En toen gooiden wij dus een feestje.
Zo zeg je dat namelijk in correct Algemeen Beschaafd Amerikaans-Nederlands.
Wij gooiden een feestje.
Het was, naar goed Amerikaans gebruik, een feest met veel eten en drinken. En een bbq.
Het was gezellig.
Het was zo gezellig dat we aan het eind van de avond niets meer te drinken hadden, op twee flessen wijn na.
Al het bier, frisdrank en water was op.
Ik voelde me stiekem zo’n echte zunige Nederlander.
Voor minimale inkopen maximaal plezier proberen te behalen.
Maar ik denk eigenlijk dat het vooral kwam omdat het boven de dertig graden was.
En dus had iedereen dorst.
Veel dorst.

Vanuit onze achtertuin zag het geheel er zo uit.
En ja, die ene blonde met die dikke buik, dat ben ik dus.

Omdat ik graag van elk feestje gebruik maak om Kobus’ lieflijke lijfje in één van mijn zelfgemaakte creaties  te showen, en omdat de melkboer zo breed in zijn schouders is, dat hij uit zijn Italiaanse maat M overhemdjes aan het barsten is, besloot ik vrijdag een oud overhemd van de melkboer te verbouwen tot jurkje voor Kobus.

Ik gebruikte een goed passend jurkje van Kobus voor de juiste maat voor het zelfgemaakte patroon.

En ik knipte het lijfje, de mouwen, naaide alles in elkaar, haalde er een paar elastiekjes doorheen, en eindigde met dit.

Deze foto nam ik overigens na een dag van hard spelen en rennen, so excusez-moi-et-Kobus voor de kreukels en viezigheid.

Helaas is het jurkje ietwat kort uitgevallen, wegens een gebrek aan stof, een XL overhemd werkt beter, maar mensen no worries, er zit een bijpassend geel broekje bij…

Helaas heb ik geen geweldige foto’s van het model in dit jurkje, het rende en deed maar, en ik moest natuurlijk ondertussen mijn gasten entertainen.
Maar geloof mij, het staat dr echt leuk.

Trouwens.
Ik bedacht dit concept niet zelf hoor.
Nee zeg.
Ik doe wel altijd alsof ik heel creabea ben, maar ik heb zo mijn bronnen.
In dit geval was het Dana.
Alweer.
Haar log is zeker aan te raden als u van naaien en andere crea ideetjes houdt.

Hallo. Hallo. Hallo.
Ik ben het.
U weet wel, Cisca.
Cisca van Kobus en co.
Ik ben een roze koeken Stieg Larsson junkie, die houdt van yokidrink, nooit haar bed opmaakt, woont in haar yogabroek, en in een kasteel also known as the MilkMansion, en op dit moment een warm lang weekend viert.
O, en ik heb trouwens overal jeuk. Vooral op mijn buik.
En ik wil graag een massage. Mijn kuiten en voeten snakken echt naar een goede behandeling. En misschien kan die masseur dan ook meteen mijn teennageltjes lakken en mijn bikinilijn scheren.

Enniewee, u weet wel wie ik ben, hè.
Gelukkig maar.

Want verder heb ik echt helemaal niets boeiend te vertellen. Hé, what’s new?
Of het moet zijn dat we morgen een feestje geven.
Een bbq feestje.
Als een ware Amerikaan bbq ik tegenwoordig namelijk ieder jaar met Memorial Day.
En omdat de melkboer en ik altijd wel in zijn voor een feestje nodigden we wat mensen uit.
En omdat de meeste mensen naar de kust of naar familie gaan met Memorial Day dachten we dat er niet zoveel mensen zouden komen.

Nu ja. Fout gedacht.
Het wordt druk morgen.  Op onze bbq.

En daarom haalde ik veel boodschappen, zowel gister als vandaag. En poetste ik, met behulp van de melkboer overigens en op mijn gemakje, het huis, en versierde de patio.
Maar nu wil ik dus wel een voetmassage.
Iemand?

Als, of laten we uitgaan van wanneer, het Australische parlement voor 1 januari 2011 een nieuwe wet voor betaald zwangerschapsverlof aanneemt, is de Verenigde Staten het enige overgebleven Westerse land dat enkel onbetaald verlof aanbiedt.
Anders gezegd, van de 168 landen die laatst werden onderzocht in een studie van Harvard University, boden slecht 5 landen geen enkele vorm van betaald zwangerschapsverlof aan. Dit waren Swaziland, Lesotho, Papoua Nieuw Guinea en, Australië en de VS.

