Nee, nee, nee.

Nee, lieve lezers, don’t get your hopes up.
Het mooiste cadeau uit de titel is niet Keesje.

Tenminste, Keesje is natuurlijk wel het mooiste cadeau, maar hij of zij is op dit moment nog niet echt een cadeau.
Behalve dan in de vorm van allerlei extra kilo’s hangend aan vooral de voorkant van mijn ooitvroegerlanggeleden strak uitziende lijfje.

Nee, ik wil het nog even hebben over gister.
U weet wel, mijn vijfentwintigste verjaardag.
Ik kreeg namelijk echt twee mooie cadeaus.

Allereerst van Kobus.

Sorry voor de foto.
En de flits.
Maar ik heb ook nooit gezegd dat ik goed kan fotograferen. Dat kan ik namelijk niet. Vreemd trouwens, want ik kan alles. Maar dat is een ander verhaal.

Enniewee.  Deze mooie armband kreeg ik van Kobus.
Ik laat nu trouwens even buiten beschouwing dat zij die armband nu de hele dag om heeft.
Een kleine ekster, dat is ze.
Als u iets kwijt bent, telefoon, zonnebril, sleutels, afstandsbediening, dan zit het waarschijnlijk in het bakje van Kobus’ fietsje. Daar verzamelt ze namelijk al haar schatten.

Maar van de melkboer kreeg ik dus echt het mooiste cadeau.
Beter dan een iPhone of een verlovingsring.

En misschien denken sommigen van u nu dat ik aan het ijlen ben.
Maar ik wilde dus echt al heel lang een lock machine.

Trouwens.
Ik  heb daarom gister per direct mijn baan opgezegd.
Vanaf morgen begin ik namelijk een CisCouture winkel.
Ik moet alleen nog wel even de gebruiksaanwijzing van de lockmachine lezen.
Want ik heb namelijk nog nooit eerder in mijn leven een echte lockmachine gezien dan wel aangeraakt.

O, u wilt updates?
En dagelijks op de hoogte gehouden worden van mijn welzijn?

O.
Nou.
Ok.

Bij deze dan.

Feit 1) Ik zit nu op mijn werk.

Feit 2) Keesje zit in mijn buik.

Feit 3) Ik ben dus bijna veertig weken zwanger.

Feit 4) Ik voel echt helemaal niets, maar dan ook niets, dat ook maar wijst op een toekomstige spoedige arrival van Keesje.

Feit 5) Het is hier nog steeds 35 graden.

Feit 6) Ik kreeg vandaag twee hele mooie cadeaus. Van de melkboer en Kobus.

Want, feit 7) Ik ben vandaag jarig.
Hip hip hooray!

Wow.
Alweer voor de zevende keer 25 geworden.
Best knap.

Ja, en toen was het ineens stil hier.
Heel stil.
Maar ik heb een excuus, hoor.
Een heel goed excuus.
Ik zou zeggen, lees en huiver.

Het excuus kwam voor het eerst aan het licht op afgelopen donderdag 24 juni.
Op deze heugelijke dag ging ik namelijk aan het eind van een lange werkdag, die eindigde in een superonweersstorm met bijbehorende stroomuitval in zo´n beetje de gehele provincie, naar de verloskundige.
En ineens zomaar beviel ik daar van een gezonde Keesje. Hiep hiep hoera.
En nu had de verloskundige eigenlijk niets bijzonders te melden.
Alles ziet er goed uit.
En rustig.
Ooit komt Keesje er vast uit.
Maar de komende dagen dan wel weken, I doubt it.

Nu doet het probleem zich voor dat ze daar bij de verloskundige ook een weegschaal hebben.
En die weegschaal hè, die weegschaap gaf dus donderdag mijn hoogste gewicht ooit aan.
Ik ben sinds donderdag 24 juni officieel één hele Amerikaanse pond zwaarder dan aan het eind van mijn zwangerschap van Kobus.

En ja. Nu ja. Ik zit dus nu in een hoekje te huilen.
Ja joh. Echt.
Tranen met tuiten huil ik.
Terwijl ik me ook nog eens een ongeluk zweet, omdat het hier nog steeds echt ontiegelijk verschrikkelijk ongelooflijk warm is.

Deze combinatie van huilen en zweten resulteert in vochttekort, dat begrijpt u.
En daarom, daarom was het hier dus zo stil.
Just so you know.

Al minstens zes jaar vraag ik me af wat de melkboer nu precies de hele dag doet.
Want het is allemaal zo geheimzinnig en mysterieus.

