Ik vertelde u al eens over mijn love voor freezer paper.
Freezer paper is cool, joh.
Ik denk dat er dingen in freezer paper ingevroren kunnen worden.
Alleen weet ik dat niet zeker, want ik deed het nog nooit.

Wel neen.
Ik gebruik freezer paper voor veel upscalere dingen.
Zoals de creatie van CisCouture applicaties en overige schildermeesterwerken.

Deze keer was het de beurt aan Bert.
Bert van Ernie.

Ik sneed, knipte en priegelde.

Vervolgens  streek ik Bert op een geel voorpandje.
En kleurde hem in met zwarte verf.

En wel potverdorie.
Laat ik nu toch net een dikke vette druppel verf op de stof deponeren tijdens de tweede verfbeurt.
Toen was ik even niet zo blij, kan ik u zeggen.

Maar.
Een ware Martha Stewart laat zich niet dwarsbomen door een vlek, en dus knipte ik de geverfde Bert uit het voorpandje.
En naaide hem, met een achtergrondje, weer vast op een nieuw voorpand.

Wel. Bla bla bla.

Dit is het resultaat.
Want dat wilt u zien natuurlijk.

En onderstaande foto showt het shirt na een dagje buikschuiven op de opvang, een bak worteltjes met pasta en een stuk watermeloen toe.

Zelf vies is ‘ie mooi!
Al irriteer ik me wel enorm aan het feit dat ik de applicatie in alle haast en frustratie een beetje scheef op de voorkant naaide. Maar, als het t-shirt om een lijfje zit, is dat niet te zien…

Ik bedacht dit trouwens allemaal niet zelf, hoor.
Het werd allemaal mogelijk gemaakt door een enigzins aangepast patroontje uit de eerste Ottobre van 2011, en het Bert schilderidee van Dana.

En nu is het tijd voor een Pino shirt.
Want Kobus’ Elmo shirtje is te warm voor de lente, en het meisje kreeg enige jaloerse gevoelens bij het zien van al die liefde tussen Keesje en Bert.

Nou zeg.
Dit is een beetje een vreemde foto.
Nu bent u dat wel van mij gewend, maar toch.
Wel nu.
U kunt in ieder geval op deze foto de inhoud van een heel mooi ingepakt pakje aanschouwen.
Zakken vol met bitterkoekjes en pakjes bitterkoekjesgriesmeelpudding werden van de week namelijk bij mij bezorgd door de postbode.
En omdat ik, op dit log en in het leven in het algemeen, graag in herhaling val, wil ik u nogmaals wijzen op het feit dat ik ontzettend van griesmeelpudding hou.
En daarom hou ik dus vanaf nu ook heel veel van Janne.
Want zij stuurde mij zomaar dit superverrassingspakket naar aanleiding van dit logje.

En omdat goede dingen altijd in twee komen, viel er ook nog een dikke envelop op mijn deurmat.
Van trouwe lezer Nicolet.
En ook die envelop zat vol lekkernijen en leukigheden.

Dames, wat een verwennerij weer. Ik ben er helemaal blij van!

Ik was even otherwise obligated, zoals dat hier zo mooi gezegd wordt.
Of te wel, ik was druk.
Druk met het organiseren en tot uitvoering brengen van Koninginnedag 2011 in Pennsylvania.

En ja ja ja, ik weet het, 8 mei was een week te laat.
En wel ende wee, 8 mei was ook nog eens op Moederdag.
Sommige Amerikaanse mama’s vonden dat niet leuk.
De Nederlandse haringhappende en bierdrinkende papa’s vonden het allemaal wel prima.
Tenminste, dat was mijn indruk.
En, ik moet zeggen, het was ook echt gewoon een fijne dag.
Zelfs voor mama’s, en zelfs voor de niet alcohol consumerende Nederlandse mama-populatie in Pennsylvania, waar ik voor het vierde achtereenvolgende jaar deel van uit maakte. Och, het lot van de immer zwangere dan wel voedende vrouw.

Maar het was dus fijn.
Zonnig.
En, zeer well-attended.
Een ieder smikkelde zich helemaal vol aan vers gebakken pannenkoeken, poffertjes, vette haringen, en bitterballen om vervolgens die extra kilo’s eraf te trainen door middel van zaklopen, eierraces, en waterballongevechten.

En dan de hit van de dag.
De tomato splash.
Men neme een pvc buis, een tafeltje, een hamer, een schort, een veiligheidsbril en een stapel peuters, kinders, tieners, en volwassenen.
O ja, en een paar bakjes cherry tomaatjes. Het is een enigszins wastefulle bezigheid, dat tomato splashen.
Maar, de lol was de verspilling meer dan waard.

Kom maar op met die foto’s van die lollige dag, denkt u nu.
Tsja.
Ik maakte alleen wat foto’s van de voorbereidingen.
De rest werd gemaakt door de melkboer.
Zodat ik mij met andere zaken kon bezighouden.
Verrassend genoeg was dat geen goed idee.
Tenminste, het lijkt op dit moment dat de melkboer minstens een maand nodig om uit te zoeken hoe de foto’s van zijn telefoon in mijn mailbox terecht moeten komen.

Dus, u moet het doen met een foto van de eerste pannenkoek.

Overal in logland duiken ze op. Zelfgemaakte cirkelrokjes.
En aangezien ik een zeer goed ontwikkelde wiskundeknobbel heb, zie voor hardcore bewijs onder andere hier, draai ik mijn hand niet om voor een cirkelrokje.

Voor wat advies ging ik overigens nog wel even bij Madama Zsazsa en Dana langs. Gewoon voor de zekerheid. Maar hop, toen begon ik. Zomaar. Met het maken van een cirkelrokje ala simpele Cisca.

Ik mat heel losjes Kobus’ heupen (22 inches) en deelde dat door 6. Dat is afgerond iets van ongeveer 3.5 inches.

In de hoek van een papier tekende ik een kwart cirkel op 3.5 inches afstand van de hoek. Omdat ik de rok 8 inches lang wilde hebben, tekende ik nog een kwart cirkel op 8 inches afstand.
Dit is het patroon.

Van Amerikaanse vriendin S., getrouwd met een Nederlander en de grootste HEMA fan ever, kreeg ik een oud bloemetjes HEMA dekbed met een klein gaatje erin.
Genoeg stof dus, voor het geval het de eerste keer toch niet helemaal zou lukken.

Maar ongelooflijk, ik vouwde het dekbed in vieren, knipte het patroon uit, et voilà, daar waren de eerste contouren van het rokje!

Ik knipte de tailleband gewoon losjes gemeten (alweer, ik meet heel wat losjes af deze dagen, dat blijkt wel weer…) langs het gat in het midden van de cirkel, en maakte hem vijf inches breed.

Ik naaide de tailleband aan het rokje, reeg een elastiek erdoor, en zoomde het rokje af.

En zo simpel is het is, om een klein meisje heel blij te maken.

Ik en mijn wiskundeknobbel werden overigens wel meteen wat overmoedig.
Want dit mooie Tinkerbel cirkelrokje to be, heeft op deze manier aan de ene helft de Tinkerbelletjes op zijn kop staan.
Dat ziet u natuurlijk meteen.
En ik nu ook.

Soms is het best fijn om al twaalf kilo te wegen.

Bijvoorbeeld als je een zus hebt van vijftien kilo die graag op je komt liggen.