Hij:

kan soms heel indringend kijken

heeft 1 grote zus

durft nog net geen 2 losse stapjes

produceert minstens 3 flinke poepluiers per dag

eet 4 boterhammen per dag. En twee stuks fruit, een diner inclusief toetje, bekers vol met melk, en allerlei andere lekkernijen

heeft 5 kiezen gekregen in de afgelopen 6 weken

geniet van 7 vakantiedagen per week

krijgt de exclusieve aandacht van minstens 8 potentiële verloofdes op daycare

is 9 uur per dag bezig met blokken stapelen, op zijn auto rijden, lachen, speeltjes door de kamer gooien, in no time door alle kamers van het huis kruipen, en het prikkelen van zijn smaakpapillen met bagger, stokjes, blaadjes en wat niet meer zij

kan 10 vingers tegelijk in zijn mond te steken

beklimt met gemak 11 traptredes

slaapt 12 uur per nacht

weegt bijna 13 kilo

is vandaag 14 maanden en 22 dagen

Mijn liefste mannetje.
Binnenkort grote broer.
Maar ook nog steeds af en toe mijn kleine beebje.

‘Mommy, ik ben wakker.’
‘De MRI scan van mijn rug zag er niet goed uit.’
‘I am sorry, the envelope size does not match the size of the announcements.’
‘Will you still be able to do the presentation this Thursday?’
‘Honestly, I am kind of stressed out about meeting that November 15th deadline.’
‘Wat zullen we deze week eten?’
‘Mama, mam, mama. Komt de baby er al bijna uit? Doet de babydokter dan de deur van jouw buik open?’
‘You have been called in for jury duty on November 2nd.’

Iedereen wil zoveel van me.
Terwijl ik eigenlijk alleen maar een beeb wil baren.
Of beter nog, ik wil slapen, en over twee weken wakker worden met een perfecte beeb nummer drie aan de borst.

Maar ja, dat gaat niet, hè.
En dus werk ik, stel mijn team gerust, doe boodschappen, ga met vriendinnen naar de film, kijk naar de zwemles van mijn fanatieke waterratje, ga naar prenatal yoga, zoek een geboortekaartje uit, klei huisjes met Kobus, lees boekjes met Keesje, en laat me verwennen door de schoonouders, poetsvrouw, masseuse en melkboer.

En bovenal, ik wacht.
Want stiekem wist ik het wel.
Beeb nummer drie wordt gewoon een oktober beeb.
En dat is ook prima.
Ik ben namelijk van nature een heel geduldig persoon.

Net zoals ik ook, zie het vorige logje, oceanen van tijd ga hebben als ik met verlof ben… Sorry lezers, ik hou enigzins van literaire overdrijving. Wilt u trouwens nog meedoen met de kroon give away? Klik dan hier.

Ik maakte de laatste maanden allerlei verjaardagskronen.

Dit is slechts een sample, want helaas vergeet ik soms foto’s te maken.
Zo stom…

Maar nu zat ik dus te denken.
Ik heb de komende maanden natuurlijk oceanen aan vrije tijd.
Wat als ik nou een stukje van die tijd eens vul met het maken van een kroon voor één van u?
Oktober 2011 verjaardagen haal ik niet, maar een november, december of 2012 verjaardag zou moeten lukken.
Het enige dat u hoeft te doen, is een reactie onder dit logje achterlaten, en mocht u winnen, dan mag u zelf de kleurtjes, leeftijd en maat doorgeven. Ik trek een winnaar na de geboorte van beeb nummer drie. Als die geboorte ooit komt, maar er is er nog nooit één blijven zitten, of wel?

Ik bedacht dit kroonconcept overigens niet zelf, hoor.
De eer gaat geheel naar Polkadotjes.
En als u zelf kunt naaien, spoedt u dan naar haar site voor het gratis patroon.

Good luck!

Néén, ik ben natuurlijk niet bevallen gister.
Want, zoals u allen al lang weet, ik beval nooit voor de uitgerekende datum.
En dus wil ik helemaal niemand meer over die aanstaande bevalling horen.
Totdat het oktober is.

