U weet allemaal al hoeveel ik van de IKEA hou, hè?
Bijna net zoveel als van roze koeken. Of van de geur van mijn kindjes. Of van op vakantie gaan.
Regelmatig heb ik behoefte aan een IKEA kick, en dus gingen we dit weekend weer even.
En om het feest helemaal compleet te maken, we gingen er ook eten.

En toen ineens.
Ineens viel het me op.
Keesje is geen baby meer.
Recht onder mijn ogen, nuttigde hij zijn eerste junkfood kindermenu van swedish meatballs, puree en worteltjes.
Ik ben blij dat ik niet weet wat er allemaal in zat, maar lekker vond ‘ie het in ieder geval wel.

Pff, nog zes daagjes, en dan wordt mijn mannetje 1.
En over ruim twee maanden wordt dochterlief 3.
En ik heb sinds gister een eervolle leeftijd die ik niet eens hardop durf uit te spreken.
En wow wow wow, over drie maanden komt Beeb nummer drie.

Wat gaan de dagen, weken, maanden en jaren snel voorbij.
Genieten moet ik.
Want het is allemaal zo leuk.
Behalve dan dat ik al zo oud ben.
Das toch minder.

Mocht u dit logje lezen op woensdag 29 juni, en die kans is aanzienlijk gezien het feit dat een groot gedeelte van u in Nederland woont, dan mag u mij nú feliciteren!
Want hiep hiep hoera, ik ben vandaag jarig, al mijn liefste wensen gaan hopelijk in vervulling, en hoe fijn, ik word alweer 25.

Maar stel.
Stel nou hè, dat u een onbedwingbare behoefte hebt om te willen weten hoe oud ik vandaag echt word, dan is dit uw kans.
Rept u zich in dat geval na het lezen van dit log stante pede naar de boekhandel, en schaft aldaar de juli versie van het tijdschrift Kinderen aan.
Want, ik sta erin!
En alleen al mijn gearticuleerdheid, gecombineerd met ongenuanceerde uitspraken (alle bloggers zijn exhibitionisten, just so you know), zijn de moeite waard.

En, er is ook ruimte voor allerlei smeuïge details.
Zoals mijn leeftijd.
En de naam en leeftijd van de kinderen.
Maar het allerbelangrijkste, en zeker het tripje en de kosten waard, de naam, leeftijd, en foto van de melkboer staan er ook in!
Op de foto ziet u mijn arme doch stoere man met onze kleine man in de draagdoek, hetgeen hij zelf nogal een imagobeschadigend plaatje vindt. Ik heb hem nog geprobeerd uit te leggen dat echt alle mama’s smelten van zo’n beeld, maar daar gelooft ‘ie niets van.
Enfin, als dit alles niet de moeite waard is voor een bezoekje aan de Bruna, dan weet ik het ook niet meer.

Maar toch.
Misschien bent u wel heel lui.
Of arm.
Of misschien bent u een Amerikaanse, dan wel in een ander buitenland verblijvende, lezer, die al jaren verstookt is van een Bruna, dan wel enige Nederlandse lectuur.

En daarom, daarom verblijd ik u met een fotootje. Van mijn enige echte five minutes of fame.

Sorry, helaas nog geen PDF, maar, als u op de foto klikt, is het best goed leesbaar.
Met dank aan een lief logvriendinnetje voor de foto’s trouwens.

trok Kobus ook nog even een winnaar voor de give away.

Hiep hiep hoera, de Mood tas is voor nummer 14, Esther.
En laat zij nu net degene zijn, die de tas echt héél erg graag wil…

Esther, stuur je even een mailtje met al je gegevens?

Ik heb eigenlijk bedacht dat ik vandaag bijna niets hoef te schrijven.
Gewoon omdat foto’s genoeg zeggen.

U ziet alhier de reactie op het Bert t-shirt van Keesje.
Omdat Kobus, ‘echt heel heel heel erg graag, mama’ een Pino t-shirt wilde.

Het patroon is nogmaals de Antonia. En voor het opbrengen van de Pino applicatie gebruikte ik freezer paper, net als bij het Bert t-shirt.

Kobus bevindt zich overigens op dit moment in een ware Pino identiteitscrisis. Want laatst via uitzendinggemist.nl kwam ze er achter dat de enige echte Nederlandse Pino blauw is. Terwijl de Amerikaanse Big Bird natuurlijk geel is.
Arm meiske, het is ook zo lastig om in twee landen te leven…

Voor een overzicht van mijn creaties van de afgelopen twee jaar, klik hier.

