Vandaag was het voor het eerst sinds de geboorte van Keesje onder de dertig graden.
En dus gingen we op stap.

We gingen op bezoek bij de boer.

En bij deze boer geen melk, maar fruit in overvloed.
En dat fruit kon zomaar door het plebs van de boom dan wel struik geplukt worden.

Zo ware daar bosbessen.

En bramen.

Het duurde ongeveer vijf minuten voordat Kobus door had dat het veel efficiënter is om bosbessen zo van de struik te eten. Want waarom zou je a) betalen, als je ook gratis van te voren kunt eten, en b) het fruit verwerken in taart, jam, sap, saus of whatever, als het eigenlijk vers van de struik veel lekkerder is.

Keesje was ook mee, hoor.
Mocht u zich dat afvragen.
Alleen die sliep de hele tijd. In de draagdoek.
En was dus niet bijzonder fotografeerwaardig.

Dit is het eindresultaat.
2,5 kilo bosbessen, 2,5 kilo bramen, en 6 kilo perzikken.
En ja, deze 11 kilo fruit verwerk(t)en wij natuurlijk tot allerlei lekkernijen.
Maar dat, mijn lieve lezers, is voor een volgend logje.

En de schattige outfit van Kobus is mede mogelijk gemaakt door de HEMA en Coralie. Leuk truitje hè?

Ons Keesje hè, dat is dus net zijn vader een echte jongen.
Hij is lief, heeft gevoel voor humor, houdt erg van slapen, en ziet er goed uit.
En het is een charmeur. Dat ziet mijn moederoog nu al.

Helaas vertoont ons Keesje ook weleens wat minder gewenst gedrag. Typisch mannengedrag, so to speak.
Zo doet hij graag aan wedstrijdjes projectielplassen en spugen. En dan het liefst over ons bed of over de bank. En ook is hij een ster in het produceren van een zeer divers scala aan lichaamsgeluiden uit velerlei openingen in het lijf. En nee, dan bedoel ik dus niet alleen die schattige babykreuntjes en steuntjes.

Euhm.
Ja.
Jeej.
Sorry voor al deze info.
Sorry Keesje, dat mama dit allemaal over je opschrijft.

Maar het is echt waar.
Keesje, mijn zoon, maakt vieze geluiden.
En ook nog eens vaak.

Ook heeft ons Keesje een voorliefde voor slapen al dan niet in combinatie met tie.ten.
En dan die van mij in het bijzonder.
Afgelopen maandag en dinsdag wilde meneer om de twee uur wel even graag tegen ze aanliggen.
En lui, dat ‘ie is.
Even drinken, even liggen, even dutten, nog een slokje, weer wat dutten.
Een echte kerel, dat zeg ik.
En laten we wel zijn, u kunt aan die heerlijke dikke wangetjes en bijbehorende onderkin zien, dat meneer op voedingsgebied in ieder geval niets tekort komt.

En daarom ging ik gister aan de slag. Want haha, laat ik nu precies weten dat de meeste kerels heel gemakkelijk te manipuleren zijn.
Ik sprak Keesje dus eens vermanend toe, stopte er voor het eerst af en toe een speentje in, et voilá, ineens drinkt meneer elke drie dan wel vier uur.

Tss. Alle kerels zijn ook hetzelfde.

Nou ja zeg.
Toen was het stil.
Ik kon zomaar ineens niet meer loggen.
Iets met een updeetje, geen verstand van WordPress en een missing taakbalk enzo.
Maar, mijn rots in de computerbranding Lucas aka @Delicious_Agony heeft het allemaal weer gefixt.
Pff. Gelukkig zeg.
Want stel je voor, dat ik nooit meer zou kunnen loggen.

Ik hoop trouwens ook dat u nu allemaal weer gewoon kunt reageren.
Want das wel zo leuk natuurlijk.
Voor u, en voor mij.

Enniewee.
Nog even over die Sehnsucht nach der Heimat.
Als alles goed gaat, reizen meneer en mevrouw Cisca en hun twee bloedjes van kinderen in oktober namelijk gezamenlijk af naar hun geboortegrond.
Tenminste, de geboortegrond van meneer en mevrouw Cisca. De bloedjes van kinderen zijn kleine Amerikaanse nep Nederlandertjes.
Nu zijn deze tripjes naar Nederland altijd erg interessant. En druk, hektisch, gezellig, tof en druk.
En druk. Drukdrukdruk.
Normaal scheuren meneer en mevrouw Cisca half Nederland door in een huurauto, slapen ze op tien verschillende adressen en gaan bij iedereen op bezoek. Alleen met een peutertje, een baby, de bijbehorende vervelende jetlag, en eenopzakenreisenfamiliebezoekinéénzijnde meneer Cisca zie ik, mevrouw Cisca, dat eigenlijk niet zo zitten deze keer.

