De melkboer houdt wel van een feestje.
Laatst viel me ineens op dat hij bijna op alle feestjes hetzelfde overhemd draagt.

Zoals hier, met Halloween 2007. Of, in dit geval Guavaween in Ybor City, Tampa, Florida.

Of hier, op Kobus’ tweede verjaardag. In Nederland, september 2010, met een negen weken oude Keesje op schoot.

Verder door mijn fotovoorraad spittend, vind ik in ieder geval foto’s van Halloween 2006, en Oud en Nieuw 2008, waarop de melkboer, ook gehuld in dit overhemd, allerlei bier en sigaren nuttigt.

Vorige maand scheurde het overhemd op de ellebogen van ellende uit elkaar.
Uitgefeest.

Of toch niet?

In verkleinde versie feest dit overhemd, om de schouders van mijn andere mannetje, hopelijk in 2011 gewoon door.
Bijvoorbeeld op mijn achtste vijfentwintigste verjaardag. Of, op Keesje’s eerste.

Uit een soort irreële angst naaide ik nog niet eerder een overhemdje dan wel blouse, maar die angst bleek eigenlijk overbodig. Met hulp van het ietwat aangepaste Simplicity patroon 2907, en de bestaande knopen van het overhemd zat het zo in elkaar.
Voilá, een feestoverhemd voor Keesje!

Och zeg.
Het was me hier toch een beetje een weekend vol wel, ende vooral wee.
En vandaag culmineerde dat.
In een maandag vol wee.
Kleine wee-tjes, hoor.
Maakt u zich vooral niet ongerust.

En toch.
Toch zou ik graag eens even tegen u aanklagen.
Zo is daar het feit dat de melkboer het hele weekend en vandaag nogal doods op de bank hing.
Nu ben ik dat wel gewend, maar er zijn natuurlijk verschillende gradaties van doodsheid.
En ietsjes minder mag wel van mij. En van hem geloof ik ook wel.
Dan kan hij namelijk helpen met de afwas, want de afvoer van de afwasmachine loopt niet meer door.
En dan kan hij ook helpen met het opnieuw ophangen van een handdoekenrek dat gister na een ietwat brute behandeling met een stuk muur en al naar beneden viel.
En hé, dan kan hij misschien ook helpen met sneeuwruimen, kinderbilletjes afvegen, koken, wassen of ontbijt voor zichzelf maken. Om maar iets te noemen.

Maar ok. Ik zal het eerlijk toegeven.
Ik wil eigenlijk vooral even klagen omdat ik vandaag gewoon moest werken.
Terwijl er zo’n veertig centimeter sneeuw ligt, en ik me helaas voorbarig rijk rekende. Zie logje van gisteren…
En laat dit een les voor u zijn: verkoop de beer niet, voordat de huid geschoten is. Of, do not count your chickens before they are hatched.

Ik schoof vanochtend kilo’s sneeuw aan de kant en bracht Kobus naar school, om vervolgens te laat op mijn werk aan te komen en er binnen een half uur achter te komen dat thé all important kolfmasjien nog thuis op het aanrecht stond.
Dát vonden mijn beide melkmeisjes niet fijn.
En dus kon ik na een half uur werken op en neer naar huis. En helaas is huis zo’n dertig kilometer van het werk. En lag er sneeuw, hetgeen weer resulteerde in files, gladheid, en wat dies meer zij.
Ik werd er een tikje chagerijnig van.

Maar dan is er altijd weer die postbode.
Die, ondanks hopen sneeuw op het stoepje, toch leuke dingen op mijn deurmat deponeert.

Zoals daar zijn, opstrijkapplicaties.
Ach ja.
Daar werd ik dan wel weer blij van.
En, morgen is het weer een nieuwe dag.
Dat is ook altijd wel weer fijn.
Daag daag.

Onze kerst begon afgelopen vrijdag met het ophalen van nichtje A. van het vliegtuig.
Hoera, ze is er eindelijk!
Helaas is nichtje I. ergens onderweg achtergebleven.
Maar, als ze weer gevonden is, komt ze langs, zo hebben we afgesproken.

Stichtelijk als we zijn, kon nichtje A. zo van het vliegtuig hop door naar de kerstnachtmis.
De kerstnachtmis van vijf uur ‘s avonds.
Speciaal voor babies, peuters, kleuters, en andere snotterige volk met bijbehorende ouders.
Kobus vond het maar wat leuk, en juichte, klapte, en zong wat af.
Als ze niet op de grond lag, rozijntjes at, vroeg om dr beker, wees naar nichtje A., de bladzijdes uit het liedboek trok, of kneep in Keesje’s arm, die op zijn beurt weer de hele dienst in mijn arm kneep.
Och.
Het was zo leuk.
Vooral ook de kerststol waarvan we daarna lekker snoepten.

