U kent ze wel, beroemde stoere vrouwen zoals Rosie the Riveter, Aletta Jacobs, Florence Nightingale, mijn oma’s, Neelie Kroes, Rosa Parks en Amelia Earhart.

Ik zou graag vanaf vandaag ook in dit rijtje genoemd willen worden. En dan niet alleen omdat ik al bijna een week voor single mom speel.

Ziet u dat?
Minimal assembly noemen ze dit.
Tsss.

Wekker. Opstaan. Douchen. Aankleden. Haren kammen. Mascara. Brood smeren. Fruit snijden. Flessen vullen. Tassen inpakken. Kindjes wakker maken. Kindjes aankleden. Keesje voeden. Boterham voor Kobus. Bekertje melk. Bekertje melk op de grond. Kobus op het potje. Keesje verder voeden. Iedereen in de auto. Op naar het kinderdagverblijf. Kindjes afgeven. Kusje. Knuffelen.
File. Slechts ietsjes te laat op het werk. Ontbijten want honger. Rapport typen. Vergadering. Kolven. 220 ml, jeuh! Lunchen. Verder met rapport typen. Kolven. Shit, is het al zo laat?
Kindjes ophalen. Eten koken. Kobus eten geven. Ondertussen Keesje voeden. Hup naar boven. Keesje in pyama. Keesje in bed. Kobus in pyama. Verhaaltje voorlezen. Tandjes poetsen. Handjes wassen. Kobus in bed.
Beide kindjes in bed.
Stilte.
Ademhalen. En plassen. Eten. En daarna slapen.

En morgen, morgen doe ik dit gewoon nog een keer.
En weet je, ik doe eens gek, morgen gaan ze ook nog in bad.

U, mijn trouwe oplettende lezers, viel het vast op.
Sterker nog, een aantal van u vroeg er al eens naar.
Ergens klopt iets niet.
Er klopt iets niet met verlofdata, de maanden september en oktober, ons bezoek aan Nederland, weer gaan werken, een mogelijke huizenruil in de herfstvakantie, en nu uiteindelijk Cisca de single mom.

En omdat u zich al tijden afvraagt hoe het zit, en ik altijd allerlei vage mysterieuze teksten log, zal ik nu eens duidelijk uitleggen hoe of wat.
Maar pas op!
Het is ingewikkeld. En bloedje saai.
Dus als u halverwege moet afhaken, begrijp ik dat.

Allereerst is daar een aantal basisgegevens.

1) In totaal krijg ik voor een bevalling twaalf weken verlof.
2) Op de dag van de geboorte van Keesje, 6 juli, werkte ik nog.
3) Elk jaar in oktober gaat de melkboer naar Europa.
4) In 2009 ging ik samen met Kobus mee.
5) En, oorspronkelijk wilde ik in 2010 mee met Keesje en Kobus.
6) Naast de twaalf weken zwangerschapsverlof mag ik geen ander verlof meer opnemen dit jaar.

Op grond van de basisgegevens kunnen een aantal berekeningen gemaakt worden.

1) 6 juli plus twaalf weken is 29 september.
2) 29 september is niet in oktober.
3) Om mee te kunnen in oktober moet ik dus mijn zwangerschapsverlof in twee stukken breken.
4) Twaalf min drie is negen.
5) 6 juli plus 9 weken is 7 september. 

En hier, bij berekening nummer 5, ging het mis.
Want eind augustus, ten tijden van mijn overpeinzingen en twijfels, besloot ik dat ik op 7 september helemaal nog niet wilde werken.
Ik wilde bij mijn kleine mannetje zijn.
Lekker knuffelen. En zelf voeden. En gewoon, rustig uit- en ontzwangeren.

En dus zat er maar één ding op.
We besloten, redelijk onverwacht, om eerder naar Nederland te gaan.
Niet in oktober, maar al in september.
En het was fijn.
Ook omdat ik nu dus pas op 29 september weer hoefde te werken.
Alleen, deze constructie had dus wel tot gevolg dat ik nu alleen thuis ben.
Tot volgende week donderdag. Donderdag 21 oktober.

En alhier de laatste berekening.
6) 21 oktober min 13 oktober is acht.

Oh. Nog maar acht nachtjes.

Mensen, we hebben een nieuwe lamp in de eetkamer.
En het was weer net zo’n bevalling als de meeste van onze andere meubelaankopen.
Maar hé, het resultaat mag er zijn.

