Nou ja zeg.
Zonder met mij te overleggen, begon het gewone leven zomaar ineens veel te snel weer.
Gelukkig zat het de afgelopen week wel vol leuke speciale dingen, waardoor het eigenlijk niet zo gewoon was.
En sowieso zeg.
Een leven met drie kleine kinders.
Noem dat maar eens gewoon.
Want dat is het dus niet, hoor.
Echt, elke dag is anders.
Vooral heel druk eigenlijk. En gezellig, dat ook.

Enniewee.
De afgelopen vier dagen bezocht ik, al dan niet met man en 1 of meerdere kinderen, een wedding shower, een bruiloft, een GNO aka een avondje uit met de vriendinnen, en een buurtfestival.
Alles in het kader van dat begin van het gewone leven.

En, speciaal voor u, zette ik de kinders ook nog op de foto.

Nu ga ik een hele week in de hangmat loungen.
Genieten van mijn verlof en de mooie Pennsylvania Indian Summer.

En oh ja.
U kunt nú nog meedoen met de kroon give away.
In het volgende logje maak ik de winnaar bekend.

Een mini bellenblaas, een doosje rozijntjes, en een door papa geschreven kaartje.

En ontzettend bedankt voor al de lieve felicitaties, hier op het log, Facebook, Twitter, de mail. Zo lief allemaal!

7 oktober 2011
2:32 PM
7 pounds,  4 ounces / 3290 gram

Stay tuned voor meer juicy details.

Ik zou willen zeggen, don’t get your hopes up.
Want de bovenstaande titel belangrijke updates dekt niet geheel de lading als u alleen de geboorte aankondiging van beeb nummer drie belangrijk vindt.
Ik heb namelijk nog steeds geen geboorte aan te kondigen.
Dus ja.
Sorry.

Maar, ik heb allerlei ander súper cool nieuws.

a) Zo zit ik op dit moment thuis. Op de bank. Mijn twaalf weken onbetaald zwangerschapsverlof heb ik per vandaag laten ingaan.

b) En hoera, dat betekent dat ik na het schrijven van deze update vrije tijd heb. Om te naaien. Of een film te kijken. Of te slapen. Of, te baren!

c) Ik zou ook naar mijn werk kunnen gaan. Gister heb ik, in al mijn zwangerschapsdementie, namelijk mijn fotokaartje in de computer laten zitten. Hoe stom! En hoe zielig voor beeb nummer drie. Geen enkele foto van de eerste twaalf weken van je leven, dat gun je toch niemand.

d) Ik had mijn fotokaartje in de computer gedaan, omdat ik u Keesje’s nieuwe schoenen wilde laten zien. Want, hoera, hoera, Keesje kan bijna lopen. 1 stapje los, tien stapjes aan 1 hand en twintig stapjes aan 2 handen. En daarnaast trakteert hij ons sinds dit weekend op zijn eerste echte woordje. Niks ‘mama’, of ‘papa’, maar ‘oto’. Echt te cliché. Blijkbaar zijn al mijn pogingen om een heuse metroman te creëren nu al ten dode opgeschreven.

e) En toch wel de belangrijkste update, wist u dat, in ieder geval in de VS, 5 oktober de meest voorkomende verjaardag is? De veronderstelde reden is dat er rondom Oud en Nieuw extra veel baby’s worden gemaakt.

En nou ja zeg, laat het nu toch vandaag 5 oktober zijn. Kom maar op met die Oud en Nieuw liefdesbaby!

Misschien kunt u, de trouwe lezer, zich nog de belangrijke updates logjes van juni en juli 2010 herinneren.
Van toen Keesje maar niet uit de oven wilde komen enzo.
Zojuist heb ik in mijn ultieme wijsheid besloten dat ik het belangrijke updates logjes concept maar weer ga herinvoeren.
Want u wilt natuurlijk allemaal weten hoe het gaat.

Wel nu.

a) Op dit moment zit ik op mijn werk.
Maandagochtend te vieren.
Terwijl ik een logje schrijf.
Met een vrolijk spartelende beeb nummer drie in mijn buik.
Voor zover er trouwens nog gesparteld kan worden.
Het is meer een soort buitenaardse vorm van gewring, gedrang en geduw.
Er komt gewoon soms een voet uit mijn buik!

Op zich vind ik het trouwens best leuk om op mijn werk te zijn, want toevallig is deze week nogal belangrijk met allerlei gepubliceerde plannen en andere grootse dingen. Zo is sinds vorige week eindelijk de eerste versie van het grote tien jaren plan ’open for public comment’.  En dat betekent discussieavonden, en meer van dat soort dingen.
Maar wie hou ik hier voor de gek?
Dat verschijnen van het plan is echt super, maar het verschijnen van beeb nummer drie zou natuurlijk op dit moment wel wat superderder zijn. Twee maanden geleden dacht ik namelijk dat ik met hem of haar in de draagdoek naar één van de discussieavonden zou komen.

b) Maar, morgen bezoek ik de verloskundige. Om gezamenlijk beeb nummer drie eens even stevig toespreken. Zo van ‘dit hadden we niet afgesproken’, en ‘luister eens wat beter naar je moeder’. En een beetje beeb doet dan natuurlijk gewoon wat er gevraagd wordt.

c) Verder is het hier ineens heel koud. En dus heb ik voor het eerst sinds begin april laarzen aan. En een jas. Schokkend genoeg ben ik nooit met koud weer zwanger geweest, en dus, hellup, heb ik eigenlijk niets om aan te trekken. Daar wordt een zwangere vrouw pas echt chagerijnig van.

Ergo. Het is tijd om te baren.
Bent u ook zo benieuwd?

U kunt nog steeds mee doen aan de kroon give away!
Klik hier om een zelfgemaakte volledig customized verjaardagskroon te winnen.

Ja, ja, ja, u wacht natuurlijk op nieuws.
Ik ook, geloof mij.
Maar ik heb geen nieuws.
Tenminste, niet dát nieuws waar u en ik op zitten te wachten.

Dus dan maar een verhaaltje over Kobus.
Om de tijd mee te verdrijven.

Omdat het meisje mij en haar arme vader deze zomer meerdere bijna-hartaanvallen bezorgde door geen enkele vorm van watervrees te kennen, dachten we haar te straffen met een hardcore cursus leren zwemmen voor kleuters.
Op een ontzettend onchristelijk vroeg tijdstip op zaterdagochtend.
Maar ja, hieruit blijkt wel weer dat we geen opvoedervaring hebben.
Want een waterliefhebbende peuter wil natuurlijk niets liever dan leren zwemmen.
Ze is de allerkleinste, de allerjongste, maar, en ik schep niet eens echt op, ze durft en kan het meest.

En zo gebeurde het dat ik vanochtend mijn eerstegeborene de helft van het zwembad door zag zwemmen.
En een minuut zag drijven.
En ik zag hoe ze tien keer zelf het bad in sprong vanaf de kant.

Nou nou zeg, mijn hartje, dat deze zomer bijna onder een aanval bezweek toen Kobus van een flink hoge glijbaan afging met enkel armbandjes en zonder een volwassene in de buurt, zwol vandaag van trots.

En dan nu.
Als afsluiting.
De bijbehorende slechte zwembadfoto’s.