Philadelphia versus Nijmegen

Shoppen in New York versus shoppen in Utrecht

The Walmart versus de HEMA
(die keuze is trouwens snel gemaakt)

The MilkMansion versus een boerderijtje in de Ooijpolder

Of, the MilkMansion versus een stadspand in het centrum van Nijmegen

Met de bus naar public school versus op de fiets naar de basisschool

Een heerlijk voor- en najaar versus Nederlandse druilerigheid

Bossen en heuvels versus polders en weilanden

Werken bij de Amerikaanse provincie versus het zoeken naar een nieuwe baan (in Nijmegen, of all places…)

Twee keer per week uit eten versus boodschappen bij de Albert Heijn

Een cheesesteak versus een frietje met

Ruimte versus gezellig met zijn allen

Obama versus Rutte

Amerikaanse beleefdheid versus Nederlandse directheid

Ieder jaar op vakantie naar Nederland versus ieder jaar op vakantie naar de VS

10 vrije dagen per jaar versus 20, 30, of misschien wel 40

Een weekendje Washington DC versus een weekendje Parijs

Koninginnedag met de Nederlandse club versus koninginnedag in Nederland

Logeren bij opa en oma versus logeren bij collega’s van papa en mama

Pfff.
De VS versus Nederland.

Het is echt de moeilijkste keuze die we ooit hebben moeten maken.
Iedere keuze heeft voordelen. En iedere keuze heeft ook zo haar nadelen.

Waar willen we Kobus, Keesje en Beeb nummer drie laten opgroeien?

Al zeg ik het zelf, mijn kinderen zagen er goed uit op Koninginnedag.
Maandenlang was ik bezig geweest om perfecte chauvinistische outfitjes te maken.

Maar u kent de trieste afloop.
Geen foto’s.
En dus hees ik de kids gister weer in hun oranje creaties.
Speciaal voor u.
Want zo ben ik, hè.
Alles voor de lezer.

Alhier ziet u Kobus gehuld in een oranje rokje van tricot.
Gemaakt volgens een patroon uit de eerste Ottobre van 2011.
En tsja, wat zal ik ervan zeggen.
Ik ben niet ontevreden, maar ik vind het ook geen aanrader.
Tricot valt toch heel anders dan een lichter stofje, en dat laatste vind ik leuker voor een rokje.

En dan kleine Keesje met zijn dikke buik.
In zijn eerste maatje 92 t-shirt.
92 ja.
Zeg nou zelf, das toch zo’n maat voor kinderen van achttien maanden? Of een jaar of twee?

Ook dit patroon, alhoewel enigzins aangepast, want korte mouwen, komt uit diezelfde Ottobre.
En, voelt u mijn trots?
Ik sneed een echte Nederlandse leeuw uit opstrijkvelours van vanMarieke.
En hoera, het werd mooi!
Op wat schoonheidsfoutjes na is namelijk bijna niet te zien dat ik dit shirtje zelf maakte.

En dat is natuurlijk mijn doel.
Iets zelfgemaakts, dat er uitziet alsof het niet zelfgemaakt is.

‘Die Cisca, das toch zo’n leuke moeder. Die picknickt, kampeert, bezoekt de boerderij, naait leuke kleertjes, en heeft altijd lachende, goed etende, én goed slapende kindjes.’
Dit denkt u regelmatig, niet?

Nou, weest gerust, dit log beschrijft enkel dat idyllische stukje van mijn leven. In de praktijk gaat het er hier allemaal heel anders aan toe. En ik waarschuw u, na het lezen van dit logje wilt u vast de kinderbescherming meteen bellen.