Dit betekent dat allerlei andere landen waarvan u het misschien niet zou verwachten best goede verlofregelingen aanbieden.

Zomaar een willekeurig rijtje:
Senegal – 14 weken / 100% van het salaris
Afghanistan – 90 dagen / 100% van het salaris
Bulgarije – 1 jaar / 100% van het salaris
Myanmar – 12 weken / 66.7% van het salaris
Irak – 62 dagen / 100% van het salaris
Bangladesh – 16 weken / 100% van het salaris

Kijk, het is natuurlijk de vraag of vrouwen in deze landen kunnen werken op de manier die zij willen en in de baan die zij willen, maar daar gaat het vandaag niet om. Ze krijgen namelijk in ieder geval wel zwangerschapsverlof.

Hoe zit het dan in de VS?
In 1993 is tijdens Bill Clinton’s presidentsschap de Familiy Medical Leave Act (FMLA) ingevoerd. Deze wet garandeert iedereen werkzaam voor een bedrijf met meer dan 50 werknemers het recht op een maximum van 12 weken onbetaald zorgverlof per jaar. De garantie is een baangarantie, wat betekent dat er tijdens deze twaalf weken niemand anders aangenomen mag worden (behalve ter vervanging) om de werkzaamheden te verrichten.

Sommige staten hebben deze wet ook verplicht gesteld voor kleinere bedrijven, en in vijf staten zijn werkgevers verplicht een short term disability verzekering aan te bieden aan hun werkgevers, zodat de verzekering tijdens de twaalf weken onbetaald verlof eventueel een gedeelte van het salaris van de werknemer kan betalen. Sommige werkgevers, waaronder die van mij, bieden werknemers zelf de keuze voor een short term disability verzekering aan.
Helaas is short term disability meestal geen vetpot. Voor een vaginale bevalling staat medisch gezien een standaard maximum van zes weken verlof, waarvan de eerste twee niet gedekt zijn door de verzekering.
Concreet betekent dit alles voor mij, dat ik, net als tijdens mijn eerste zwangerschap, als het goed gaat ook deze keer doorwerk tot aan de bevalling. Vervolgens neem ik twaalf weken onbetaald verlof, waarvan ik in de derde, vierde, vijfde en zesde week 75% procent van mijn salaris krijg uitbetaald.
Er zijn natuurlijk grote, vaak Europese of Aziatische, multi-nationals waar betere betaalde verlofregelingen zijn, maar over het algemeen is mijn situatie een gangbare situatie voor de meeste Amerikaanse vrouwen.

Dus, langs deze weg wil ik het nog eenmaal duidelijk maken aan al mijn familie, vrienden, bekenden, lotgenoten, en loglezers en lezeressen.
NEE, ik ben nu nog niet met verlof! En als alles goed gaat, ga ik ook niet volgende week met verlof. Pas op het moment dat ik bel, email, sms, tweet en log over de geboorte, en u foto’s kunt bekijken van ons nieuwe nageslacht, pas dan is mijn verlof begonnen.

Ja, beste mensen.
Moet u eens luisteren.
Ik wil eens even een hartig woordje met u wisselen vandaag.

Want kijk, ik snap echt wel dat u regelmatig logjes van mij verwacht.
Ik bedoel, daarom komt u hier tenslotte langs met zijn allen.
Voor een kijkje in mijn leven, een leuk verhaaltje, en soms laat u ook nog reacties.
Of nog leuker, u emailt, of stuurt cadeautjes op.
Coralie, ik at zojuist een tompouce!

Goed.
Op zich kan ik de logjesprestatiedruk best aan.
En inspiratie heb ik meestal ook wel.
Alleen logjes schrijven kost ook tijd.
En tijd heb ik dus niet.
En al helemaal niet de rest van deze week.

Vandaag kreeg ik namelijk post.
Zeer belangrijke post.
Post die sinds 9 januari 2010 onderweg is geweest.

En, nieuwsgierig als u bent, wilt u natuurlijk weten wat er dat pakje zat.
Nu ja.
Ik vertel u dat natuurlijk graag.
Ik schreef er al eens over.
Mijn verslaving.
En toen schreef ik ook over de magische datum van 25 mei.

Zondag zag ik trouwens ook eindelijk de film van deel 1.
Samen met vriendin L. Die heb ik namelijk ook verslaafd gemaakt.
En mede dankzij die film ben ik weer helemaal in the mood.

Dus, mocht u mij missen de rest van de week, dan weet u wat ik aan het doen ben.

Het is één van onze favoriete plekjes van the MilkMansion. De porch.

