Ik krijg tegenwoordig steeds vaker mailtjes.
Echte fanmailtjes.
Van u!
Zomaar.
En dan vol met complimentjes enzo.

Maar help zeg, u stelt ook vragen.
Serieuze vragen.
Over hoe ik het moederschap combineer met full time werken, reizen, loggen, naaien en meer van dat soort dingen.
En daar verwacht u dan natuurlijk antwoorden op.

Nou.
Het is allemaal vrij simpel hoor.

Aanschouwt alhier een truitje van mijn zoon na een ochtendje tijgeren over de houten vloeren van de MilkMansion.

Het moge duidelijk zijn.

1. Ik moet hoognodig een hartig woordje wisselen met de poetsvrouw.
2. Zoonlief moet eens leren om zijn dikke buik en borstkas niet over de grond te slepen als hij kruipt. Aanspannen die biceps en dijspieren!
3. En wat minder kwijlen helpt ook.
4. Ik had de tijd die ik besteedde aan het naaien van dit truitje eigenlijk moeten besteden aan het dweilen van de vloeren in mijn huiskamer en keuken.
   Maar ja, dat gaat niet. Want ik poets nooit.

En dat laatste, dat is dus één van de antwoorden op de vragen die u mij mailt.

Het patroon voor dit truitje komt uit de Ottobre 3, 2011.
En ik weet het niet hoor, zo’n ‘envelop’ hals. Ik blijf het moeilijk vinden om die volledig mooi en strak te krijgen.

De stof is trouwens een ‘Campan Knit‘. Duur, maar wel super om mee te werken, en het valt ook echt heel mooi.

Hij is vandaag twaalf maanden en vier dagen.

En binnenkort kan ik gel in zijn haartjes doen.

In de haartjes van mijn waterratje.

An American Football Player in de dop, according to mijn Amerikaanse collega’s en vrienden.

Dat zou kunnen kloppen, want sinds hij kruipt en zijn eerste stapjes langs de bank zet, blijkt dat hij nergens bang voor is. Gewoon heads down die ene traptree naar de huiskamer af, en dwars door en over alles heen is zijn motto.

Hij kan ongelooflijk driftig worden als iemand iets eet, en hij niet. Terwijl hij toch nooit iets tekort is gekomen op dat vlak, getuige zijn lekkere spekrolletjes.

Maar verder is ‘ie meestal de rust zelve. Afwachtend en tevreden.

Knuffelen kan hij als de beste. Met zijn gele lievelingsknuffeleendje, maar ook met mij.

En hij kan heerlijk schaterlachen, vooral als zijn zus iets geks doet.

Ineens is ‘ie een dreumes, en zie ik de eerste glimpjes van Keesje de peuter, kleuter, jongen, man.
Maar hij is nog steeds mijn lieve kleine mannetje. En dat blijft hij altijd.
Ook al is ‘ie binnenkort niet meer de jongste.

De afgelopen week was verschrikkelijk.
Echt, het was gewoon een ongelooflijk zware week.

Zo was ik jarig.
En zette ik de laatste puntjes op de i van Het Plan.
Ik ging kamperen.
Mijn zoon werd 1.
En we waren ook nog eens vijf jaar getrouwd.

Nou, na zo’n week had ik natuurlijk wel een cadeautje verdiend.
En laat er nu net vanmiddag, toen ik uit mijn werk kwam, een doos op mijn stoepje staan.
Eindelijk.
Mijn zelfontworpen Ugglebo Clogs waren er!

En om u mee te laten genieten in mijn vreugde, presenteer ik u de mooiste foto die ooit op dit log stond.
Mijn enkel, voet, en nieuwe klomp.

Nou, als u nu geen goed weekend hebt, dan weet ik het ook niet meer.

Wat steekt mijn teen trouwens raar uit, vindt u ook niet? Zal wel een vreemde afwijking zijn.
En luiheid, want ik had geen puf om een nieuwe geen-teen-uitstekende foto te maken.
Maar normaal gesproken doen ze dat niet, hoor. Mijn tenen.

Het was vandaag zomaar een woensdag.
En op zomaar een woensdag werk ik meestal.
Sterker nog, ik had me zelfs bijna laten overhalen door de melkboer om op deze woensdag ook gewoon te gaan werken.

