Soms ben je heel druk.
Kom je thuis na een lange werkdag, en moet je nog koken, de kinderen eten geven, badderen, in bed doen.

Oh.
En een was opnieuw doen, omdat je zoon niesde. Terwijl hij net bietjes had gegeten.
Al saliva rondsprayend, niesde hij zijn rodebietjesnies precies recht boven een schone stapel was.

En dan zie je ineens, temidden van alle huis-van-Jan-Steen chaos, dat er post is.
Post voor Cisca.

Ik had geruild!
Met Maaike.
En kijk toch eens hoe leuk.

Gehaakte bloemetjes en hartjes in ruil voor een haaknaaldenetuitje.

Het zat ook allemaal nog eens in een heel mooi doosje.

Zo mooi, zo leuk, zo lekker.
Met cadeautjes krijgen, is helemaal niets mis.
Dank je wel, Maaike!

En gelukkig maar dat ik toevallig in mijn lunchpauze vandaag het postkantoor bezocht.
Dus iedereen die nog post van mij verwacht, of niet, het komt eraan…

Nou zeg.
Wat me nu toch gebeurde.
Ik vergat gewoon de afgelopen week dat ik een log had.
Het was een curious case van logdementie, so to speak.

Ik weet ook niet precies hoe het gebeurde.
Allereerst was er werk, werk en werk.
Teveel werk.
Met een nog steeds onduidelijk eind.
4 maart weten we meer.

Dit alles werd gevolgd door twee kinderen die op hetzelfde moment besloten dat doorslapen voor mietjes is.
Keesje heeft honger sinds hij vorige week vier dagen niet at omdat hij ziek was, en Kobus is begonnen met dromen. Over een hond in een laars, kikkertjes in haar bed, en een bunny zonder oren.

En toen gebeurde het dus dat ik vrijdagavond thuis kwam, om acht uur in bed stapte, en zondagochtend om twaalf uur weer wakker werd.
En toen wist ik ineens weer van het bestaan van het log.
Dus, daar ben ik weer!

Of misschien ben ik nu weer weg tot 4 maart.
We will see…

Toen ik het boek Sewing Clothes Kids Love kocht, wist ik meteen dat ik deze rok wilde naaien.
De Insa van Farbenmix.

Na een boel wikken en wegen, en zelfs een last minute verandering, met betrekking tot kleuren, stofjes en lintjes is dit het uiteindelijke resultaat.

Ik ben best tevreden, alleen ik heb wel een klein probleem.
Want wanneer moet Kobus deze rok aan?
Om in haar eigen woorden te spreken, het is namelijk een ‘feestrok’.

En nu is elke dag natuurlijk een feestje en kan deze feestrok ook prima gewoon naar school aan, maar toch wil ik bij deze een oproep doen.
Een oproep aan familie en vrienden uit Nederland.
Wil iemand van jullie misschien een trouwfeest plannen?
In Nederland?
Of op Hawaii?
Dan kom ik op bezoek, met Kobus, gehuld in feestrok.

Zo zat ik heel glamoureus medewerkers van Senator Casey te bellen om de lobby in gang te brengen, en zo zat ik ineens tot aan mijn oren in de kots en diarree.
Och, mijn leven is toch zo veelzijdig en verrassend.
Volgende week begin ik met een cursus kantklossen.

De beide kinders zijn besmet met een door de kinderopvang rondwarende stomach bug.
Keesje begon gisteravond.
Overgeven, spugen, kotsen, totdat er niets meer in zijn lijfje zat.
En iets nieuws erin stoppen hielp niet, want ook dat kwam er meteen weer uit.
Het was zo erg dat we zelfs heel even twijfelden om hem naar de ER te brengen.
Maar dat bleek gelukkig niet nodig nadat de eerste lepeltjes water binnenbleven.

Kobus volgde vanmiddag.
Ze presteerde het om, nadat ik haar net een bosbessen banaan smoothie had gegeven, over de zwart met witte fauteuil heen te spugen.
Ja, daar wordt mama blij van.

Het fijne was ook nog dat ik vandaag de hele dag en avond alleen thuis was.
En dus moest ik in mijn up drie keer twee kinderbedjes verschonen, zes wassen draaien, voeden, eten koken, fruit prakken, de kindjes badderen, en diarree uit nekjes bikken.
Ik kan u vertellen, het is gemakkelijker om een afspraak met Senator Casey te boeken.

