Zaterdagochtend toen ik wakker werd, was het stil.
Geen as usual fluitende vogeltjes, geen zuchtje wind.
De krekels daarentegen roerden zich duchtig. In combinatie met de schreeuwende zoon, de rondrennende dochter met sleeping booty aka doornroosje op haar onderbroek, en de eieren en wentelteefjes bakkende ex-tieners, was het dus eigenlijk helemaal niet stil.
Maar toch, er heerste een soort vreemde stilte voor de storm.

Aan het eind van de middag begon het te regenen, en nestelden we ons op de bank in afwachting van wat zou gaan komen.
Ondertussen aten we als voorzorgsmaatregel vast een eerste gedeelte van de vriezer leeg, waaronder al het ijs.
Ik bedoel, persoonlijk gooi ik bij langdurige stroomuitval liever een ontdooide biefstuk of een brood weg dan een bak Ben & Jerry’s ijs, wat u?
Het leek wel Oudejaarsavond.
Alles en iedereen in afwachting van.
Gekluisterd voor een televisie, die eigenlijk niets boeiends uitzendt.

En toen.
Toen kwamen de ex-tieners, onder leiding van de melkboer, op het briljante idee om Monopoly spelen.
En ook al hoefde ik ‘niet bank te zijn’, toch vluchtte ik heel snel naar bed.
Om er na een klein uurtje uitgehaald te worden vanwege een tornado warning.
Dat was scary, kan ik u zeggen.

Na die, gelukkig enige, tornado warning hielden de ex-tieners de wacht, terwijl het de hele nacht ontzettend hard regende. Maar, de verwachte wind bleef uit.
Totdat in de vroege ochtend de regen ophield, en het alsnog ontzettend hard begon te waaien.
Zo hard dat we helaas, na een aantal korte uitvallen gedurende de nacht, nu ondertussen al zo’n 36 uur zonder stroom zitten.
Onhandig, joh.
Geen internet, geen koelkast, geen oven, geen lampen, geen wasmachine, geen televisie, en als klap op de vuurpijl, geen warm water.
Gelukkig heeft de daycare en ons beider werk toevallig gewoon stroom, dus op zich brachten we deze maandag redelijk normaal door.

Alleen dat niet douchen.
Daar maak ik me toch wat zorgen over.
Want wat als we nu een hele week geen stroom hebben?
Dat overleven de vrouwelijke ex-tiener, Kobus en ik echt niet.
Ik zie de headline al voor me.

Three women die because of bad pheromone fumes
Despite making it through last week’s hurricane Irene, three women in W., Pennsylvania, did not survive the seven day power outage which followed. The outage eventually resulted in an unsustainable living environment in the house due to the fact that the five men in their household were not able to take a shower, and started to distribute unbearable fumes.

Het was vandaag een stralende dag.
Zonnig, lekker vochtig, en bijna volledig windstil.
Op mijn werk was het ook stil.
Een vrijdag in de zomer, dan zijn veel mensen vrij.

Tijdens de lunchpauze ging ik naar de supermarkt.
Nou, daar was het dus niet stil.
Tenzij je naar de al angstvallig lege schappen keek.
Bijna geen water, bijna geen brood meer. Ik kocht het eenzame laatste potje pindakaas.
Mijn uur lunchpauze kroop voorbij tijdens het in de rij staan voor de kassa. En een gebabbel joh, in die rij. Zo’n aankomende emergency schept toch een band.

Iedereen bereidt zich voor op haar komst.
De komst van Irene.
En niemand weet precies wat ze meebrengt.
Regen, dat staat vast. Heel veel regen, misschien wel 10 inches/25 centimeter.
En ze brengt wind. Harde wind met windstoten van misschien 90 mijl/140 kilometer per uur.
Regen + wind = stroomuitval, en dat zou hier in Pennsylvania wel eens één van de grootste problemen kunnen worden.

Nu ja, samenvattend.
We wachten. Op wat de vroege zondagochtend brengt.
En mocht ik de komende week niet loggen, dan heb ik geen stroom.
Of ik ben bevallen.
Of er is een boom op the MilkMansion gevallen.
Maar anders, stay tuned.
Want dan kunt u binnenkort hier op Kobus en co lezen hoe het is om een echte orkaan mee te maken.