Tot die tijd bestaat het entertainmentprogramma voornamelijk uit wat geklets over het dagelijkse leven van Kobus en co.
Ook leuk natuurlijk, maar net een tikje minder episch en spectaculair.
Zo hou ik het vandaag gewoon bij een leuk verhaaltje, en eigenlijk mag het niet eens een verhaaltje heten, over het feestje.

Och joh, het was namelijk zo gezellig.
Eigenlijk was ik een beetje anti kinderfeestjes, want je weet het nooit hè, waar die kinders toe in staat zijn.
Maar het was een heerlijk chaos van herrie, geren, gespring, pizza, taart, liters koffie, en tientallen juice boxes.
Een gemütliche bende zeg maar.
En mede daarom ben ik zo blij dat ik bijna mama van drie ben.
Want ik heb me zojuist bedacht dat ik toch zeker wel zo’n 25 kinderfeestjes mag organiseren in de komende pak-’m-beet 10 jaar.
Hoera zeg.
Wat wil een mens nog meer.

Sorry voor de kwaliteit van bovenstaande foto. Vriendin S. maakte deze met haar telefoon. En dit is helaas, mede dankzij de al vaker aangehaalde dramatische fotografeerkwaliteiten van de melkboer, de enige leuke foto die ik heb van de taart…

Ik weet sinds zaterdag trouwens ook hoe ik Kobus en Keesje ga vermaken, terwijl ik beeb nummer drie ga voeden…

En, op velerlei verzoek, een fotootje van de rode retro keuken. Persoonlijk vind ik het jammer dat ‘ie niet gemaakt wordt in een versie voor volwassenen. Want dan kocht ik er één en zei ik mijn baan op.

Eigenlijk heb ik, naast gene lust, ook helemaal geen tijd om te bevallen.
Hiep hiep hoera, morgen is de melkboer namelijk jarig.
En om dat heugelijke feit te vieren, krijgt hij, naast the usual stuff van ontbijtje op bed, cadeautjes, een versierde stoel, en een mooie serenade van de kinderen, een heus verjaardagsfeestje voor Kobus cadeau.
Begrijpelijkerwijs zou het zomaar kunnen dat hij zometeen van alle spanning en verwachting niet kan slapen.
Want och, wat de dag van morgen hem toch allemaal wel niet gaat brengen.

Ik geef u een paar steekwoorden.
Zondagochtend.
Tien uur.
Tien kindjes van vier en jonger.
Op een springkussen.
Gevolgd door een Dora tafelkleed met daarop limonade en ijsthee, pizza’s, een Pino taart, en gifts bags met bellenblaas en rozijntjes.
Zeg nou zelf, welke man droomt er nu niet van zo’n topverjaardag?
Misschien moet ik morgenochtend voor de aanwezige ouders wat margaritha’s en mojito’s mixen.
Gewoon om het algehele leed wat te verzachten.
Al heb ik daar natuurlijk zelf echt helemaal niets aan.

En toen kreeg ik ineens een briljant idee.
Alhoewel we morgenavond met zijn tweetjes uit eten zouden kunnen gaan, is er een veel stijlvollere manier om de dag af te sluiten.
Ik zit te denken aan een gehaast ritje over de snelweg.
Bloed, zweet en tranen.
Intense emoties.
Keihard werk met de ultieme beloning.
Jaja, u leest het goed, ik heb zojuist bedacht dat ik gewoon morgen ga bevallen.
Op die manier krijgen we allemaal wat we willen.
Kobus een feestje.
De melkboer een verjaardag om nooit te vergeten, en ik een bevalling en bijbehorende baby.

Tof plan, niet?

‘Yes, this feels like a nice size baby again. And you are technically full term, so the baby could come any day now’, zegt de verloskundige zachtjes, terwijl ze met haar handen aan mijn buik voelt.
Wat glazig kijk ik haar aan.
Stiekem, ergens diep van binnen voel ik een mini sprankje hoop.
Echt?
Een baby voor de uitgerekende datum?
Zou dat mogelijk zijn?

