Elke dag probeer ik hem te indoctrineren door kleine geheimpjes in zijn oortjes te fluisteren.

‘Zitten is echt overrated, joh.’
‘En rollen en kruipen al helemaal. Liggen in de box das pas stoer.’

‘Al dat gelach met je zus hoeft echt nog niet, jullie kunnen de komende tien jaar nog genoeg ruzie maken.’

‘Hé, pssttt, borstvoeding is echt veel lekkerderderder dan erwtjes.’
‘En weet je, in maatje 74 worden echt veel leukere kleertjes verkocht dan in maatje 80.’

Heel af en toe probeer ik de strenge vermanende toon.
‘Zeg Keesje, luister jij eens goed naar mama, blijf nog maar even baby.’

Maar het heeft allemaal geen zin.
Hij luistert gewoon nú al niet meer.
Eergister voelde ik namelijk een scherp puntje in zijn mond, en vanochtend was het al geen puntje meer, maar een heel scherp streepje.
Tsss.
Het is een beginnende tand.
Dat heeft ‘ie dus níet van te voren met mij overlegd.
En dat is balen, want nu heb ik dringend behoefte aan psychische hulp.
Want opgroeiende baby’s, dat zou dus echt verboden moeten worden.

Ik heb de kerstboom wel opgeruimd, hoor.
Afgelopen donderdagavond.
Dat u niet denkt dat ik daar dit jaar heel laat mee was ofzo.

Regelmatig word ik tijdens de lunch meewarig door mijn collega’s aangekeken, terwijl zij hun cheese steaks, pizza slices en Chinese take-out left overs verorberen. Ik ben namelijk zeer gedisciplineerd en neem, als oer-Nederlandse meid, mijn lunchtrommeltje met boterhammen trouw bijna elke dag mee naar het werk.
Droog brood en water eet ik. Elke lunchpauze. Om mijn calvinistische achtergrond een beetje trouw te blijven.

Vandaag ging het alleen even mis.
Ik was ineens vergeten dat ik Nederlandse ben.
Calvijn wie? Dat was trouwens toch ook een Fransman of een Zwitser? Dus wat heb ik daar eigenlijk mee te maken?

Ik at Mexicaans.
Tijdens de lunchpauze.
Met vriendin A. en nichtje A.
Soft taco’s, nacho’s met gesmolten kaas, heerlijk vlees, pittige salsa en veel te veel calorieën.

Helaas kan ik nog steeds niet fotograferen en ziet de onderste taco waarop de flits was gericht er hoogst onsmakelijk uit, maar geloof mij, dat was ie niet.

Ik heb namelijk de hele middag niets meer gedaan op mijn werk.
Want lekker Mexicaans eten verteren, dat kost nu eenmaal veel energie.
En dus weet ik nu meteen waarom die Amerikanen zo onproductief zijn op hun werk.

Mr. Obama, please disregard this final sentence, if you are still thinking about offering me a job.

Stoer. En koud.
Dat zijn de woorden die de afgelopen zondag en maandag van mijn leven het beste beschrijven.

Op zaterdagmiddag vertrokken nichtje A. en de melkboer met de trein naar New York.
Want ja, nichtje A. kan natuurlijk niet terug naar Nederland zonder een bezoek aan New York te hebben gebracht.
Nee zeg.

Ik keutelde in mijn up, met een kind aan de hand en een kind aan de borst, wat rond in the MilkMansion, en ging eens lekker vroeg naar bed met een boek.
En toen was het zondagochtend en laadde ik de Volvo vol.
Vol met kilo’s speelgoed, koekjes, schone kleren, Pampers, een bedje, een wandelwagen, een draagdoek, leesboekjes, een Dora rugzakje. En twee kindjes.
Vervolgens deponeerde ik mezelf achter het stuur, en reed ik, in mijn uppie, met al die spullen en twee kindjes op de achterbank, naar Manhattan.
Ik voelde me echt wijs, joh.
Zo op de I95, terwijl ik in de verte de skyline zag opdoemen.
En wonder boven wonder gedroegen Kobus en Keesje zich als de ideale kinderen tijdens de autorit.
Stoer. Dat zeg ik.

