Kunt u zich de Rocky Theme Song even voor de geest halen?

Of wacht.
Ik help u wel even.

Naar de beelden moet u niet kijken, hè.
Bah.
Die vieze, boksende mannen.
Het gaat om het geluid.

En met dit geluid op de achtergrond gaan we nu een visualisatie oefening doen.

Ik wil namelijk nu dat u aan een als een waanzinnige, typende Cisca denkt.
Ongekapt, in trainingspak, typ, typ, typ.
Klik, klik, klik.
En denk dan nu aan Cisca die heur haren borstelt, een baby voedt, een peutertje op de wc zet, kookt, een Board Meeting van de Nederlandse club bijwoont, een vriendin bezoekt, boodschappen doet, slaapt, het Sinterklaas Journaal kijkt, en een Indonesische Rijsttafel en een paar biertjes met vrienden wegwerkt.
En ze typt.
De hele tijd.
Typ. typ. typ.

109.
Honderd en negen.
Dit megamagische getal is het totaal aantal deelnemers van de Secret Cisterklaas actie.
De komende weken gaan 109 Secret Cisterklazen in Nederland, België, Duitsland, Engeland, Zweden, China en Amerika pakjes op de bus doen.

Ja.
Ik werd er ook even stil van.

Vandaag en gister verstuurde ik dus 106 emails.
Plus nog een paar extra voor de *kuch* 9 mensen, die hun adres niet hadden gegeven.

Ik haalde het nét.
Drie mensen krijgen morgen nog bericht, en daarna bezwijkt mijn lijf aan de gevolgen van RSI.

O nee.
Dat gaat natuurlijk niet.
Want Rocky wint.
Altijd.

Die jaren tachtig.
Dat was toch best een gave tijd.

Aan al die 109 super gave deelnemers: Mocht u niets gehoord hebben van Secret Cisterklaas, of gewoon een vraag hebben, of, laten we het niet hopen, denken dat er iets niets klopt, mail me. Op secretcisterklaas @ kobusenco.com.
Happy Cisterklaas!

Ik klaag natuurlijk weleens vaker over mijn gebrek aan vrije dagen.
Hier bijvoorbeeld. En hier. En hier.

Maar, ik heb nu echt een goede reden.
Een goede reden waarom de Amerikaanse overheid mij vaker een vrije dag moet geven.

Want kijk eens wat ik kan doen in een vrije dag!

Ik vind hem zo leuk, ik wil er zelf eigenlijk ook wel één.

En, wanneer Hillary laatst zo’n leuk jurkske aan had gehad, had ze echt die vredesbesprekingen weer vlot kunnen trekken.
Heus.
Want die strenge mantelpakjes, daar houdt gewoon niemand van.

Ik zeg, jurkjes voor iedereen!

Dit is trouwens een jurkje volgens Roos patroon 2088. Ooit kreeg ik van haar een hele stapel Roos patronen in de post. Dank je wel nog, Manon, dit was de eerste keer *schaam* dat ik een patroon gebruikte.
En het is maar fijn dat ik alles kan en alles weet, want aan de uitleg van dit patroon had ik maar weinig. Vooral de hals met splitsluiting, ik heb het maar naar eigen inzicht aan elkaar genaaid, zeg maar.

Nou kijk, gisteren, toen ging ik dus naar het werk. Aldaar werkte ik aan een 15novembermoethetafzijn rapport, kolfde ondertussen honderden milliliters melk, at Mexicaans voor lunch, en haalde aan het eind van de dag de kindjes op van de opvang. Toen reden we naar huis, aten we lasagne, bracht ik de kindjes naar bed, en naaide ik een schattig mini overhemdje voor mijn mini mannetje.
En dit is natuurlijk allemaal niet zo heel boeiend.
Zo’n logje over mijn dagelijkse bezigheden.

Eigenlijk wilde ik u iets vragen.
Bent u er al moe van?
Van al die reclame?

…

Wel nu, dat interesseert me helemaal niets.
Want ik zoek deelnemers. Aan mijn hele leuke cadeautjesgeefactie.
En daarom is ‘ie hier nog een keer.
Het mooie logo van de Secret Cisterklaas actie.

Meedoen kan nog tot vrijdagavond.
En al de huishoudelijke medelingen vindt u hier.
En please RT.

Zoals dat wel vaker gaat in het leven, zat ik weer eens even niet op te letten.
U kent het wel.
Druk, druk, druk.
Druk met werken, het stakende lijf, hongerige kindermondjes, een al weer op reis gaande man en natuurlijk, de Secret Cisterklaasactie. Doe mee, het kan nog!

En toen was het ineens zaterdag.
Zaterdag 6 november.
En, ooit lang geleden, op dindsdag 6 juli, toenhetNederlandselftaldehalvefinalevanhet WKvanUruguaywon en hetmeerdanhonderdgradenwas, beviel ik van een zoon.

Juli, Augustus, September, Oktober, November.
Nondeju.
Das vier.
Vier maanden.

Ik heb een zoon van vier maanden.
Ik heb een zoon die met wat ondersteuning zelf kan zitten.
Ik heb een zoon die bijna kan omrollen.
Ik heb een zoon die ‘s ochtends niet meer op dezelfde plek in bed ligt als waar ik hem achterliet.
Ik heb een zoon van meer dan acht kilo.
Ik heb een zoon die uit maatje 68 begint te groeien.
Ik heb een zoon die geloof ik best al wel eens trek heeft in iets anders dan borstvoeding.
Ik heb een zoon die heerlijk kan lachen met en om zijn zus.
Ik heb een zoon die niet huilt tijdens prikjes, maar wel als hij niet snel genoeg wordt opgepakt.

