Toen er afgelopen dinsdag geruchten rondgingen over een sneeuwstorm, moesten we daar allemaal heel erg hard om lachen.
Sneeuw.
Hahahahaha.
In oktober.
Woehahahahaha.

Nou. Gisteravond lachte ik niet meer zo hard.
Want och, die arme bomen. Bladeren en sneeuw dragen is heel erg zwaar. En dus vielen de bomen en takken hier om als mussen van het dak in de hitte.
In the MilkMansion werkten we de avondspits door in de kou en het donker.
We haalden de gaslamp maar weer eens uit de kelder, en stookten het vuur op in de open haard.
De melkboer, survivor in hart en nieren, wilde zelfs een pizza op de bbq gooien.
Ik daarentegen werd van het geheel nogal chagerijnig . En bang. Want ik had dus echt geen zin in weer vier dagen geen stroom.

Maar dat gebeurde gelukkig niet.
Vanochtend werden we wakker in een witte wereld met alweer wegsmeltende sneeuw en, in een huis mét stroom.
Helaas hadden Kobus en Keesje helemaal nog geen winterjassen, -laarzen en wat dies meer zij, en was spelen in de sneeuw dus niet echt een optie.
Alleen beeb nummer drie, wier lognaam will be announced shortly, was voorbereid.
Zij kreeg namelijk van de week een warm mutsje in de post van vriendin M.
All the way from Bolivia!
Nu moet ze alleen nog even sneeuw leren schuiven.

Toen Kobus vier weken oud was, namen we haar mee naar het Andy Warhol museum in Pittsburgh.
Een vier weken oude Keesje aanschouwde de Atlantische Oceaan, en oude Victoriaanse huizen in Cape May, New Jersey.
En gister was het de hoogste tijd voor het eerste echte uitstapje met beeb nummer drie. We namen haar mee naar de tentoonstelling Rembrandt and the Face of Jesus in the Philadelphia Museum of Art.

Die tentoonstelling was best interessant hoor, maar ik was vooral onder de indruk van het winkeltje dat erbij hoorde.
Ze hadden daar gewoon hagelslag!
En drop. En leuke delftsblauwe tegeltjes voor op de wc.

De dag werd alleen maar beter met een lunch in Chinatown.
We waren in zo’n restaurant met een menu vol rare letters en heerlijke pittige soepjes.
En terwijl de rest van de middag al slenterend door de stad voorbij kabbelde, bedachten we ons ineens dat Kobus en Keesje het vast fijn zouden vinden als we ze aan het eind van de dag weer zouden komen ophalen.
En zo kwam er een abrupt eind aan dit logje en aan een zeer rustig en relaxed dagje met zijn drietjes.

De trouwe lezer weet wel waarom wij ooit the MilkMansion kochten.
Juistem ja. Vanwege die enorme walk-in closet.
En voor een ieder die haar nog nooit zag, hier is ze in vol ornaat te bewonderen.
Mijn schatje.

Het is zo’n lekker ding, joh.
Winter- en zomerkleding van de ganse familie, handdoeken, dekbedhoezen, een slapende Keesje, van alles kan de mens erin kwijt.
Maar quelle horreur!

Sinds vandaag verkeert de kast officieel niet langer in ons midden.

Want och die arme beeb nummer drie.
Behalve geen naam heeft het kind ook geen kamer.
Maar, er is goed nieuws.
Want in dit alles komt binnenkort hopelijk verandering.

Ruim twee weken oud, en nog steeds heeft de jongste telg geen naam op Kobus en co.
Dat is toch best zielig. En dus is het de hoogste tijd voor echte actie.
Nadat ik al meerdere keren uw advies inwon, ga ik deze keer nog een stapje verder. Ik, computergenius die ik ben, heb namelijk zojuist een heuse poll ontworpen.
Dit ultieme interactieve instrument gaat mij helpen met het maken van een keuze.
En u kunt op deze manier allemaal meebeslissen over de toekomstige schuilnaam van beeb nummer drie.
Hoe hip, fruitig en leuk!
Dus, gaat heen en stemt.
Voor vrijdagavond alstublieft. Want dan sluit ie. En heeft beeb nummer drie hopelijk eindelijk een fatsoenlijke naam.

Oh, en ik stem voor Sammie. Trouwens.

Ik wilde eigenlijk vandaag uw advies inwinnen over mijn eerder gemelde naaiprobleem.
Of een polletje opvoeren over het feit dat beeb nummer drie toch echt een lognaam moet hebben.
En nog belangrijker, ik moet u vertellen dat Keesje loopt!
Mijn lieve kereltje waggelde vanochtend toch zeker wel een meter of drie zelfstandig door het huis op zijn wankele dikke Michelin beentjes.
Lachen joh, hij voelt zichzelf echt helemaal dé man. Ik denk, leer eerst je eigen billen maar eens af te vegen en de vuilnis buiten te zetten, dan ben je pas een echte vent. Maar pedagogisch verantwoord als ik ben, zeg ik hem dat natuurlijk niet.

