Een poepavontuur met Keesje
Zei ik niet laatst dat het hoog tijd werd voor een smerig logje?
Wel nu, ik denk dat Keesje dat heeft gelezen, en toen heeft bedacht dat hij zijn mama eens zou accommoderen.
Want gister, nou gister beleefde ik dus echt een smerig avontuur.
Een poepavontuur met Keesje.
En als u niet van poepverhalen houdt, dan kunt u nu maar beter op dat rode kruisje daar rechts bovenin drukken.
Want vanaf hier wordt het akelig. En vies.
Gisterochtend ging ik op stap.
Met Kobus en Keesje.
We gingen een eind wandelen.
Naar de winkels. En de Farmers Market.
We kochten cadeautjes. En brood. En meer van die dagelijkse dingen.
Het was een mooie dag.
Toen we klaar waren, gingen we even bij de melkboer op het werk langs.
Even mijn twee mooie kids showen, en, had ik in al mijn briljantie bedacht, dan kon ik mooi Keesje voeden, en daarna weer terug naar huis lopen.
Belangrijke achtergrondinformatie bij dit avontuur is, dat Keesje al twee dagen niet had gepoept.
En dat is nieuw voor mij.
Want Kobus’ levensmotto is, een dag niet gepoept, is een dag niet geleefd.
En dus was ik als nieuwbakken moeder van een-niet-elke-dag-poepend-kind totaal niet voorbereid op de verschrikkelijke ongelooflijke hoeveelheid poep die zomaar onverwacht uit een heel klein mannetje kan komen als je op het werk van je man even snel aan het voeden bent.
Echt mensen, het was een ware poepexplosie.
Cottage cheese en geroerbakte eieren all over the place.
Van nek tot sokjes. Van draagdoek tot mijn broek.
En ik zat dus op het werk van de melkboer, in het kantoor van zijn baas.
Met een mannetje vol kak, op een ondergekakt bureau.
Oh, de vreugden van het moederschap.