Want.
Sinds afgelopen week slaapt mijn zoon ‘s nachts namelijk in de kast.
U weet wel, in mijn enige echte super grote walk-in closet.
Het zit zo.
Keesje is nogal een vroege vogel.
En de melkboer, Kobus, en vooral ik, zijn dat dus niet.
Voorheen was dit niet zo’n probleem, aangezien Keesje namelijk redelijk geduldig bleef wachten totdat ik genoeg moed had verzameld om een nieuwe dag onder ogen te komen.
Maar tegenwoordig is meneer in de ik-ben-mijn-stembanden-aan-het-uittesten fase. En dus werden we de afgelopen weken rond half zes gewekt door de zeer luide klanken van zijn volle contrabas dan wel tenor. Vooral Kobus, die graag tot een uur of half acht slaapt, en nog nooit eerder wakker werd van haar broertje, werd daar niet zo blij van. En van een niet blije Kobus werd Keesje niet blij. Nou, en van twee niet blije kinderen voor zes uur ‘s ochtends, nou, daar werd ik dus stront chagerijnig van.
Dus verhuisde Keesje naar de kast.

En wat blijkt?
De kast is ver weg van Kobus, en het is pikdonker in de kast. En stil, dus die miljoenen fluitende vogeltjes hier in de Amerikaanse suburbs hoort ie dan ook niet om kwart over vijf al tsjilpen. Ik trouwens wel, maar dat is een ander verhaal…
Gister sliepen beide kids ineens tot kwart over zeven.
Fijn, joh!

De conclusie van dit verhaal is overigens minder fijn.
Want ik moet van het weekend een klusje doen dat ik echt haat.
Gordijnen naaien.
Zodat Keesje daarna weer gewoon in zijn eigen pikdonkere kamertje kan slapen.
Tot een uurtje of kwart over zeven.

Niet naar de beloofde speeldate met vriendinnetje L.
Niet zwemmen, want onverwacht regen.
Daarom ook niet bbq’en.
Een kapot gevallen voetje.
En een rondkruipend broertje dat continue aan je favoriete speelgoed komt.
Weekenden zijn soms maar wat stom als je peuter bent.

Wat te doen?
Zondagavond hielden we een heuse het-regent-buiten-maar-wij-vieren-weekend picknick in de huiskamer.
Met hamburgertjes uit de grillpan, sla uit eigen tuin, en aardappelsalade, watermeloen en cole slaw uit de winkel.

U kunt trouwens ook altijd Bert en Ernie pleisters gebruiken.
Om een peuter op te vrolijken.
Dat is iets minder werk dan zo’n hele picknick organiseren.

Joehoe!
Het was een mooie echo.
Van een mooi kindje.

Beeb nummer drie is echter niet zo fotogeniek als Kobus en Keesje, dus daar moet in de toekomst aan gewerkt worden. Net als aan stil liggen als dat nodig is.
Er is denk ik enorm veel ruimte in die al goed voorgevormde baarmoeder van mij, want mensenkinderen, dit kind houdt ontzettend van zwemmen, schoppen, omdraaien, en meer van dat soort dingen.

Maar, het was een mooi kindje.

En vooruit, als ik dan toch bezig ben.
Ook eentje van buitenaf.
Omdat u het bent.

Nou zeg.
Het is de hoogste tijd dat er hier eens wat aandacht aan beeb nummer drie wordt besteed.
De beruchte nacht is namelijk ondertussen alweer ruim 21 weken geleden.
Of eigenlijk 19, denk ik.
Sorry, ik heb zoveel beruchte nachten dat ik het niet eens zeker weet…
In ieder geval ben ik, zelfs als deze beeb net als zijn of haar voorgangers weken te laat komt, over de helft van deze zwangerschap.
En in al die tijd heeft beeb nummer drie welgeteld 1 logje exclusieve aandacht gekregen.
Het is een schande!

Want, laten we wel wezen, ik heb natuurlijk ongelooflijk verschrikkelijk veel boeiends te melden.
Over zwangerschapskleding, hormonen, schopjes in de buik, de nu al zeer verwachtingsvolle grote zus, heartbeats per minute, bevallen, naaiprojectjes, zwangerschapsverlof, en lots of andere praktische dingen.
Zo is daar bijvoorbeeld het feit dat we eigenlijk hier in the MilkMansion geen slaapkamer hebben voor beeb nummer drie.
En, passen er eigenlijk wel drie kinderzitjes op de achterbank van onze auto’s?
Daarnaast hebben verschillende van u mij er al aan herinnerd dat beeb nummer drie natuurlijk ook een lognaam moet.
En, een gewone naam voor gebruik in het dagelijks leven is ook wel handig.