En u kunt ook nog steeds meedoen aan de gaafste-stofjes-winkel-ever-Mood-tas give away. Klik dan hier, en laat een reactie achter.

Vandaag mocht ik voor het werk een dagje naar de grote stad.
Altijd gaaf.
Vooral het gevoel bij het ‘uit het station’ komen, is redelijk onbeschrijflijk. En onfotografeerbaar, ook.

Ik moet u bekennen, diep van binnen ben ik gewoon een simpel Nederlands grietje.
Gewend aan de grote wereldsteden Nijmegen en Utrecht.

Nee, dan onze stad hier.
Al die hoge wolkenkrabbers, winkels, restaurants, hotels, en rondrennende, belangrijk uitziende mensen.
Wat als ik verdwaal? Of de goede conferentiezaal in het juiste hotel niet kan vinden? Of veel te laat kom? Of iets heel stoms zeg? Of wat als dat allemaal gebeurt?
Och en oh, the pressures van de werkende vrouw in de grote stad.

Het was vandaag sowieso nogal druk.
Een paar maanden geleden gaf ik de melkboer namelijk een lijstje met dagen waarop ‘ie niet mocht reizen.
En 23 juni was daar eentje van.
Maar mooi dat ze daar dus bij het melkboerenhoofdkantoor in die eerder genoemde enorme wereldstad Nijmegen geen rekening mee houden.
Ongelooflijk.
Ik maak dat lijstje toch niet voor niets.
En ik had daar trouwens ook opgezet dat de melkboer in 2011 na mei überhaupt niet meer beschikbaar was om te werken.
Zorgen moet ‘ie.
Voor de kinderen en de zwangere vrouw.

Nu ja.
U raadt het al.
De melkboer zit in het mooie Nimwegen.
Terwijl ik vandaag rond acht uur ‘s ochtends in de stad moest zijn.
En dus trommelde ik vanochtend de kindjes voor zeven uur uit bed.
Zodat ze op het ongans vroege tijdstip van kwart over zeven op het kinderdagverblijf konden zijn.
Met slaperige koppies, ongekamde haartjes, en hun ontbijttrommeltjes en bekertjes melk in hun knuistjes gedrukt.
Allemaal zodat mama de trein kon halen.

Aan het eind van een lange, interessante, drukke dag haalde een hele moeie mama twee hele moeie kindjes op.
En de gehele weg terug zaten Kobus en Keesje achterin de auto hand in hand.
Want, ‘mama, Keesje en ik zijn heel tired, dus we houden handjes vast.’
‘Krak’, zei mijn schuldige moederhart.

Ik moet alleen de vrijdag nog doorkomen.
En dan is het weekend, ga ik middagdutjes doen, en komt de melkboer hier weer het brood snijden.

Of ik nog even een foto van de buit wilde laten zien.

Tuurlijk.
Aanschouw, een slechte foto van 18 versgewassen stofjes, voornamelijk tricot, en opvallend veel streepjes.

Maar ik kocht nog meer.
Waaronder iets voor u!

Ja, echt, u leest het goed.
Ik kocht iets bij Mood, helemaal alleen voor u.
Omdat ik u stiekem zo lief vind.
En u mag allemaal meedoen.
Jong, oud, dik, dun, Nederlander, Amerikaan, vaste reageerder of toevallige bezoeker.

Laat komende week een reactie achter onder dit logje, en u dingt mee naar de énige échte canvas Mood bag.
Zondagavond trek ik willekeurig een winnaar uit alle reacties.

Good luck and, make it work!

Ja, ik hou er over op, hoor.
Over mijn New York avonturen.
Bijna.
Maar nog niet helemaal.

Ik moet u namelijk nog vertellen over Mood.
U weet wel, Mood!
Mood, van Tim Gunn. En van Heidi Klum.
Mood van Project Runway.
Mood, de ultieme natte droom van elke stoffenliefhebber.

En wow, Mood maakte mijn dromen echt helemaal waar.
Het begon met de ingang.
Mood heeft namelijk geen ingang op de begane grond.
Via een sjieke marmeren hal, met bijbehorende ouderwetse begin vorige eeuw lift met hek en oud mannetje, werden we naar de tweede verdieping getransporteerd.
Het leek wel een mysterieuze club waar we alleen na het uitspreken van het wachtwoord naar binnen mochten.

En toen.
Toen stapten we uit de lift.

