En daar was ‘ie dan!
Een doosje met 888 gram aan cadeautjes.

Van Twitter-vriendin @petraopreis.
Om, in haar woorden, de nieuwe beeb, nieuwe baan en lente te vieren.

Nou, daar zeg ik geen nee tegen.
Hoera, wat een verwennerij. Borrelnootjes, chocolade, en, ook niet verkeerd, Jip en Janneke stickers en bellenblaas.

Voor de grap keek ik even naar de calorieeën in dit 888 gram cadeautje.
Omdat we ons gister verspraken op Twitter en het hadden over 888 calorieeën in plaats van 888 gram.
Ik kan u zeggen *slik*, een zak borrelnootjes heeft 1665 calorieeën.

Ach, dik word ik toch wel de komende maanden.
Dan kan ik er maar beter van genieten.

Ze wilde wel heel even, heel snel, poseren.
In dr nieuwe mooiste shirt met kikker.

Erg van harte ging het niet.
Want spelen met stofjes, klosjes garen, lintjes, patronen en de babypop is nu eenmaal veel leuker.

Mijn eerste Antonia t-shirt van Farbenmix.

Snel, simpel, en de pasvorm is min of meer perfect.
Het model is iets strakker en rechter dan de Imke, die ik al twee keer maakte. Klik hier om de dolfijnen Imke en de Elmo Imke te zien.

Zo.
En nu snel weer aan het werk.
In mijn nieuwe kantoor, met deur recht tegenover bureau van administratiemevrouw die de hele dag jaren tachtig en negentig ballads luistert.

Het moet niet gekker worden namelijk.
Een baas die logt over naaiprojectjes onder werktijd.
Doeidoei.

Ik moet bij deze twee vroeger geschreven logjes rectificeren.

Allereerst, Keesje.
Ik zei laatst dat hij niets anders doet dan zitten, en schattig zijn.
Nu is dat niet helemaal waar.
De meeste van de foto’s die ik van hem maak, zien er namelijk zo uit.
Dit kan overigens natuurlijk ook aan mijn fotografeerkwaliteiten liggen, maar toch.

Er zit wel degelijk beweging in het mannetje.
Hij slaat, duwt, knijpt, wijst, klapt, rolt, gooit, zwaait, en trommelt wat af.
‘Het is een echte jongen’, heb ik al een aantal keer gehoord.
Nu weet ik niet wat een echte jongen is, de aanwezigheid van een bepaald lichaamsdeel lijkt mij voldoende, maar ach, het is in ieder geval een heerlijk vrolijk en best actief mannetje.

En o, oh, ooooh, wat hoop ik dat hij, net als zijn zus, rond zijn verjaardag kan lopen.
Want tegen die tijd wordt mijn zwangere lijf denk ik niet meer zo blij van het optillen van elf a twaalf kilo trillend vlees.

De tweede rectificatie is van het serieuzere soort.
Weet u nog, dat ik patserig tegen de melkboer zei dat ik nooit dood gevonden wil worden in een Volvo?
Wel nou zeg, die uitspraak werd toch bijna waarheid afgelopen week.
Terwijl ik, rustig nagenietend van een bezoek aan de verloskundige met het geluid van het kloppende hartje van beeb nummer 3 nog in mijn oren, afremde om links af te slaan, reed er namelijk zo’n zeventienjarige tiener nogal ongelooflijk keihard tegen de achterkant van de Volvo aan.
Wat een schok zeg.
En ik had ook Kobus nog eens achterin.
Gelukkig lijkt het erop dat alles mee valt, en de schade aan haar Audi was een stuk aanzienlijker dan de schade aan mijn zeer lelijke, maar o zo stevige, Volvo wier kofferbak nu niet meer open kan. Dat laatste is overigens vrij onhandig aangezien de wandelwagen in de kofferbak ligt.

Ik eindigde dat logje toendertijd met de overpeinzing of mijn liefde voor de Volvo door de jaren heen zou groeien.
Wel nu, u voelt de moraal al aankomen, onze Volvo, ja het is nu onze, in plaats van die van hem, is de nieuwe liefde van mijn leven.
Sterker nog, ik maak bij deze gratis reclame. Voor de Volvo, de veiligste auto allertijden.

Op zijn tijd hou ik best van een potje Risk, Scrabble, Kolonisten, of Puerto Rico. Puerto Rico is trouwens de favoriet hier in huize Melkboer, echt een aanrader.
Maar spelletjes, die moeten dus alleen binnenshuis gespeeld worden. Met wederzijdse instemming, zodat er door alle deelnemers plezier aan beleefd wordt.