Wel. Genoeg te bespreken dus de komende weken.
Eerst morgen maar eens the one and only echo.
Want een gezonde beeb nummer drie is natuurlijk het belangrijkste.
En ik wil best een sneak preview van de beeb.
Eindelijk!
En deze keer gelukkig een kans op sneeuw die roet in het eten kan gooien.

Edit: GEEN, ik bedoel géén! Er is natuurlijk geen kans op sneeuw hier. Ik slaap gewoon te weinig, en typ logjes na hele drukke werkdagen en meer van dat soort dingen…

Gingen we toch zomaar een weekendje kamperen.
‘Why?’ vroeg Kobus.
‘Dat is leuk. We gaan slapen in de tent’, antwoordde ik.
‘Why?’
‘Nou, het is heel lekker om de hele dag buiten te zijn, we gaan zwemmen, en met de trein, en ‘s avonds gaat papa een groot vuur maken.’
‘Why?’
‘Dan blijven we lekker warm, want het is wel een beetje koud op de camping ‘s avonds.’
‘Why?’
‘Nou, overdag is het warm door de zon, en ‘s avonds is er geen zon, dus dan wordt het kouder.’
‘Why?’
En ik zuchtte maar eens.
Weet iemand hoelang de waarom fase duurt?

We kampeerde op het lokale platteland, also known as Pennsylvania Dutch Country.
En pff, hoe vaak ik al niet heb moeten uitleggen dat Nederland niets met Pennsylvania Dutch Country te maken heeft…

In Pennsylvania Dutch Country wonen veel afstammelingen van Zuid-Duitsers en Zwitsers, die in de zestiende en zeventiende eeuw hier naar toe emigreerde. Pennsylvania Dutch is een Duits dialect, dat enigzins lijkt op Hoog-Duits, en deze taal wordt in hier nog steeds veel gesproken, vooral door de Amish en Mennonieten.
Het woord Dutch komt trouwens van Duuts, of Diets, woorden die beide afstammen af van ‘Diet’, een oud Nederlands woord dat ‘volk’ betekent. Dietsch en Duutsch betekent ‘de taal van het volk’, en dit woord werd ooit, lang lang geleden, gebruikt om het gehele gebied waar westers Germaans werd gesproken mee te beschrijven.
En nou ja, die rare Engelsen hebben dus ooit bedacht om het woord ‘German’ te gebruiken voor ‘Duits’, en het woord ‘Dutch’ voor Nederlands.
En op zich is dat nogal verwarrend.
Vooral voor een Nederlandse in de VS, die regelmatig moet uitleggen wat het verschil is tussen Dutch, Holland, the Netherlands, Pennsylvania Dutch en wat Belgium, Germany and Deutsch daar verder mee te maken hebben.

Ja.
Bent u daar nog?

Nu. We gingen dus kamperen.
En het was koud. En regende helaas veel.
Maar toch was het fijn.
En leuk, heerlijk, gezellig, en vooral, vakantiegevoelopwekkend.
Toch jammer dat het maar twee nachtjes was.

Ik vertelde u al eens over mijn love voor freezer paper.
Freezer paper is cool, joh.
Ik denk dat er dingen in freezer paper ingevroren kunnen worden.
Alleen weet ik dat niet zeker, want ik deed het nog nooit.

Wel neen.
Ik gebruik freezer paper voor veel upscalere dingen.
Zoals de creatie van CisCouture applicaties en overige schildermeesterwerken.

Deze keer was het de beurt aan Bert.
Bert van Ernie.

Ik sneed, knipte en priegelde.

Vervolgens  streek ik Bert op een geel voorpandje.
En kleurde hem in met zwarte verf.

En wel potverdorie.
Laat ik nu toch net een dikke vette druppel verf op de stof deponeren tijdens de tweede verfbeurt.
Toen was ik even niet zo blij, kan ik u zeggen.

Maar.
Een ware Martha Stewart laat zich niet dwarsbomen door een vlek, en dus knipte ik de geverfde Bert uit het voorpandje.
En naaide hem, met een achtergrondje, weer vast op een nieuw voorpand.

Wel. Bla bla bla.

