Terwijl ik het snot van mijn gezicht veegde, en verwoede pogingen deed om mijn ingewanden naar buiten te hoesten, vierden we vandaag dan echt Halloween.
Ook wel Wíen genoemd hier in huis.

Kilo´s snoep, en geloof mij, dit zijn de eerste twee woorden ooit op dit log die niet overdreven zijn, werden aangeschaft en Kobus werd voor de gelegenheid in een heuse elfjesjurk gehesen. Zelf zei ze de hele dag, ‘ik ben een ses. Dansen Keesje.’
Ach, ik weet wel beter, ze was geen prinses, ze was een elfje. En dat is dus echt wel iets anders. Want elfjes, wel nu, die kunnen bijvoorbeeld vliegen. En daarom zitten er dus vleugels aan dat jurkje.
Toevallig.

Weet u trouwens dat een elfje ook een dichtvorm is?
Van vijf regels en elf woorden?
Ooit leerde ik zo dichten. Bij meester Hans.

Het wordt dan zoiets als,

Elfjesroze
Mijn meisje
Buiten op straat
Snoep en chocola verzamelen
Hallowíen

Nu ja, u begrijpt nu meteen waarom ik mijn geld verdien als ambtenaar.

Het elfje en 1 zakje snoepjes.
Op dit moment ben ik, met hulp van de melkboer, de rest van de buit vliegensvlug naar binnen aan het werken, zodat het morgen op mysterieuze wijze is verdwenen.
*Burp*

‘Neuj, ik doe het nu echt niet meer’, zei mijn lijf gister.
Als een ware Franse burger is het in staking gegaan.
‘Uit protest voor het geringe aantal vrije dagen in de VS en enorm slaaptekort heb ik besloten de lichaamsfuncties één voor één uit te schakelen.’

En dus zit ik hier nu.
Op de bank.
Met een min of meer niet functionerend lijf.
Werkelijk waar niets doet het meer.
Behalve de melkfabriek. En dat is dan wel weer fascinerend.

Ik probeer de kids zoveel uit te besteden, zodat ik kan doen wat mijn zieke lijf nodig heeft, en dat is day time television kijken.

‘I am not a witch. I am nothing you have heard. I am you.’
‘Lentz promised he would not take a taxpayer paid car. He did.’
‘Tom Corbett, you just don’t get it.’
‘Dan Onorato is running a TV commercial claiming he has created over 9,000 jobs. Unfortunately, nothing could be further from the truth.’
‘The middle-class is struggling, but Toomey thinks it’s oil companies and Wall Street banks who should pay no taxes – zero.’

Dinsdag zijn de verkiezingen.
En dus zijn er eigenlijk alleen maar verkiezingsspotjes op televisie.
En echt mensen, het is verschrikkelijk.
Bij elke spotje sterft weer één van mijn hersencellen af.
Orginaliteit is over het algemeen ver te zoeken, en de zogehete negative ad, also known as probeer uw tegenstander zoveel af te zeiken, viert hoogtij.

Toch jammer dat ik niet mag stemmen in de VS.
Maar wat dan wel weer leuk is, is dat ik, als overheidswerknemer, op election day vrij ben.
En die vrije dag kan ik goed gebruiken.
Om bij te slapen bijvoorbeeld.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik vind de herfst overrated.
Al dat geklets over knapperende haardvuurtjes, vallende blaadjes, pompoenen, vroeg donker worden, paddenstoelen, wandelingen door het bos, warme chocomel met slagroom, kaarsjes, met een goed boek onder de dekens, op het dak tikkende regen, lekker warme lelijke Uggs. 
Herfst is gewoon de voorbode van de winter.
Herfst is koud. En guur.
In de herfst stormt het.
En is het nat.

Tenzij je toevallig aan de Oostkust van de VS woont, in de buurt van, let’s say, Philadelphia.
Want dan is het soms in de herfst ineens een hele week boven de twintig graden.
En dan kan het dus dat je op een willekeurige woensdagochtend op je slippertjes naar de auto loopt.

En dat je elke ochtend en elke middag bijna drie kwartier in de auto zit, is dan ineens helemaal niet meer zo erg.
Want de herfst is stiekem toch best mooi.

…so stay tuned.

En thanks to Nicolekebolleke heb ik nu ontzettend zin in pepernoten.