Op de porch hangt een gietertje annex vogelhuisje.
Toch wel min of meer voor de sier.

Maar kijk nou.
Er vinden allerlei bouwactiviteiten plaats in de gieter.
Dag en nacht vliegen de toekomstige papa en mama aan met stokjes en houtjes.

Zouden er in juni of juli nog meer babies in the MilkMansion geboren worden naast Keesje?

En herinnert u zich ons perzikboompje?

Het zit sinds vorige week bomvol met kleine perzikjes.

Wow. Wie weet eten we deze zomer perziken uit eigen tuin.

En dan de groentetuin.
Ook die groeit en bloeit.
Ondanks het feit dat we al drie weken lang elke avond sla of spinazie eten, komt er geen einde aan.

Ook onze aardbeien doen het goed.
Alleen.
Ondanks een gespannen net over de planten wordt er nog steeds aan gegeten.
Ik vermoed dat ergens in de tuin een chipmunk (u weet wel, Knabbel en Babbel, maar dan in het echt) dan wel muis of slak zich regelmatig met een vol buikje aardbeien neervlijt voor een dutje.
En daar word ik wel behoorlijk chagerijnig van, dat begrijpt u.
Iemand tips?
Alles is geoorloofd, behalve moord.

En ach ja.
Tot slot ik dan, hè.

Ook ik groei. En groei. En groei.
Zodat ik dan hopelijk zeer binnenkort een gezonde en mooie Keesje kan baren.

Gelukkig kan ik mijn mooie teentjes nog net zien.

Kijkt u nu toch eens, mensen.
Wat een mooie mozaiek ik voor u in elkaar knutselde op de zaterdagmiddag. (Met dank aan Inge voor de tip.)

Dit zijn eindelijk 24 foto´s van een heleboel cadeautjes die in februari door logland werden verspreid naar aanleiding van de Ciscalogt1jaarsupercadeautjesactie.
Van links naar rechts en boven naar beneden ziet u cadeautjes, van Anita aan Anouk, van Annemarie aan Tamara, van Anouk aan Martine, van Desiree aan Marta, van Francis aan Merel, van Galahad aan Juul472, van Giensie aan Mama Ilse, van Iris aan Marian, van Jet aan Juffrouw Kikkerbil, van Juffrouw Kikkerbil aan Jacomien, van Kaat aan Juf Anita, van Karien aan Gerda, van Lieke aan Wondelgijn, van Linda aan Ellen, van Linda aan Margreet, van Martine aan Hutsefluts, van Maupie aan Braasbaal, van Merel aan Linda, van Nicole aan Toaske, van Prutsen aan Annemarie, van Sanneke aan Marjolein, van Tamara aan Mammalien, van Tascha aan Anita, en van Ymkje aan Jolanda.

Mocht u gelogd hebben over de actie, laat uw link dan eventueel achter in de reacties.
En mocht u nog steeds iets moeten versturen, dit is de kans. Doe het nu! Want er zijn nog steeds mensen aan het wachten.

En zullen we dan volgende week weer? Ik kan namelijk nog wel wat spulletjes van de HEMA voor Keesje gebruiken.

O, en omdat 24 foto´s zo mooi in een mozaiek pasten, staat mijn cadeautje van Ettepet er niet bij. Dus daarom speciaal nog even een fotootje van Kobus in haar mooie schortje.

En o deel 2, Coralie verdient vandaag wat extra aandacht, want er lag zojuist een zelfmaaktompoucenpakket van haar in mijn brievenbus. Met oranje glazuur included. Cadeautjes krijgen is zo leuk!

Edit:
Nou ja, het cadeau van Toaske aan Novy staat niet in de mozaiek. Hoe kan dat nou? Want ik vergeet nooit iets, maak nooit iets kwijt en doe nooit iets fout. Het zal wel Keesje’s schuld zijn.

Edit deel 2:
Ook Giensie’s foto vergat ik. Sorry… Bij deze, van Nicolette aan Giensie.

Edit deel 3:
Nog twee extra foto’s. Van Madelief aan Coralie en van Karin aan Karien.
Ja, ik ben zwanger ja. En vergeetachtig. En het was best veel werk om alle foto’s te verzamelen.
En ja verder vergeet ik gewoon nooit iets. En ik weet alles. En heb altijd gelijk. Zo.

U weet het vast nog.
Hoe ik laatst logde over de Amerikaanse verzorgingsstaat.
In de reacties en mailtjes die ik kreeg naar aanleiding van dat logje vroeg u massaal om meer details.
En dan met name details over mijn secundaire arbeidsvoorwaarden.

