederland.
Naar het land van de kruidnootjes, schuimpjes, chocolade kikkers, roze koeken, filet américain en haringen.
Naar het land van Sinterklaas.
Naar nachtvorst, kou, wind, en donkere ochtenden.
Naar opa en oma, nichtjes en neefjes, en vrienden.
Naar Nijmegen, de Veluwe en Utrecht.
Mensen, ik word al hysterisch van alleen die gedachtes!

We moeten alleen even die vliegreis door. En de jetlag.
Tezamen met drie kleine kinderen.
Van dat idee word ik ook wel enigzins hysterisch.

Oh my, what have I done?

En voor iedereen die we in real life kennen, stuur een email. Want we komen volgende week naar Nederland, en we willen jullie zien!

Nou, hier is ie dan, in volle glorie.
De al eerder genoemde winterjas.
Inspiratie vond ik onder andere hier, hier en hier.

Net als Kobus mag ook Keesje de tweede winter van zijn leven in een zelfgemaakte jas doorbrengen. (En bizar genoeg, schreef ik dat logje over Kobus’ winterjas vandaag precies twee jaar geleden…)

Mooi is ie, hè?
Een leuk corduroy stofke, een zacht schapenbont voerinkje…

Wel nu, hier zou ik het graag bij willen laten.
Amen.

Maar helaas.
De eerlijkheid gebiedt mij u te zeggen dat de appeltjes uiltjes jas mijn tweede poging was.
Sorry, ik snap dat ik nu van een voetstuk val. Maar ik ben ook maar een mens.
Aanschouw poging één.
Onafgemaakt.
Ik deed per ongeluk namelijk een ‘Leven met Liv-je‘. 

Het ging als volgt.
Ik had bedacht dat ik de Imke trui van Farbenmix als patroon zou gebruiken. Maatje 98/104 leek me goed, Keesje draagt nu 86/92 en zo zou er makkelijk een voering in passen. Ik paste het patroon af op zijn huidige zomerjasje, en vond mezelf bij voorbaat al briljant.
Alleen, ik vergat een paar dingen.
Het Imke patroon is namelijk voor stretch stof. En een jas van katoen met een fleece voering stretcht niet. Gevolg, Keesje’s spekarmpjes pasten amper door de mouwen, en al helemaal niet met een trui aan.
Daarnaast is een capuchon maatje 98-104 natuurlijk veel te groot voor een kleine dreumes, zelfs al heeft de desbetreffende dreumes een supersizehoofd.
En tot slot kreeg ik de jas bijna niet dicht. Een klein ontwerpfoutje.
Aargghh, zelden heb ik zo ontzettend gebaald!
Volgend jaar herfst, als dit incident ver ver ver in mijn achterhoofd is verdwenen en ik de psychische klap hopelijk te boven ben, zal ik eens kijken of ik de jas kan vermaken voor Sammie.

Maar voor nu, nog maar een paar fotootjes van de gelukte jas.

‘Nou, u mag wel stoppen met de volle melk hoor’, zei dokter F.
Dokter F. spreekt overigens enkel Engels, dus het voorgaande is eenniet geheel accuraat citaat. Daarnaast noemen wij dokter F. meestal dokter K., omdat de F van een voor Nederlanders vrijwel onuitspreekbare achternaam is.
Maar ja. To the point.
Bijna 15 kilo woog de kleine man afgelopen vrijdagochtend. Off the charts, maar lopen en magere melk zou daar ietwat verandering in moeten brengen. In zijn op een turkey leg gelijkende dij kreeg hij nog even een prik, en hoppa, ons volgende kind mocht op de weegschaal.
Het volgende kind was 17 kilo, en had een boel praatjes voor een driejarige.
En het laatste kind, het kleine meidje, woog bijna 4 kilo, en was, en ik citeer opnieuw enigzins inaccuraat, een gezonde alerte baby.
Lopende bandwerk zeg, zo’n ochtendje bij de dokter met drie kinders.

Toen gingen we naar het bos.
Iets met zon, bladeren zoeken, frisse lucht, en herfstkleuren.
En ondanks het feit dat de melkboer als veteraan toch wel een kleine middagwandeling met vijftien kilo bepakking aan zou moeten kunnen, opteerde hij voor de vier kilo.

En dus droomde ik al wandelend weg over een juli vakantie in Nijmegen. Ik, op de Via Gladiola op vrijdagmiddag. In mijn militaire stoeipakje met vijftien kilo bepakking op mijn rug. Dat is vast wel een bijzondere medaille waard.
Over 246 plus 4 dagen.

O, en ziet, daar in de verte, de winterjas van Keesje!
Die is zelfgemaakt, joh.
Binnenkort te zien in al zijn glorie, hier op het log.

De laatste twee maanden verbleef er af en toe tijdelijk een draak in the MilkMansion.
Een vuurspuwend, schreeuwend, bijtend, alles op zijn pad vernielend draakje.
En nu heb ik velerlei ervaringen opgedaan in het leven, maar draken verzorgen, dat deed ik nog niet eerder.

How to train a dragon?
Sommige dingen zag ik.
Het draakje wilde opgetild worden door mama.
En lopen. En praten.
Alle spullen uit de keukenkastjes trekken. Met de telefoons, de afstandbedieningen, het fototoestel, de iPad, of de laptops spelen. De trap beklimmen.
Op onderzoek, de wijde wereld in.
Maar niets kon, niets mocht, en niets lukte. Of het eindigde in een gevecht over wie het roze paard mocht berijden.

Zomaar ineens is het draakje weg.
Overwonnen door de koene ridder.
De koene ridder met het goede humeur, een nieuw zusje, twee hoektanden, echte schoenen waarmee hij het hele huis doorstapt, een vocabulaire van zeker zes woorden, en een innerlijk, slechts af en toe de kop opstekend, draakje.
En hoezee, het is blijkbaar ook heel koen om ineens de betekenis van het woord nee te kennen, én te implementeren in het leven.