En nu kunnen we natuurlijk in een Centerparcs huisje gaan zitten. Alleen, Centerparcs is afgelegen, duur, en niet echt ons ding.
En dus. Dus zoeken we eigenlijk een huis dan wel appartement.
In oktober.
Voor ruim twee weken.
Ergens in het midden van Nederland, en dan het liefst ook nog redelijk bereikbaar met openbaar vervoer.
Eigenlijk zoeken we een appartement in de binnenstad van Utrecht, maar ja, ik wil niet te veeleisend over komen, dat werkt ook niet natuurlijk.
Ik kan the MilkMansion aanbieden in ruil. U weet wel, the MilkMansion, dat super paleis in de Amerikaanse suburbs.

Dus kom maar op.
Ik weet heus wel dat u eigenlijk stiekem al jaren naar de VS op vakantie wil.

Mocht u nu echt iets serieus te melden hebben, dan mag u mij altijd mailen: goudzilverbrons at live punt nl

Ja.
En nu zit ik dus thuis.
Eindelijk.
Mijn lang verwachte zwangerschapsverlof is begonnen.
Sterker nog, als ik niet oplet en geniet, is het alweer voorbij voordat ik er erg in heb.

Zwanger zijn, bevallen en vooral verlof hebben in het buitenland is vreemd.
Want al onze familie en de meeste van onze vrienden wonen ver weg.
In Nederland.
Of in Spanje.
En sommigen zitten op dit moment ergens op de camping in Zuid-Frankrijk.
Of op de Canarische eilanden.

En daarom krijgen we helaas niet elke dag allerlei mensen op kraamvisite.
En daarom heeft ook nog niemand van onze familie Keesje vastgehouden.
Of geknuffeld.
En dat terwijl hij zo mooi is.
En zo lief.
En zo knuffelbaar.

Gelukkig hebben we veel leuke vrienden in de VS, en wonen we in een super neighborhood.
Let u trouwens even op de spelling? Hier in de VS schrijven we neighbor. En color. En forty. De eerste keer dat ik forty las, moest ik twee seconden nadenken wat het betekende…
Tot nu toe heb ik nog geen één keer hoeven koken. Want iedere dag krijgen we een heerlijk zelfgemaakt maal voor onze neus. Gekookt door iemand uit the hood. Of door een collega. Of door vrienden.
En ok, we halen ook weleens iets af.

En gelukkig is er de post.
Elke dag zit onze brievenbus vol kaarten en cadeautjes.
Aan al de cadeautjes die ik van logvriendinnetjes krijg, ga ik een speciaal logje wijden, of misschien wel tien, we worden echt schandalig ongelooflijk verwend!

En gelukkig hebben we ook nog telefoon, internet en Skype.
Skype is de beste uitvinding sinds het wiel.
Of misschien eigenlijk wel een betere uitvinding.
Volgens mij zou ik prima kunnen functioneren.
Zonder wielen maar met Skype.

Ja echt.
De moraal van dit logje is dat ik soms best heimwee heb de uitvinding van het wiel overrated is.

Nu Keesje alweer twee weken is, is het hoog tijd voor een verhaal.
Of beter gezegd, het verhaal.
Het verhaal van 6 juli 2010.

Het eerste gedeelte  kent u al.
Ik logde namelijk op 6 juli.
Op mijn werk.
Ik logde over de hitte, airconditioning, Nederland-Uruguay, en stiekem was ik kei chagerijnig.
Want ik had die beeb allang willen hebben.
En in recordbreaking heat zwanger rondlopen is echt geen pretje.

Enniewee.
Ik ging dus op 6 juli gewoon werken.
Met een baby in mijn buik.
Ik zat achter mijn bureau en werkte nog wat aan een rapportje.
Minstens tien keer hoorde ik, ‘are you still here?’
Maar minstens net zo irritant en schokkender was dat voor het eerst iemand vroeg of ik zwanger was van een tweeling. Ik kan u zeggen, daar word je pas echt chagerijnig van als hoogzwangere.

