Zoals u zult begrijpen, heeft een zwangere, full-time werkende, single mom verschrikkelijk veel vrije tijd.
Uren per dag overpeins ik het leven, en kijk ik in alle stilte dromend voor me uit.
En zo kwam het dat ik gister ineens constateerde dat ik ondertussen al bijna zo’n vijftien jaar min of meer volwassen ben.
Vijftien jaar!
Nou nou zeg, is me dat toch even een lange tijd.

Om het geheel iets overzichtelijker voor u te maken, deze vijftien jaar zijn tot nu toe grofweg op te delen in drie fases.
Fase 1 is known as de studententijd.
Nijmegen, de Hertogstraat, sporten, uitgaan, verhuizen naar steeds mooiere en centraler gelegen locaties, het hele Midden Oosten doorreizen, werken in de stationsrestauratie, denken dat twee keer per week college hebben om kwart voor elf  ’s ochtends extreem vroeg en daarom zwaar is, dé scriptie, nog meer reizen. Wat een heerlijk leven was dat.
Ook nu heb ik best een heerlijk leven. In Fase 3.
Ik deed al een bruiloft, een verhuizing naar de VS, vond een stoere baan bij de County, baarde twee kindjes, maakte een derde, en zie elke dag mijn kindjes opgroeien.

Maar, er is dus ook nog de zogenaamde Tussenin Fase.
Fase 2.
De fase tussen mijn studententijd en mijn leven in de VS.
Eigenlijk schrijf ik daar liever niet over, aangezien ik gedurende die tijd allerlei dingen deed die het daglicht en de www eigenlijk niet kunnen verdragen.
Zo leidde ik bijvoorbeeld zomerkampen. Voor tieners.
En voor de afsluitende Candlelight avond schreven die tieners dan gedichten.
Zoals bijvoorbeeld deze:

Over Cisca

Zoals een wespenvanger wespen vangt
of een slaapkamerbehanger slaapkamers behangt
of een tegelvervanger tegels vervangt
met zoveel precisie moet H. worden afgedankt
WANT er zitten hier vier mannen met het schaamrood op hun kaken
en een supergrote vlek op het spierwitte laken
Cisca, zit niet zo te gapen
wij willen graag weer schoon kunnen slapen
doe H. de deur uit, o Cisca, doe het vlug
wij willen onze nachtrust terug

Voor altijd de onze, knuffel

Nu weet u dus meteen waarom ik daarna Nederland heb verlaten.
Ongelooflijk.
Op dit soort kampen wilt u uw tieners toch niet mee sturen, of wel?

Maar nou ja joh.
Laten daar nu afgelopen dinsdag ineens drie jongens en een meisje op een station in Pennsylvania staan.
Of ik ze even wilde komen ophalen.
En wat zeg ik, niks jongetjes en meisje, ik zag drie mannen en een vrouw.
Want ook zij zijn zo’n tien jaar ouder geworden sinds we op kamp gingen.

En zo komt het dat ze ineens heel goed kunnen koken.
En baby’s de trap opdragen.
En bier drinken.

Ik ben benieuwd of we nog steeds zo goed kunnen dichten.