Spontaan hoor ik de bijbehorende hoopgevende stemmen in mijn hoofd.
‘Well, my third one came four weeks early, totally out of the blue.’
‘Je weet het nooit hoor, de buurvrouw van mijn vriendin haar dochter beviel ook totaal onverwacht tien dagen eerder.’
‘Tweede en derde baby’s komen altijd eerder dan eerste baby’s, echt waar.’

Wow.
Een baby.
Any day now.
Eindelijk, de langverwachte ontmoeting.
Zien wie er al tijden met zijn vingertjes in mijn rechterheup zit te graaien.
Ruiken aan een hoofdje met heerlijke zachte haartjes, en zo’n mooi roze gerimpeld lijfje met opgetrokken beentjes tegen je aan.

Maar hé zeg.
Laten we wel een beetje nuchter en realistisch blijven.
De verloskundige zou toch beter moeten weten.
Alsof ze niet weet dat al mijn baby’s weken te laat geboren worden.
Alsof ze niet weet dat ik nog twee hele weken ga werken.
Alsof ze niet weet dat ik nog geen enveloppen voor mijn sinds gister af-ontworpen kaartje heb geschreven.
Alsof ze niet weet dat ik mijn tas met spulletjes nog niet heb ingepakt.
Alsof ze niet weet dat ik deze keer helemaal niet ga bevallen.

Ja.
38 weken dus.
Negen hele maanden zwanger.
Het einde is in zicht.
Binnenkort, hier op Kobus en co, heb ik weer een verse mooiste en liefste beeb van Amerika en Nederland te showen.
Alleen dat binnenkort, dat moet u dus wel met een korreltje zout nemen.
Want ik baar niet voor de uitgerekende datum.
Alhoewel ik dat best zou willen hoor, begrijp me niet verkeerd.

Wat een dag.

Alhier, mede namens Kobus, een chronologische samenvatting van bijna twaalf turbulente uren.

7:00 AM De feestrok en een ‘gleen and jellow’ kroon
7:15 AM Een versierde stoel
7:30 AM Met opa en oma aan tafel
8:00 AM Pannenkoeken voor ontbijt
8:15 AM Een doktersoutfit met bijbehorend dokterstasje
10:00 AM Trakteren op school, upstairs wel te verstaan
1:00 PM Gym class met L.
2:00 PM Een pop met aankleedkleertjes van de andere opa en oma bij de post
3:00 PM Eindelijk het al maanden dan wel jaren zo felbegeerde keukentje
5:00 PM Chicken nuggets met erwtjes en worteltjes in het restaurant
6:00 PM Een grote bananen ice cream
6:30 PM Volkomen ingestort in bed

Hoera, Kobus is ‘finally’ drie jaar!

Een significante hoeveelheid uren van mijn leven zijn gevuld met achter een bureau zitten, en vergaderen.
Leuk, want meestal vind ik de inhoud van mijn werk interessant.
Mocht u een ietsiepietsie willen weten van wat ik doe, klik dan eens hier, hier of hier.
Het is minder leuk, omdat ik zelden zie hoe mijn werk daadwerkelijk het leven van mensen verandert.

Tot afgelopen vrijdag.
Afgelopen vrijdag hadden een collega en ik namelijk een ‘day of service’ georganiseerd.
In het kader van 9/11.
Een dag om terug te denken, terug te geven, maar ook een dag om elkaar onderling eens wat beter te leren kennen, en te zien waarom er nu eigenlijk elke dag zo hard gewerkt moet worden in the office.

We gingen naar Habitat for Humanity, één van tientallen organisaties die subsidies van ons krijgt.
Habitat for Humanity bouwt affordable housing, zeg maar volkshuisvesting.
Geïnteresseerde toekomstige huiseigenaren kunnen min of meer tegen de kostprijs een huis kopen, waarin ze minimaal 200 uur ‘sweat equity’ moeten stoppen.
De huizen worden bijna volledig gebouwd door vrijwilligers, en vrijwel alle materialen zijn gedoneerd.
Mensen die normaal misschien nooit een huis zouden kunnen kopen, krijgen op deze manier een kans om dat wel te doen.

