Twee weken geleden had ik een nogal nare dag.
En wat doet een beetje vrouw als ze een nare dag heeft?
Juist ja.
Shoppen.

Ik surfde wat doelloos rond op het web, en belandde hier.
In een waar stofjes en lintjes walhalla.
En toen gebeurde het.
Sommige stoffen riepen heel zachtjes: ‘Koop mij, koop mij…’
De gehele lintjescollectie schreeuwde: ‘Cisca, you know you want us!’

En nu zal ik het maar gewoon bekennen.
Bepaalde vormen van zelfbeheersing beheers ik dus niet.
Ik probeerde het wel.
Heus.
Om de lokroepen te weerstaan.
Maar het lukte gewoon niet.

Helaas heeft online shoppen één groot nadeel.
Er is namelijk maar weinig instant gratification.
Want ik moest dus wachten.
En wachten.
En wachten.

Maar vandaag was het dan eindelijk zover.
Mijn stofjes en lintjespakketje lag op de stoep!

En kijk nu toch eens wat mooi.

Ik zou bijna vergeten dat ik boos ben op de brievenbus, de postbode en US Postal.

Vandaag was ik zomaar een keertje alleen thuis met mijn jongste mannetje.

Het was echt heerlijk.
Eindelijk hadden we tijd.
Tijd om rustig te voeden.
Tijd om in bad te gaan.
Tijd voor een massage.
Tijd om daarna in je nakie proberen om te rollen.
Het lukte me nét niet.
Tijd om onszelf eens even uitgebreid in de spiegel te bewonderen.
Gewoon lekker thuis.
Samen.
Rustig.
Beetje tutten.

Want een zus of een man is best leuk natuurlijk, maar een dagje zonder dat getetter aan je oren en gepluk aan je lijf is ook niet verkeerd.

De afgelopen week hield ik regelmatig een monoloog met mijn brievenbus.
‘Hé, what’s going on?’, vroeg ik. ‘Alles kits onder het klepje?’
‘Wanneer ga je weer eens iets leuks uitspugen, naast rekeningen en tijdschriften?’
Stilte.
Helemaal niets.
Zelfs dreigen met waterboarding aka het laten vollopen van de bus met water leverde geen reactie op.

Nou ja zeg.
Zou de brievenbus mijn Secret Cisterklaas pakje hebben ingeslikt?
And what about die envelop met pepernoten die een mede-Twitteraar me had opgestuurd?

Gelukkig onthulde mijn Secret Cisterklaas zich via Twitter. En ze was echt secret voor mij. Terwijl ik de lootjes had verstuurd.
Zo’n leuke verrassing!

Wat niet zo leuk is, is dat mijn pakje niet is ingeslikt door de brievenbus, maar wel door de Amerikaanse douane.
Ik moet op onderzoek uit.
Balen.
Maar, ik hoop op een goede afloop.
En een lang en gelukkig leven samen met mijn brievenbus en mijn Secret Cisterklaas pakje.

En mocht u zich nu gedeeltelijk in dit verhaal herkennen, en nog steeds geen cadeautje hebben ontvangen, terwijl u niets hebt gehoord van uw Secret Cisterklaas dan wel mij, laat het me weten, dan stuur ik de eventueel nalatige Secret Cisterklaas een mailtje.

Fris ‘n fruitig, that’s me.
Altijd hè.
Dus ook om half drie ‘s nachts.
Half dichte ogen, droge mond, Jameson whiskey t-shirt, don’t ask, en blote voeten ten spijt.

Weeïge kotsluchten slaan me tegemoet.
Voor de derde keer verschoon ik het bed van dochterlief, en ik stop de wasmachine en droger maar weer eens vol.
Na een kus voor mijn niet zo frisse meisje, slaapt ze zo weer verder.

Terug in bed hoor ik naast me wat gesteun en gekreun.
En zielig gemompel over buikpijn, misselijk, rommelende darmen enzo.
Ik negeer het.
En ga verder met mijn schoonheidsslaapje.

Het is ochtend.
Ik hoor Kobus liedjes zingen in bed.
Het is een zelfgecomponeerde combinatie van ‘in de manenschijn’, ‘vader Jakob’ en ‘ik zag twee beren broodjes smeren’. Af en toe roept ze om een beker, ze heeft dorst.
Keesje is ook wakker, ik hoor hem in de verte wat brabbelen.
De melkboer staat op, en haalt de kinderen uit bed. Hij springt met Kobus onder de douche, terwijl ik Keesje voed.