Nou, over de extraatjes bovenop mijn twaalf maanden salaris kan ik kort zijn.
Ondanks het feit dat ik voor de rijkste provincie van Pennsylvania werk, zou ik namelijk waarschijnlijk beter af zijn achter de kassa bij de IKEA.
Voor goede secundaire arbeidsvoorwaarden zijn de Amerikaanse vestigingen van Europese en Aziatische bedrijven the place to go.

Mijn werkgever biedt naar verhouding een goede pensioenregeling, levensverzekering, en long term disability verzekering.
En daarnaast ben ik gezegend met tien betaalde vakantiedagen per jaar, over het genot daarvan schreef ik al eens, en tien ‘sickdays’.
Vooral die sickdays zijn een interessant gegeven. Heel concreet betekent dit namelijk dat je niet meer dan tien dagen per jaar betaald ziek kunt  zijn dan wel afwezig om te zorgen voor bijvoorbeeld een zieke ouder of een ziek kind. Sickdays worden ook nog eens onderverdeeld in uren, want sickhours moeten ook opgenomen worden voor bijvoorbeeld een wortelkanaalbehandeling of die maandelijkse Botox injectie.

Bij mijn werkgever hebben werknemers de vrijwillige keuze om zich te verzekeren voor short term disability. Deze verzekering kost, afhankelijk van je inkomen, ongeveer 150 tot 200 dollar per maand, en bij ziekte wordt dan tot zes maanden 75 procent van het salaris uitbetaald. Minder dan een kwart van mijn collega’s heeft deze verzekering, voornamelijk vanwege de kosten, en de moeite om een verklaring te krijgen van een arts die stelt dat je korte of langere tijd niet kunt werken.

Dit alles zorgt ervoor dat de werkmentaliteit in de VS anders is dan in Nederland.
De meeste van mijn collega’s zijn zelden tot nooit ziek, en er gaat eigenlijk nooit iemand langer dan een week achter elkaar op vakantie, en dat zeker ook niet vaker dan eens in de één à twee jaar.

Behalve ik natuurlijk.
Ik ben zeer regelmatig afwezig.
Zo ga ik namelijk elk jaar zeker twee weken naar Europa en daar laat ik het meestal niet bij.
Voor dit soort reisjes moet ik dus meestal onbetaald verlof nemen. Dit krijg ik met min of meer stilzwijgende goedkeuring van mijn baas en mijn collega’s.
Daarnaast baar ik regelmatig babies. En ook daarvoor word ik beloond met weken van onbetaald verlof.
Maar daarover binnenkort meer.

Ja. En toen.
En toen werd ik dus gistermiddag gebeld. Op het werk.
Het was zo’n telefoontje waar ik normaal al niet op zit te wachten, maar nu al helemaal niet.
De YMCA, also known als het kinderdagverblijf waar mijn dochter op dinsdag, woensdag en donderdag normaal gesproken verblijft, belde met de mededeling dat Kobus koorts had en dus moest worden opgehaald. En in dit soort gevallen mag het kindje de eerste 24 uur niet terug komen op de opvang, tenzij de dokter een briefje schrijft.

En dus toog ik vanochtend naar de dokter. En de dokter schreef een briefje. Voor donderdag. Maar vandaag mocht Kobus niet naar de opvang.
En nu is dat normaal niet zo’n probleem.
Maar het is niet zo handig als ik een best belangrijke presentatie heb.
Terwijl de melkboer in Canada zit. Met allerlei andere melkboeren. Om op zijn melkboers de melkboerenproblemen en melkboerenmarkt bespreken. Ofzo.
En ik heb helaas niet echt vriendinnen, familie, buurvrouwen of wat dan ook in de buurt die ik op zulke korte termijn kan vragen om een ochtendje op een hangerige Kobus te passen.

Dus ja.
Ik nam vandaag vrij.
En pinkte mijn echte eerste, en waarschijnlijk laatste, zwangerschapstraantjes weg.
Want ik was zo teleurgesteld. En voelde me zo machteloos.
Ik baalde.
Omdat het heel soms moeilijk is om een werkende moeder te zijn.

En omdat Kobus gisteravond met koorts en al wel een enorm bord met spinazie leeg at.
En ik hou niet zo van het verschonen van spinaziepoepbroeken.
Daar zijn ze namelijk op het kinderdagverblijf nu eenmaal veel beter in.