Dit is het resultaat.
Want dat wilt u zien natuurlijk.

En onderstaande foto showt het shirt na een dagje buikschuiven op de opvang, een bak worteltjes met pasta en een stuk watermeloen toe.

Zelf vies is ‘ie mooi!
Al irriteer ik me wel enorm aan het feit dat ik de applicatie in alle haast en frustratie een beetje scheef op de voorkant naaide. Maar, als het t-shirt om een lijfje zit, is dat niet te zien…

Ik bedacht dit trouwens allemaal niet zelf, hoor.
Het werd allemaal mogelijk gemaakt door een enigzins aangepast patroontje uit de eerste Ottobre van 2011, en het Bert schilderidee van Dana.

En nu is het tijd voor een Pino shirt.
Want Kobus’ Elmo shirtje is te warm voor de lente, en het meisje kreeg enige jaloerse gevoelens bij het zien van al die liefde tussen Keesje en Bert.

Nou zeg.
Dit is een beetje een vreemde foto.
Nu bent u dat wel van mij gewend, maar toch.
Wel nu.
U kunt in ieder geval op deze foto de inhoud van een heel mooi ingepakt pakje aanschouwen.
Zakken vol met bitterkoekjes en pakjes bitterkoekjesgriesmeelpudding werden van de week namelijk bij mij bezorgd door de postbode.
En omdat ik, op dit log en in het leven in het algemeen, graag in herhaling val, wil ik u nogmaals wijzen op het feit dat ik ontzettend van griesmeelpudding hou.
En daarom hou ik dus vanaf nu ook heel veel van Janne.
Want zij stuurde mij zomaar dit superverrassingspakket naar aanleiding van dit logje.

En omdat goede dingen altijd in twee komen, viel er ook nog een dikke envelop op mijn deurmat.
Van trouwe lezer Nicolet.
En ook die envelop zat vol lekkernijen en leukigheden.

Dames, wat een verwennerij weer. Ik ben er helemaal blij van!

Ik was even otherwise obligated, zoals dat hier zo mooi gezegd wordt.
Of te wel, ik was druk.
Druk met het organiseren en tot uitvoering brengen van Koninginnedag 2011 in Pennsylvania.

En ja ja ja, ik weet het, 8 mei was een week te laat.
En wel ende wee, 8 mei was ook nog eens op Moederdag.
Sommige Amerikaanse mama’s vonden dat niet leuk.
De Nederlandse haringhappende en bierdrinkende papa’s vonden het allemaal wel prima.
Tenminste, dat was mijn indruk.
En, ik moet zeggen, het was ook echt gewoon een fijne dag.
Zelfs voor mama’s, en zelfs voor de niet alcohol consumerende Nederlandse mama-populatie in Pennsylvania, waar ik voor het vierde achtereenvolgende jaar deel van uit maakte. Och, het lot van de immer zwangere dan wel voedende vrouw.

Maar het was dus fijn.
Zonnig.
En, zeer well-attended.
Een ieder smikkelde zich helemaal vol aan vers gebakken pannenkoeken, poffertjes, vette haringen, en bitterballen om vervolgens die extra kilo’s eraf te trainen door middel van zaklopen, eierraces, en waterballongevechten.

En dan de hit van de dag.
De tomato splash.
Men neme een pvc buis, een tafeltje, een hamer, een schort, een veiligheidsbril en een stapel peuters, kinders, tieners, en volwassenen.
O ja, en een paar bakjes cherry tomaatjes. Het is een enigszins wastefulle bezigheid, dat tomato splashen.
Maar, de lol was de verspilling meer dan waard.

Kom maar op met die foto’s van die lollige dag, denkt u nu.
Tsja.
Ik maakte alleen wat foto’s van de voorbereidingen.
De rest werd gemaakt door de melkboer.
Zodat ik mij met andere zaken kon bezighouden.
Verrassend genoeg was dat geen goed idee.
Tenminste, het lijkt op dit moment dat de melkboer minstens een maand nodig om uit te zoeken hoe de foto’s van zijn telefoon in mijn mailbox terecht moeten komen.

Dus, u moet het doen met een foto van de eerste pannenkoek.