Vandaag dacht ik er eens aan hoe het zou zijn om weer in Nederland te wonen.
Al wegdromend zag ik mezelf in een boerderijtje op het, schrik niet, Limburgse platteland.
Aldaar teelde ik mijn eigen fruit en groentes, bracht biggetjes groot, naaide kleertjes voor mijn twintig kindjes, én schoor/scheerde ik regelmatig onze schapen.
En, op Koninginnedag 2011 zag ik de koningin en de prinsen en prinsessen in het nabijgelegen dorp vrolijk langs paraderen.

Maar, ik woon, helaas dan wel niet helaas, niet op een boerderijtje in Limburg.
Ik woon in Pennsylvania.
In een huis met een groentetuintje, een paar fruitbomen, een naaimachine, twee kids en eentje in de buik, maar zonder schapen, biggetjes en Koningshuis.
En, doordat ondergetekende pas in november 2010 een locatie boekte voor het lokale koniginnedag feest, is die viering pas volgende week.

Dus.
Omdat een bezoek aan Weert dan wel Thorn er niet in zat vandaag, en omdat we regelmatig intense boerderijbezoekbehoefte hebben, gingen we vandaag maar weer eens naar de boerderij.
Deze keer niet om fruit te plukken of pompoenen te zoeken, maar om te kijken naar het schapen scheren.

De kindjes waren ook mee.

Ze vonden het allemaal even leuk en, om Kobus te citeren, ‘gezellig’.
Gezellig, das zo’n heerlijk uniek en onvertaalbaar Nederlands woord. Kobus gebruikt het tegenwoordig te pas en te onpas. Dat vind ik dan wel weer gezellig.

Er waren kuikentjes,

geitjes (no flash in the barn, please), biggetjes, paarden en konijnen.

Er werd op tractors geklommen,

op het grote podium gedanst,

en eindeloos maïs in emmertjes geschept.

En er waren schapen. Heel veel schapen.

En aan het eind van de dag waren ze allemaal bloot.

Aan het eind van dag zaten wij vol indrukken, en droomden we na. Over het scheren van de schapen en het hebben van dat eigen boerderijtje.

Eindelijk hebben we vier Nederlandse staatsburgers hier in the MilkMansion.

En, zoals u ziet, Keesje is er blij mee.

Hij zou zijn Nederlandse paspoort het liefst gewoon levend verslinden.
Zoals hij echt alles het liefst naar binnen wil werken.

Er is in dit geval sprake van geen enkele vorm van discriminatie dan wel selectieproces.
Hele boterhammen, kilo’s fruit, hompen broccoli, rijstwafels, bakjes vol warm eten en pap. En speelgoed, boeken, of papier is ook geen enkel probleem.

Gelukkig zit er nog maar weinig beweging in het mannetje, want ik vermoed dat niets in het huis straks nog veilig is voor dit vreetmonstertje.
Vorige maand toen we naar Saint Lucia gingen, kocht ik wat zomerkleertjes voor hem.
In maatje 12 tot 18 maanden aka 86.
En ik ging er dus echt vanuit dat hij daar dan eindelijk eens niet zo snel zou uit groeien.

Maar nee dus.
Ze beginnen nu al te klein te worden.
Voor mijn heerlijke übervette mannetje van bijna twaalf kilo.

Voor iemand die pretendeert zo slim te zijn als ik, doe ik af en toe wel heel domme dingen.
Zoals vanochtend.
Of trouwens.
Die uitspraak verdient enige rectificatie.
Eigenlijk, eigenlijk deed de melkboer namelijk iets stoms. Zaterdagavond.
Want het lag natuurlijk niet echt aan mij.
Nee zeg.

Het maandagochtendritueel verliep hier vanochtend als een strak geplande militaire operatie.
Lunchpakketjes en ontbijt had ik de avond van te voren al klaargemaakt. De tassen met beddengoed, knuffels, en schone kleertjes lagen al in de auto. Alle outfits lagen klaar. We waren op tijd wakker, de kids zaten op tijd in de auto.
Ik voelde me echt een supermom.

Totdat ik de auto startte.
En zag dat het benzinelampje brandde.
Nu is dat op zich geen probleem.
Want ik kan, geëmancipeerde vrouw als ik ben, als het moet, best zelf langs het tankstation rijden.

Alleen, toen miste ik mijn portomonnee.
In no time runde ik langs al de strategische plekken in ons huis waar mijn portomonnee zou kunnen zijn.
Maar ik vond hem niet.

En toen ineens.
Ineens schoot me te binnen dat de melkboer mijn portomonnee zaterdagavond, voordat we naar het feestje gingen, in het dashboardkastje van de Volvo had geduwd.
En dat ik nog tegen hem zei, dat dat geen goed idee was.

Dat was het dus ook niet.
Want de Volvo staat nu op het vliegveld.
Met mijn portomonnee inside het dashboardkastje.

Pfoe hé.
Ik let even niet op en het weekend is alweer voorbij.
Nu duurde mijn weekend ook maar gewoon twee dagen, maar echt, het vloog voorbij.