Zaterdag op het Halloweenfeest stond ik even op mijn kop, en toen zag ik een vieze enge man met op zijn arm een schattig elfje met glow in the dark hakbijl, tezamen met de roze-harige vrouw met onderkin en bijbehorende baby met bijna afgedraaid hoofd in Phillies pakje in een draagdoek.

Tsja.
What can I say?
Het was een  gaaf feest.
Ook al verloren de Phillies, en staan dus nu de Rangers and the Giants in the World Series.

En de melkboer wil nog steeds niet in fotografisch gestalte op mijn log.
Dus ja.

Ik hou van geëmancipeerde mannen.
Daarom ben ik ook zo blij dat de melkboer sinds gisteren weer thuis is.
Yes! Eindelijk weer hulp in het huishouden.
En oh. Het genot dat warme voeten in bed heet. Niet te beschrijven.

En nu chargeer ik nooit, maar ik zou willen zeggen dat ik hou van geëmancipeerde mannen die in touch zijn met hun vrouwelijke kant.
Een metro man. Whatever that may be.
Mijn ideale man kookt, verschoont luiers, houdt van winkelen, veegt snotneuzen af, pinkt een traantje weg bij het zien van een mooie film of belangrijke sportwedstrijd, steekt ‘s avonds kaarsjes aan, smeert wax op de houten tafel en crème op zijn gezicht, en draagt weleens een t-shirt dan wel blouse met een vleugje roze dan wel paars.
Helaas voldoet de melkboer niet aan al deze eisen. Sorry schat.

Maar ha.
Haha.
Ik heb tegenwoordig een tweede man.
Een eigen kleine man.
En die man, die kan ik nog trainen.
En met die training, daar kunt u niet vroeg genoeg mee beginnen.

Daarom slaapt mijn stoere kereltje tegenwoordig in een lekker warme HEMA slaapzak met roze hartjes.
En over een half jaar heb ik ook nog een bijpassend rompertje erbij.

Speciaal voor de afwezige papa, en al de andere geïnteresseerden, ga ik u nu vertellen, en vooral laten zien, dat ik afgelopen zaterdagochtend met mijn gezin min 1, maar plus vriendin Laura, de lokale boerderie bezocht.
Das leuk joh, de boerderie.
Deze keer gingen we naar the Milky Way Farm. En ik kan er niets aan doen, maar bij Milky Way denk ik dus niet aan een boerderij, en ook niet aan het heelal, maar aan dat overheerlijke chocolade reepje. De hele ochtend dacht ik aan chocola.
En ijs. Want bij the Milky Way Farm zit een echte creamery. Een creamery met zelfgemaakt ijs. En de smaken… och mensen, daar alleen zou ik al een week over kunnen loggen. Ik koos uiteindelijk banaan met brokken pure chocola.
Echt. Verrukkulluk. En het was nog niet eens elf uur in de ochtend toen ik dat ijs al achter de kiezen had.
Tsja.
Daarom zie ik er dus strakker uit mét corrigerend ondergoed.

Enfin.
Naast het ijs was er nog meer te beleven.
Er waren kalfjes, schapen, varkens, poezen, kippen, en vooral, omdat dit jaargetijde nu eenmaal herfst heet, ontzettend veel pompoenen.

Dit is nu een so called pumkin patch.

Kobus wilde graag de allergrootste mee naar huis nemen.

Maar toen ik zei dat ze de pompoen helemaal zelf naar huis moest dragen, koos ze een iets bescheidener exemplaar. Helaas kunt u niet zien dat deze foto genomen is op de tractor. We deden namelijk een echte hay ride. Voor Kobus hét hoogtepunt van het bezoek.

Dit allerschattigste kalfje was ongeveer 15 weken. Precies net zo oud als Keesje!

En na een zeer kort durende aarzeling werd er volop geaaid.

Maar geen enkel dier was zo populair als het varken.

En verder?
Ach ja, verder moest het meiske van ons vooral overal op zitten.

Op een hooibaal.

Een koetje.

En een tractor.

En, een trapje.
En zeg nu zelf, dit is toch echt wel een übercute foto.
Ik zit eraan te denken om hem op te sturen naar Hallmark. Zodat zij hem op de voorkant van een kaart kunnen zetten. Voor een significant geldbedrag, uit te keren aan de mama van het fotomodel.