Nu ja. Ik heb uit meerdere betrouwbare bronnen dat u verder van dit alles niet wilt horen.
Neen, neen.
U wilt die beloofde juicy details van de bevalling. Nu vond ik zelf de onthulling van de naam wel genoeg juice, maar u wilt blijkbaar de bloederige, zweterige poep, pers, en pompdetails.
Wel nu, ik kan u vertellen, mijn bevallingen verlopen altijd heel schoon, gladjes en geruisloos.
Dus. Wat dat betreft.

Maar ok, vooruit.
Er gebeurde natuurlijk wel van alles op die vrijdag 7 oktober.
Voor de derde keer papa en mama.
Van alweer zo’n mooi uitgevallen exemplaar.

Na heel heel heel heel heel heel lang twijfelen heb ik op vrijdagmiddag mijn water laten breken in the Birth Center waar ook Kobus en Keesje geboren zijn. Omdat ik, onverschrokken als ik ben, best bang was.
Bang voor weer een hele snelle bevalling, en een eventueel (te) late aankomst bij het centrum, dat een eind rijden van ons huis ligt.
Sowieso wilde ik daarom eigenlijk helemaal niet bevallen deze keer.

Het water breken bleek een goede beslissing. Want twee uur later was ze er.
Ons tweede meisje.
En over het algemeen verliep de bevalling, binnen alle randvoorwaarden van vrijkomende lichaamsvloeistoffen en wat dies meer zij, best ok.
Vooral vergeleken met de nogal brute arrival van de al eerder genoemde macho man Keesje.

Nou goed.
Fotootje?

Kent u Emma en Mona?
Dat is toch zo’n schattige tweeling, met een mama die ontzettend goed kan naaien.
Tijdens de twee verlofdagen die ik had voor de bevalling, naaide ik een rokje voor Kobus volgens één van haar patronen.

En hossa!
Het verliep me toch een partijtje vlotjes.
Dit is overigens volledig in tegenstelling tot het project dat ik deze week begon. Naaien kan soms zo cru zijn. Zo frustrerend. Zo ongelooflijk irritant en onbegrijpelijk. Maar daar kom ik op terug. Binnenkort. En ik kan u vast vertellen, ik heb uw hulp nodig. Dus ga maar vast nadenken.

Maar, dit rokje was een breeze.
Een kleine aanpassing aan het cirkelrokjespatroon, een uurtje van de knip en de naai, et voilà.
Beetje ketchup en mosterd erbij, héérlijk.

Zo lelijk vind ik hem hè.
Dit onderstaande plaatje van de True Random Number Generator.
Het is je reinste blogvervuiling, dat zeg ik u.
Zeker in vergelijk met al die beautiful pictures van de afgelopen week.

Maar ja, dat interesseert u natuurlijk allemaal niets.
Want u denkt, ben ik nummer 45? 
Wíe is nummer 45?
Wie o wie heeft er een versgemaakte CisCouture kroon gewonnen?

Wel nu. 
Nummer 45 is Anoesjka.
Hoera!

Stuur je mij even een mailtje met je wensen en je adres?

Nou ja zeg.
Zonder met mij te overleggen, begon het gewone leven zomaar ineens veel te snel weer.
Gelukkig zat het de afgelopen week wel vol leuke speciale dingen, waardoor het eigenlijk niet zo gewoon was.
En sowieso zeg.
Een leven met drie kleine kinders.
Noem dat maar eens gewoon.
Want dat is het dus niet, hoor.
Echt, elke dag is anders.
Vooral heel druk eigenlijk. En gezellig, dat ook.

Enniewee.
De afgelopen vier dagen bezocht ik, al dan niet met man en 1 of meerdere kinderen, een wedding shower, een bruiloft, een GNO aka een avondje uit met de vriendinnen, en een buurtfestival.
Alles in het kader van dat begin van het gewone leven.

En, speciaal voor u, zette ik de kinders ook nog op de foto.

Nu ga ik een hele week in de hangmat loungen.
Genieten van mijn verlof en de mooie Pennsylvania Indian Summer.

En oh ja.
U kunt nú nog meedoen met de kroon give away.
In het volgende logje maak ik de winnaar bekend.

Een mini bellenblaas, een doosje rozijntjes, en een door papa geschreven kaartje.

En ontzettend bedankt voor al de lieve felicitaties, hier op het log, Facebook, Twitter, de mail. Zo lief allemaal!