Ja, het gaat alweer over het weer.
Ik kan er niets aan doen.

Het probleem is deze keer woensdag 2 februari.
Al ruim een half jaar staat deze datum groot in mijn agenda.
En al ruim een half jaar ben ik bezig met de voorbereidingen.
Wat moet ik aan, hoe moet ik mijn haar doen, kan ik op deze hakken lopen, en, ook belangrijk, is de catering goed geregeld?

Het zit zo.
Komende woensdag ga ik een begin maken om single-handedly homelessness in mijn provincie uit te roeien.
En omdat ik het niet helemaal alleen kan, nodigde ik meer dan 100 mensen uit.
100 mensen die bij elkaar komen voor een grote kick off day, waarbij we elkaar ontzettend gaan enthousiasmeren, en het probleem in één dag oplossen.
Ik loop al maanden door het kantoor te huppelen, omdat ik er zo’n zin in heb.
En dat is echt waar.
Sorry.
Soms kan ik heel blij worden van wat ik doe.

Maar ja.
Met honderd mensen bij elkaar komen gaat dus niet hè?
Als er de komende 48 uur kilo’s sneeuw, sleet, freezing rain en regen uit de lucht komt vallen.
Gelukkig staat er een sneeuwdag gepland.
Voor volgende week woensdag.
Het is alleen erg jammer, dat er op dit moment voor die dag ook sneeuw wordt voorspeld.

Steunbetuigingen, liefst in de vorm van dropkrijtjes, of nieuwe laarzen maat 36, zijn altijd welkom.

En maar weer wat fotootjes.

Zodat u allemaal kunt zwijmelen over hoe vetgaafcooltof het wel niet is om zoveel sneeuw te hebben.
We hebben ijsvrij, sleeën in de voortuin, drinken warme chocolademelk, en genieten.
Want wat ziet de wereld er mooi uit met een dikke witte laag sneeuw.

Maar mag ik u even informeren dat er verder eigenlijk helemaal niets aan is?
Kilo’s en metershoge sneeuw van de oprit schuiven, koude tenen, koude vingers, koude dijen, koude neus, files, gladheid, huilende kindjes met ijskoude vingertjes, een iets later open kinderopvang, een toch niet open kinderopvang, gemiste deadlines, en, hoera, meer snow is in the forecast.

Kan iemand daarboven de knop van de weermachine op de lentestand zetten?
Please?
Pretty please with a cherry on top?

Zo.
Ik ben er klaar voor.
Pantoffeltjes aan, glaasje melk erbij, televisie aan.
Het is tijd voor de jaarlijkse State of the Union.
De Staat van de Unie.
Dat is zeg maar een soort Prinsjesdag, maar dan op een avond.
Réte-interessant, dat begrijpt u.
Daar blijft een mens voor thuis.
Helemaal als dit mens een ambtenaar is.
Ambtenaar op een afdeling in een vage bestuurslaag die bijna negentig procent van zijn geld ontvangt van de federale overheid.
Ik heb geld van Obama nodig.
Geld dat hij niet heeft.
Geld dat vooral het nieuwe House of Representatives, met een Republikeinse meerderheid, niet meer wil uitgeven.
De discussie in de media gaat continue over spending versus investment.
En wat een retoriek.
Iedereen heeft een mening.
Het is allemaal zo ingewikkeld, dat ik er wel duizenden woorden over kan opschrijven.

Dat doe ik niet.
Want, ik weet het niet.
Ik weet helaas niet wat goed is, en wat werkt en wat niet.
En wie weet dat nu wel?

De kloven zijn zo groot.
De kloof tussen Democraten en Republiekeinen, de kloof tussen arm en rijk en laten we het maar helemaal niet hebben over de kloof tussen uitgaven en inkomsten.
En heel soms word ik, die alles weet, overal verstand van heeft, en vooral oprecht gelooft in de onderliggende filosofie van mijn werk, namelijk mensen die het minder goed hebben, helpen, daar gewoon niet zo blij van.

En waar ik al helemaal niet blij van word.
The State of the Union is zónder hoedjes!
En dat terwijl ik eigenlijk, om Aaf Brandt Corstius maar eens vrijelijk te citeren, stiekem natuurlijk alleen maar geïnteresseerd ben in welke hoedjes met Sinterklaas het gemakkelijkst tot surprise zijn te recyclen.

Pfff.
Misschien moet ik maar gewoon vroeg naar bed met een bouquetreeks boekje.