Iedereen is fit, fris en fruitig.
Behalve ik.
Ik voel me uiterst belabberd.
Alweer. Nee zeg.
Gelukkig duurde het ook bij mij maar een uur of tien.
En kan ik dus nu gewoon lekker weekend gaan vieren.

Ik worstelde maar weer eens met de vraag die vrouwen al bezig houdt sinds het begin der tijden.
Wat te geven aan de man die alles al heeft?
Namens Sinterklaas moest ik namelijk iets geven afgelopen weekend.

Al eerder kwam ik op het briljante idee om iets te maken voor de melkboer.
Iets handgemaakt.
Iets waarin mijn eigen bloed, zweet, en tranen zijn verwerkt.
Dat moet toch wel gewaardeerd worden.
Maar met dat idee alleen was ik er nog niet.
Want wat dan hè?
Een zelfgemaakt overhemd, een slaapmuts, een pyjamabroek?

En toen ineens, vraag me niet hoe, wist ik het.
Miljoenen knutsellogjes lezen, levert soms toch iets op.
In de vorm van keiharde inspiratie.
Mede mogelijk gemaakt door onder andere Meisjesmama, madame Zsazsa en Dana.

Ik griste een oud blauw t-shirt van de melkboer uit de kast, en ging op zoek naar een foto van de skyline van onze hometown.

Deze werd het uiteindelijk.

Met een scherp mesje sneed ik de gebouwen weg, en het overblijfsel plakte ik op freezer paper.
Dit is papier met een waxlaagje aan de onderkant. Of het in Nederland bestaat, weet ik eigenlijk niet. Wat ik wel weet, is dat de verpakking van printpapier vaak ook zo’n waxlaagje heeft.

Daarna sneed ik opnieuw de skyline uit.

Bloed, zweet en tranen, dat zei ik.
En een zere vinger.

En de grap van het freezerpaper is dus dat het plakt op textiel onder invloed van warmte. Of te wel, door er overheen te strijken.

Twee laagjes textielverf er overheen.

Et voilà.
Een cadeau voor de man die alles al heeft.

En hij vond het nog mooi ook.
Tenminste, dat zei íe.

Mijn eerste logje met foto’s van Kobus, was dit.
Viereneenhalve maand was ze.
En wat een heerlijk koppie.
Ik kan niet geloven hoe de weken, de maanden en de jaren voorbij vliegen.

Vandaag was Keesje aan de beurt.
Vijf maanden is hij. Hoera!
En kijk nou, wat een heerlijk koppie.
Ik kan niet geloven hoe de weken en maanden voorbij vliegen.

Wat een week.
Een week die me in een waar Twitter en log coma gooide.
Nou. Dat gebeurt toch echt zelden.

Maar gelukkig.
Het is weekend.
En laat dit weekend nu ook nog eens één van de leukste van het jaar zijn.

Het begon vanochtend met een creabea moment.

Dit werd gevolgd door een ritje in de auto.
Een ritje vol verwachting.

Want ja ja, de beste man komt hier ook langs hoor.
Tuurlijk.

Zo’n honderd Nederlands-Amerikaanse kindjes wachtten vanmiddag gespannen af.

En oh, ik wilde dat ik de verwachting en spanning kon beschrijven.

In ieder geval bekeek ik vanmiddag de wereld door de ogen van een tweejarige.

Een tweejarige die niet uitgekeken raakte.

Een tweejarige die niet uitgezwaaid raakte.

Een tweejarige die niet uitgepraat raakte.

En een tweejarige die niet uitgelachen raakte.

Het broertje was ook mee.
En mocht u zich afvragen hoe het met hem gaat, wel nu, ik dacht hem eens feestelijk aan te kleden voor het bezoek van de Sint.
In dit leuke gloednieuwe maatje 74 blousje van de HEMA.
En de knoopjes van dit leuke gloednieuwe maatje 74 blousje, die gingen dus maar nét dicht.
Een beer van bijna vijf maanden, dat is het.

Het bezoek eindigde natuurlijk met de cadeautjes.
Maar dat was eigenlijk helemaal niet meer belangrijk.
Want het op schoot zitten bij de Sint was honderd keer leuker.
Aldus Kobus.
Ze kan trouwens nog niet tot honderd tellen, hoor. Maar u begrijpt wat ik bedoel.

Wat is het leven mooi als je twee bent.