En om dat te vieren, en omdat de melkboer morgen echt die reis naar Europa gaat maken, deden we vanavond een sjiek dinertje voor twee.
We doen dit trouwens elke week een avond. Gewoon om die zo normale saaie dinsdag wat op te leuken. En omdat we dan ook eens kunnen praten tijdens het eten. Omdat er dan een keer geen appelmoes in haren gesmeerd wordt, borden met macaroni op de grond worden gesmeten, of baby’s gevoed willen worden terwijl de rest van de familie eigenlijk aan het warm eten is. Echt, ik kan het aanraden, zo’n dinertje per de week met je lief. Als Elizabeth Taylor dit de eerste keer had gedaan, had ze die andere zeven bruiloften gewoon kunnen laten schieten.
Omdat de melkboer en ik helaas wel bijna elke week de scheiding moeten aanvragen vanwege onze verschillende smaken in meubels dan wel eten, koken we om de beurt. Deze week was ik weer aan de beurt.

We aten achtereenvolgens:

Grote garnalen met knoflook, olijfolie en pepertjes.

En kijkt u even naar het decorum ja.
Met het mooie tafelkleed, het zondagse servies en het bijbehorende glaasje wijn.

Het hoofdgerecht was portabella mushroom gevuld met geitenkaas en pijnboompitjes.

En, zoals u weet, zijn toetjes mijn specialiteit. Dit is een bosvruchtenparfait met bijpassend sausje. Met dank aan de Allerhande. En mezelf natuurlijk.

En nou ja.
Nou ja, nu ben ik er dan, geloof ik, echt wel klaar voor. Voor die marathon die tien dagen mama zonder papa zijn heet.

Ik ga maar even mijn haren wassen, want daar zal ik de komende week wel geen tijd voor hebben.

Ingrediënten:

2000 gram zon
een heerlijk feest met zo’n 40 vrienden
een bord mosselen
goed en veel slapende kindjes
een mespuntje speeltuin
6 stuks sushi en een spicy tuna roll
blote voeten in slippers
een flesje bier
een snufje festival
een nieuw schilderij
een eetlepel satésaus (liefst over een stokje kip en met stokbrood)
vers gebakken s’mores

Bereiding:
Snij de ingrediënten fijn en hussel door elkaar. Verwarm het geheel in de zon op zo’n 25 graden Celsius. Breng op smaak met veel slaap. En, garneer met een groot kampvuur.

Voedingswaarde:
Hopelijk zo groot dat deze mama de komende tien dagen als single parent gaat overleven.

U heeft liever fotootjes, hè?

Nu, alhier.
Zes stuks.
Van de liefdevolle zus en haar broertje.

Deze eerste kent u al. Maar ik vind hem zo mooi. Een trotse Kobus met een twee dagen oude Keesje.
De rest staat op chronologische volgorde, startend bij tien dagen, eindigend bij tien weken. (En dan heb ik het over de leeftijd van Keesje, mocht u zich dat afvragen.)

En vooruit, ook nog twee fotootjes van vandaag.
Zus en broer alleen.
Omdat ze tegenwoordig zo goed op commando kunnen lachen en poseren.

Mooi zijn ze, hè?

Vigilant (bijv.nw. / bijw.):
voorzichtig, alert, hoede, paraat, waakzaam, waaks, wakend

Afgelopen weekend gaf het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken een waarschuwing uit voor alle Amerikanen die binnenkort naar Europa reizen dan wel op dit moment in Europa verblijven. Deze waarschuwing komt voort uit geheime informatie over mogelijke aanslagen in Europa door Pakistaanse islamitische militanten. Het advies is geen negatief reisadvies, maar de overheid raadt mensen aan extra ‘vigilant’ te zijn, met name in de buurt van grote transportcentra zoals vliegvelden en stations. Dit houdt in, zoals in het advies staat, dat ‘people should adopt appropriate safety measures’.

Maar wat zijn dat, gepaste veiligheidsmaatregelen?
En wat is een gepaste reactie op zo’n vaag omschreven probleem?
Wat betekent zo’n advies nu voor mij als individu?
Of, nog belangrijker, voor mijn man, die volgende week achtereenvolgens België, Frankrijk en Nederland bezoekt?

Mensen, we zijn allemaal zo bang.
In Amerika, maar zeker ook in Nederland, wordt tegenwoordig van alles, van grote politieke  beslissingen tot allerlei dagelijks gedrag, ingegeven door angst.
Is dat nu echt nodig?
Moeten we ons hele doen en laten door een naar onderbuikgevoel laten regeren?

Ik vind dat pas echt angstig.
Want ik heb eerlijk gezegd het idee dat angst over het algemeen een zeer slechte raadgever is.

Voor een leuk Oud-Hollandse tekstje, klik hier.