Ik kan u vertellen, en waarschijnlijk merkte u het al, so far is 2011 mijn lucky year.
Want naast een dikke vette nieuwe baan, een presidentschap, weliswaar alleen maar voor de lokale Nederlandse Club, maar je moet ergens beginnen, niet waar?, en een aankomende interview in het tijdschrift Kinderen, heb ik nog een zeer groot nieuwtje met u te delen.
Een zeer groot nieuwtje is trouwens geen correct Nederlands. Maar ach, grammatica en dat soort basale aanverwante zaken zijn niet belangrijk op zeer grote nieuwtjes momenten.

Enniewee.
To get to the point.

Bij deze kondig ik blij verrast, en heel dankbaar, de toekomstige arrival van ons derde kindje aan. Als alles goed gaat, doet eind september, en dat is dus begin oktober in mijn geval, mini melkboertje, dan wel -boerinnetje nummer drie zijn/haar intrede in huize Melkboer.
Woehoe!

Mocht ik me overigens voorlopig niet meer vertonen hier, dan komt dat omdat ik slaap. Want pfoenouzeg, wat is slapen toch lekker.

Morgen heb ik gesprekken.
Een heleboel.
En één daarvan is met mijn toekomstige vervanger.
En toen ging ik vandaag dus eens denken.
Wat zoek ik nu eigenlijk in de nieuwe Cisca?

Ik heb zojuist een lijstje gemaakt.
Met de tien kerncompetenties die ik zeker zoek.
Morgenochtend voordat de eerste op gesprek komt, spreek ik deze punten even door met de directeur meneer. Zodat hij precies weet wat ik wil.

1. De nieuwe Cisca is natuurlijk een man.
2. Van in de dertig, tenzij hij extremely good looking is.
3. Hij moet eigenlijk sowieso extremely good looking zijn. Met mooie handen en billen, twee, dan wel vier, zeer belangrijke commodities.
4. Hij heeft een sexy Alan Rickman-achtige stem.
5. En is goed gekleed, dus, nu ik er beter over nadenk, is het waarschijnlijk geen Amerikaanse man. Of, ik moet in ieder geval heel goed zoeken…
6. Hij kan heerlijk koken, en neemt dan de volgende dag de leftovers mee voor mijn lunch.
7. Cruciaal punt, massagekwaliteiten. Voetmassages wil ik. Elke dag rond half vier. Met een kopje soep. Met ballen.
8. Hij moet aardig zijn, en eerlijk. En trouw, intelligent, sociaal, en attent. Want ik hou van cadeautjes. Op mijn verjaardag. Of op die geweldige feestdag known as boss day. En o ja, hij moet natuurlijk een goed gevoel voor humor hebben.
9. En, hij kan goed met kinderen omgaan. Zodat ik mijn kids minstens twee dagen per week mee kan nemen naar kantoor, en hij dan leuke knutselactiviteiten met ze gaat doen.
10. Het belangrijkste, hij moet accepteren dat ik altijd gelijk heb, overal verstand van heb, en alles weet. Want anders wordt het nooit wat natuurlijk.

Ik ben benieuwd.

‘We have decided to offer you the position’, zegt de directeur meneer.
Ietwat glazig kijk ik hem aan.
‘You remember? That job you applied for a few weeks ago? Or did the sun in St. Lucia get to you?’

Ik lach nog maar eens wat schaapsachtig, terwijl ik me bewust ben van iets dat me maar zelden gebeurt. Ik ben overvallen door een typisch gevalletje van mond vol tanden.
‘Hier is een brief met het aanbod. Lees hem maar eens door, en ik wil graag morgen aan het eind van de dag iets horen.’
Die laatste zinnen zei hij trouwens ook in het Engels. Maar ik vertaal het even voor u. Voor de duidelijkheid.
Nadat hij de brief op mijn bureau legt, loopt hij weg, en sluit de deur van mijn kantoor.

Ineens krijg ik enorm de neiging om op mijn bureau een dansje te doen, en helemaal uit mijn dak te gaan.
Maar, beheerst en rustig als ik ben, doe ik  dat natuurlijk niet.
Alhoewel ik wel stiekem eventje heel gek doe. Allerlei dingen met mijn armen, en de spieren in mijn gezicht enzo.
Vervolgens bel ik de melkboer, vriendin M. en mijn vader.

Wow.
Vanaf 11 april word ik mijn baas.
Mijn baas, die eind januari ineens een andere baan kreeg, en daardoor een vacature openliet, waar ik maar op reageerde onder het mom van ‘baadt (met dank aan Vita) baat het niet dan schaadt het niet’, en ‘niet geschoten is altijd mis’.

Alhoewel het aannemen van deze baan praktisch gezien nog wel wat voeten in aarde gaat hebben, ben ik vooral ook heel blij.
En trots. Want bijna vijf jaar geleden zei ik mijn best heel leuke baan op om voor de liefde naar een land te verhuizen waar ik niet eens zo heel graag wilde wonen.
En nu ben ik zomaar ineens bijna de baas van een team binnen de provincie.
Joepie!

De laatste weken was the universe mij goed gezind.

Ik ging een hele week op vakantie naar een tropisch eiland.
Ik las negen boeken in drie weken.
Kobus zei voor het eerst, ‘I love joe, hou van jou mama.’
Ik plande een weekend weg met vriendin M.
De melkboer en ik kochten een heerlijk supergroot nieuw bed.
Ik zag nog nooit eerder zo’n mooie grote maan.
De meloenplantjes kwamen op.
Ik onderging een heerlijke facial bij de schoonheidsspecialiste.
Ik zat vol crea naai ideetjes en had ook nog tijd om er een paar uit te voeren.
En, als klap op de vuurpijl, kreeg ik gister ook nog een eigen logje waardige nieuwe baan aangeboden.

