Er gebeurt van alles hier in the MilkMansion waar ik over zou kunnen loggen.
Zou kunnen loggen.
Dat is hypothetisch.
Het is een ijdele hypothetische hoop.
Want het gaat niet.

Ik moet namelijk loggen over de actie.
U weet wel, die actie met 113 deelnemers die een cadeautje zouden opsturen aan elkaar in het weekend van 27 november.

Wel nu, dat weekend is dus voorbij.
Het is namelijk nu 30 november. Of 1 december, afhankelijk van waar u woont, en wanneer u dit leest.
En om een lang verhaal heel kort te maken, ik wist niet dat ik dat kon trouwens, mocht u uw cadeautje dus nog niet hebben verstuurd, consider this the reminder.
Verstuurt uw cadeautje nu.
En mail Secret Cisterklaas op secretcisterklaas @ kobusenco.com, mocht er sprake zijn van algehele verwarring uwer zijde of mocht u bijvoorbeeld, ik noem maar wat, het adres kwijt zijn of geen zin meer hebben om mee te doen.

Voor wie zijn cadeautje al heeft ontvangen, open maken mag natuurlijk pas op 5 december.
Al geloof ik dat er een aantal mensen zijn, die het niet hebben kunnen volhouden tot die magische datum.
En ik snap dat hoor.
Ik sloop vroeger zelf ook altijd naar beneden om vast te kijken wat er in mijn schoentje zat.

Veel krijgplezier allemaal, ik ben heel benieuwd!

En mocht u over de actie gaan loggen, dan wel gelogd hebben, laat hieronder bij de reacties de link achter. Dan kunnen we allemaal een beetje meegenieten.

Brokaat is een naar stofje.
Dat is de moraal van het hele epistel dat nu gaat volgen.
En ik wil echt dat u dit nooit meer vergeet.
Vandaar deze boute stelling, zo meteen aan het begin.

Stiekem wist ik het eigenlijk al jaren.
Ooit lang geleden worstelde ik me namelijk op een mooie zondagmiddag door een marathonsessie Japans-truitje-naaien-van-rafelend-brokaat.
Maar toch liet ik me deze keer weer verleiden.
Verleiden door een mooie kleur, stof, borduursel, en vooral, de gedachte aan nieuw leven.

Vriendin E. heeft namelijk een meisje in de maak dat heel binnenkort gebaard gaat worden.
En bij een meisje in de maak hoort een echte Amerikaanse babyshower.
En bij een echte Amerikaanse babyshower horen twee dingen. Veel eten, en cadeautjes.

En nu had ik in al mijn wijsheid bedacht dat ik een zelfgemaakt cadeautje wilde geven.
Een aangepaste versie van dit baby kimonootje om precies te zijn.
Uit Weekend Sewing van Heather Ross.

Een beetje kimono is natuurlijk wel van brokaat.
En dus ging ik van de winkel, via een aangeschaft brokaten stofje, het patroon en de schaar, naar de naaimachine.
Vol goede moed en zin aan de slag.

Het eerste exemplaar rafelde zo snel af, dat ik het halverwege maar op gaf.
Note to self: Brokaat rafelt. Heel erg.
Het tweede exemplaar kreeg halverwege zo´n mooi strijkboutbrandvlekje.
Note to self: Altijd, maar dan ook ALTIJD op de binnenkant van de stof strijken. Want brokaat verbrandt snel.

Het derde exemplaar lukte.
Onder andere dankzij de geweldige afzoomkwaliteiten van de lockmachine.

Naast het brokaten kimonootje gaf ik vriendin E. vandaag ook het wiegje van Keesje mee.
Het stond al een aantal weken vacant naast mijn bed.

Maar toch.
Toch voelde ik diep van binnen een sentimenteel gevoeldingetje de kop op steken tijdens het afbreken van het wiegje.
Het zal wel komen omdat brokaat zo’n naar stofje is.
Dat voel je namelijk.
Diep van binnen.

Ik kan het niet geloven, maar ik ga dus zometeen kalkoen eten.
Een dode kalkoen.
Das natuurlijk altijd nog beter dan een levende, maar toch.