Vervolgens stapte ik uit bij een hotel, en had ik het de rest van het weekend koud.
Koud bij Rockefeller Center, koud op Times Square, mega ongelooflijk koud bovenin de bus.
Ik dacht eigenlijk zelf dat stoere mensen het nooit koud hebben, maar die regel gaat blijkbaar niet op voor mij.

Wist u trouwens dat er meerdere, in de herfst van 2008 geborene, Nederlandse logbaby´s in het wild in New York rondliepen dit weekend?
Kijk nu toch eens.

Nu moet ik alleen al dat paspoortpapierwerkgedoe nog even in orde maken, zodat Keesje binnenkort echt Nederlander kan worden.
Want daarom waren we ook nog in New York.
Net als de laatste keer dat we er waren, met een toen bijna zes maanden oude Kobus. Klik.

En ik kan het niet laten.
Als afsluiting, de Soprano´s intro. Die hoorde ik namelijk de hele tijd in mijn hoofd, terwijl ik zo stoer naar New York reed.

Sinds ik freezerpapier ontdekte, is er een hele wereld voor me opengegaan.
Want nou zeg.
Behalve om in te vriezen voedsel in in te pakken, knap hè, drie keer het woord in gebruiken in zo´n korte zin, kun je er zulke leuke andere dingen mee doen.
Zoals applicaties maken.
En ik denk nu toch ineens zeker te weten, dat ik iets miste in mijn leven tot nu toe.

Kijk toch eens.
Ik ontwierp zomaar een shirtje met een hondenapplicatie.
Met behulp van ome Google, hoor.
U moet me ook weer niet overschatten.

Ik gebruikte het freezer paper dus als leidraad om een zwart verstevigd stukje stof achter het blauwe voorpand vast te naaien. Vervolgens knipte ik voorzichtig de blauwe stof weg, en daar was ie, een cute zwart hondje! Het shirtje is ROOS patroon 3013, een meisjes shirtje. Maar iets rechter geknipt kan mijn metro mannetje het prima hebben, al zeg ik het zelf.

Edit: Misschien ten overvloede, maar deze manier van appliceren werkt dus alleen met een niet rafelende stof, zoals tricot.

Of ik niet eens, en ik citeer hier één van mijn in de minderheid zijnde mannelijke Twitter volgers, ‘een mannenlog over schraal bier of auto’s kon schrijven?’
Wel nu, ik begrijp dat natuurlijk best, dat verzoek. Ik voel zelf ook enig ongenoegen over mijn eigen inspiratie. Al die naai- en kinderlogjes. Dat gaat ook weleens vervelen.

Maar vandaag kan ik helaas niet ingaan op dit soort verzoeken.
Vandaag moet ik namelijk gewoon keihard loggen over mijn kleine man.
Keesje, de nieuwe liefde van mijn leven.

Het is vandaag 6 januari.
En u, mijn oplettende lezer, weet het dan natuurlijk allang.
6 juli.
6 januari.
Hoera! Keesje is vandaag zes maanden.

En mag ik maar weer eens een clichéétje op mijn log gooien?
Wát gaat het snel!
Terwijl ik even niet oplette vorige week, begon Keesje met het eten, en in zijn haar smeren, van spercieboontjes, worteltjes, pompoen en meer van dat soort heerlijke groentes. 
Hij houdt van eten. Morgen mag hij mee naar de dokter, en ik vermoed dat hij de twintig Amerikaanse ponden ruimschoots gepasseerd zal zijn.
Ineens kan hij zitten. En incidenteel omrollen. 
In een deuk liggen om zichzelf kan hij ook heel goed. Sowieso lacht ‘ie trouwens bijna altijd. Nog vaker dan Kobus, en dat is al zo’n vrolijk kind.
Ruzie hebben ze nog niet, maar Keesje begint langzaam Kobus’ domein binnen te dringen. Terwijl hij aan haar haren of t-shirt trekt, of, tot haar grote ongenoegen, maar weer eens haar pop of sleutelbos in zijn mond stopt.  