‘Nou, ik sliep, en toen schudden, schudden, schudden, en then we all went outside. En toen ging ik spelen.’
Aldus Kobus.
Het kleine meisje was totaal niet onder de indruk van het feit dat we hier gisteren een heuse aardbeving en bijbehorende evacuatie meemaakte.
Nuchtere Hollandse.

Ik daarentegen vond de derde verdieping van het overheidsgebouw waar ik werk best heftig schudden.
Het duurde slechts dertig seconden, maar er ging van alles door mijn hoofd.
‘Wat maken die construction workers op het dak veel herrie, is dit een aanslag?, het is toch geen aardbeving?, o jee de kindjes zijn op de opvang, hopelijk is alles goed met mijn kamperende gasten, shit ik was eindelijk dat nieuwe project aan het invoeren, hoera zouden we naar huis mogen?, snel mijn iPad aan, kijken wat er op Twitter en Facebook wordt gezegd.’
Toen ging het brandalarm, en moesten we naar buiten.
Een aardbeving dus. Na al het regen natuurgeweld dat we de laatste weken al over ons heen kregen. Augustus 2011 is nu al de natste maand ooit gemeten, en we hebben nog een week te gaan. En dat het in die week nog flink gaat regenen, staat al vast.
Dit weekend komt er namelijk een ware hurricane langs.
Het pad van Madammeke Irene is nog niet exact bekend, dus langskomen kan op dit moment nog van alles betekenen.
En over de snelweg voorbij rijden, is toch net iets anders dan een kopje thee komen drinken in de achtertuin van de MilkMansion.
Maar tsja.
Veel meer dan afwachten, zit er niet in.
Want echt bijna iedereen luistert altijd naar mij. Alleen die natuur, die doet dus gewoon altijd lekker waar ze zelf zin in heeft.

Het is zondagmiddag en we zitten in de huiskamer.
Er loopt een zweetdruppeltje langs mijn slaap.
Het is heet. En benauwd en vochtig.

Om me heen is het een drukte van belang.
Kobus speelt met dr babies, Keesje scharrelt wat rond, en de vier ex-tieners plannen een kampeervakantie voor de komende dagen.
Of ze skypen met de thuisfrontvriendin. Dat moet ook gebeuren natuurlijk.
En ongelooflijk maar waar, de melkboer is er ook.
Eindelijk weer thuis, na een extra dagje in Nederland wegens technical difficulties with the airplane.

Ineens wordt het binnen tien minuten pikdonker.
Er komt een echte Pennsylvania bui aan.
Zo’n bui van tien centimeter in een half uurtje.

Binnen vijf minuten loopt er een ware rivier door onze straat.
Enkel- en soms wel kniediep water, met een flinke stroming.
Een soort wildwaterbaan in een tropisch zwemparadijs.

Tsja, what can I say?
I have raised them well.

Zoals u zult begrijpen, heeft een zwangere, full-time werkende, single mom verschrikkelijk veel vrije tijd.
Uren per dag overpeins ik het leven, en kijk ik in alle stilte dromend voor me uit.
En zo kwam het dat ik gister ineens constateerde dat ik ondertussen al bijna zo’n vijftien jaar min of meer volwassen ben.
Vijftien jaar!
Nou nou zeg, is me dat toch even een lange tijd.

Om het geheel iets overzichtelijker voor u te maken, deze vijftien jaar zijn tot nu toe grofweg op te delen in drie fases.
Fase 1 is known as de studententijd.
Nijmegen, de Hertogstraat, sporten, uitgaan, verhuizen naar steeds mooiere en centraler gelegen locaties, het hele Midden Oosten doorreizen, werken in de stationsrestauratie, denken dat twee keer per week college hebben om kwart voor elf  ’s ochtends extreem vroeg en daarom zwaar is, dé scriptie, nog meer reizen. Wat een heerlijk leven was dat.
Ook nu heb ik best een heerlijk leven. In Fase 3.
Ik deed al een bruiloft, een verhuizing naar de VS, vond een stoere baan bij de County, baarde twee kindjes, maakte een derde, en zie elke dag mijn kindjes opgroeien.