En vooruit. Dan ook nog even een übercute foto van het mannetje.
Want die was natuurlijk ook mee.

U kent ze wel, beroemde stoere vrouwen zoals Rosie the Riveter, Aletta Jacobs, Florence Nightingale, mijn oma’s, Neelie Kroes, Rosa Parks en Amelia Earhart.

Ik zou graag vanaf vandaag ook in dit rijtje genoemd willen worden. En dan niet alleen omdat ik al bijna een week voor single mom speel.

Ziet u dat?
Minimal assembly noemen ze dit.
Tsss.

Wekker. Opstaan. Douchen. Aankleden. Haren kammen. Mascara. Brood smeren. Fruit snijden. Flessen vullen. Tassen inpakken. Kindjes wakker maken. Kindjes aankleden. Keesje voeden. Boterham voor Kobus. Bekertje melk. Bekertje melk op de grond. Kobus op het potje. Keesje verder voeden. Iedereen in de auto. Op naar het kinderdagverblijf. Kindjes afgeven. Kusje. Knuffelen.
File. Slechts ietsjes te laat op het werk. Ontbijten want honger. Rapport typen. Vergadering. Kolven. 220 ml, jeuh! Lunchen. Verder met rapport typen. Kolven. Shit, is het al zo laat?
Kindjes ophalen. Eten koken. Kobus eten geven. Ondertussen Keesje voeden. Hup naar boven. Keesje in pyama. Keesje in bed. Kobus in pyama. Verhaaltje voorlezen. Tandjes poetsen. Handjes wassen. Kobus in bed.
Beide kindjes in bed.
Stilte.
Ademhalen. En plassen. Eten. En daarna slapen.

En morgen, morgen doe ik dit gewoon nog een keer.
En weet je, ik doe eens gek, morgen gaan ze ook nog in bad.

U, mijn trouwe oplettende lezers, viel het vast op.
Sterker nog, een aantal van u vroeg er al eens naar.
Ergens klopt iets niet.
Er klopt iets niet met verlofdata, de maanden september en oktober, ons bezoek aan Nederland, weer gaan werken, een mogelijke huizenruil in de herfstvakantie, en nu uiteindelijk Cisca de single mom.

En omdat u zich al tijden afvraagt hoe het zit, en ik altijd allerlei vage mysterieuze teksten log, zal ik nu eens duidelijk uitleggen hoe of wat.
Maar pas op!
Het is ingewikkeld. En bloedje saai.
Dus als u halverwege moet afhaken, begrijp ik dat.

Allereerst is daar een aantal basisgegevens.

1) In totaal krijg ik voor een bevalling twaalf weken verlof.
2) Op de dag van de geboorte van Keesje, 6 juli, werkte ik nog.
3) Elk jaar in oktober gaat de melkboer naar Europa.
4) In 2009 ging ik samen met Kobus mee.
5) En, oorspronkelijk wilde ik in 2010 mee met Keesje en Kobus.
6) Naast de twaalf weken zwangerschapsverlof mag ik geen ander verlof meer opnemen dit jaar.

Op grond van de basisgegevens kunnen een aantal berekeningen gemaakt worden.

1) 6 juli plus twaalf weken is 29 september.
2) 29 september is niet in oktober.
3) Om mee te kunnen in oktober moet ik dus mijn zwangerschapsverlof in twee stukken breken.
4) Twaalf min drie is negen.
5) 6 juli plus 9 weken is 7 september. 

En hier, bij berekening nummer 5, ging het mis.
Want eind augustus, ten tijden van mijn overpeinzingen en twijfels, besloot ik dat ik op 7 september helemaal nog niet wilde werken.
Ik wilde bij mijn kleine mannetje zijn.
Lekker knuffelen. En zelf voeden. En gewoon, rustig uit- en ontzwangeren.

En dus zat er maar één ding op.
We besloten, redelijk onverwacht, om eerder naar Nederland te gaan.
Niet in oktober, maar al in september.
En het was fijn.
Ook omdat ik nu dus pas op 29 september weer hoefde te werken.
Alleen, deze constructie had dus wel tot gevolg dat ik nu alleen thuis ben.
Tot volgende week donderdag. Donderdag 21 oktober.

En alhier de laatste berekening.
6) 21 oktober min 13 oktober is acht.

Oh. Nog maar acht nachtjes.