Het was wel a good one, moet ik zeggen.
Gewoon, een heerlijk weekend.
Het begon al op vrijdag, toen ik dus gewoon moest werken. De melkboer en mijn twee bloedjes verrastte mij namelijk met een bezoek tijdens de lunchpauze.
Hoera!
Helaas was de melkboer niet onder de indruk van de grootte van mijn kantoor.
Tenminste, dat zei die. Heel stoer.
Ha, ik weet wel beter. Stiekem zou ‘ie willen dat ie niet elke dag in die kantoortuin van het melkboerenkantoor hoefde te zitten, terwijl hij melkboerendingen doet.
Werken bij de provincie in een eigen kantoor, diep van binnen is dat toch ieders droom?

Zaterdag begon met stortregen, en een afgelaste egg hunt.
Maar, zaterdag eindigde met warmte in de lucht, en een superdiner annex dansfeest.

En dan zondag.
Paaszondag.
Een heerlijk ontbijt, mooie liederen in de kerkdienst, en eindelijk, ook hier is de lente begonnen!

Alleen jammer van die stol.
Die er niet was.
En de melkboer.
Die er vandaag nog heel even was, maar rondom het middaguur vertrok naar het vliegveld.

It’s gonna be a busy week…

Soms doe ik zulke stoere dingen.

Zoals vanochtend.
Toen ik ontbeet.
Bij de Country Club.
Tijdens een so called Appreciation Breakfast.

De Country Club is echt heel mooi. En heel sjiek enzo.

Tenminste, dat heb ik gehoord.
Vanochtend vroeg was het zo mistig dat ik eigenlijk niet zo veel kon zien.

Maar, op de website ziet de club er zo uit.

Mooi hè?

Over de inhoud van de ochtend kan ik u ook nog van alles vertellen.
Het was allemaal voornamelijk heel politiek enzo.
Tussen neus, lippen, heerlijke broodjes, vers geperste jus en scrambled eggs werden er heel wat kontjes gelikt.

Dat zeg ik. Ik doe soms hele stoere dingen.

Vandaag was het diner op dinsdag op maandag.
Soms gaat dat zo.
Want ongelooflijk, de wereld draait gewoon door op dinsdagavond! En soms moet de melkboer op reis. Of ik  heb een vergadering of een andere afspraak.
Maar, we proberen elke week een privé dinertje te doen.
Als het niet op dinsdag is, dan op een andere dag.

Vandaag was het mijn beurt om te koken.
Zoals ik ooit al schreef, we koken om en om.
Omdat smaken verschillen.
En dan met name die van de melkboer en die van mij.

Vandaag aten we achtereenvolgens:

Prosciutto met meloen

Griekse salade met een mini hamburger

Panna cotta met manderijntjes

Voor de recepten en de voorgaande diner op dinsdag menu’s, klik hier.

Wat ik u eigenlijk wilde vertellen, was dat het diner vandaag extra speciaal was, omdat vanochtend onze nieuwe eetkamer stoelen werden bezorgd.

Helaas doen de foto’s zowel het eten als de stoelen weer eens geen recht.
U moet het maar van mij aannemen, de stoelen, en vooral de bekleding, zijn echt heel mooi.

Maar.
Mocht u nu denken, wat leeft die Cisca toch een glamoureus leven, met die sjiek gedekte tafel, die leuke dinertjes, en dr mooie nieuwe stoelen.
Dan wil ik u nu toch even uit de droom helpen.
Dit is namelijk de andere helft van de eetkamertafel.

En hier keken we dus naar, terwijl we aten.
Ziet, het is een stapel tijdschriften en rekeningen, een gieter op een voddig servetje, en de ontluikende meloen-, tomaten- en paprikaplantjes.
Die laatste kunnen namelijk nog steeds niet naar buiten.
Omdat het hier nog regelmatig vriest.

Overigens. Ik wil in mijn reactiebox helemaal absoluut niets horen over het weer in Nederland, België, Spanje, Italië of welk ander tropisch oord u ook maar mag wonen.
Dat dat even duidelijk is.

U verwacht weer een stukje hè?
Ja, ik snap dat wel.
Alleen, ik zit hier een beetje hormonaal zwanger voor me uit te dromen.
Als ik niet werk, that is.
Want pff, ik leer deze weken van alles over wat het daadwerkelijk inhoudt om de baas te zijn.
Ik dacht eigenlijk dat dat gewoon betekende dat ik zelden nog verantwoording hoefde af te leggen, en eindeloos logjes kon schrijven onder werktijd.
Maar, dat blijkt toch niet het geval.
Mensen verwachten ineens van alles van me.
En dat is toch enigzins lastig, want, zoals ik al zei, ik zit een beetje op een roze wolk.

Af en toe daal ik af.
Bruut van de wolk gerukt, dan wel een bewuste tijdelijke afdaling.
Er moet toch gegeten worden enzo, hè.