Tot nu toe heb ik de dans altijd kunnen ontspringen.
Ik bracht Thanksgiving door in Las Vegas, Miami, Atlantic City en, vorig jaar, in Nederland.
Dit jaar echter geen tripje.
En dus nodigden vrienden ons uit voor een echt Amerikaans Thanksgiving feast met comfort food en American Football.
Ik hield de afgelopen weken dagelijks een waar pleidooi voor een generaal pardon voor die 50 miljoen ten dode opgeschreven kalkoenen, maar volgens mijn Amerikaanse vriendin kan Thanksgiving zonder kalkoen echt niet.

Dus ja.
Wat kon ik doen?
Ik schikte mij in mijn lot.
Van Dixiechick kreeg ik een recept voor een corn casserole met meer boter en crème fraîche dan corn, ik maakte zojuist mashed potatoes met extra boter en extra crème fraîche, en de appeltaart met amandelspijs staat in de oven.
Om het nuttigen van al deze calorieën extra idyllisch te maken, valt ondertussen de eerste sneeuw van het jaar.

Ik kan het niet geloven, maar ik ga dus zometeen een kalkoen eten.
Wat ik overigens helemaal niet kan geloven, is dat één van mijn collega´s vandaag een kalkoen eet, die gevuld is met een hele eend, die dan weer gevuld is met een hele kip.
Ik dacht echt dat ze een grapje maakte.
Maar dat was dus niet zo.
Het is duidelijk, ik ben echt nog niet geïntegreerd in de Amerikaanse samenleving.
Maar vandaag helpt vast.

Happy Thanksgiving!

Dagenlang rook het huis nog naar pepernoten.
Een geur die herinneringen oproept.
Herinneringen aan Sinterklaas.
Het Sinterklaasfeest op het werk van mijn vader. En op school.
Pepernoten en schuimpjes zoeken op de vloer.
Het geklop op de deur, en de grote zak met cadeautjes.
Die mooie groen met blauwe Jip en Janneke koffer.
Het spannende gevoel, de blijheid, en de verwachting.

Ik maak ze al jaren.
Herinneringen.
En ik heb er zoveel.
Ik heb herinneringen aan mijn geboortedorp, mijn lagere schooltijd, mijn slaapkamer, de vakanties met de vouwwagen. Aan de eerste dag op de middelbare school, volleybalwedstrijden, weekendjes weg met vriendin M. Ik herinner de huizen waar ik woonde, de reizen die ik maakte. Mijn bevallingen. Mijn studietijd. Mijn tijd in Marokko.
Mijn hoofd zit vol, maar er is nog plaats genoeg voor meer.

Jij begint pas net.
Met het maken van herinneringen.
We maken ze samen. Ook wel ‘gether’, in jouw vocabulaire.
We bakken pepernoten, zingen liedjes, en eten bij vrienden.

Ik zie dat je dingen onthoudt.
Of beter gezegd, ik hoor dat je dingen onthoudt.
Over sommige dingen raak je niet uitgepraat.
Zo heb je het nog steeds over je verjaardag.
Over het slapende meisje dat met de dolfijnen ging zwemmen.
Je praat constant over opa en oma.
Over hun kamer hier in huis en of ze weer komen.
Je praat over je neefjes en nichtjes.
Over Halloween, de snoepjes en je prinsessenjurk.
En over wat je hebt gezien op het Sinterklaasjournaal.

Dit weekend ging je uit logeren.
Vol vertrouwen stopte je je pyjama in de Dora rugzak, en wandelde je naar de voordeur van een vreemd huis.
Je maakte herinneringen.
Mooie herinneringen, zonder mij.

Ooit zul je hopelijk meer herinneringen hebben zonder mij dan met mij.
Herinneringen aan jouw jeugd, jouw schooltijd, jouw vriendjes, en jouw vakanties.
En wat ben je ineens dan al groot.

Alles wat ik voor jou wil, is een leven vol mooie herinneringen.

Aan het merendeel van de ingrediënten zal het niet liggen.
Suiker, boter en zelfrijzend bakmeel.
Eigenlijk kan het nu al niet meer mislukken, lijkt me zo.

En ja, ik woon echt in de VS.
Maar ik smokkel regelmatig Nederlandse koek- en speculaaskruiden het land in.
Evenals zelfrijzend bakmeel.