Ziet u dat?
En dat dan drie verdiepingen met tientallen gangpaden.

Ik verkeer nog steeds in een soort opperste staat van extase.

Het is maar goed dat vriendin M. dat onzettende gevoel van extase niet geheel deelde, want anders had ik me laten opsluiten, en zat ik er nu nog.

En wat een keuze, wat een keuze.
Ik bezweek bijna onder de druk.
En nadat ik eindelijk gekozen had, bezweek ik alsnog bijna op Seventh Avenue tijdens het dragen van tassen vol met yards aan verschillende stofjes.

Nou zeg, ben ik even blij dat het weekend is.
Want de afgelopen dagen ging ik dus echt met gevaar voor eigen leven naar het werk.

Het is natuurlijk ook gewoon stom.
Om als Phillies fan aan al je Phillies fan collega’s te vertellen dat je naar een Yankee wedstrijd geweest bent.
Want, niet allen van u zullen dit weten, maar in 2009 hè, nou in 2009, toen verloren WIJ dus the World Series van HEN.

En dus zijn WIJ en HEN aartsrivalen.
OK, de Yankees zijn nog niet zo erg als the Mets, maar wel bijna.
We zijn een soort NEC en Vitesse.
Coyote en Roadrunner.
Prince en Michael Jackson.
Bitterballen en sushi.
Batman en de Joker.
Pampers en Huggies.

Maar ook al zagen we de Yankees, het was toch echt wel heel gaaf.
Meer dan 40,000 mensen in een stadion op zomaar een zomerse maandagavond.
Er waren vette hamburgers met frietjes en bier. En de Yankees verloren ook nog!
Wat wil een mens nog meer…

Laat ik u eens verder vertellen over mijn New York avonturen door middel van een Alexander McQueen tentoonstelling verslagje.
En voordat u nu allemaal vraagt, wie is dat?, dat is nu precies waarom Ome Google en Tante Wikipedia zijn uitgevonden.
Klik dus. Hier. Mocht het nodig zijn.

Alexander McQueen dus.
Al tijden hoor ik echt iederéén kwelen over dé tentoonstelling in the Metropolitan Museum of Art.

En echt, ik kan nu bevestigen, het is dé tentoonstelling.
Misschien wel de bijzonderste tentoonstelling waar ik ooit was.
De aankleding, de muziek, de sfeer.
Zodra je binnenloopt, word je meegenomen in een andere wereld.
De wereld zoals die er uitzag in het hoofd van Alexander McQueen.

Ik geloof niet dat de wereld heel mooi was, zo daar in zijn hoofd.
Niet altijd in ieder geval.
Maar pff, wat maakte hij mooie kleding, en wat vond ik het een mooie tentoonstelling.

De titel van de tentoonstelling is Savage Beauty.
Erg toepasselijk, ik had zelf geen betere kunnen verzinnen.

Mocht u nog in de buurt zijn de komende twee maanden, gaat dat zien!

Helaas mochten er trouwens geen foto’s gemaakt worden.
Dus de foto’s van al deze juweeltjes komen van internet.

Hellup.
Ik weet niet waar ik moet beginnen.

Dit komt overigens onder andere door het feit dat er vannacht om drie uur een auto alarm ergens bij de buren afging, waarna de volwassen bewoners  van the MilkMansion, waar ik dus ook bij behoor, uren wakker lagen.
En dus ben ik moe.
Moehoehoe.
En dat terwijl ik juist zo heerlijk geslapen had.
Alleen in een bed.
In the City that never sleeps.

Want daar was ik het afgelopen weekend. In New York. Met vriendin M.
Vier dagen en drie nachten vol fun activities.
En eten. Voor zover we onze monden lang genoeg stil konden houden om er voedsel in te stoppen.

Maar, u wilt natuurlijk gewoon details.
Dus bij deze, the highlights.

We zagen een balletvoorstelling.
En een Yankees game.

We aten bij een Vietnamees in Chinatown.
En bij een Mexicaan in Greenwich Village.

We bezochten Ground Zero.
En een comedy club.

We zaten op een boot.
En in de metro. Heel veel in de metro.
We zaten ook in de auto.
En in een vliegtuig. Vriendin M. althans.

En.
Er was nog meer.
De Alexander McQueen tentoonstelling in the Met.
En.
Mood.
Mood was er ook!

Ik heb genoeg te melden over New York, dat begrijpt u.
Maar ik ga nu eerst even slapen, goed?

The End.