Nu ik er zo over nadenk.
Ik log best vaak over de auto’s in mijn leven.
En, het is u vast al opgevallen, die autologjes zijn altijd naar, vies, en negatief.

Bijvoorbeeld die ene over de aanschaf van de nieuwe Volvo.
OK, ik heb mijn mening sindsdien enigzins moeten aanpassen, maar toch.
Laatst lag mijn portomonnee trouwens ook nog eens een week op het vliegveld. In het dasbordkastje van die Volvo. Alweer zo’n negatief verhaal.
En weet u nog dat de melkboer ooit de ramen van mijn geliefde Honda liet open staan?
Bah, bah, en nog eens bah.

Maar dan nu.
We schrijven een mooie zomerse dag in juli 2011, en ik kan u vandaag een echt autodieptepunt uit mijn leven rapporteren.
Sinds vorige week zijn wij namelijk de trotse bezitters van niet één maar twee Volvo’s.
Ja echt.
Schokkend, dat is het.
En om het nog erger te maken, ze zijn ook nog eens allebei dezelfde kleur.
Ik vond het persoonlijk al een dieptepunt om bezitter te worden van twee auto’s, maar twee zilvergrijze Volvo’s, das toch wel erger dan erg.
Zelfs het feit dat het twee verschillende modellen zijn, maakt de verschrikking niet minder.

En het probleem is, ik weet niet waar het is misgegaan.
Drie autostoeltjes op de achterbank van de Honda paste niet, dat heb ik met mijn eigen ogen gezien, en zover snapte ik het nog.
Maar toen.
Toen lette ik even niet op, en ineens was mijn Honda weg.
Verschwunden, in het niets, zonder zelfs maar afscheid van me te nemen.
En, quelle horreur, in plaats van mijn Honda stond een tweede glimmende Volvo me toe te lachen vanaf de oprit.

Echt, ik weet niet waar het is misgegaan in mijn leven, maar ik geloof niet dat het ooit nog goedkomt.

Heeft u het gemerkt?
Kobusenco.com lag er gewoon zomaar bijna 48 uur uit.
Na een diepgravend onderzoek kwam ik er achter dat er sprake was van onderhoud aan de server.
Mooi niet dat ik van te voren geïnformeerd was.
Schandalig, aangezien ik natuurlijk tegenwoordig wel de best bezochte site van Nederland heb.
Tss.
Nu had ik overigens de afgelopen dagen toch geen tijd om te loggen aangezien er twee kuchende koortsige kindjes aan mij vastgeplakt zaten, maar het gaat natuurlijk om het principe.

Enfin.
Het is dan nu echt tijd voor het laatste, de week van beeb nummer drie, logje.
En u raadt het al.
Zo’n week moet natuurlijk eindigen met een polletje.
U mag het zeggen. En ik zal nog eens nadenken over een prijs.
Jongen of meisje.
Blond of donker.
Gewicht.
En natuurlijk ook nog de datum.

Ik heb deze keer maar weinig tips.
U weet dat de melkboer alleen maar meisjes kan maken, maar dat is niet waar.
En ik hoop op een september baby, maar het zal wel weer oktober worden.
En ik ben blond, de melkboer donker, Kobus zag er uit als een Aziatische beebje, en Keesje als een blond godje.
Voor meer achtergrondinfo duikt u maar in mijn archieven.

En bovendien, tegenwoordig kennen sommigen van u mij zo goed.
Zo’n polletje invullen is voor u vast geen probleem.

Begon de verloskundige toch ineens van de week zomaar over de bevalling.

Bevallen?
Ja leuk, maar nee bedankt zeg.
Ik heb dat vrij recent namelijk al twee keer gedaan.

Kijk, en nu denk ik natuurlijk soms wel terug.
Aan mijn best redelijk relaxte met castor oil ingeleide bevalling van Kobus.
Met als eindresultaat dat mooie donkere meisje.
Klik hier en hier voor de juicy details.