Gister zagen we het babietje van vriendin E.
In een superkersterige kimono!
En wat was ze mooi, lief, knuffelig, klein, schattig en alles wat babies nog meer zijn.
Terwijl we ons hoofdzakelijk bezig hielden met poepluiers, snot, melk en Little People vonden we gelukkig ook nog tijd om ons vol te stoppen met een heerlijk kerstmaal.

En toen.
Reden we vanochtend in de auto.
En zei de meneer op de radio ineens dat er een winterstorm warning was.
Een winterstorm warning voor twelve tot eighteen inches of snow.
Na een keiharde rekensom hebben we geconcludeerd dat er dus vanavond tussen de dertig en vijftig centimeter sneeuw gaat vallen.
En dan mag ik denk ik ook concluderen dat de deurtjes van mijn werkgever morgen gesloten blijven.
Balen zeg.
Krijg ik dit jaar ineens zomaar een tweede én derde kerstdag cadeau.

‘Kobus, schiet op, we moeten naar school.’
‘Nee, geen school, Kobus naar Sapje.’
‘Ga je mee naar de bibliotheek en de speeltuin?’
‘Neehee, Kobus wil naar Sapje.’
‘Zeg Kobus, weet jij waar L. woont, de beste vriend van papa?’
‘In Sapje, bij Sinterklaas!’

De afgelopen weken hebben we veel moeite gedaan om Kobus uit te leggen dat de Sint echt weg is.
Naar Spanje.
En Spanje is ver weg.
En nee, Santa Claus is niet dezelfde man als Sinterklaas.

Maar joh, ik kan u uit eigen ervaring vertellen, Sinterklaas is helemaal niet in Spanje.
Hij is hier! Right here in Pennsylvania.

Gister zat ‘ie ineens op mijn keukentafel.

Een beetje gedeukt weliswaar, maar toch.
En guess what?
Hij bracht ook nog allerlei cadeautjes mee.
Van mijn lievelingswinkel de HEMA.

We zijn zo ontzettend verwend.

Allerlei lekkernijen, speeltjes en rompertjes werden uitgepakt.

En iedereen was met alles even blij.

Christmas came early this year.
Of mijn Secret Cisterklaas was late.
Maar dat doet er allemaal niet meer toe.

Alle dank gaat naar Floor.
Die ook nog eens geruild had met mijn eerste Secret Cisterklaas, zodat het nog meer een echte verrassing was!

Nogmaals, mocht u geen Secret Cisterklaas cadeautje hebben gekregen, laat het me weten, want dat is echt niet de bedoeling. Ik neem dan contact met de persoon die jouw lootje heeft gekregen en hopelijk kunnen we het dan alsnog oplossen.

From our family to yours, a merry christmas to y’all!

Ik geloof dat ik een nieuwe verslaving heb.
Het heet Farbenmix.
En als u nog nooit heeft genaaid en/of geen Duits kunt dan wel kent, dan weet u niet waar ik het over heb.

Een korte samenvatting: mooie stoffen, stippen, strepen, lintjes, applicaties, kleur, sprookjes, naaien, patronen, ruffles, meer lintjes en meer applicaties.

Het begon voor mij allemaal met het lezen van teveel logjes met teveel mooie Farbenmix creaties, hetgeen uiteindelijk culmineerde in de aanschaf van dit boek.

Wie wil dat nou niet, sewing clothes kids love.
En dat is nog best moeilijk. Want kinderen zijn het kritíschte publiek ever.

Gelukkig vindt Kobus haar Imke shirt helemaal geweldig.
Want ‘fijnen’ zijn haar lievelingsdieren. Sinds we haar op haar tweede Geburtstag kennis lieten maken met het fenomeen dat Dolfinarium heet.

En pinguïns en stippen vindt ze ook erg mooi.
Het was een gevecht om het t-shirt na twee dagen dragen een wasbeurt te kunnen geven.

O, en hoe ik die dolfijn ontwierp?
Thanks to the iPad!
Even googlen op applique dolphin image, het plaatje uit vergroten, overtrekken op doorschijnend papier, en knippen maar.

Als een side-note moet ik trouwens even opmerken dat ik de patronen en maatgeving tot nu toe maar zo-zo vind. Maat 98-104 was echt veel te groot voor Kobus, terwijl maat 86-92 te ruim om haar schouders zit, maar te strak is aan de mouwen en eigenlijk ook nog iets te kort. Maar, het boek is in ieder geval wel een ontzettende inspiratiebron.

Nichtjes A. en I. zitten vast.
Vast. In de sneeuw.
In Nederland.
En daar willen ze nu helemaal niet zijn.
Neen!
Ze willen in de VS zijn.
Bij Kobus. En Keesje. En bij mij.
En ok, misschien komen ze ook voor hun oom.
Morgen komen ze echt.
Dat hoop ik tenminste.

Nu ja.
Toen had ik dus ineens een heel leeg weekend.
Fijn joh.
Ik vulde het ook geheel met fijne dingen.