Maar hallo zeg.
Vandaag was natuurlijk geen echte zomaar een woensdag.
Want Keesje werd 1 jaar.
En dat moest grootst gevierd worden.
Met een vrije dag, slingers, junk food en wat dies meer zij.

We begonnen de dag met cadeautjes.

En een zelfgemaakte kroon.

De kroon is naar een idee van Polkadotjes.
Maar daar kom ik binnenkort op terug.

Ziet u trouwens dat shirtje?
Dat is het oude feestoverhemd van de melkboer.
Dat dit jaar gewoon weer doorfeest aan het lijf van Keesje.

In de ochtend bezochten we the Please Touch Museum.
Ideaal, want alles mogen aanraken, dat is natuurlijk de droom van ieder kind.
En de droom van iedere moeder.
Want ik heb me voorgenomen dat ik deze herfst gewoon full-time in dat museum ga wonen.
Zodat Kobus en Keesje kunnen spelen en rondrennen, terwijl ik lekker rustig beeb nummer drie kan voeden.

In het museum was een heerlijke speelgoedwereld bestaande uit onder andere een enorme keuken, een McDonalds, een supermarkt, auto’s, een schoenenwinkel, een monorail, een boot, een waterbaan, muziekinstrumenten en allerlei ander allerleukste speelgoed dat u zich maar kunt voorstellen.

En ineens stond Keesje overal.

Zelf te spelen en te onderzoeken.

Net alsof hij me er vandaag even extra op wilde wijzen dat hij een dreumesje is.
En geen baby meer.

Na een enorme middagdut van vrijwel de gehele familie aten we cake.
Met extra veel slagroom.

En omdat het ook dit jaar op Keesje’s verjaardag ongelooflijk warm was, bezochten we ook nog het zwembad.
Om ons vervolgens helemaal vol te stoppen met pizza.
Met aubergine, courgette en paprika.
Voor de vitamientjes enzo.

Het was echt een heerlijke dag.
Op naar het volgende jaar!

Al hoewel het komende jaar best wat langzamer mag gaan.
Want ja, ik val de hele tijd in herhaling, maar wat gaat het snel…

Weet u nog wat u vorig jaar op 6 juli deed?
Ik wel.
U keek vast allemaal Nederland-Uruguay.
Net als ik.
Klik.
En daarna deed ik nog een dingetje.
Klik.

Vanavond, op deze vooravond van de zesde juli 2011, was ik uitermate crea.

Maar daarover later meer.
Eerst de party!

1. Drie dagen van ruim dertig graden.
2. Vier dagen voor het weekend erachter komen dat het noordelijkste puntje van de Chesapeake Bay maar vijf kwartier rijden van the MilkMansion vandaan ligt.
3. Vervolgens het allerallerlaatste plekje op de camping boeken.
4. Het weekend beginnen met een virgin margeritha, tapas en vrienden. Die dronken overigens allen echte margeritha’s, maar ok, het was toch nog steeds fijn.
5. Erachter komen dat dat laatste plekje op de camping naast het toiletgebouw ligt. Prettig voor de zwangere vrouw, en peuter die regelmatig naar de ‘potty’ moet.
6. In het bezit zijn van goed slapende kindjes. Thuis, maar ook in de tent tijdens subtropisch temperaturen.
7. Een ochtendwandeling maken langs een ravijn over bruggetjes, en langs moerassen en watervalletjes.
8. Overal reeën zien lopen.
9. Chicken kebabs bakken op een zelfgestookt vuurtje.
10. Kobus haar eerste s’more zien eten. Toch wel een verplicht onderdeel van haar ‘hoe word ik een echte Amerikaan’ training.
11. Achter Kobus aanrennen omdat ze zwemmen zo leuk vindt, dat ze zo de zee inrent.
12. Keesje die voor het eerst gaat staan, en ineens meteen ook al stapjes probeert te zetten, overal opklimt, en op handen en voeten wil rondlopen.
13. IJs eten.
14. En de volgende dag gewoon nog een keertje.
15. En, er was natuurlijk ook nog gewoon vuurwerk.

    Hoera, het is Fourth of July!
    Doe mij nog zo’n weekend.