Maar dan die bevalling van Keesje.
Klik.
Ook een mooi eindresultaat.
Maar veuls te snel, en het deed ook veuls te pijn.
Het was brutal, zoals ze dat hier zo mooi kunnen zeggen.

En dus maak ik me nu zorgen.
Over pijnlijke bevallingen.
Over hoe ik op tijd bij het geboortecentrum moet komen.
Over oppas voor de kinderen.
En, ook niet onbelangrijk, over wanneer ik moet stoppen met werken, aangezien ik een uur rijden van het geboortecentrum vandaan werk.

Ja.
Wat ik nu precies wil zeggen?
Ik heb zojuist besloten dat ik dus niet ga bevallen deze keer.
Geen zin in.
Zo’n stressvolle bedoening.
Ik wacht wel tot die ooievaar langs komt.

Veel belangrijker dan de code naam is natuurlijk de real life naam van beeb nummer drie.
En ik kan u zeggen, ik ben opnieuw in desperate need of advies.
De jaren tachtig namen vliegen me hier namelijk om de oren.
En Kobus vindt vooral Cisca, Keesje en vriendin L. leuke namen, dus daar heb ik ook weinig aan.

Om de aartsconservatieve smaak van de melkboer, sorry schat, aan te pakken, heb ik behoefte aan gepaste amunitie.
In de vorm van een top vijf dan wel top tien met leuke namen.
Helaas ben ik,  zoals ik u van de week al meldde, these days volledig inspiratieloos.
Werken, rondwaggelen met een dikke buik, en het voederen en badderen van kinderen, man en mezelf slokt al mijn energie, intelligentie en creativiteit op.

En dus is het aan u.
Ik geef u bij deze de grootse, ontzettend belangrijke, opdracht om een naam voor beeb nummer drie te verzinnen.

Alleen, voordat u hier nu lukraak met namen gaat smijten, ik heb natuurlijk wel wat eisen.
Zoals daar zijn, een sterke voorkeur voor twee lettergrepen, heel misschien één of drie, redelijk uitspreekbaar in Nederlands en Engels, en geen A, B, C, H of L als beginletter.

O, en nog een vraagje.
Kobus en Keesje hebben beiden een vierletterige naam. Dus, moet beeb nummer drie ook een vierletterige naam, of juist niet?

Nou.
Hop.
Aan het werk.
Ik zie uw reactie gaarne tegemoet.

Kent u dat verhaal van de heel bewegelijke beeb in de buik?
Ik niet namelijk.
Of beter gezegd, ik begin het nu pas te kennen.

Blijkbaar waren Kobus en Keesje beiden nogal rustig in de buik.
Toen zij nog gezellig in het privé zwembad dat mijn buik is ronddreven, hadden ze allebei al een soort schema.
Iedere dag rond dezelfde tijd bewogen ze, ter geruststelling van de mama, eens wat rond. 
En op heel feestelijke dagen bewogen ze soms nog eens op dezelfde dag.
En dat was het dan.
Verder werd er gegroeid en geslapen.
Door de baby’s en door de mama.

Nee, dan beeb nummer drie.
Beeb nummer drie beweegt.
Veel.
Wel tien keer per dag.
En joepie, soms ook wel tien keer midden in de nacht.
Beeb nummer drie beweegt tijdens vergaderingen.
En beeb nummer drie beweegt ook graag in de buurt van Kobus en Keesje.
Als protest tegen twee paar dikke peuterbillen op mijn schoot bijvoorbeeld.

Ik zie regelmatig ledematen onder mijn buik bewegen, en dat terwijl ik nog tien, of misschien wel twaalf weken moet.
En beeb nummer drie is sterk.
Nu al in staat tot het bewerkstelligen van, laten we zeggen, nogal onprettige gevoelens in mijn organen, ribben en buik.
Ik heb trouwens ook het idee dat beeb nummer drie nu al zeven pond is.
Maar dat kan natuurlijk niet.
Tenzij ik, oh help, een baby van veertien pond ga baren.