Ik leerde dit weekend weer van alles. En ik deel deze levenslessen natuurlijk graag met u. Alhier.
In willekeurige volgorde, drie bevindingen.

a) Minder borstvoeding en meer vast eten, ik noem als niet geheel willekeurig voorbeeld spinazie, biedt geen garantie op minder poep in de nek van uw zoon dan wel dochter.
En, spinaziepoep van een babyrugje afbikken is vies. Heel erg vies.
Wat de oplossing voor dit probleem is, weet ik helaas niet.
Maar als meneer Pamper nu eindelijk eens een luier uitvindt met een afdakje boven de bilspleet, dan word ik grootafnemer.

b) Stofjes, en dan vooral tricot stofjes, moeten altíjd voorgewassen worden.
Want ja, ik naaide dus een t-shirt met het idool van mijn dochter. Een echt Elmo t-shirt.
Naar idee van Dana trouwens. Voor de verandering.
Helemaal blij was Kobus.
Zo blij, dat het dolfijnenshirt spontaan van de eerste plek werd verstoten.
En toen ging ik het shirt wassen.
En slechte huisvrouw die ik ben, stopte ik het in de droger.
Terwijl ik zelfgemaakte kleren nooit in de droger stop.
En dat is dus slim.
Tenzij u de stof van te voren wast.
Zoals een echt goede mama annex naaister annex wasmeisje betaamt.

Dochter met blokken in ondergaande zon in huiskamer met flits.

Dochter met blokken in ondergaande zon in huiskamer zonder flits.

Poserende dochter met blokkencreatie in huiskamer.

En nogmaals, het t-shirt. En let u vooral op de zeer korte mouwen.
Die zwarte en grijze strepen waren eerst toch echt een stukje breder.
Gelukkig maar dat een extra strookje langs de mouw het shirt nog leuker maakt.

Gisteravond dacht ik dus echt dat ik mijn eigen tweejarige logjubileum niet meer zou meemaken.

Maar gelukkig, ik heb het overleefd.
En het was heel gaaf!

Op de valreep maakten we nog even gebruik van onze full-time in huis wonende oppas. 
Want o neen, vrijdag vliegt ze terug naar Nederland!

We gingen gisteravond heerlijk uit eten.
Met zijn tweeën.
Zonder kinderen!

Ja, echt, u leest het goed.
Ik ging uit eten. Zónder de kinderen. En mét mijn man.
Net als vroeger.
Toen deden we dat elke week.
Nu eens per jaar. Ofzo.

Er was geen continue door ons heen pratende Kobus.
En geen op tafel slaande Keesje, die tegenwoordig alles doet om onze aandacht op zijn hongerige, als een vogelsnaveltje opengesperde, mondje te vestigen.

Ik kon zomaar mijzelf horen.
En dus ging ik helemaal los.
Ik praatte en praatte.
En de melkboer zei af en toe geloof ik ook iets.
Maar dat weet ik niet eens zeker.

Het eten was van een iets culinairder niveau dan onze gemiddelde woensdagavondhap.

En het was allemaal zo lekker.
Lekker voor het lijf, en lekker voor de geest.

Och.
Het is hier aan de oostkust van de VS zo leuk.
Sneeuwig. En wit.
IJzig. En koud.

En dat levert me toch een partij mooie plaatjes op.
Tijdens het sleeën in de voortuin, de ochtendrit naar het werk, en het warme chocolademelk met chocoladekoekjes eten in de sneeuw na een sleepartij in het park.

Maar. 
Ik ben er nu klaar mee.
Ik wil lente.
Of zomer. 
Een drie maanden durende vakantie naar San Diego of Curaçao.
Ik wil zon, strand, gras, hangmat, bbq, slippers, jonge lammetjes, groene blaadjes aan de bomen, en wat dies meer zij.

Mijn kinderen en nichtje A. willen dat ook.
Ook al lachen ze zo lief op de foto in de sneeuw.
Schooiers. Die lach was gewoon vast gevroren op hun gezichtjes.

En mijn werk, mijn werk.
De sneeuw gooit steeds roet in het eten.
En dan moet ik weer aan het afbellen wegens inclement weather. 
Allerlei enorm-ontzettend-heul belangrijke mensen die aanwezig moeten zijn bij allerlei enorm-ontzettend-heul belangrijke evenementen hoeven niet te komen. 
Vanwege bakken sleet, freezing rain of snow die uit de hemelen komen zetten.

Dus.
Ik ben het zat.
En sluit me aan bij de woorden van Kobus.

Elke dag probeer ik hem te indoctrineren door kleine geheimpjes in zijn oortjes te fluisteren.

‘Zitten is echt overrated, joh.’
‘En rollen en kruipen al helemaal. Liggen in de box das pas stoer.’

‘Al dat gelach met je zus hoeft echt nog niet, jullie kunnen de komende tien jaar nog genoeg ruzie maken.’