Samen met twintig collega’s werkte ik in twee van drie huizen die over drie weken opgeleverd worden.
En zo bijzonder, de toekomstige bewoners waren er ook.
Eentje van hen, een voormalige dakloze single mom, had negen jaar geleden via ons een opleiding tot verpleegkundige gevolgd. En nu is ze over drie weken huiseigenaar.
Een bijna ronde cirkel, die mij toch net weer even wat extra motivatie geeft om morgen dat ene rapportje af te typen.
Alhoewel een er bijna uit vallende baby ook wel voor motivatie zorgt, moet ik zeggen.

Vier uur schilderden we. In bijna dertig graden Celsius, met een flinke luchtvochtigheid.
Ik kan u vertellen, we waren behoorlijk kaput daarna.
Ik schilderde trouwens niet veel, hoor.
Don’t worry, ik kan heel goed delegeren. En op een krukje zitten, terwijl ik donuts eet.

Maar namens mijn collega’s kan ik u wel vertellen, plafonds schilderen is een nasty job.

Al weken lang is het meest geuite woord in ons huishouden het woord ‘upstairs’.
Kobus’ grootste verlangen ligt namelijk upstairs.

‘Mamma, ik wil upstairs.’
‘Ik wil naar boven mam, naar de andere kindjes. L. is ook upstairs, weet je dat?’
‘Kobus ook upstairs, wanneer?’
‘Upstairs is de grote school. Met al mijn vriendjes.’
En zo gaat het de hele dag door.

Upstairs.
Het grote geheimzinnige upstairs.
De eerste verdieping dan wel the second floor, taal is soms so confusing, van het mooie oude gebouw waar onze kinderopvang is gevestigd.
The place to be voor elke peuter.
Hét domein van de driejarigen.
Ook wel bekend staand als de preschool.

Op onze opvang gaan alle kindjes die per 1 september 3 jaar zijn naar de preschool.
Nu wordt Kobus pas volgende week drie jaar, en even leek het er dus op, dat zij nog een jaartje beneden zou blijven.
Totdat de liefste juf en de bitcherige directeur besloten dat ze toch naar boven mocht.
Omdat ze het zo goed doet, qua sociale ontwikkeling en, hoera voor ons tweetalige wonder!, ook qua taal ontwikkeling.
En omdat vriendin L. en drie andere vriendjes en vriendinnetjes allemaal in augustus jarig zijn, en Kobus heel graag mee wilde met hen.

En zo ziet Kobus volgende week op haar derde verjaardag drie van haar liefste wensen in vervulling gaan.
Een wandeling naar upstairs gecombineerd met een langverwacht bezoek van opa en oma, en een enige echte rode retro speelkeuken.
Wat wil een peuter nog meer.

Misschien alleen nog ‘baby, kom nou uit, Keesje wil jou zien en ik ook’.
Maar dat duurt nog een paar weekjes.
Weet ik. Denk ik. Hoop ik. En hoop ik ook niet.

Uit eten met vriendin I.
Boodschappen doen.
Wassen.
Keesje de trap op leren klimmen. Hoera, hij kan het bijna! Nu nog leren lopen.
Geboortekaartje laten ontwerpen.
Enveloppen bestellen.
Poepluiers verschonen.
Kindjes naar de opvang brengen.
Koken.
Een feestje plannen voor de bijna driejarige Kobus.
Niet vergeten benzine in auto te doen.
Naar de verloskundige.
Douchen.
Formulieren invullen voor van alles en nog wat.
Baby kleertjes van de zolder halen.
Ontbijten.
Cadeautjes kopen voor Kobus’ verjaardag.
Een pakje versturen naar pas bevallen vriendin.
Kinderstoelen poetsen.
Een kroon naaien.
Naar yoga.
Benen scheren.
Slapen.
De tas voor de bevalling inpakken.
Speelgoed opruimen.
Bedden verschonen.
Knuffelen met de kids.
Logjes schrijven
En werken, werken, werken, want deadlines en alles moet netjes achtergelaten worden voor mijn team members en directeur.

Ik ben een beetje druk.
Mocht u mij missen.
Maar alles gaat goed!
Het zou gewoon soms zo fijn zijn als er maanden durend, betaald, zwangerschapsverlof in de VS bestond…