Stiekem voel ik me een beetje schuldig.
Want ik vraag me af of het door mij komt dat de beeb zo veel beweegt.
Doordat ik druk ben met de kindjes, en het werk.
Misschien heeft hij of zij het wel helemaal niet naar de zin in mijn privé zwembad.

Of misschien juist wel.
Dat kan ook.
Op een beetje feest wordt natuurlijk wel gedanst.

In het kader van de schokkende mededelingen, vertel ik u vandaag maar eens dat ik alweer dertig weken zwanger ben.
Dertig ja, u leest het goed.
Nu is dit misschien voor u minder schokkend dan voor mij, maar toen ik van de week de woorden ‘dertig weken’ uitsprak, vond ik dat net zo’n schok als uitvinden dat Angel, die ene van Buffy the Vampire Slayer, een vampier was.

Dertig weken, dan begint de eindstreep in zicht te komen.
Dertig weken, dan zou het zomaar kunnen dat er binnen twee maanden een klein mooi perfect beebje in mijn armen ligt.
En ok, nu ben ik Cisca en ik beval altijd minimaal een week te laat, dus binnen twee maanden is misschien ietwat ambitieus, maar een mens mag hopen, niet waar?

In het kader van het aanbreken van de laatste loodjes bombardeer ik de komende week hier op Kobus en co tot de week van beeb nummer drie.
Want er moet van alles besproken en besloten worden.

Te beginnen met de codenaam.
En daar heb ik, net als vorige keer, natuurlijk weer uw hulp bij nodig.
Want u heeft het misschien al gemerkt, maar ik ben in hormonale toestanden zo inspiratieloos als de gemiddelde politicus.
Niets te melden, of het is een ingewikkelde herhaling van het voorgaande.
En mijn usual gevatheid is ook niet wat het ooit is geweest.

Dus.
Weer een naam met een K, na Kobus en Keesje?
Of, en dit heeft stiekem wel mijn voorkeur, iets heel anders?
Ik kan het natuurlijk gewoon bij Nummer Drie houden.
Dan weten we allemaal over wie we het hebben.
Maar Nummer Drie doet me zo denken aan B2.
U weet wel, die enge bijna dove boef van Bassie en Adriaan.
En u kunt vast wel met iets creatievers op de proppen komen.
Toch?

Ben ik toch zomaar even een paar dagen op stap.
Alleen, zonder man en kinderen, dwaal ik rond in Washington DC.
Voornamelijk in een hotel dat groter is dan het dorp waar ik ben geboren.
En in dat immens grote hotel vindt de landelijke conferentie on ending homelessness plaats.

Echt, het is zo raar, maar er zijn hier dus mensen die meer weten dan ik.
Terwijl zoiets biologisch-systematisch-genetisch natuurlijk onmogelijk is.

Er gebeurt zóveel in den lande op het gebied van homelessness, dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen.
Behalve met heel hard roepen, dat ik al die programma’s en ideeën ook wil.
Bij ons in de provincie.

Ik borrel helemaal over.
Van ideeën, indrukken, gevoelens.
En van al het heerlijke eten dat ik hier consumeer.
Heel af en toe mogen we namelijk het hotel uit om te eten.
Keuze genoeg.
Ik at al Frans, Japans, en Cubaans.
En vandaag tijdens de lunchpauze zat ik zomaar ineens op het terras mezze te eten.
Met Petra.
Kijk op haar site voor een uitgebreid verslag van onze lunch, met foto’s!
Zo bijzonder hoe het meteen klikt met iemand die je nog nooit eerder hebt gezien.

Ik borrel nu trouwens over van de slaap.
Al dat brainstormen en eten vergt me toch een energie.
Gelukkig heb ik een heel groot kingsize bed met acht kussens hier op mijn kamer…

Ik krijg tegenwoordig steeds vaker mailtjes.
Echte fanmailtjes.
Van u!
Zomaar.
En dan vol met complimentjes enzo.