Ja, het is stil hier.
Maar no worries.
Geen nieuws is goed nieuws.
Ik zit op dit moment op een Caribisch eiland.
Op dan wel aan het strand liggend, nip ik aan een cocktail terwijl mijn voeten gemasseerd worden.
Heerlijk, wat een genot.

Maar o neen!
Ik lieg tegen u.
Ik dróóm dat ik op een Caribisch eiland zit.
In de praktijk werk ik me een miljoen keer in de rondte.
Terwijl ik übergefrustreerd ben.
Nou, een übergefrustreerde een miljoen keer in de rondte werkende Cisca, geloof mij, dat wilt u noch zien noch meemaken.

Zonder in al teveel details te treden, wil ik even mijn onvrede met het voorgestelde budget van de federale overheid voor 2011 uitspreken.
Ik snap er helemaal niets van.
Mijn president, die niet eens mijn president is, maar die wel mijn liefde voor community werk deelt, gaat keihard snijden in juist dát.
Snijden in programma’s, die gericht zijn op het helpen van mensen die onder de armoedegrens leven.
Iets dat in de VS zo hard nodig is.
En wat ik dan al helemaal niet snap, is waarom diezelfde president een maand terug tijdelijke belastingverlagingen voor de allerrijkste bovenlaag van de bevolking verlengde voor twee extra jaar, en hoe het kan dat er nog steeds ongelooflijk veel geld naar twee soms best zinloze oorlogen gaat.
O, en 2011 is al zes weken oud.
Dus echt, het is stom, raar, onhandig en het moest verboden worden, om nu het budget nog veranderen.

Wel.
Waar het op neer komt, is dat het zomaar ineens zou kunnen dat de afdeling waarvoor ik werk binnen nu en een maand zo’n vijftig procent van zijn inkomsten gaat verliezen. En dat betekent dat de vele non-profits in de provincie die voor een groot gedeelte van hun inkomsten van ons afhankelijk zijn, minder mensen zullen kunnen helpen, en personeel zullen moet ontslaan.

Nu staat er nog niets vast, en ik weet ook wel dat het allemaal één groot politiek spel is, maar pfoe hé, wat zijn sommige dingen soms een desillusie.
Ondertussen ga ik de komende twee weken heel wat lobbyen, en echt, ik ga ál mijn charmes in de strijd gooien.
Stiekem heb ik nu nog de illusie dat dat misschien een verschil kan maken.

Gelukkig maar, dat we afgelopen weekend echt een vakantie boekte naar een Caribisch eiland.
Over drie weken vertrekken we!
Ik heb er nu al zin in…

Nou hè hè. 
Hier zijn ze dan.
De winnende nummers.

Nummer 45 is inge.
En nummer 23 is trouwe reageerster Nicolet. En jaja, u leest het goed, ze biedt roze koeken aan in ruil.
Hoera, random.org was mij goed gezind vandaag!

Inge en Nicolet, sturen jullie een email met je adres en je favoriete etuitje?

En waarom dit plaatje zwart is?
Voor u en mij een vraag…

Deze week was het zover.
Ik kolfde voor het laatst.
Vier maanden lang kolfde ik twee keer per dag op mijn werk, en ook nog rond elf uur ‘s avonds, omdat Keesje twaalf uur achter elkaar slaapt, en mijn melkgift anders te snel terug liep.

En een paar weken terug was ik het ineens zooo zat.
Echt enorm zat.
Ik was moe.
Kolfmasjienmoe.

Net als bij Kobus heb ik zeven maanden gevoed en gekolfd.
En net als bij Kobus voel ik me stiekem ook weer een beetje schuldig, nu ik ga afbouwen.
Terwijl ik dat dan stiekem ook weer stom vind van mezelf.
Zucht.
Het is een bitter sweet gevoel.

Bijna tien kilo weegt de ééntandige bandiet.
Tien kilo, gekweekt tijdens negen maanden dragen, zes maanden borstvoeden, en een maand groente, fruit, pap en nog meer borstvoeding.
Hij gaat steeds minder drinken en steeds meer eten.
En tot nu toe gaat alles er met het grootste gemak in.
Spinazie, erwtjes, sperciebonen, courgette, wortel, pompoen, hij vindt het allemaal even lekker.

