Nou zeg, ben ik even blij dat het weekend is.
Want de afgelopen dagen ging ik dus echt met gevaar voor eigen leven naar het werk.

Het is natuurlijk ook gewoon stom.
Om als Phillies fan aan al je Phillies fan collega’s te vertellen dat je naar een Yankee wedstrijd geweest bent.
Want, niet allen van u zullen dit weten, maar in 2009 hè, nou in 2009, toen verloren WIJ dus the World Series van HEN.

En dus zijn WIJ en HEN aartsrivalen.
OK, de Yankees zijn nog niet zo erg als the Mets, maar wel bijna.
We zijn een soort NEC en Vitesse.
Coyote en Roadrunner.
Prince en Michael Jackson.
Bitterballen en sushi.
Batman en de Joker.
Pampers en Huggies.

Maar ook al zagen we de Yankees, het was toch echt wel heel gaaf.
Meer dan 40,000 mensen in een stadion op zomaar een zomerse maandagavond.
Er waren vette hamburgers met frietjes en bier. En de Yankees verloren ook nog!
Wat wil een mens nog meer…

Laat ik u eens verder vertellen over mijn New York avonturen door middel van een Alexander McQueen tentoonstelling verslagje.
En voordat u nu allemaal vraagt, wie is dat?, dat is nu precies waarom Ome Google en Tante Wikipedia zijn uitgevonden.
Klik dus. Hier. Mocht het nodig zijn.

Alexander McQueen dus.
Al tijden hoor ik echt iederéén kwelen over dé tentoonstelling in the Metropolitan Museum of Art.

En echt, ik kan nu bevestigen, het is dé tentoonstelling.
Misschien wel de bijzonderste tentoonstelling waar ik ooit was.
De aankleding, de muziek, de sfeer.
Zodra je binnenloopt, word je meegenomen in een andere wereld.
De wereld zoals die er uitzag in het hoofd van Alexander McQueen.

Ik geloof niet dat de wereld heel mooi was, zo daar in zijn hoofd.
Niet altijd in ieder geval.
Maar pff, wat maakte hij mooie kleding, en wat vond ik het een mooie tentoonstelling.

De titel van de tentoonstelling is Savage Beauty.
Erg toepasselijk, ik had zelf geen betere kunnen verzinnen.

Mocht u nog in de buurt zijn de komende twee maanden, gaat dat zien!

Helaas mochten er trouwens geen foto’s gemaakt worden.
Dus de foto’s van al deze juweeltjes komen van internet.

Hellup.
Ik weet niet waar ik moet beginnen.

Dit komt overigens onder andere door het feit dat er vannacht om drie uur een auto alarm ergens bij de buren afging, waarna de volwassen bewoners  van the MilkMansion, waar ik dus ook bij behoor, uren wakker lagen.
En dus ben ik moe.
Moehoehoe.
En dat terwijl ik juist zo heerlijk geslapen had.
Alleen in een bed.
In the City that never sleeps.

Want daar was ik het afgelopen weekend. In New York. Met vriendin M.
Vier dagen en drie nachten vol fun activities.
En eten. Voor zover we onze monden lang genoeg stil konden houden om er voedsel in te stoppen.

Maar, u wilt natuurlijk gewoon details.
Dus bij deze, the highlights.

We zagen een balletvoorstelling.
En een Yankees game.

We aten bij een Vietnamees in Chinatown.
En bij een Mexicaan in Greenwich Village.

We bezochten Ground Zero.
En een comedy club.

We zaten op een boot.
En in de metro. Heel veel in de metro.
We zaten ook in de auto.
En in een vliegtuig. Vriendin M. althans.

En.
Er was nog meer.
De Alexander McQueen tentoonstelling in the Met.
En.
Mood.
Mood was er ook!

Ik heb genoeg te melden over New York, dat begrijpt u.
Maar ik ga nu eerst even slapen, goed?

The End.

Zoveel nachtjes gaat mama op stap.
Met vriendin M.

En Kobus en Keesje blijven bij papa.

Tot snel!

‘Ik was op babygym met L. We gingen hoppen als een bunny. En daarna kropen we door een tunnel, en gingen we runnen.’

Al maanden probeer ik er achter te komen, wat Kobus toch doet op donderdagochtend in dat half uurtje babygym.
En veel meer dan het bovenstaande antwoord krijg ik niet te horen.
Maar sinds vandaag weet ik het.

De babygym is het ultieme walhalla voor actieve peuters.
Wat een klim- en klauterplezier!
En wat een eindeloze energie.
En ook, wat een onbevangenheid en enthousiasme.
Als ik iets hoop, dan is het wel dat Kobus dat ongelooflijke plezier in kleine dingen nog heel lang mag hebben.