Zoals met een vergadering van de board van de Nederlandse club.
Waarin min of meer werd besloten dat ik volgend jaar een nóg belangrijkere positie ga bekleden.
Ik geloof niet dat ze weten waar ze aan beginnen.
Binnenkort voer ik mijn eerste wetten in.
Ik twijfel nog tussen ‘Cisca heeft altijd gelijk’ of ‘op elke vergadering wordt vanaf nu perzik yokidrink geschonken in plaats van bier’.

Toen at ik een oud-Hollands broodje shoarma met knoflooksaus.
Het was zó lekker.
Alleen Keesje, die vindt shoarma dus niet lekker.
Net zoals spicy tuna en buffalo chicken.
Gelukkig is de beste man niet geboren in Mexico.

Ondertussen keek ik Robin Hood.
En hoewel Russell Crowe het echt niet doet voor mij, kon je mij toch wel opvegen halverwege.
Vanwege dat ene zinnetje. Van hem tegen Cate Blanchett aka Lady Marion.
Ik ben ook zo’n sentimenteel meiske, hè.

En kijk nou.
We maakten ook nog zelf pizza.
En ik maak tegenwoordig de beste bodem ooit.
De tip?
De bodem vijf minuutjes voorbakken zonder saus en vulling.
Bellissimo.

U ziet hier trouwens een sneak peak van Kobus in haar nieuwste Farbenmix truitje.
De rest van de week ga ik namelijk u vervelen met naaiverhaaltjes.
Want ik produceerde maar liefst drie creaties dit weekend.
Joepie.

Twee weken geleden had ik een nogal nare dag.
En wat doet een beetje vrouw als ze een nare dag heeft?
Juist ja.
Shoppen.

Ik surfde wat doelloos rond op het web, en belandde hier.
In een waar stofjes en lintjes walhalla.
En toen gebeurde het.
Sommige stoffen riepen heel zachtjes: ‘Koop mij, koop mij…’
De gehele lintjescollectie schreeuwde: ‘Cisca, you know you want us!’

En nu zal ik het maar gewoon bekennen.
Bepaalde vormen van zelfbeheersing beheers ik dus niet.
Ik probeerde het wel.
Heus.
Om de lokroepen te weerstaan.
Maar het lukte gewoon niet.

Helaas heeft online shoppen één groot nadeel.
Er is namelijk maar weinig instant gratification.
Want ik moest dus wachten.
En wachten.
En wachten.

Maar vandaag was het dan eindelijk zover.
Mijn stofjes en lintjespakketje lag op de stoep!

En kijk nu toch eens wat mooi.

Ik zou bijna vergeten dat ik boos ben op de brievenbus, de postbode en US Postal.

Vandaag was ik zomaar een keertje alleen thuis met mijn jongste mannetje.

Het was echt heerlijk.
Eindelijk hadden we tijd.
Tijd om rustig te voeden.
Tijd om in bad te gaan.
Tijd voor een massage.
Tijd om daarna in je nakie proberen om te rollen.
Het lukte me nét niet.
Tijd om onszelf eens even uitgebreid in de spiegel te bewonderen.
Gewoon lekker thuis.
Samen.
Rustig.
Beetje tutten.

Want een zus of een man is best leuk natuurlijk, maar een dagje zonder dat getetter aan je oren en gepluk aan je lijf is ook niet verkeerd.

De afgelopen week hield ik regelmatig een monoloog met mijn brievenbus.
‘Hé, what’s going on?’, vroeg ik. ‘Alles kits onder het klepje?’
‘Wanneer ga je weer eens iets leuks uitspugen, naast rekeningen en tijdschriften?’
Stilte.
Helemaal niets.
Zelfs dreigen met waterboarding aka het laten vollopen van de bus met water leverde geen reactie op.

Nou ja zeg.
Zou de brievenbus mijn Secret Cisterklaas pakje hebben ingeslikt?
And what about die envelop met pepernoten die een mede-Twitteraar me had opgestuurd?

Gelukkig onthulde mijn Secret Cisterklaas zich via Twitter. En ze was echt secret voor mij. Terwijl ik de lootjes had verstuurd.
Zo’n leuke verrassing!

Wat niet zo leuk is, is dat mijn pakje niet is ingeslikt door de brievenbus, maar wel door de Amerikaanse douane.
Ik moet op onderzoek uit.
Balen.
Maar, ik hoop op een goede afloop.
En een lang en gelukkig leven samen met mijn brievenbus en mijn Secret Cisterklaas pakje.

En mocht u zich nu gedeeltelijk in dit verhaal herkennen, en nog steeds geen cadeautje hebben ontvangen, terwijl u niets hebt gehoord van uw Secret Cisterklaas dan wel mij, laat het me weten, dan stuur ik de eventueel nalatige Secret Cisterklaas een mailtje.