Maar vanochtend was het blijkbaar genoeg geweest.
Want toen ik de gordijnen opendeed, zag ik dit.

En de voorspellingen beloven niet veel beterschap.

Nou ja zeg.
Heeft u die foto’s hieronder goed bekeken?
Die zon strand en zwembad foto’s?
Wat een overgang.
Ik voel spontaan een mega winterdepressie opkomen.

Kan iemand mij wat Nederlands comfort food opsturen?
Bij voorkeur bitterballen. Met een potje goede mosterd.

‘We are out of Caesar Salad.’
Dit werd me net door mijn dochter meegedeeld vlak voor het slapen gaan.
Nadat ik trouwens voor de honderdste achtereenvolgende avond Jingle Bells, Jingle Bells moest zingen. Dat sluit dan weer mooi aan bij het weer hier. Maar dit ter zijde.
We zijn dus out of Caesar Salad hier in huize Melkboer.
En nu moet u weten dat Caesar Salad nu niet een woord is dat ik of de melkboer recent gebruikte.

Fascinerend, dat tweetalig opvoeden.
Drie dagen in de week gaat Kobus naar de kinderopvang en vier dagen in de week is ze thuis. Dus, drie dagen hoort en spreekt ze voornamelijk Engels versus vier dagen overwegend Nederlands.
Ze begrijpt het verschil heel goed.
‘Mijn teachers kunnen geen Nederlands hè? Kobus Engels praten op school.’
En de meeste dieren, etenswaren, getallen, en kleuren kent ze bijvoorbeeld in beide talen.

De afgelopen week op vakantie was het erg leuk om haar taalontwikkeling van dichtbij te volgen.
Haar Nederlands ging, logisch, met sprongen vooruit.
Maar, voor het eerst hoorde ik haar, als ze zich alleen met Keesje waande, vooral Engels tegen hem spreken.
‘Do you want to play with my Dora doll?’
‘No, don’t pull my hair, je moet aaien.’

Het grappigste is wel dat Kobus in het Nederlands alle meervoudsvormen standaard met een s maakt.
Schoenes, messes, boterhams, broekes, sokkes, armes, wolkes, tasses, stoeles, hondes en ga zo maar door.
En ze is heel volhardend.
‘Keesje heeft drie tandes.’
‘Nee Kobus, Keesje heeft twee tanden.’
‘Ja, drie tandes, hè mama?’
‘Zeg eens tanden. TandeN.’
‘Tandes, tandes, tandeS! Drie tandes heeft Keesje.’

Tsja. We zijn weer terug in het koude regenachtige kikkerlandje dat de VS heet.
En ik kan nu uitgebreid gaan vertellen over hoe heerlijk het was op Saint Lucia. Hoe groen, hoe warm, hoe zonnig, hoe lekker en hoe relaxt.

Maar ach.
Foto’s laten dat allemaal veel beter zien.
Dus bij deze.
Een fotoimpressie van een heerlijke vakantie.

U voelt het al aankomen natuurlijk.
Ik ben er even een weekje niet.

Ik zit hier.
Op een groene berg, in een villaatje.
En als ik niet in het villaatje zit, zit ik in de zon.
Aan het strand.

Daaag, tot volgende week.

Dat is, als ik nog terugkom.
Want het zou ook kunnen dat ik daar gewoon blijf.

Zomercreatie drie.
Voor de jongste man des huizes dus.
Een broekje volgens een patroon uit Weekend Sewing.

Het was mijn tweede creatie uit dit boek, na de kimono voor de baby van vriendin E.
En ik kan alleen maar zeggen, ‘gaat dit allen maken!’
Het is een snel, makkelijk, leuk projectje. Binnen twee uur was ik klaar.

Helaas heb ik nog geen foto van het mannetje in de broek.
De eerste keer dat hij het broekje aan had, scheet hij hem van puur genot en geluk binnen een uur namelijk helemaal vol.

En als ik nu morgen nog een paar vrije uurtjes vind…

Ik ben er bijna klaar voor.
Nog één dagje en dan hebben we een hele week vakantie!

Creatie nummer twee is eigenlijk twee creaties.

Twee Farbenmix Brooklyn tanktopjes.
Een leuk snel projectje.
Instant gratification noemen ze dat hier.

Ik worstel wel wat.
Met bijvoorbeeld de maatgeving van Farbenmix patronen.
Voor Kobus’ lijfje zijn de patronen aan de onderkant echt veel te kort, maar verder juist iets te wijd.
En, ik worstel ook best wat met het naaien met tricot.
Vooral het krijgen van mooie gladde zomen aan de onderkant is een uitdaging. Ik heb helaas een heel eenvoudige naaimachine waar geen tweelingnaald op past, en ook met mijn lockmachine heb ik nog niet een goede manier gevonden. Iemand nog tips?

Maar, ik eindig met min of meer dezelfde woorden als gister.
Kobus vindt beide topjes helemaal geweldig, dus ik ben blij.

‘Mooie bloemetjes en stipjes op mijn jurk, hè mam?’

Ok.
Ik geef het niet graag toe, maar u heeft natuurlijk helemaal gelijk.
Het is een fruitig en fleurig jurkje, en bovendien gaat het er vooral ook om dat Kobus hem mooi vindt.
Net voor het slapen gaan, deden we even een hilarische, gek doen in je nieuwe jurk, fotosessie.

Zij is er blij mee, dus ik natuurlijk ook.

Tot morgen!
Voor een logje over zelfgemaakte zomercreatie nummer twee.