Wat een weekend zeg.
En het is alweer voorbij.
Past boem weg.
Ik haalde M. op bij het vliegveld, knipperde even met mijn ogen, en stond even later weer op het vliegveld om dr uit te zwaaien.
Zomaar vier dagen van mijn leven verschwunden.
Nu heb ik dat tegenwoordig ook wel met jaren, maar toch.
Maar toch, hè. Time flies when you are having fun.

Vandaag zat ik alweer vroeg fris en fruitig achter mijn bureau.
Een rapportje te typen, en een presentatie voor te bereiden.
Een presentatie ja.
U leest het goed.
Beste mensen, ik moet morgen presenteren.
En dan niet voor twintig mensen ofzo, maar voor een stuk of honderd.

Honderd mensen, met, daar ga ik tenminste voor het gemak even vanuit, tweehonderd oren, die allemaal komen om naar mij te luisteren.
Belangrijk en een stuk minder relaxed idee is dat deze honderd mensen ook tweehonderd ogen hebben, en met die tweehonderd ogen morgen allemaal naar mij gaan zitten kijken. Of naar hun BlackBerries natuurlijk. 
En nou zeg, het is maar fijn dat ik er deze dagen zo goed uitzie. En dat ik zulke leuke professioneel uitziende outfits heb om aan te doen.
Nu moet ik alleen nog zonder te vallen elegant door de zaal schrijden, en het podium beklimmen, en niet allerlei verstrooide hormonentaal gaan uitkramen.

Oh.
U wilt ook nog wat hoogtepuntjes van het weekend?
Nu. Ik zeg een Aziatische fushion diner met cocktails, praten, te weinig slapen, een dag in de zon bij de paardenraces met een boel bier, praten, te weinig slapen, een zondagochtendbrunch met mimosa’s, Cubaans eten met cocktails, praten, nog minder slapen, en ondertussen gingen we ook nog naar de film, een Chinees acrobatenenenormlenigemensen circus en won ik, wie immer, bakken met geld in het casino.
En wees gerust, ik dronk alleen maar virgin cocktails. En water.  En één blikje cola light. En perzik yokidrink. Veel perzik yokidrink.
Want vriendin M. weet natuurlijk wel wat ik echt wil uit het leven.

Nu moet u dus niet gaan denken dat ik de wereld alleen maar door een roze bril zie, hè.
Want ik zit misschien de laatste dagen in een enorme houdenvan-stemming, maar ik heb ook genoeg te klagen.

Zo was daar bijvoorbeeld vanochtend.
As usual huppelde ik, weliswaar ietsjes te laat, maar verder volledig nietsvermoedend, onschuldig, en lichtvoetig, naar mijn automobiel. 
Half dromend over roze brillen, roze koeken, Keesje en het aankomende bezoek van M., en met mijn, met een heerlijke lunch gevulde, picknickmandje aan mijn arm dacht ik volledig klaar te zijn voor een nieuwe werkdag.
Maar nog voordat ik de auto had bereikt, spatte de droom uiteen.
Ik voelde ineens pijn.
Heel erg pijn.
Pijn in mijn poezelige voetje.
Als een ware, hoogzwangere doch zeer elegante, ballerina, balanceerde ik op één voet, trok ik mijn muiltje uit en keek eens naar benee.
En wat zag mijn oog?

Bloed, mensen, veel bloed.
En terwijl het bloed dus op de oprit spoot druppelde, viste ik ondertussen een ieniemienie stukje glas uit mijn voet.
Au, au, au!
Het einde van het verhaal is dat mijn voet nu dus pijn doet.
Alsof ik het nog niet zwaar genoeg heb these days.
En hoe kwam dat stukje glas eigenlijk op mijn oprit terecht? En vervolgens door mijn schoen heen?

Ach ja, mijn gedachtes kruipen ondertussen toch weer naar de komst van vriendin M.
Want weet u het nog?
Weet u nog dat ik logde over 13 mei?
Vandaag is het namelijk zover. Het is donderdag dertien mei tweeduizendtien.
Hemelvaart in Nederland, in de VS gewoon een normale werkdag.
Maar haha.
Hahahahahaha.
Voor mij is het vandaag maar een halve werkdag.
En morgen ben ik vrij. En maandag ook.
En er staat allerlei leuks op het programma. Met mooi weer. 

Ik kan u zeggen, ik hou dus ook nog van vrije dagen.
En van vrije dagen met vriendin M. al helemaal.

Alleen als ik er ooit achter kom wie of wat dat stukje glas vanochtend op mijn oprit heeft gelegd, dan, nou dan…
Dan zwaait er dus wat.
Echt waar.