De afgelopen zes maanden waren druk. 
Gevuld met kraamdagen, gebroken nachten, borstvoeden, wasmachines vol was, een bezoek aan Nederland, een regelmatig op reis zijnde melkboer, mijn eigen soms best drukke baan, kolven, kolven en nog maar weer eens kolven, en allerlei andere peuter- en babyperikelen, waaronder het altijd leuke poep-uit-de-nek-van-je-baby-wassen.

Ik ben best moe.
Maar wat vind ik het ongelooflijk ontzettend jammer dat de eerste zes maanden alweer voorbij zijn.
Gelukkig maar dat er hopelijk nog heel veel zes maanden jubilea gaan volgen.

Tutorials.

U kent dat fenomeen wel, hè?
Een origineel idee.
Superstrakke foto’s.
Duidelijke uitleg.

Wel nu.
Ik zal u meteen even waarschuwen.
Dit is geen tutorial.
Want, ik heb meestal niet zulke originele ideeën, ik maak al helemaal geen superstrakke foto’s, en uitleggen, nu ja, ook dat is niet één van mijn kernkwaliteiten.

Maar toch.
Ik heb vandaag ernstige behoefte om een foefje met u te delen.
Een trucje waarvan ik denk dat heel naaiend én niet naaiend logland op zit te wachten.

Ik weet namelijk dé manier om heel gemakkelijk een supersnel zakje te naaien.
Bijvoorbeeld in een tas.
Bijvoorbeeld in een tas voor vriendin L. die altijd zo liefaardigattent is, en daarom een zelfgemaakte tas verdiende.

Ze zocht zelf de stofjes en het patroon uit, en eiste een zakje.
Dus ja.
Dan krijgt ze dat.

Men neme twee even grote stukjes stof.

Goede kant van de stof op elkaar, en naaien maar.

Aan één van de vier kanten laat u een kleine opening.

Binnenstebuiten keren, strijken, en het zakje op de tas naaien.
De opengelaten opening zit onderaan, of aan een van de twee zijkanten.

Voilà.

Het is een tas.

Met een zakje.
Nou, das toch supercool, of niet?
*kuch*

Edit: Ik moet stiekem een beetje lachen om de reacties. Dus even wat verduidelijking.
Het zakje zit aan de binnenkant van de tas, is genaaid op de voering, en je kunt bijvoorbeeld je mobieltje ofzo erin doen. En dat potlood, dat dient voor heel andere zaken.
Pfff, daarom schrijf ik dus geen tutorials…

Nou zeg.
Het is me wat.
Een nieuwe maandagmorgen.
De eerste maandagochtend van 2011.
Joepie.

Mijn bureau staat er nog.
Zelfs op mijn eigenlijk vrije dag die-ik-in-New-York-zou-doorbrengen.
En dus ben ik er maar weer achter gaan zitten.
Met een hoofd vol mist.
Het is een combinatie van de nog steeds naijlende, nee spellingscheck, ik bedoel geen nailed, effecten van het feestje, een megaslaapgebrek, een enigzins chagerijnig gevoel over de rug van de melkboer en ja, deze laatste tien woorden kunt u op meerdere manieren opvatten, en het kijken van Inception.

Zag u Inception al?
Ik zeg, doen.
Meteen.
Plotontwikkelingen, vechtpartijen, moeilijke woorden, levensvragen, vreemd tijdsverloop, mooie plaatjes, een onverwacht op meerdere manieren interpreteerbaar einde, wie wil dat nu niet?
Mijn simpele ziel wil echter wel even weten hoe het allemaal zit.
Met die totems, limbo, niveaus, tijd, droom en realiteit. 
Nu.
En dus zit ik hier te lezen. Terwijl ik ook nog een logje typ.
Onder werktijd. 
Dat kan en mag toch helemaal niet. Het is een schande.

Ik heb ook echt geen tijd.
Ik moet namelijk deze maand een analysis of impediments schrijven. En een APR. En ook nog een proclamation.
En ik organiseer een SWOT.
Echt.
Mijn werkende leven is net zo boeiend, zo niet boeiender, als of dan Inception.

Ja.
Sorry.
Ik weet ook niet waarom ik u hier mee lastig val.
Ik ga nu even onder mijn bureau een dutje doen.