Kijkt u nu toch eens wat een kosmopolitische wonderpeuter ik heb.
Ze kan met stokjes eten.

De techniek heeft ze nog niet helemaal geperfectioneerd, maar hé, vergeleken met de gemiddelde commoner, doet ze het best aardig.

Naast van dumplings en octopus salad houdt mevrouw ook erg van sushi.
Leuk, denkt u, maar ik baal daar dus van, hè.
Want ze eet zoveel en zo snel, dat ik moet opletten dat er wel genoeg voor mij overblijft.
Ik hou namelijk ook erg van sushi.
Zo erg, dat ik best bereid ben om tijdens etenstijd mijn eigen kind een kwartiertje buiten in de sneeuw te zetten.
Dan kan ze daar aan de tuintafel meteen een droge boterham eten.
Want tss, een tweejarige aan de sushi, het moet toch niet gekker worden.

En sorry lieverd. Ik weet dat je op deze foto niet je charmantste gezichtje opzet. Maar je zit zo lekker te smikkelen. En dat wil ik graag delen met al mijn lezers.
Ik hoop dat je, als je later op jezelf woont, toch nog wel op bezoek wilt komen af en toe. Kunnen we lekker samen sushi eten.

Maaike had een etuitje voor haar haaknaalden nodig.
Ze boodt daarvoor in ruil voor mooie gehaakte bloemetjes en hartjes aan.

En dus ging ik op zoek naar een leuk patroon.
Via Eloleo, ok naast Sister Mary heb ik nog een idool, kwam ik hier.

Maar ik vond het zo moeilijk om te bedenken waar iemand die ik niet echt ken van houdt.
Vandaar, vier etuitjes.
Eentje voor Maaike, eentje voor mezelf, en twee voor u!

Maaike koos voor de uilen, dus u kunt kiezen uit één van de andere drie.

Volgende week zondag trek ik twee winnaars.

Hoera, het is een give away!

U wilt het allemaal weten, hè?
Of ik gisteren daadwerkelijk een bijdrage heb geleverd aan het singlehandedly beëindigen van homelessness bij ons in de provincie.
Het antwoord op deze zeer belangrijke vraag is, ‘ik hoop het.’

Ik was gister in ieder geval de baas van een best gave dag, die weliswaar drie uur te laat begon, maar gelukkig wel, ondanks het waardeloze weer, meer dan 100 deelnemers had.
Sister Mary Scullion, in 2009 één van TIME Magazine’s The World’s 100 Most Influential People en mijn énige échte idool, ik heb eigenlijk stiekem altijd al non willen worden…, was onze gastspreker. Ze was zo goed, zo enthousiast, en zo idealistisch op een productieve manier, dat ik bereid was om ter plekke mijn baan op te zeggen, en voor haar te komen werken. Gratis en voor niets.

Maar dat deed ik natuurlijk niet. Want ik had andere dingen te doen.
Zoals facilitatortje spelen.
Wel nu, het was tof, productief en bijzonder.

Vanochtend ging ik, nog enigzins nagenietend, weer naar mijn werk, en terwijl ik onder bedankjes en complimenten werd bedolven, ging ik met collega D. naar een lunch Pilates sessie.
Nou echt.
Mijn hoofd kwam meteen keihard uit de wolken naar beneden.

Help me, ik heb geen buikspieren meer!
Elke week yoga, regelmatig een bezoekje aan de sportschool, gewoon weer in mijn spijkerbroek passen, het is allemaal uiterlijk vertoon.
Twee baby’s tien maanden dragen en vervolgens baren, hebben namelijk de middensectie van mijn lijf volledig uitgeleefd.
En vandaag is me dat keihard duidelijk geworden.

Dus ja, dat goede gevoel van die fijne woensdag ben ik nu kwijt.
Want ik heb pijn.
Pijn in mijn non-existing buikspieren.

En als u vandaag nog vier minuten te besteden heeft, klik dan hier.
This I believe.

Nu ik toch over mijn werk bezig ben.
Ik heb geen baas meer.

Ik was er zelf niet bij, maar ik denk dat mijn baas laatst tegen onze directeur iets zei in de trant van, ‘hoor ‘es, ik kap ermee. Ik ga naar mooiere oorden, met meer geld, en meer macht, aanzien en verantwoordelijkheid.’ En omdat een opzegtermijn van twee weken in de VS redelijk gebruikelijk is, heb ik dus nu ineens geen baas meer. Ik wacht op een Colin Firth look-a-like vervanger, maar hé, ik werk bij de provincie. En bij de provincie, daar duren sommige dingen dus heel lang. Omdat euhm…, nou omdat het bij de provincie nu eenmaal veel ingewikkelder is om een vacature online te zetten, brieven te lezen, mensen te interviewen, en dan iemand aan te nemen. Echt, vraag me niet waarom, maar dat is gewoon zo. Net zoals er ook geen echte Colin Firth look-a-likes bestaan. Helaas pindakaas.

En poeh poeh, nou nou. Nu ben ik dus echt heel druk.
Het rare is namelijk dat iemand, Obama?, Hillary?, Beatrix?, Colin Firth?, heeft bedacht dat ik heel geschikt ben om de werkzaamheden van mijn baas tijdelijk over te nemen.
Waarom?
Don’t ask me.
Want als ik straks alles heb veranderd en hervormd, dan zal men nog weleens in wanhoop die vraag aan zichzelf stellen.

Enniewee. Ik wacht vooral op morgen.
Terwijl ik min of meer non-stop het weerbericht kijk.
We gaan in ieder geval niet om half negen beginnen, maar om half twaalf.
Hopelijk.
Maar ik maak me toch wel ietwat zorgen.
Over het weer dus, over ontploffende tieten omdat ik niet weet of en wanneer ik kan kolven, over mijn outfit, ik heb namelijk tegenwoordig bijna altijd een kotsvlek op mijn schouder, en over of iedereen wel naar me zal luisteren.

Maar, ik heb nog goede moed.
Pff.
Spannend man.

Hopelijk brengt Punxsutawney Phil morgen ook nog goed nieuws.