Overigens, ik ga volgende week ook met babygym beginnen.
Gewoon, omdat het me zo leuk lijkt.

En wat een verschil een jaar kan maken.
9 juni 2011 versus 4 mei 2010.

Op 29 juni is het zover.
Dan word ik, of dat is althans mijn liefste wens, alweer 25.
Hoera!
Maar, misschien wel belangrijker, op die dag sta ik nogmaals voor een grote groep mensen die op wat voor manier dan ook werkt met de dakloze bevolking.

Twee jaar lang heb ik een groot gedeelte van mijn werktijd besteed aan het ontwikkelen van een plan.
En eigenlijk werk ik hier al naar toe, sinds ik heel lang geleden mijn scriptie in Marokko schreef.
Het is een tien jaren plan. Of, a Ten Year Plan to End and Prevent Homelessness, zoals het in het echie heet.
Komende zomer wordt het plan afgeschreven, en gepubliceerd.

En dan.
Dan begint het pas.
Dan pas komt het allerbelangrijkste.
Want alle strategieën, doelen, en actie items ten spijt, het plan moet verwezenlijkt gaan worden.
Het mag dan wel een tien jaren plan zijn, maar het is mijn liefste wens dat dit plan niet tien jaar ergens op een plank ligt te verstoffen.
Het plan moet mensen enthousiasmeren, en het moet het leven van mensen veranderen.

En de belangrijkste vraag is, hoe kunnen we de gehele gemeenschap betrekken bij dit plan?
Hoe kunnen we iedereen ervan overtuigen dat ze een verantwoordelijkheid dragen?
Een verantwoordelijkheid voor mensen die het minder goed hebben dan wij.
Mensen die misschien minder kansen in hun jeugd hebben gehad.
Of stomme keuzes hebben gemaakt.
Velen van hen zijn verslaafd, hebben psychische problemen, en geen geld, contact met familie, of vooruitzichten.
Ze hebben hulp nodig.
En tuurlijk, de situatie is soms zelfs gedeeltelijk hun eigen schuld.
Maar doet dat er iets toe?
Wanneer je geen huis hebt, niet kunt douchen, geen bed hebt om in te slapen, en geen eten om te eten, doet het meeste er nog maar vrij weinig toe.

En het zijn niet alleen single mannen die chronisch dakloos zijn.
Het afgelopen jaar zaten er in onze provincie bijna 200 kinderen onder de 17 al dan niet tijdelijk in de daklozenopvang.
En naast dat het mijn liefste wens is dat dit plan niet op een plank ligt te verstoffen, is het ook mijn liefste wens dat iedereen zich betrokken voelt, en met die betrokkenheid iets doet.

Het is trouwens ook mijn liefste wens dat iedereen een huis heeft.
Gewoon, omdat dat hoort.
Want 200 dakloze kinderen per jaar in een rijke suburban provincie in de VS, dat kan gewoon echt niet.

Mijn excuses.
Ik vergat u gewoon zomaar per ongeluk van te voren te informeren over mijn aanstaande absentie.
Ik was namelijk even een weekendje weg.
Met een collega, op bezoek bij een oud-collega.
En hoera, de kinderen en mannen mochten ook mee.
En hoera, het weekendje was in Washington DC.
Kijk, dat is natuurlijk wel een reden om in de VS te blijven wonen.

Washington DC is namelijk heel tof.
Zo tof, dat ik er heel stiekem wel zou willen wonen, en werken.

Het is tof, omdat er op het dak van een museum Canadese vlaggen geteld kunnen worden.
Met de US Supreme Court en the Capitol op de achtergrond.

En het is tof omdat er heel lekker Amerikaans Southern Texan BBQ Comfort Food te koop is.

En, als u in Washington DC de trap op gaat bij het restaurant, nou dan, dan vindt u een reliable source.
Tof, en goed om te weten, niet?

En kijk nou, het is mijn, vandaag alweer elf maanden oude, toffe lieve mannetje.
Ziet u dat vette lachje?
Dat is wat een stukje cornbread kan bereiken.
In ruil voor eten, poseert ‘ie!
Daar moet ik toch geld mee kunnen verdienen, lijkt me zo.

Enfin.
Het was heerlijk. En tof.
Gebruikt iemand trouwens het woord tof tegenwoordig nog? Want dat woord is natuurlijk hartstikke 1992, vermoed ik zo.
Maar, ik ben dus er weer.

Heel eventjes maar trouwens.
Want dit weekend ga ik alweer een weekendje weg.
Wat een naar leven heb ik toch.