Het lijkt er zo langzamerhand op dat het er echt van gaat komen.
Er komt waarschijnlijk een government shutdown.
Of niet, als er vanavond of morgen nadat ik dit schrijf, alsnog een overeenkomst komt.
Nu moet ik eerlijk zeggen dat die hele shutdown mij niet zo heel veel kan schelen.
Wat me wel kan schelen, is dat er politieke spelletjes gespeeld worden.
Spelletjes die ondertussen al heel erg lang duren.
Al deze discussies gaan namelijk vooral over het budget voor het fiscal year 2011. En dat jaar loopt van oktober 2010 tot september 2011.
Er zou nu onderhandeld moeten worden over het budget voor 2012. Want dat is minder dan zes maanden weg.

Hoewel de discussies op dit moment maar over een heel, heel, beperkt gedeelte van het budget gaan, dat alleen al maakt het trouwens een spelletje, zijn ze wel van grote invloed op mijn werk, en op de mensen die gebruik maken van de diensten die onze non-profit organisaties aanbieden.
Er wordt namelijk gesproken over een zestig procent vermindering van onze funding.
En, u kunt de rekensom wel maken, het jaar is voor de helft voorbij, er komt zestig procent minder funding, dat betekent ontslagen, bij zowel de provincie als bij non-profits en gemeentes. Het betekent programma’s die worden stopgezet midden in het jaar, en infrastructuur- en bouwprojecten die voorlopig niet afgemaakt kunnen worden.

Een spelletje is het.
Alleen dat spelletje wordt nu wel onder andere uitgespeeld over de rug van mensen die het al erg moeilijk hebben.

Begrijp me niet verkeerd, ik snap dat er bezuinigd moet worden. Maar als iedereen dat in ieder geval op tijd weet, kan daar rekening meegehouden worden.
En, Obama heeft zijn kans gemist, want in oktober had hij gewoon nog een meerderheid in the House en in the Senate.

Euhm… Ja. Sorry.
Ik sliep even.
Dat kwam, denk ik, omdat ik zondag achter in mijn keukenkastje een doosje griesmeelpudding vond. En dus eet ik dat nu. Zo’n tien keer per dag.
Ik bedoel trouwens niet dat ik een doosje eet, hoor. Ik eet griesmeelpudding. Met bosvruchtensaus.Want, ik vertelde het al eens, I love love love griesmeelpudding.
Maar, griesmeelpudding verteren kost energie, en dus moet ik heel veel slapen.

Daarnaast is enige stilte na zo’n grootste mededeling natuurlijk ook wel gepast.
Bedankt voor alle reacties. Hier op mijn log, via de mail, Twitter, Facebook. Ik heb heel veel lieve lezers, dat merkte ik wel weer.

Maar to the point. Want, er gebeurde ván álles in mijn leven de afgelopen week. Zoals u wel weet, mijn leven hangt van logwaardige gebeurtenissen aan elkaar.
Dus, ik zou zeggen, lees en huiver.

Ik naaide een heel leuk truitje voor Kobus. Daarover binnenkort vast meer.
Ook naaide ik een te grote jurk voor Koninginnedag. Helaas paste ze er aankomend jaar nog niet in. Ook al houdt ze wel heel erg van griesmeelpudding, en heeft ze een baby in dr buik die eruit komt vlak na Keesje’s derde verjaardag. Zij heeft trouwens een meisje in de buik en ik een jongen. Just so know.
Nog vervelender dan de mislukte jurk, is dat het hier nog steeds vriest. Bijna elke dag! En vanochtend moest ik zelfs de achterruit van mijn auto ontdooien. En het stormt hier ook. Zo hard dat de daycare van onze kids gister de hele dag gesloten was. Omdat er een enorme boom was omgewaaid. En dan zijn die bovengrondse elektriciteitsdraden dus niet zo handig. Dat had ik ze van te voren ook wel kunnen vertellen.
En ook belangrijk, ik ga verhuizen. Op mijn werk dan hè. Ik mag de uren die ik niet vergader, en geloof mij, dat zijn er helaas niet veel, door gaan brengen in één van onze twee hoekkantoren. Met enorme ramen en heel veel ruimte.
O, en niet te vergeten. Mijn lieve kleine Keesje is vandaag al weer negen hele maanden. Het is zo’n schattig vrolijk kereltje. Verder doet hij eigenlijk niet zoveel. Daar is ‘ie denk ik te dik voor. Dus hij zit vooral te zitten. Terwijl hij zijn schattige lieve vrolijke, en altijd hongerige, zelf is.

Nou. Dat allemaal dus.
En binnenkort, nou dan ben ik weer. Met nog meer boeiend nieuws. Leuk hè?