Om twee uur ‘s middags ging ik naar huis.
Ik reed langs het postkantoor, stuurde een aantal kraamcadeautjes pakjes naar Nederland en België, en reed door naar huis, zodat ik om half drie Nederland-Uruguay kon kijken.
Tijdens het tweede doelpunt van Uruguay tweette ik enthousiast dat dit vast de bevalling op gang zou brengen.
Maar ik ging daarna gewoon koken.

De melkboer en Kobus kwamen thuis, we aten, en rond zeven uur bracht ik Kobus naar bed.
Terwijl ik haar optilde en in bed legde, voelde ik iets dat op een wee leek.
Dacht ik.
En toen bedacht ik me ook, dat ik de hele middag al wel wat krampen had.
En dus liep ik naar buiten, waar de melkboer met de buren stond te kletsen, en kletste ik ook wat met de buren.
En zo ging er een heel kwartier voorbij.
Vervolgens vroeg ik rond kwart over zeven aan de melkboer of hij onze oppasvrienden even wilde sms’en voorhetgevaldat, kreeg ik heel snel meer weeën, belden we de vroedvrouw, kreeg ik heel snel veel meer hele  heftige weeën, reden we om acht uur met grote snelheid naar het geboortecentrum, waren we om half negen daar, en was Keesje er vlak voor negen uur.

Ja mensen.
Het was heftig.
En intens.
En snel.
En pijnlijk.

Met als resultaat, u weet het al, het mooiste en liefste jongetje van Nederland en de VS.
Keesje.
Vandaag alweer twee weken uit de buik.

Sommige dingen horen gewoon bij elkaar.

Gegrilde garnalen en knoflook.
Zon en een koel briesje.
Tapas en Spanje.
Jut en Jul.
Koeien en stieren.
Cisca en altijd gelijk hebben.
Lente en terrasjes.
Corona en bbq.
King Louie en jurkjes.
Kobus en Keesje.
Vlaai en slagroom.
Kamperen en Frankrijk.
De hangmat en een goed boek.
Amerikanen en witte sportschoenen.
Kaas en een plankje.
Mijn vader en mijn moeder.
Sneeuw en kerst.
Nederland en wereldkampioen voetbal.
Deksels en potjes.
Japanners en fototoestels.

En weet u wat sinds vandaag ook bij elkaar hoort?
Mijn moeder en de CisCouture tas.
En dat heb ik niet zelf bedacht, hoor.
Het was de random generator.

Ik zei het laatst toch al. Ik geloof wel in zo’n Adjustment Bureau.

Mam, vast gefeliciteerd met je verjaardag. Hij komt eraan!

Hallo allemaal!
Het was even stil hier, maar mocht u het niet gemerkt hebben, ik heb net een baby gekregen.
En ik heb geen kraamzorg.
Behalve de melkboer dan.
En die voldoet trouwens prima.
Maar dat wilde ik u niet vertellen vandaag.

Ik merkte namelijk van de week dat ik een beetje verslaafd ben.
Aan de geur van Keesje u.
En daarom ben ik weer.
En lieve lezers, ga er maar voor zitten de komende weken.
Want ik heb echt van alles te vertellen.

Zeer boeiende dingen.
Over Kobus.
En Keesje.
Over wat er nu precies is gebeurd op die zesde juli.
En over draagdoeken, poep, ti.eten, stuwing, naweeën, de overburen, geboortekaartjes, mijn lockmachine, de oil spill in the Gulf of Mexico, draagdoeken, poep, ti.eten, stuwing, naweeën, en de beste uitvinding sinds het wiel, Skype. En ik moet nog random generaten wie de CisCouture tas heeft gewonnen!

Voor nu laat ik het maar even bij de mededeling dat Keesje sinds gister alweer boven zijn geboortegewicht zit.
En alles gaat dus goed.

En alhier, een paar fotootjes.
Want daarvoor komt u natuurlijk echt.

En ja, die slanke elegante witte benen, die zijn dus van mij ja.

Sorry hoor.
We hebben even geen tijd.

We slapen.

Als baby´s.
En met baby´s.

Ontzettend bedankt voor al de felicitaties. Hier, via Twitter, Hyves, email en Facebook. Echt ongelooflijk!

Keesje

8 pounds, 1 ounce aka 3657 gram

en met pie.meltje