En ineens was het toen dus gister.

Ik hees me, met helaas nog een klein beetje moeite, maar weer eens in één van mijn enigszins professioneel uitziende outfits, trok voor het eerst in maanden een paar hooggehakte muiltjes aan, plamuurde mijn wallen weg, arrangeerde een ontmoeting van zeer korte duur tussen de stijltang en mijn haar, liet de melkboer ondertussen een paar bammetjes smeren, knuffelde uitgebreid met de kinders, pakte de tas met de kolfmasjien, en reed, na exact twaalf weken verlof, naar het schattige provinciestadje waar mijn werkgever zich kantoorvest.

Ik ging door de security, want badge vergeten en want Amerikaanse overheid, zag dus mijn kolfmasjien in elegante onopvallende zwarte tas door het röntgenapparaat gaan, klom drie verdiepingen omhoog, liep mijn kantoortje binnen, keek eens wat rond, zag foto’s van Kobus, maar niet van Keesje, zette de airco iets minder koud, startte mijn gloednieuwe computer op, en opende mijn inbox met 1467 emails.

Ik dronk thee en cola light, kletste uitgebreid met mijn collega’s, las een rapportje en tientallen nieuwsbrieven, hoorde van een wetswijziging, twitterde eens wat op mijn iPad, pleegde een zakelijk telefoontje, en pleegde drie telefoontjes met, of toch naar, de melkboer om te vragen hoe het met de kinders was.

Het was net alsof ik nooit was weggeweest.
En dat was fijn.
En ook weer niet.

Gistermiddag op de parkeerplaats van het vliegveld. Kobus was zo moe, dat ze alleen nog maar met haar konijn wilde knuffelen.
En nee, Keesje zit niet in die wandelwagen. Die was zo moe, dat hij alleen nog maar bij mij in de draagdoek wilde knuffelen.

En toen zat ik weer achter mijn allereigenste mooie zwart met wit gebloemde laptop.
Een logje te typen.
Want ik voel de druk hoor.
U zit toch allemaal maar even te wachten.
Op die verhalen uit Nederland.

En laat ik ze nu net hebben.
Verhalen over mijn sinds twee weken twee jarige dochter.
En over mijn sinds een week veertig jarige man. En over hun gezellige Nederlandse verjaardagsfeestjes.
Daarnaast ben ik sinds dit weekend ook nog eens moeder van een gedoopte zoon. En daar hoorde natuurlijk ook weer een feestje bij. Met bijbehorende verhalen.
En och.
Ik kan natuurlijk ook uren lullen over die heerlijke Nederlandse culinaire lekkernijen die ik tot mij nam in de afgelopen weken. En over al mijn lieve vriendinnetjes en familie die ik weer zag. En over hoe de opa´s en oma´s Kobus en Keesje weer of voor het eerst zagen. Of over het Nederlandse landschap, het weer, de supermarkten, de soms onbeschofte Nederlanders en wat niet meer zij.
En wat dacht u trouwens van die beruchte bloglunch, daar heb ik ook wel wat over te melden.
Echt, mail mij, voor smeuige details over Vita. Of Klein Kikkertje, Astrid, Natasja, Door, Nicoleke, Anita, Quirk, Repel, Toaske of Zara. En de geheimzinnige Nelissie, die niet logt, maar wel twittert.

Maar lieve mensen, ik heb helemaal geen tijd.
Morgen, ja u leest het goed, morgen woensdag 29 september, exact twaalf weken na de geboorte van Keesje, moet ik weer aan het werk.
En voor die tijd moet ik ongeveer 99 uur bijslapen, twee kindjes in gepaste Amerikaans tijdsschema´s duwen, wasjes draaien, cadeautjes bekijken, en, ook fijn, zojuist pakte ik die hypermoderne tweezijdige handsfree hipperdanhippere kolfmasjien maar weer eens van de zolder.
Want, zoals ik al zei op Twitter, the pumping season has started in the MilkMansion. En nee, pumping is dus geen pumpkin. Alhoewel de herfst, hier also known as Indian Summer, wel langzaam zijn intrede aan het doen is.

Enniewee, voor nu kan ik alleen maar zeggen, I am back!

Ik log dus niet, op vakantie. Maar dat had u vast al gemerkt.
Ik ben voornamelijk veel te druk met genieten.

Zo genoot ik al van

de verjaardag van Kobus en de melkboer
gefrituurde mosseltjes
een dagje Dolfinarium
Kobus met opa en oma
dagen vol miezerregen
pepernoten
koopavond in Amersfoort
witte bolletjes met filet americain
de HEMA
Keesje op schoot bij zijn neefjes en nichtjes
poffertjes
een superlunch met andere logdames
een krentenbol, of misschien wel tien
de Albert Heijn
kleine glaasjes cola light
meer dan tien uur ononderbroken slaap
twee zaterdagavonden met zon, bier en bbq
koude voeten bij het naar bed gaan
Nederlandse televisie
weerzien met vriendinnen
limonadesiroop
geen boodschappen kunnen doen op zondag
Tucjes
liters perzikyokidrink

En gewoon het zijn in Nederland, dat is al genieten.

Gelukkig blijven we nog een week.
Ik heb namelijk nog geen roze koeken gegeten.
En ik moet ook hoognodig naar Nijmegen.