‘Hé, pssttt, borstvoeding is echt veel lekkerderderder dan erwtjes.’
‘En weet je, in maatje 74 worden echt veel leukere kleertjes verkocht dan in maatje 80.’

Heel af en toe probeer ik de strenge vermanende toon.
‘Zeg Keesje, luister jij eens goed naar mama, blijf nog maar even baby.’

Maar het heeft allemaal geen zin.
Hij luistert gewoon nú al niet meer.
Eergister voelde ik namelijk een scherp puntje in zijn mond, en vanochtend was het al geen puntje meer, maar een heel scherp streepje.
Tsss.
Het is een beginnende tand.
Dat heeft ‘ie dus níet van te voren met mij overlegd.
En dat is balen, want nu heb ik dringend behoefte aan psychische hulp.
Want opgroeiende baby’s, dat zou dus echt verboden moeten worden.

Ik heb de kerstboom wel opgeruimd, hoor.
Afgelopen donderdagavond.
Dat u niet denkt dat ik daar dit jaar heel laat mee was ofzo.

Regelmatig word ik tijdens de lunch meewarig door mijn collega’s aangekeken, terwijl zij hun cheese steaks, pizza slices en Chinese take-out left overs verorberen. Ik ben namelijk zeer gedisciplineerd en neem, als oer-Nederlandse meid, mijn lunchtrommeltje met boterhammen trouw bijna elke dag mee naar het werk.
Droog brood en water eet ik. Elke lunchpauze. Om mijn calvinistische achtergrond een beetje trouw te blijven.

Vandaag ging het alleen even mis.
Ik was ineens vergeten dat ik Nederlandse ben.
Calvijn wie? Dat was trouwens toch ook een Fransman of een Zwitser? Dus wat heb ik daar eigenlijk mee te maken?

Ik at Mexicaans.
Tijdens de lunchpauze.
Met vriendin A. en nichtje A.
Soft taco’s, nacho’s met gesmolten kaas, heerlijk vlees, pittige salsa en veel te veel calorieën.

Helaas kan ik nog steeds niet fotograferen en ziet de onderste taco waarop de flits was gericht er hoogst onsmakelijk uit, maar geloof mij, dat was ie niet.

Ik heb namelijk de hele middag niets meer gedaan op mijn werk.
Want lekker Mexicaans eten verteren, dat kost nu eenmaal veel energie.
En dus weet ik nu meteen waarom die Amerikanen zo onproductief zijn op hun werk.

Mr. Obama, please disregard this final sentence, if you are still thinking about offering me a job.

Stoer. En koud.
Dat zijn de woorden die de afgelopen zondag en maandag van mijn leven het beste beschrijven.

Op zaterdagmiddag vertrokken nichtje A. en de melkboer met de trein naar New York.
Want ja, nichtje A. kan natuurlijk niet terug naar Nederland zonder een bezoek aan New York te hebben gebracht.
Nee zeg.

Ik keutelde in mijn up, met een kind aan de hand en een kind aan de borst, wat rond in the MilkMansion, en ging eens lekker vroeg naar bed met een boek.
En toen was het zondagochtend en laadde ik de Volvo vol.
Vol met kilo’s speelgoed, koekjes, schone kleren, Pampers, een bedje, een wandelwagen, een draagdoek, leesboekjes, een Dora rugzakje. En twee kindjes.
Vervolgens deponeerde ik mezelf achter het stuur, en reed ik, in mijn uppie, met al die spullen en twee kindjes op de achterbank, naar Manhattan.
Ik voelde me echt wijs, joh.
Zo op de I95, terwijl ik in de verte de skyline zag opdoemen.
En wonder boven wonder gedroegen Kobus en Keesje zich als de ideale kinderen tijdens de autorit.
Stoer. Dat zeg ik.

Vervolgens stapte ik uit bij een hotel, en had ik het de rest van het weekend koud.
Koud bij Rockefeller Center, koud op Times Square, mega ongelooflijk koud bovenin de bus.
Ik dacht eigenlijk zelf dat stoere mensen het nooit koud hebben, maar die regel gaat blijkbaar niet op voor mij.

Wist u trouwens dat er meerdere, in de herfst van 2008 geborene, Nederlandse logbaby´s in het wild in New York rondliepen dit weekend?
Kijk nu toch eens.

Nu moet ik alleen al dat paspoortpapierwerkgedoe nog even in orde maken, zodat Keesje binnenkort echt Nederlander kan worden.
Want daarom waren we ook nog in New York.
Net als de laatste keer dat we er waren, met een toen bijna zes maanden oude Kobus. Klik.

En ik kan het niet laten.
Als afsluiting, de Soprano´s intro. Die hoorde ik namelijk de hele tijd in mijn hoofd, terwijl ik zo stoer naar New York reed.