Maar, er is dus ook nog de zogenaamde Tussenin Fase.
Fase 2.
De fase tussen mijn studententijd en mijn leven in de VS.
Eigenlijk schrijf ik daar liever niet over, aangezien ik gedurende die tijd allerlei dingen deed die het daglicht en de www eigenlijk niet kunnen verdragen.
Zo leidde ik bijvoorbeeld zomerkampen. Voor tieners.
En voor de afsluitende Candlelight avond schreven die tieners dan gedichten.
Zoals bijvoorbeeld deze:

Over Cisca

Zoals een wespenvanger wespen vangt
of een slaapkamerbehanger slaapkamers behangt
of een tegelvervanger tegels vervangt
met zoveel precisie moet H. worden afgedankt
WANT er zitten hier vier mannen met het schaamrood op hun kaken
en een supergrote vlek op het spierwitte laken
Cisca, zit niet zo te gapen
wij willen graag weer schoon kunnen slapen
doe H. de deur uit, o Cisca, doe het vlug
wij willen onze nachtrust terug

Voor altijd de onze, knuffel

Nu weet u dus meteen waarom ik daarna Nederland heb verlaten.
Ongelooflijk.
Op dit soort kampen wilt u uw tieners toch niet mee sturen, of wel?

Maar nou ja joh.
Laten daar nu afgelopen dinsdag ineens drie jongens en een meisje op een station in Pennsylvania staan.
Of ik ze even wilde komen ophalen.
En wat zeg ik, niks jongetjes en meisje, ik zag drie mannen en een vrouw.
Want ook zij zijn zo’n tien jaar ouder geworden sinds we op kamp gingen.

En zo komt het dat ze ineens heel goed kunnen koken.
En baby’s de trap opdragen.
En bier drinken.

Ik ben benieuwd of we nog steeds zo goed kunnen dichten.

Over het algemeen gebruik ik dit log om mijn geweldige moederschaptalenten te etaleren.
Ik vertel iets leuks over de kinders, en u zegt dan allemaal van de och, ach en wat schattig enzo, en iedereen is blij.
Deze keer doe ik het eens anders.
Ik ga u namelijk door middel van dit log aantonen dat ik de allerslechtste moeder ooit ben.

Het zit zo.
De melkboer is in Nederland.
(Ik begin met dit feit, zodat u meteen weet dat het eigenlijk zijn schuld is. Want ik ben natuurlijk helemaal geen slechte moeder. In tegendeel zelfs. Ik ben een supermoeder die, hoogzwanger en full-time werkend, voor twee kindertjes zorgt.)

Enfin.
Gistermiddag werd ik een beetje gek van het binnenzitten met twee ietwat vervelende peutertjes, terwijl het de hele dag al zeek van de regen.
Dus, wat doe je dan?
Precies.
Ik smeet de kindjes in de auto, en toog naar de mall.
Daar aangekomen, wandelden we gezellig wat rond, kochten helemaal niets, en aten we vervolgens lekker Chinees met zijn drietjes.

En toen.
Toen liep ik dus terug naar de auto.
Ik deponeerde de kindjes in hun stoeltjes in de auto, stopte alle tassen en de wandelwagen in de kofferbak, gooide de kofferbak dicht, om vervolgens te horen dat de hele auto op slot sprong.
‘Vreemd, maar geen probleem’, dacht ik nog. Want ik stop echt altijd mijn sleutels in mijn handtas, omdat ik weet dat ik erg moe, en dus nogal verstrooid en vergeetachtig, ben.
Maar mijn sleutels zaten dus niet in mijn tas.
Ze lagen namelijk in de kofferbak.

Ja. U leest het goed.
Het is half zeven op zondagavond, er zitten twee kindjes opgesloten in de auto, en het is buiten bijna dertig graden.
Daar wordt een mama niet blij van kan ik u zeggen.
Helemaal niet de erg zwangere en moeie mama.