De vriezer zit nog vol met melk, maar de eerste bak melkpoeder is ook aangeschaft.
Voorlopig ga ik nog wel gewoon door met voeden.
Maar, alleen nog maar ‘s ochtends en ‘s avonds.

En echt, ik zal de masjien niet missen.
Hup, ver weg naar de zolder met het ding.

Kijkt u nu toch eens wat een kosmopolitische wonderpeuter ik heb.
Ze kan met stokjes eten.

De techniek heeft ze nog niet helemaal geperfectioneerd, maar hé, vergeleken met de gemiddelde commoner, doet ze het best aardig.

Naast van dumplings en octopus salad houdt mevrouw ook erg van sushi.
Leuk, denkt u, maar ik baal daar dus van, hè.
Want ze eet zoveel en zo snel, dat ik moet opletten dat er wel genoeg voor mij overblijft.
Ik hou namelijk ook erg van sushi.
Zo erg, dat ik best bereid ben om tijdens etenstijd mijn eigen kind een kwartiertje buiten in de sneeuw te zetten.
Dan kan ze daar aan de tuintafel meteen een droge boterham eten.
Want tss, een tweejarige aan de sushi, het moet toch niet gekker worden.

En sorry lieverd. Ik weet dat je op deze foto niet je charmantste gezichtje opzet. Maar je zit zo lekker te smikkelen. En dat wil ik graag delen met al mijn lezers.
Ik hoop dat je, als je later op jezelf woont, toch nog wel op bezoek wilt komen af en toe. Kunnen we lekker samen sushi eten.

Maaike had een etuitje voor haar haaknaalden nodig.
Ze boodt daarvoor in ruil voor mooie gehaakte bloemetjes en hartjes aan.

En dus ging ik op zoek naar een leuk patroon.
Via Eloleo, ok naast Sister Mary heb ik nog een idool, kwam ik hier.

Maar ik vond het zo moeilijk om te bedenken waar iemand die ik niet echt ken van houdt.
Vandaar, vier etuitjes.
Eentje voor Maaike, eentje voor mezelf, en twee voor u!

Maaike koos voor de uilen, dus u kunt kiezen uit één van de andere drie.

Volgende week zondag trek ik twee winnaars.

Hoera, het is een give away!

U wilt het allemaal weten, hè?
Of ik gisteren daadwerkelijk een bijdrage heb geleverd aan het singlehandedly beëindigen van homelessness bij ons in de provincie.
Het antwoord op deze zeer belangrijke vraag is, ‘ik hoop het.’

Ik was gister in ieder geval de baas van een best gave dag, die weliswaar drie uur te laat begon, maar gelukkig wel, ondanks het waardeloze weer, meer dan 100 deelnemers had.
Sister Mary Scullion, in 2009 één van TIME Magazine’s The World’s 100 Most Influential People en mijn énige échte idool, ik heb eigenlijk stiekem altijd al non willen worden…, was onze gastspreker. Ze was zo goed, zo enthousiast, en zo idealistisch op een productieve manier, dat ik bereid was om ter plekke mijn baan op te zeggen, en voor haar te komen werken. Gratis en voor niets.

Maar dat deed ik natuurlijk niet. Want ik had andere dingen te doen.
Zoals facilitatortje spelen.
Wel nu, het was tof, productief en bijzonder.

Vanochtend ging ik, nog enigzins nagenietend, weer naar mijn werk, en terwijl ik onder bedankjes en complimenten werd bedolven, ging ik met collega D. naar een lunch Pilates sessie.
Nou echt.
Mijn hoofd kwam meteen keihard uit de wolken naar beneden.

Help me, ik heb geen buikspieren meer!
Elke week yoga, regelmatig een bezoekje aan de sportschool, gewoon weer in mijn spijkerbroek passen, het is allemaal uiterlijk vertoon.
Twee baby’s tien maanden dragen en vervolgens baren, hebben namelijk de middensectie van mijn lijf volledig uitgeleefd.
En vandaag is me dat keihard duidelijk geworden.

Dus ja, dat goede gevoel van die fijne woensdag ben ik nu kwijt.
Want ik heb pijn.
Pijn in mijn non-existing buikspieren.

En als u vandaag nog vier minuten te besteden heeft, klik dan hier.
This I believe.