Ik heb tegenwoordig altijd een assistent.
Handig, joh, ik kan het iedereen aanraden.

Assistentes kunnen heel goed kruiden toevoegen.

En boter in blokjes snijden.

En heel belangrijk, ‘schudden’.

Mijn assistent heeft trouwens wel een hele witte arm. Ze komt nooit in de zon, arm kind. Als u haar wilt meenemen op vakantie dan mag dat. Of u kunt mij een camera geven. Plus bijbehorende cursus. Want ik kan gewoon echt niet fotograferen.

Links ziet u de brouwsels van mijn assistent, en rechts, tsja, ik heb nooit gezegd dat ik mooie balletjes kon draaien, of wel?

En dan, dan zijn ze ineens klaar.
En eet je ze op.
Allemaal.
In 1 keer.

Tijdens het eten moet je overigens wel opletten dat de baby, linksbovenindeachtergrond, niet bijna van de bank afrolt.
Want die pepernoten, die waren dus zo lekker, dat ik even helemaal van genot zat te knorren. En dus had ik geen oog meer voor de omgeving.

Recept voor pepernoten (of, in ABN, kruidnootjes):

200 gram zelfrijzend bakmeel
100 gram bruine suiker
snufje zout
2 theelepels speculaaskruiden (mocht u die niet hebben, hier staat het mengsel van kruiden dat ik normaal gebruik)
4 à 5 eetlepels melk
80 gram koude boter

Mix alle droge ingredienten door elkaar en voeg daarna melk toe en de in blokjes gesneden koude boter. Kneed een beslag, voeg eventueel wat extra melk toe, en maak rondjes ter grootte van een knikker.

12 tot 15 minuten in de oven op 175 graden Celsius / 345 graden Fahrenheit, en, knabbelen maar.

Hop.
Kijk toch eens.
Ik heb zomaar vier (4) nieuwe pagina’s aan deze site toegevoegd.
Voor nog meer leesplezier.
Wat zeg ik, lees-genót.

Nu kunt u nog eens op uw dooie gemakje door mijn naai logjes snuffelen.
Of door mijn logjes over de serieuze zaken des levens.
En mocht u nu niet van naaien noch van serieusheid houden, dan bent u vast geïnteresseerd in Kobus’ nieuwste twee-talige vocabulaire ontwikkelingen, dan wel in wat wij afgelopen dinsdag gegeten hebben.

Nou.
Dat is me toch tof, of niet?
Wat een feest.
En wie weet, maak ik binnenkort ook nog een nieuwe kop.

Ja ja, ik weet waar ik u gelukkig mee kan maken.
Alleen helaas is de trekking van de Staatsloterij echt willekeurig.
Dus daar kan zelfs ik mijn invloed niet laten gelden.

113.
Dat is the final number.

En in alle Cisterklaas hektiek zou ik dus bijna volledig voorbij gaan aan afgelopen zaterdag.
En dat kan niet.
Afgelopen zaterdag deed ik namelijk iets leuks.
Iets leuks zonder de kinderen.
En dat is redelijk zeldzaam.
Tegenwoordig doe ik namelijk eigenlijk alleen nog maar leuke dingen mét de kinderen.
Zo gaat dat. Als je moeder wordt.

Maar zo dus niet afgelopen zaterdag.
Afgelopen zaterdag ging ik uit eten.
Met de melkboer.
En zo’n zestig andere mensen.
Voor het eerst samen weg, terwijl we thuis niet één maar twee kindjes achterlieten.
Op naar een jaarlijks uitje van de Nederlandse club.  De Indonesische Rijsttafel in de stad.

En och ende ach.
Het was héérlijk.
Het eten.
Het drinken.
Het gezelschap.
Er waren alleen maar volwassenen!
En niemand had mijn hulp nodig bij het afvegen van de mond dan wel billen.
Ik keek mijn ogen uit.

Het was echt heerlijk.
Vooral ook toen we thuiskwamen, en bleek dat Kobus en Keesje niets anders hadden gedaan dan slapen.
Ik denk dat ik ga voorstellen aan de club om van de Rijsttafel een wekelijkse traditie te maken.

Kunt u zich de Rocky Theme Song even voor de geest halen?