Via een eindeloos gesprek met AAA (zeg maar Triple A of, in het Nederlands, de ANWB), ‘uw man is lid, maar dat betekent niet dat u automatisch lid bent. Ik verbind u even door met onze membership afdeling’, behulpzame andere mall bezoekers met kleine kinderen, een telefoontje naar 911, een geweldige politieagent, en een zeer vaardige masterinbreker, kwam het uiteindelijk binnen een uur weer helemaal goed.

Al die tijd waren de kindjes allebei gelukkig redelijk tevreden.
Kobus had toevallig een ijsje dat ze maar al te graag deelde met een moeie huilende Keesje. Die had vervolgens, al-kartonnen-ijsbakje-uitlikkend, het beste uur van zijn leven.
Toen Kobus naar de wc moest en realiseerde dat ze niet uit de auto kon, was ze vijf minuten helemaal overstuur.
Verschrikkelijk, een huilend kindje met een handje op het raam, en mijn hand er tegenaan.
Gelukkig zorgde de zaklamp van de politieagent en de zwaaiende andere kindjes al snel weer voor afleiding.

En ze kreeg na afloop een giraffe van de politieagent.
Joh, dat wist u vast niet, maar politieauto’s zitten stiekem vol met knuffels!
In crisis situaties helpt het bij jonge kinderen blijkbaar heel goed om ze na afloop een knuffel te geven. Vandaag hoorde de melkboer aan de telefoon in geuren en kleuren het hele verhaal, dat in Kobus’ woorden klinkt als een geweldig avontuur, waarbij de giraffe inderdaad het hoogtepunt is. De giraffe hoort ook zomaar ineens bij de uitverkoren knuffels in bed, terwijl dat meestal een verkiezingsproces is dat maanden duurt.

Dus ja.
Samenvattend, Keesje at gister voor het eerst ijs, en Kobus kreeg een giraffe.
Nu moet ik alleen nog mijn schuldige moederharttrauma verwerken.

‘Mijn favorites zijn groen en geel. En siewietsalatdumpingsensushi. En pannenkoeken.’
Aldus Kobus.
En voor de duidelijkheid, deze zin horen we niet eens per week.
Of eens per dag.
Neehee.
Onze peuter is bang dat we het vergeten. Of dat we niet kunnen horen.
En daarnaast houdt ze van herhaling. En praten.
In het bijzonder, praten over zichzelf.
U begrijpt, Kobus is een soort Cisca in peutervorm. Arm kind, dat belooft nog wat.

Ons minstens maandelijkse bezoek aan de Japanner maakt Kobus’ liefde voor Japans, en al het andere Aziatische eten, alleen maar sterker.
Onze favoriet is Shangri-La, een Aziatisch restaurant bij ons in de buurt.
Wij komen er zo vaak, dat de obers de kindjes bij naam kennen.
Ze zeggen dingen tegen hen als, ‘I knew you when you were still in your mommy’s belly.’

Alhier Kobus’ favorieten.
Seaweed salad en garnalendumplings vooraf.

En vervolgens een sushi roll.

Vandaag mocht Keesje voor het eerst ook meedoen.

13 maanden, en als een ware connaisseur smikkelde hij een hele avocado roll naar binnen.
Het moet niet gekker worden, zeg ik.

Dus. De rest van het weekend zet ik die upscale sushi verslindende kinders op rantsoen. Droog brood en water.
En heel misschien, als ze de boodschappen doen en stofzuigen, mogen ze een plakje ontbijtkoek.

Echt.
Als ik voor deze ontdekking de Nobelprijs niet win, dan weet ik het ook niet meer.
Ik ontdekte afgelopen weekend een causaal verband tussen het eten van zand en het groeien van tanden.
Ja, daar staat u van te kijken, hè?
En ik heb ook nog eens empirisch bewijs.
Want, ik liet mijn zoon twee ochtenden op het strand rondkruipen terwijl hij ondertussen een kleine zand kilo naar binnen werkte, et voilà, aan het eind van dag twee waren daar een tand en een kies.

Zo.
Steek dat maar in uw zak.
En u mag me dus nomineren.
Daar in Noorwegen.