Soms vraag ik er weleens naar.
‘Zeg hé’, zeg ik dan, ‘wat doe jij nu eigenlijk de hele dag?’
Meestal mompelt de melkboer op zijn melkboers iets redelijk onverstaanbaars terug.
Sommige woorden versta ik.
Tenminste dat denk ik.
Het klinkt zoiets als ‘poederkoeienberenstierenChicagomelkAustraliëfutures’.
‘Ja maar, wat doe je nu echt?’, probeer ik dan nog maar eens.
‘Nou. PoederkoeienberenstierenChicagomelkAustraliëfutures. En ok, soms ook wat kaasboterAmerikamelkfabriekMexicoweipoederenanderedingen on the side.’

Wel nu.
Ik denk dat ik het eindelijk weet.
Sinds vorige week.
En dat allemaal dankzij Kobus.

Kobus is namelijk elke maandag thuis bij de melkboer.
Terwijl hij thuiswerkt.
En zo komt het dat ik dus directe inside information tot mijn beschikking heb.
En nu kan Kobus natuurlijk nog niet zo goed praten over beren, stieren en melk, maar ze kan wel van alles duidelijk maken.
Sinds kort speelt Kobus namelijk regelmatig melkboertje.

En dat, dat ziet er dus zo uit.

Kijk, die weergoden hè, die doen dus echt nooit wat ik wil.
Ik stel me zo voor dat ze met zijn allen in het vroege ochtendlicht op een wolk zitten, en onder het genot van een kopje koffie een brainstorm sessie voeren, getiteld hoe kunnen we Cisca vandaag weer eens lastig vallen.

En ik word er dus echt een beetje zat van hè.
En dan bedoel ik niet  op de goede manier zat, zoals ik dat ooit in een prezwangerschaps- en borstvoedingsleven nog wel eens mee maakte,  maar ik bedoel echt zat.
Zatterdanzatterderzat.

Want nu, nu, eerst was daar al die sneeuw.
Nou, daar had ik dus echt niet om gevraagd.
En nu is het dus al weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zo rond de 35 graden.
En ik ben dus al 39 weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zwanger.

Elke avond klaag ik tegen de melkboer.
‘Ik ben het zooo zat’, zeg ik dan.
‘Echt, ik trek het niet meer.’
‘Echt niet hoor.’
‘Ik trek het echt niet meer.’
‘Je trekt het nog best wel’, zegt de melkboer dan na een minuut of tien half geluisterd te hebben.
‘Het gaat allemaal nog prima en het is hooguit nog een paar weekjes.’

En echt waar mensen, hij heeft gewoon gelijk.
En dat terwijl dat nearly impossible is. Want ik heb altijd gelijk. En daarom kan de melkboer dus eigenlijk nooit gelijk hebben.

Maar ach. Ik trek het nog steeds.
Wel.
Een beetje.
En u weet natuurlijk ook wel dat weergoden niet echt bestaan.
Want het weer, het weer wordt natuurlijk gewoon bepaald door the Adjustment Bureau*.

*Ja nu. U moet weten, ik zag dus zaterdag een voorstukje in de bios. Heerlijk. Want ik love conspiracy theories. Zeg nu zelf, u gelooft toch ook niet echt dat we op de maan geweest zijn?  Of dat u ook maar iets over uw eigen leven te zeggen hebt?
Neehee. Alles wordt geregeld door het bureau. En anders, nou anders, dan wordt het geregeld door het koningshuis. Of Obama. Of we leven in the Truman Show. Dat kan ook.

Op deze zonnige zaterdagmiddag wil ik u in een aantal korte bondige zinnen, met bijpassende foto’s, voor eens en altijd duidelijk maken dat ik nooit verwend word.
Nee zeg.
Ik doe niet aan verwend worden dan wel verwennen.
Ik heb een zwaar zwaar leven.

En om dit te bewijzen zou ik graag drie bewijsstukken willen aanvoeren.

A.
Ik won deze maand twee log give-aways.
Eentje bij Lisette en eentje bij Maaike.
En van de week lag Lisette’s mooie zelfgemaakte popje op de deurmat van the MilkMansion.
Het cadeautjes was zo mooi ingepakt, dat ik het bijna niet durfde aan te raken.

B.
Ik kreeg gister een super cadeau doos van Franca.
Gewoon zomaar.
En, and this is a quote, ‘omdat ze mijn log zo graag leest’.
Ik zou er bijna van naast mijn elegante slippertjes gaan lopen…
En u ziet ze, hè? Daar rechts achter in.
*burp*

C.
Gister ging ik dus ook nog uit eten.
Met de melkboer.
Hij en ik. Alleen, met zijn tweetjes.
We aten sushi. En hele lekkere dim sum hapjes.
Terwijl mijn schoonouders onkruid aan het wieden waren.
En de ramen lapten.
Want ik heb ze goed onder duim.
Dat u dat even weet.

Ja enniewee dus.
Ik heb een zwaar zwaar leven.