Maar help zeg, u stelt ook vragen.
Serieuze vragen.
Over hoe ik het moederschap combineer met full time werken, reizen, loggen, naaien en meer van dat soort dingen.
En daar verwacht u dan natuurlijk antwoorden op.

Nou.
Het is allemaal vrij simpel hoor.

Aanschouwt alhier een truitje van mijn zoon na een ochtendje tijgeren over de houten vloeren van de MilkMansion.

Het moge duidelijk zijn.

1. Ik moet hoognodig een hartig woordje wisselen met de poetsvrouw.
2. Zoonlief moet eens leren om zijn dikke buik en borstkas niet over de grond te slepen als hij kruipt. Aanspannen die biceps en dijspieren!
3. En wat minder kwijlen helpt ook.
4. Ik had de tijd die ik besteedde aan het naaien van dit truitje eigenlijk moeten besteden aan het dweilen van de vloeren in mijn huiskamer en keuken.
   Maar ja, dat gaat niet. Want ik poets nooit.

En dat laatste, dat is dus één van de antwoorden op de vragen die u mij mailt.

Het patroon voor dit truitje komt uit de Ottobre 3, 2011.
En ik weet het niet hoor, zo’n ‘envelop’ hals. Ik blijf het moeilijk vinden om die volledig mooi en strak te krijgen.

De stof is trouwens een ‘Campan Knit‘. Duur, maar wel super om mee te werken, en het valt ook echt heel mooi.

Hij is vandaag twaalf maanden en vier dagen.

En binnenkort kan ik gel in zijn haartjes doen.

In de haartjes van mijn waterratje.

An American Football Player in de dop, according to mijn Amerikaanse collega’s en vrienden.

Dat zou kunnen kloppen, want sinds hij kruipt en zijn eerste stapjes langs de bank zet, blijkt dat hij nergens bang voor is. Gewoon heads down die ene traptree naar de huiskamer af, en dwars door en over alles heen is zijn motto.

Hij kan ongelooflijk driftig worden als iemand iets eet, en hij niet. Terwijl hij toch nooit iets tekort is gekomen op dat vlak, getuige zijn lekkere spekrolletjes.

Maar verder is ‘ie meestal de rust zelve. Afwachtend en tevreden.

Knuffelen kan hij als de beste. Met zijn gele lievelingsknuffeleendje, maar ook met mij.

En hij kan heerlijk schaterlachen, vooral als zijn zus iets geks doet.

Ineens is ‘ie een dreumes, en zie ik de eerste glimpjes van Keesje de peuter, kleuter, jongen, man.
Maar hij is nog steeds mijn lieve kleine mannetje. En dat blijft hij altijd.
Ook al is ‘ie binnenkort niet meer de jongste.

De afgelopen week was verschrikkelijk.
Echt, het was gewoon een ongelooflijk zware week.

Zo was ik jarig.
En zette ik de laatste puntjes op de i van Het Plan.
Ik ging kamperen.
Mijn zoon werd 1.
En we waren ook nog eens vijf jaar getrouwd.

Nou, na zo’n week had ik natuurlijk wel een cadeautje verdiend.
En laat er nu net vanmiddag, toen ik uit mijn werk kwam, een doos op mijn stoepje staan.
Eindelijk.
Mijn zelfontworpen Ugglebo Clogs waren er!

En om u mee te laten genieten in mijn vreugde, presenteer ik u de mooiste foto die ooit op dit log stond.
Mijn enkel, voet, en nieuwe klomp.

Nou, als u nu geen goed weekend hebt, dan weet ik het ook niet meer.

Wat steekt mijn teen trouwens raar uit, vindt u ook niet? Zal wel een vreemde afwijking zijn.
En luiheid, want ik had geen puf om een nieuwe geen-teen-uitstekende foto te maken.
Maar normaal gesproken doen ze dat niet, hoor. Mijn tenen.