Ja. Euhm.
Het is nu the morning after, en ik krijg ineens sterke twijfels bij het laatste woord van dit logje.
Na het doen van some research vertelt Tante Wikipedia me dat Noorwegen de Nobelprijs voor de vrede uitreikt, maar dat Zweden toch echt het land is waar de andere Nobelprijzen worden toegekend.
Zo, weer wat geleerd.

Ooit droomde ik van grote sappige perziken uit eigen tuin.
Maar helaas bleef het daar ook bij.
Een droom.
Voor de tijd dat  de perziken groot en sappig waren, werden ze namelijk gestolen.
Straight uit de boom.
Tot twee keer toe zag ik, over mijn eigen oprit nog wel, een chipmunk lopen met een perzik in zijn bekkie.
Lefgozertjes.
Aan de haal gaan met een stuk eten dat bijna net zo groot is als jezelf.

In de stenen muur rondom onze patio heeft zich de afgelopen jaren een heel legioen aan chipmunks aka wangzakhamsters verzameld.
Ze bouwen grotjes in de muur, en vermaken zich opperbest.
Logisch, want wie wil er nu niet wonen in een land van melk en honing.
We hebben aardbeien, tomaten, perziken. Chipmunk melk en honing in overvloed.

Maar nu wil het feit dat ik niet zo altruïstisch ben ingesteld.
Hallo zeg. Mag ik gewoon mijn eigen perziken opeten, ja?
En dus spanden we netjes.
Alleen, zo ontwikkelden we ons vorig jaar zomer, enigzins ongewenst, tot serial chipmunk killers.
Niet één, niet twee, maar drie keer visten we, of beter gezegd viste de melkboer, een dode chipmunk uit het net dat over onze aardbeienplantjes en perzikboom gespannen zat.

En hoe graag ik die chipmunks weg wil, serial killen is niet echt iets voor mij ben ik achter gekomen.
Dus, ik moest op zoek naar een andere oplossing.
Zeker omdat ik van de week twee halfaangevreten perziken op de oprit vond.

En hoera voor vriendin L. Zij kwam met Het Hondenkapidee.
Briljant! We hebben meteen patent aangevraagd.

Bij haar dierenarts haalden we een kap, die we rondom de stam van de boom bevestigden.
Een leuk stukje tule om de vruchten tegen vogels en reeën te beschermen, en kijkt u nu toch eens.

Zouden we dit jaar dan echt perziken uit eigen tuin kunnen eten?

Het gave van logjes lezen, is onbeschaamd mogen gluren bij andere mensen.
Zomaar, op een willekeurig moment van de dag, even een kijkje in het leven van anderen.
Heerlijk.
Het is eigenlijk net soaps kijken, maar dan beter.

Wat ook heerlijk is aan het lezen van logjes, is het opdoen van inspiratie.
En dan gratis en voor niets schaamteloos ideeën jatten.
Jatten, stiekem doe ik dat graag.
En als er sprake is van bronvermelding, dan is het eigenlijk niet eens jatten, toch?

Deze keer was Sasha de gelukkige.
Zij maakt zulke leuke wikkeljurkjes voor haar dochters.
En het patroon is zelfontworpen.
Ha, dacht ik, ‘dat kan ik ook.’
Ik worstelde wat met de maatgeving, lastig joh, zo’n peuter zonder borsten, maar uiteindelijk mag het resultaat er best zijn.
Vind ik.
Kobus was initieel iets minder tevreden.
‘I like regenboogkleuren, en beige vindt Kobus niet mooi.’

O nee, het is het begin van het einde.
Het kind begint een eigen mening te ontwikkelen.
Nu al!
Ik dacht dat zoiets pas zou beginnen rond dr achttiende.
Wanneer ze op kamers gaat ofzo.
En dat ze tot die tijd alles dat ik doe, maak en zeg geweldig vindt. Net zoals, ik noem een willekeurig ander persoon, de melkboer.

Maar gelukkig.
Er waren nog-ergens-in-een-doos-rondzwervende egeltjes.
En met schattige rode egeltjes was de mening van deze bijna drie jarige nog heel gemakkelijk bij te stellen.