En over tien dagen ben ik jarig.
Dus dat belooft nog wat.

Ik weet dat ik een enorme hoeveelheid Vlaamse lezers heb, dus vandaar dat ik dit logje moet starten met een disclaimer.
De kleedjes uit de titel zijn namelijk Nederlandse kleedjes. En Nederlandse kleedjes zijn dus geen jurkjes. Het zou ook vreemd zijn om het hier over Keesje en de jurkjes te gaan hebben, want ik weet niet eens zeker of Keesje wel een meisje is.

En dus gaat dit logje over Nederlandse kleedjes.

Kleedjes zijn over het algemeen noodzakelijk voor elke beeb, mannelijk dan wel vrouwelijk. En dus knutselde en frutselde ik weer wat af de afgelopen maanden.
Met als eindresultaat: twee kleedjes!

1) Het boxkleed

Ons oude boxkleed gaf vorig jaar na een tweetal wasbeurten al de geest. Het scheurde en al de voering kwam vast te zitten in de, na wat later bleek, ongezoomde binnennaden.

Gelukkig kan ik reanimeren, en zo krijgen gedeeltes van het kleed en de voering binnenkort een tweede leven onder Keesje’s lekkere lijfje.

2) Het dekentje

Ook bedacht ik dat ik een dekentje wilde breien.
En dus breide en breide ik.
En na twee jaar, want dit dekentje had al voor Kobus moeten zijn ineens had ik zomaar een dekentje in mijn handen!

Ik gebruikte overigens dit patroon. Garnstudio is een echte aanrader, de patronen zijn gratis, en dat spreekt mij als Nederlander natuurlijk aan, en daarnaast hebben ze leuke modellen.

Het is overigens wel jammer dat Keesje aan het begin van de zomer wordt geboren. De eerste maanden zal hij of zij dit dekentje namelijk wel niet echt nodig hebben.
Net zoals kleertjes trouwens. Want het weer is hier op dit moment warm genoeg om de hele dag wat rond te hangen in een Pampertje.
Kunt u nagaan hoe iedereen mij vandaag aankeek op het werk.

Vanmiddag komen mijn schoonouders aan.
Ze blijven een weekje.
Om mij te helpen, maar natuurlijk vooral ook om Kobus te zien.
De laatste keer dat ze Kobus, toen nog een behoorlijk rustig één jarig meisje, zagen, was in oktober.
Pfoe, are they in for a suprise!

Bezoek van de schoonouders betekent dat ik een week lang oppas aan huis heb.
En ik hoop maar dat ze the job description en kleine lettertjes van de reisvoorwaarden goed gelezen hebben.
Want deze oppas moet ook goed kunnen poetsen.
En koken.
En wassen.
Boodschappen doen.
Tuinieren.
Masseren.
Een mailing versturen voor de Nederlandse club.
Een kinderbedje in elkaar zetten.
Ramen lappen.
Geboortekaartjes schrijven. Als de enveloppen tenminste deze week eindelijk eens arriveren.
En misschien kunnen ze Kobus dan ook meteen even zindelijk maken deze week.
En daarnaast verwacht ik trouwens ook een koffer vol Nederlandse lekkernijen. U weet wel, een koffer met roze koeken, drop, tum tummetjes, stroopwafels, kaas, limonadesiroop, yokidrink, bitterballen van Dobbe, een paar Hollandse nieuwe, ontbijtkoek, chocomel, roggebrood, en meer van dat soort dingen.

Maar weet u wat nu echt tof zou zijn? 
Als één van hen een weekje bij de lokale provincie gaat werken. Zo moeilijk is mijn baan namelijk echt niet.
Of dat Keesje er spontaan uitvalt bij hun komst. Dat mag ook.

Het was een heerlijke middag vandaag.
Op loopafstand van ons huis vond namelijk het lokale jazz and food festival plaats.
In 35 graden luisterden we naar live muziek, en aten en dronken we ons lekker vol.
Voor zover ik dat laatste nog kan trouwens, want Cisca met Keesje is al een volle combinatie an sich, laat staan dat er dan ook nog food in the mix wordt gebracht.

Kobus had de tijd van dr leven.
Er werd gedanst, gelachen, gezwaaid, geklapt, gekraaid van plezier, lekker gegeten, en volop gekletst met andere kindjes.
En echt, ik kan u zeggen, van al de aanwezige kindjes was Kobus natuurlijk verreweg de allerleukste en allerliefste.
Toen we veeltelaatmaardatgafniet thuiskwamen, bracht ik haar naar bed.
Ze kletste onverstaanbare volzinnen tegen me terwijl we aan elkaar geplakt van het zweet een boek lazen.
Daarna kroop ze nog dichterbij tegen mij en de baby aan. En plakten we nog meer aan elkaar vast.
Ik kreeg aaitjes over mijn haar, en de schoppende baby werd uitgebreid gekust.