Of wacht.
Ik help u wel even.

Naar de beelden moet u niet kijken, hè.
Bah.
Die vieze, boksende mannen.
Het gaat om het geluid.

En met dit geluid op de achtergrond gaan we nu een visualisatie oefening doen.

Ik wil namelijk nu dat u aan een als een waanzinnige, typende Cisca denkt.
Ongekapt, in trainingspak, typ, typ, typ.
Klik, klik, klik.
En denk dan nu aan Cisca die heur haren borstelt, een baby voedt, een peutertje op de wc zet, kookt, een Board Meeting van de Nederlandse club bijwoont, een vriendin bezoekt, boodschappen doet, slaapt, het Sinterklaas Journaal kijkt, en een Indonesische Rijsttafel en een paar biertjes met vrienden wegwerkt.
En ze typt.
De hele tijd.
Typ. typ. typ.

109.
Honderd en negen.
Dit megamagische getal is het totaal aantal deelnemers van de Secret Cisterklaas actie.
De komende weken gaan 109 Secret Cisterklazen in Nederland, België, Duitsland, Engeland, Zweden, China en Amerika pakjes op de bus doen.

Ja.
Ik werd er ook even stil van.

Vandaag en gister verstuurde ik dus 106 emails.
Plus nog een paar extra voor de *kuch* 9 mensen, die hun adres niet hadden gegeven.

Ik haalde het nét.
Drie mensen krijgen morgen nog bericht, en daarna bezwijkt mijn lijf aan de gevolgen van RSI.

O nee.
Dat gaat natuurlijk niet.
Want Rocky wint.
Altijd.

Die jaren tachtig.
Dat was toch best een gave tijd.

Aan al die 109 super gave deelnemers: Mocht u niets gehoord hebben van Secret Cisterklaas, of gewoon een vraag hebben, of, laten we het niet hopen, denken dat er iets niets klopt, mail me. Op secretcisterklaas @ kobusenco.com.
Happy Cisterklaas!

Ik klaag natuurlijk weleens vaker over mijn gebrek aan vrije dagen.
Hier bijvoorbeeld. En hier. En hier.

Maar, ik heb nu echt een goede reden.
Een goede reden waarom de Amerikaanse overheid mij vaker een vrije dag moet geven.

Want kijk eens wat ik kan doen in een vrije dag!

Ik vind hem zo leuk, ik wil er zelf eigenlijk ook wel één.

En, wanneer Hillary laatst zo’n leuk jurkske aan had gehad, had ze echt die vredesbesprekingen weer vlot kunnen trekken.
Heus.
Want die strenge mantelpakjes, daar houdt gewoon niemand van.

Ik zeg, jurkjes voor iedereen!

Dit is trouwens een jurkje volgens Roos patroon 2088. Ooit kreeg ik van haar een hele stapel Roos patronen in de post. Dank je wel nog, Manon, dit was de eerste keer *schaam* dat ik een patroon gebruikte.
En het is maar fijn dat ik alles kan en alles weet, want aan de uitleg van dit patroon had ik maar weinig. Vooral de hals met splitsluiting, ik heb het maar naar eigen inzicht aan elkaar genaaid, zeg maar.

Nou kijk, gisteren, toen ging ik dus naar het werk. Aldaar werkte ik aan een 15novembermoethetafzijn rapport, kolfde ondertussen honderden milliliters melk, at Mexicaans voor lunch, en haalde aan het eind van de dag de kindjes op van de opvang. Toen reden we naar huis, aten we lasagne, bracht ik de kindjes naar bed, en naaide ik een schattig mini overhemdje voor mijn mini mannetje.
En dit is natuurlijk allemaal niet zo heel boeiend.
Zo’n logje over mijn dagelijkse bezigheden.

Eigenlijk wilde ik u iets vragen.
Bent u er al moe van?
Van al die reclame?

…

Wel nu, dat interesseert me helemaal niets.
Want ik zoek deelnemers. Aan mijn hele leuke cadeautjesgeefactie.
En daarom is ‘ie hier nog een keer.
Het mooie logo van de Secret Cisterklaas actie.

Meedoen kan nog tot vrijdagavond.
En al de huishoudelijke medelingen vindt u hier.
En please RT.