1 dag voor het vertrek van 1 mama en 1 papa
Met 2 kinderen op reis
3 weekenden naar Nederland
4 met smart wachtende opa’s en oma’s
en 10 ooms en tantes met 18 nichtjes en neefjes
5 koffers en tassen met heel veel spullen
6 dagen tot Kobus’ tweede verjaardag
7 uur ‘s avonds vertrek
8 uur in een vliegtuig
9 uur ‘s ochtends aankomst
10 uren aaneengesloten slaap is wat ik wel zou kunnen gebruiken

Op de twee maanden verjaardag van ons aller Keesje wil ik u eens een kijkje geven in zijn kledingkast.
Want nou nou, wat heeft dat kereltje een garderobe.
Nu al!
Dat belooft wat voor de toekomst, denk ik zo.

Een groot gedeelte van Keesje’s garderobe is beschikbaar gesteld door logvriendinnen van zijn mama.
Echt, ik blijf het zeggen, loggen verrijkt het leven.
Echt.
Waar.

We kregen trouwens ook een heleboel leuke cadeautjes van vrienden en familie.
Waarvoor dank.
Maar ja, loggen slokt nu al teveel tijd van mijn leven op, dus die cadeautjes laat ik maar even buiten beschouwing.
In het kader van de tijdsbesparing, zeg maar.

Van juf, oranjetompoucenverstuurder en Zuid-Afrika reiziger Coralie kreeg Keesje dit stoere rompertje.

Dit übercute vestje komt van Zara. En ook van de HEMA.
Het zit al ingepakt in de koffer. Zodat Keesje het in Nederland aankan.

De mooist ingepakte cadeautjes kwamen helemaal uit Belgie. Van Kathleen.

En in die mooie pakjes zat onder andere dit boederijrompertje. Alhier geshowd door een drie weken oude Keesje.

Ook de cadeautjes van Astrid waren erg mooi ingepakt.
En in één daarvan zat het coolste zwembroekje ooit.
Foto’s van Keesje in broekje volgen.
Want het broekje gaat gebruikt worden. Binnenkort. Er moet namelijk natuurlijk gezwommen worden met de nichtjes. Tijdens ons bezoek. Ik bedoel maar, dat is eigenlijk de hoofdreden voor ons bezoek, dat begrijpt u.

Wat hier staat mag u zelf raden. Keesje zelf vindt het nogal grappig. Met dank aan Toaske.

Floor stuurde ook weer heel leuke cadeautjes. Waaronder dit stoere Nederlandse t-shirtje.

En dit leuke Nederlandse t-shirt komt van Wondelgijn.

Mammalien, Klein Kikkertje en Joeltje weken af van de kledingtrend. Van hen kreeg ik respectievelijk een knuffeldoekje, een leesboekje, en deze hippe zelfgeknutselde lekker Nederlandse schilderijtjes.

En ook een vermelding waardig hier zijn Twitvriendin Franca, Ellen, en, alweer, Wondelgijn. Keesje kreeg van hen al cadeautjes voordat ‘ie überhaupt Keesje was.

Iedereen ontzettend bedankt, wat was het bijzonder om elke dag weer pakjes in de bus te vinden!

Het bijzondere werd trouwens nog vele malen vergroot doordat vrijwel al deze pakjes en cadeautjes vergezeld werden van cadeautjes voor Kobus dan wel mij.
Onder andere borrelnootjes, tijdschriften, een nu al bijna doodgeknuffelde muizenknuffel, een t-shirtje, het leukste slabje dat u ooit zag, boekjes, en niet te vergeten, overheerlijke roze koeken kwamen deze kant op.
En vooral die laatste hè, daar ging het mij natuurlijk echt om.

Sinds een jaartje of vijf heb ik elke keer in het begin van september weer hetzelfde probleem.
Ik slaap slecht, zit continue te malen en, echt waar, zelfs mijn stoelgang raakt van slag.
Ergens halverwege deze maand gaat het namelijk weer gebeuren.
Het evenement van het jaar.
Naast het feit dat Kobus verjaart in september, wordt namelijk ook de melkboer één dezer dagen weer een jaartje ouder. En dit jaar bereikt hij zelfs een zeer significante leeftijd.
Wat ik overigens wel weer schokkend vind. Want tsjee, je zou maar getrouwd zijn met een vent van veertig. Dat was toch eigenlijk nooit mijn bedoeling. Ik bedoel, de prins op het witte paard in al die sprookjes, die is toch ook geen veertig of wel?
En weet u, ik ben pas vijfentwintig. Dat gaat toch niet samen?

Nu ja.
Ik worstel ondertussen al weer weken met de vraag wat moet ik nu toch moet geven aan die goede man op dat witte paard.
Want wat koop je voor de vent die alles al heeft.
Eigenlijk denk ik eraan om die dag Nederland te ontvluchten.
Misschien kan ik tijdelijk asiel krijgen in België. Of nog beter, in Limburg.
Maar ja, stiekem durf ik dat dan weer niet. Helemaal niet nu de schoonfamilie een bbq organiseert.
That’s Cisca for you. Praatjes, praatjes, maar als het uiteindelijk puntje bij paaltje komt…

En daarom heb ik uw hulp nodig.
Kom maar op met die adviezen.
Want wat moet ik op 18 september 2010 nou geven aan die vent die alles al heeft.

Het belangrijkste dat we nog nodig hadden voor onze trip naar Nederland lag vandaag in de bus.

En nu wonen de melkboer en ik dus met twee Amerikanen in huis.
Als we niet opletten, nemen ze het huis over.

En kijkt u toch eens hier. Naar die beauty van een zes maanden oude Kobus met haar twee paspoorten. Wat gaat de tijd snel!