En ineens realiseerde ik het me.
Kobus is binnenkort niet meer mijn enige kind.
Ik ben straks moeder van Kobus en Keesje.

En zal ik dan nog wel genoeg tijd hebben voor Kobus?
Tijd om te genieten?
Want dat wil ik.

Genieten van Kobus.
Van haar lach.
Van haar enthousiasme.
Van haar lekkere koppie.
Van haar gekke Engels-Nederlands-Kobiaanse geklets.
Van haar grapjes.
Van haar lekkere mollige lijfje.
Van de geur van haar haartjes.

Gelukkig maar dat ik heel goed ben in genieten.
En dus geniet ik straks gewoon dubbelop.

Dubbelop genieten van twee lachende, enthousiaste, lekker mollige, heerlijke geurende kinders.
Ik kan niet wachten.

Klik hier voor deel 1.

En toen was het dus zaterdag 13 september 2008.
Na een toch wel enigzins brakke nacht, waarin ik nog eens duidelijk maakte aan de melkboer dat ik toch echt geen castor oil ging slikken, deed ik iets verschrikkelijks.
Iets zo verschrikkelijks dat ik het bijna niet durf op te schrijven.

… (Wat puntjes voor het extra spanningseffect)…

Ik dwong de melkboer namelijk om mij mee te nemen naar de IHOP.
En voor iedereen die nog nooit in de VS is geweest, en slash of niet weet wat de IHOP is, klik en huiver.
Aldaar aangekomen, stopte ik een stapel pannenkoeken met banaan en nutella en maple syrup naar binnen, aangevuld met eieren, spek, en twee pakjes boter en andere vetten.
Bleg.
Maar, mijn excuus is dat ik denk ik al wist dat ik die dag mijn oerkrachten nog nodig had.
En echt, ik zeg u, die krachten van mij, die werken het beste op pannenkoeken met banaan en nutella. Sorry.

Het verhaal wordt nog erger, want na de IHOP liep ik dus naar de overkant van de straat.
Daar zat namelijk een McDonalds.
En nu kom ik werkelijk waar nooit in de McDonalds, maar toen moest het.
Ik had namelijk een kleine aardbeienmilkshake nodig.
Omdat castor oil bijna niet mengt met een andere vloeistof.
En ja dus toen, toen dronk ik op zaterdag 13 september 2008 om 10 uur ´s ochtends een milkshake met 120 milliliter olie.
Als ik terug denk aan hoe het smaakte, word ik spontaan weer misselijk.

Maar ach, op die misselijkheid na ging het wel, en dus togen de melkboer en ik naar de supermarkt. En naar de bibliotheek.
Totdat ik naar huis wilde.
En wel heel snel.
Want ik moest, zeg maar, nogal nodig naar de wc.

De verdere details zal ik u besparen, maar op zaterdagmiddag hing ik dus een beetje thuis rond. Ik las een boekje, speelde wat op de Nintendo en wandelde af en toe eens naar de wc.
En ok, ik had best wel erge krampen.

Rond zes uur ´s avonds was ik verschrikkelijk misselijk en verdwenen de laatste restjes nutella, boter en pannenkoek in het riool.
De immer attente melkboer liet het bad voor mij vollopen.
En terwijl ik lekker wat ronddobberde, zei de melkboer meerdere malen: ‘zeg euhm, volgens mij heb je best ergere weeën.’
Maar nu ja, u kent mij, ik luister zelden en weet alles beter, dus ik zei: ‘zeg euhm, dat valt *stilte vanwege kramp* echt wel mee.’

Een uurtje later nam de melkboer het heft in toch maar in eigen handen, heerlijk zo’n man, en belde de verloskundige.
Nadat die kort met mij sprak, zei ze dat we toch maar even langs moesten komen.
Er was echter een klein probleempje.
Ik wilde niet.
Ik wilde thuis blijven. In mijn eigen badkuip, op mijn eigen wc en in mijn eigen bed.
Ik zou echt niet weten waarom.
Maar ik wilde echt niet.
Ik denk dat ik kan zeggen dat de melkboer echt al zijn melkboerentrucjes uit de kast heeft moeten halen om mij in de auto te krijgen.
En dat duurde toch zeker wel een uur.
Want ik laat me echt niet zomaar ompraten tot iets dat ik eigenlijk niet wil.

En toen, kuch, nou ja toen, toen viel Kobus er dus al bijna uit.
Kuch.

Enfin.
Zo kwam het dus dat wij op zaterdagavond rond een uurtje of tien Eastern Time papa en mama werden van Kobus, het mooiste en liefste meisje van Nederland en de VS.