Ook kom ik van mijn wolk af, om me ernstig zorgen te maken over wat ik de komende maanden toch aan moet naar mijn werk.
Want, lieve lezers, ik kan nú al bijna mijn broeken niet meer dicht en mijn rokjes niet meer aan.
Dat was vroeger, toen ik nog jong was, en bijvoorbeeld voor de eerste of tweede keer zwanger, toch anders.
Schok-kend.

En dan gister.
Over keihard van je wolk afdonderen gesproken.
Iemand, een vage collega van de overkant van de gang die dus eigenlijk geeneens een collega is maar meer een persoon die toevallig in hetzelfde gebouw werkt, vroeg, tijdens het-small-talk-terwijl-we-handen-wassen-op-het-toilet-moment, of deze baby ‘an accident’ was.
Nou zeg.
Trut. Wat een ongepaste vrijpostigheid.

Deze beeb is een supergeweldig Kadootje, zoals Sanneke al zo mooi zei.
En dus droom ik gewoon verder.

En daar was ‘ie dan!
Een doosje met 888 gram aan cadeautjes.

Van Twitter-vriendin @petraopreis.
Om, in haar woorden, de nieuwe beeb, nieuwe baan en lente te vieren.

Nou, daar zeg ik geen nee tegen.
Hoera, wat een verwennerij. Borrelnootjes, chocolade, en, ook niet verkeerd, Jip en Janneke stickers en bellenblaas.

Voor de grap keek ik even naar de calorieeën in dit 888 gram cadeautje.
Omdat we ons gister verspraken op Twitter en het hadden over 888 calorieeën in plaats van 888 gram.
Ik kan u zeggen *slik*, een zak borrelnootjes heeft 1665 calorieeën.

Ach, dik word ik toch wel de komende maanden.
Dan kan ik er maar beter van genieten.

Ze wilde wel heel even, heel snel, poseren.
In dr nieuwe mooiste shirt met kikker.

Erg van harte ging het niet.
Want spelen met stofjes, klosjes garen, lintjes, patronen en de babypop is nu eenmaal veel leuker.

Mijn eerste Antonia t-shirt van Farbenmix.

Snel, simpel, en de pasvorm is min of meer perfect.
Het model is iets strakker en rechter dan de Imke, die ik al twee keer maakte. Klik hier om de dolfijnen Imke en de Elmo Imke te zien.

Zo.
En nu snel weer aan het werk.
In mijn nieuwe kantoor, met deur recht tegenover bureau van administratiemevrouw die de hele dag jaren tachtig en negentig ballads luistert.

Het moet niet gekker worden namelijk.
Een baas die logt over naaiprojectjes onder werktijd.
Doeidoei.

Ik moet bij deze twee vroeger geschreven logjes rectificeren.

Allereerst, Keesje.
Ik zei laatst dat hij niets anders doet dan zitten, en schattig zijn.
Nu is dat niet helemaal waar.
De meeste van de foto’s die ik van hem maak, zien er namelijk zo uit.
Dit kan overigens natuurlijk ook aan mijn fotografeerkwaliteiten liggen, maar toch.

Er zit wel degelijk beweging in het mannetje.
Hij slaat, duwt, knijpt, wijst, klapt, rolt, gooit, zwaait, en trommelt wat af.
‘Het is een echte jongen’, heb ik al een aantal keer gehoord.
Nu weet ik niet wat een echte jongen is, de aanwezigheid van een bepaald lichaamsdeel lijkt mij voldoende, maar ach, het is in ieder geval een heerlijk vrolijk en best actief mannetje.

En o, oh, ooooh, wat hoop ik dat hij, net als zijn zus, rond zijn verjaardag kan lopen.
Want tegen die tijd wordt mijn zwangere lijf denk ik niet meer zo blij van het optillen van elf a twaalf kilo trillend vlees.

De tweede rectificatie is van het serieuzere soort.
Weet u nog, dat ik patserig tegen de melkboer zei dat ik nooit dood gevonden wil worden in een Volvo?
Wel nou zeg, die uitspraak werd toch bijna waarheid afgelopen week.
Terwijl ik, rustig nagenietend van een bezoek aan de verloskundige met het geluid van het kloppende hartje van beeb nummer 3 nog in mijn oren, afremde om links af te slaan, reed er namelijk zo’n zeventienjarige tiener nogal ongelooflijk keihard tegen de achterkant van de Volvo aan.
Wat een schok zeg.
En ik had ook Kobus nog eens achterin.
Gelukkig lijkt het erop dat alles mee valt, en de schade aan haar Audi was een stuk aanzienlijker dan de schade aan mijn zeer lelijke, maar o zo stevige, Volvo wier kofferbak nu niet meer open kan. Dat laatste is overigens vrij onhandig aangezien de wandelwagen in de kofferbak ligt.

Ik eindigde dat logje toendertijd met de overpeinzing of mijn liefde voor de Volvo door de jaren heen zou groeien.
Wel nu, u voelt de moraal al aankomen, onze Volvo, ja het is nu onze, in plaats van die van hem, is de nieuwe liefde van mijn leven.
Sterker nog, ik maak bij deze gratis reclame. Voor de Volvo, de veiligste auto allertijden.