Ik heb een zoon.

Maar waar is mijn kleine beebje gebleven?
En hoe kan het dat de eerste maanden deze keer nog sneller voorbij gaan dan de eerste keer?

‘Zeg hé, ben je eigenlijk nu nog steeds aan het staken?’, vroeg ik gistermorgen eens aan het lijf.
Het lijf zei maar weinig terug.
Het zuchtte wat.
Het hoestte, gromde en kraakte.
Maar gewoon een duidelijk antwoord, dat kreeg ik dus niet.

En toen ging ik eens nadenken.
Over waar ik het lijf nu een plezier mee zou kunnen doen.
Slapen ja, dat is duidelijk. Dat was eigenlijk de enige eis van het lijf.
Maar ja, er moet gewerkt worden en de hongerige kindermondjes hier in huize MilkMansion moeten nu eenmaal gevoed.
Gelukkig weet ik dat er naast slaap nog best andere dingen waar het lijf van houdt.
En daarom offerde ik mezelf op, en at ik om te beginnen de afgelopen twee dagen sushi.
Ook zwengelde ik eindelijk de naaimachine weer eens aan. Met onder het voetje een soon to be LBD voor het lijf.
Ik moet u zeggen dat van het lijf bekend is dat het in het verleden weleens is gezwicht voor nieuwe schoenen en/of kleding.

Maar gisteravond kwam er ineens geheel onverwacht schot in het status quo.
Toen stak ik achtereenvolgens de linkerteen, voeten, benen, en het gehele lijf in een badkuip met warm water.
Het lijf protesteerde nog wat, vooral vanwege de maat van de badkuip, maar uiteindelijk gaf het een kleine rilling van genot.
En vanochtend, nadat het überheerlijke bad was gevolgd door een redelijk lange nacht slaap, werd langzaam duidelijk dat Cisca ook deze keer de strijd weer heeft gewonnen.
Hoera!

En zeg, u doet toch ook mee aan de Secret Cisterklaas actie? Het kan nog tot volgende week vrijdag!

Ietwat zielig zijn Keesje, Kobus, en Cisca
Want Sinterklaas, die komt niet hier in the US of A.
Hoe hard ook gezongen, hoeveel wortels ook klaar,
die schoen blijft maar leeg, het is echt naar
Tranen met tuiten, een enorme driftaanval,
Believe me when I say, I have tried it all.
Vanwege een overweldigende zin in taaitaai en speculaas,
Presenteren wij daarom, Secret Cisterklaas.

Herinnert u zich de eerste cadeautjesketting nog?
En de Ciscalogtéénjaarcadeautjesactie?
Wel nu, alhier een geheel nieuwe cadeautjesactie, Secret Cisterklaas. Een volledig op mijn kobusenco.com lezers toegesneden variant op Secret Santa.
Iets gestructureerder dan de twee voorgaande acties, zodat hopelijk deze keer echt iedereen een cadeautje krijgt en ook nog eens ongeveer op dezelfde dag.

Dit zijn huishoudelijke mededelingen. Stap voor stap, en heel duidelijk. Tenminste, dat hoop ik.

• U beslist of u mee wilt doen.
• Als het antwoord ja is, stuurt u een email naar secretcisterklaas at kobusenco dot com met als subjectline Secret Cisterklaas, gevolgd door uw naam. In de email zet u uw naam, adres, wat juicy details over uzelf, en eventueel een cadeauwens. Die email is zeg maar zoiets als een lootje. Je krijgt van mij een email terug met een bevestiging dat je meedoet.
• Meedoen kan tot vrijdagavond 12 november.
• In het weekend van 13 november maak ik een leuk alfabetisch spreadsheetje met ieders naam, en vervolgens laat ik mijn pretty assistentes lootjes trekken en koppel ik iedereen aan iemand anders.
• Op of rond 14 november krijgt u van mij het mailtje van de persoon voor wie u Secret Cisterklaas gaat spelen.
• Vervolgens koopt dan wel knutselt u een cadeautje. En u mag ook best een gedicht schrijven. Of een suprise fröbelen. Of niet. Alles kan. En bijna alles mag.
• Het cadeautje moet opgestuurd worden in het weekend van 27 november. Niet eerder, maar vooral ook niet later. En als u dit niet doet, weet ik u nu dus te vinden. In tegenstelling tot voorgaande cadeautjesacties. En ik wil graag dat iedereen deze keer een cadeautje ontvangt, dus ik zou het zeer appreciëren als meedoen ook echt meedoen betekent. Appreciëren ja. Dat zeg ik.
• En dan, zomaar ineens, valt er begin december een cadeautje van uw enige eigen Secret Cisterklaas op de deurmat!

Tot slot.
Belangrijk om te weten, is dat hier mensen meelezen from all over the world. En dat betekent dat het zou kunnen dat u iets moet opsturen naar het buitenland.
En maak reclame, zeg het voort! Dit super Secret Cisterklaas logo, gemaakt door Nicoleke, staat vast heel mooi op uw log.

En mocht u vragen hebben, mail ze gerust.
Ik hoop dat het net zo’n succes wordt, als de twee voorgaande acties!

En ik wil dus graag pepernoten. Met schuimpjes.
Dan weet degene die mij krijgt dat vast.

Ik kwam er trouwens laatst ineens toevallig achter dat ik niet de enige was met dit briljante idee. Tess ging me al tweemaal voor. Helaas is deelname aan haar actie gesloten, maar volgend jaar doe ik zeker ook bij haar mee!