Een significante hoeveelheid uren van mijn leven zijn gevuld met achter een bureau zitten, en vergaderen.
Leuk, want meestal vind ik de inhoud van mijn werk interessant.
Mocht u een ietsiepietsie willen weten van wat ik doe, klik dan eens hier, hier of hier.
Het is minder leuk, omdat ik zelden zie hoe mijn werk daadwerkelijk het leven van mensen verandert.

Tot afgelopen vrijdag.
Afgelopen vrijdag hadden een collega en ik namelijk een ‘day of service’ georganiseerd.
In het kader van 9/11.
Een dag om terug te denken, terug te geven, maar ook een dag om elkaar onderling eens wat beter te leren kennen, en te zien waarom er nu eigenlijk elke dag zo hard gewerkt moet worden in the office.

We gingen naar Habitat for Humanity, één van tientallen organisaties die subsidies van ons krijgt.
Habitat for Humanity bouwt affordable housing, zeg maar volkshuisvesting.
Geïnteresseerde toekomstige huiseigenaren kunnen min of meer tegen de kostprijs een huis kopen, waarin ze minimaal 200 uur ‘sweat equity’ moeten stoppen.
De huizen worden bijna volledig gebouwd door vrijwilligers, en vrijwel alle materialen zijn gedoneerd.
Mensen die normaal misschien nooit een huis zouden kunnen kopen, krijgen op deze manier een kans om dat wel te doen.

Samen met twintig collega’s werkte ik in twee van drie huizen die over drie weken opgeleverd worden.
En zo bijzonder, de toekomstige bewoners waren er ook.
Eentje van hen, een voormalige dakloze single mom, had negen jaar geleden via ons een opleiding tot verpleegkundige gevolgd. En nu is ze over drie weken huiseigenaar.
Een bijna ronde cirkel, die mij toch net weer even wat extra motivatie geeft om morgen dat ene rapportje af te typen.
Alhoewel een er bijna uit vallende baby ook wel voor motivatie zorgt, moet ik zeggen.

Vier uur schilderden we. In bijna dertig graden Celsius, met een flinke luchtvochtigheid.
Ik kan u vertellen, we waren behoorlijk kaput daarna.
Ik schilderde trouwens niet veel, hoor.
Don’t worry, ik kan heel goed delegeren. En op een krukje zitten, terwijl ik donuts eet.

Maar namens mijn collega’s kan ik u wel vertellen, plafonds schilderen is een nasty job.

Al weken lang is het meest geuite woord in ons huishouden het woord ‘upstairs’.
Kobus’ grootste verlangen ligt namelijk upstairs.

‘Mamma, ik wil upstairs.’
‘Ik wil naar boven mam, naar de andere kindjes. L. is ook upstairs, weet je dat?’
‘Kobus ook upstairs, wanneer?’
‘Upstairs is de grote school. Met al mijn vriendjes.’
En zo gaat het de hele dag door.

Upstairs.
Het grote geheimzinnige upstairs.
De eerste verdieping dan wel the second floor, taal is soms so confusing, van het mooie oude gebouw waar onze kinderopvang is gevestigd.
The place to be voor elke peuter.
Hét domein van de driejarigen.
Ook wel bekend staand als de preschool.

Op onze opvang gaan alle kindjes die per 1 september 3 jaar zijn naar de preschool.
Nu wordt Kobus pas volgende week drie jaar, en even leek het er dus op, dat zij nog een jaartje beneden zou blijven.
Totdat de liefste juf en de bitcherige directeur besloten dat ze toch naar boven mocht.
Omdat ze het zo goed doet, qua sociale ontwikkeling en, hoera voor ons tweetalige wonder!, ook qua taal ontwikkeling.
En omdat vriendin L. en drie andere vriendjes en vriendinnetjes allemaal in augustus jarig zijn, en Kobus heel graag mee wilde met hen.

En zo ziet Kobus volgende week op haar derde verjaardag drie van haar liefste wensen in vervulling gaan.
Een wandeling naar upstairs gecombineerd met een langverwacht bezoek van opa en oma, en een enige echte rode retro speelkeuken.
Wat wil een peuter nog meer.

Misschien alleen nog ‘baby, kom nou uit, Keesje wil jou zien en ik ook’.
Maar dat duurt nog een paar weekjes.
Weet ik. Denk ik. Hoop ik. En hoop ik ook niet.

Uit eten met vriendin I.
Boodschappen doen.
Wassen.
Keesje de trap op leren klimmen. Hoera, hij kan het bijna! Nu nog leren lopen.
Geboortekaartje laten ontwerpen.
Enveloppen bestellen.
Poepluiers verschonen.
Kindjes naar de opvang brengen.
Koken.
Een feestje plannen voor de bijna driejarige Kobus.
Niet vergeten benzine in auto te doen.
Naar de verloskundige.
Douchen.
Formulieren invullen voor van alles en nog wat.
Baby kleertjes van de zolder halen.
Ontbijten.
Cadeautjes kopen voor Kobus’ verjaardag.
Een pakje versturen naar pas bevallen vriendin.
Kinderstoelen poetsen.
Een kroon naaien.
Naar yoga.
Benen scheren.
Slapen.
De tas voor de bevalling inpakken.
Speelgoed opruimen.
Bedden verschonen.
Knuffelen met de kids.
Logjes schrijven
En werken, werken, werken, want deadlines en alles moet netjes achtergelaten worden voor mijn team members en directeur.

Ik ben een beetje druk.
Mocht u mij missen.
Maar alles gaat goed!
Het zou gewoon soms zo fijn zijn als er maanden durend, betaald, zwangerschapsverlof in de VS bestond…

Met het terugkomen van de stroom (hoera, eindelijk!) verdwenen de ex-tieners naar New York om vandaar uit straks weer door te reizen naar het koude kikkerlandje also known als Nederland.
Home alone dus weer.
Wat een saaiheid, zeg.
Ik was helemaal gewend geraakt aan dat dagelijkse entertainment.
En al de hulp. Het is me toch een gedoe in je uppie. Huishouden, zorgen voor manlief, peuter en dreumes, werken, een baby uitbroeden.

Gelukkig is het tijdelijk.
Want gezellig joh, morgen komt er alweer bezoek uit Nederland.
Deze keer is het de beurt aan vriendin I., getrouwd met de enige echte kobusenco websitemaster L.
U moet weten, vriendin I., die ken ik dus al héél lang.
Zo lang dat ze allerlei dingen van me weet, die niemand anders weet, noch mag weten.
Zo lang dat onze vriendschap begon in de tijd van getoupeerde kuiven, Citta brommers, en DJ Paul Elstak.
Nou dan weet u het wel.
Van alles beleefden we al saampjes. Er waren vakanties, we woonden een tijdje samen, deden eindexamen, gingen studeren, trouwen, verhuizen, en ondertussen hebben we zomaar ineens 5,5 kinderen, en twee koopwoningen met tuintjes.

Alleen toevallig ligt mijn koopwoning en tuintje in de VS, en was vriendin I., mede door het baren van ruim de helft van die 5,5 kinderen, nog niet eerder hier. Dus u snapt hoe ontzettend gaaf het is, dat ze eindelijk komt.
Mijn rivale uit VWO 2, en bondgenote tijdens de vier jaar die daar op volgde.

Mag ik trouwens van de gelegenheid gebruik maken om die ene invalmevrouwjuf scheikunde even mijn excuses aan te bieden?
Mede namens vriendin I.
We bedoelden het namelijk echt niet zo.