De eerste dertien maanden van ons leven in de VS hadden we, heel stoer, maar één auto. Dat wilde ik namelijk. Uit principe.
Na drie maanden vond ik een baan. Minder dan tien kilometer verderop, maar onbereikbaar, behalve per auto. En dus moesten we carpoolen. De meeste mensen, waaronder de melkboer, dachten dat ik gek geworden was. Waarom deden we al die moeite? Ik mompelde dan meestal iets over het milieu, de kosten, de beschikbaarheid van openbaar vervoer, of nog zoiets geks, fietsen.

En ja, u voelt de bui waarschijnlijk al hangen, het bleek al snel dat onze tijd met maar één auto een kort leven beschoren zou zijn. Ik vond een nieuwe baan, verder weg, en het was niet langer haalbaar om nog te carpoolen. Toen we ook nog kinderen kregen, was zelfs dromen over maar één auto geen mogelijkheid meer.

Het keiharde feit is, zonder auto kan een mens in de VS helaas niet zoveel. Of, iets genuanceerder, een niet in de stad wonend mens in de VS kan niet zoveel zonder auto. En ik ben er zo eentje uit de suburbs. Dus dan weet u het wel.
De afstanden, het klimaat, de infrastructuur, de prijs, kwaliteit, beschikbaarheid en betrouwbaarheid van het openbaar vervoer, en, in ons geval, de aanwezigheid van glooiende heuvels waarbij de Keutenberg in het niet valt, werken niet echt mee aan een één-auto-ige dan wel geen-auto-ige levensstijl. En daarnaast is de gemiddelde auto in de VS ongeveer een derde goedkoper dan de exact zelfde auto in Nederland, en schommelt de benzineprijs hier tussen de 2,50 en 3 dollar per gallon, wat gelijk staat aan iets van 75 eurocent per liter.

De gemiddelde Amerikaanse auto rijdt 12.000 mijl per jaar, de gemiddelde Nederlandse auto 20.000 kilometer. Dat ontloopt elkaar dus niet veel. Het grote verschil is dat het gemiddelde huishouden in de VS 2,28 auto’s heeft, en het gemiddelde huishouden in Nederland 1,1. En, ondanks het feit dat ik graag niet met de meute mee wil lopen, zijn deze statistieken dus precies op mij van toepassing.

Al de automilieuvervuiling, waar ik tegenwoordig dus een directe bijdrage aan lever, valt echter in het niet bij de grootschalige vliegtuigmilieuvervuiling waar ik persoonlijk ook een behoorlijk steentje aan bijdraag.
Daar troost ik me dan maar mee als ik ‘s morgens weer in mijn autootje met die miljoenen andere Amerikanen naar mijn werk rij.
Dat, en het feit dat de kiosk bij ons in de buurt, overigens alleen te bereiken per auto, 50 smaken Ben & Jerry’s ijs verkoopt. Dat is ook een fijne troost.

Dit logje schreef ik zojuist op het Jeukblog.

Kobus heeft dus tegenwoordig staartjes. Meestal zijn het er twee, soms één, soms een speldje.
Deze elastiekjes dan wel speldjes zijn nodig, omdat haar haar (of is het heur haar in correct ABN?) zo lang begint te worden dat het bij het ontbreken van enige vorm van intoming tezamen met allerlei jam, yoghurt, appelmoes, snot, lijm, en sap restjes aan haar neus, wangetjes dan wel mond vastplakt.

En nu vertelde ik al eens dat ik niet echt een ochtendmens ben. Zeker sinds ik zwanger ben, neem ik het er na het afgaan van de wekker meestal nog eens lekker van. Ik draai me om, rek me uit, dommel nog wat weg, en spring meestal pas rond half acht mijn bed uit, als ik om acht uur moet weg rijden.

Dit uitgebreide ochtendritueel betekent dat de melkboer op de drie ochtenden dat Kobus naar de dagopvang moet ’s ochtends voor haar zorgt.
Ik hoef u waarschijnlijk niet te vertellen dat het cruciaal is dat ik de avond van te voren kleertjes klaar leg, dan wel ‘s ochtends vroeg naar de andere kamer schreeuw wat ze aan moet, want het uitzoeken van kledingcombinaties voor kleine meisjes is niet één van de kerncompetenties van de melkboer.
Daarnaast, en dit is een veel belangrijker punt, kan de melkboer dus ook geen staartjes maken. Eerst dacht ik dat hij het gewoon zei om er vanaf te komen. Maar na een uitgebreide staartjesmaakdemonstratie van mijn kant, en de toch wel zwaar mislukte pogingen van de melkboer om deze demonstratie in de praktijk te brengen, weet ik wel beter. Hij kan het echt niet.

En dat is toch wel een groot probleem. Want ik moet weleens op reis voor mijn werk. En binnenkort hoop ik ook een keer te bevallen. En dat betekent dus dat ik niet altijd beschikbaar ben als Kobus’ persoonlijke styliste.

We zouden natuurlijk een externe persoonlijke styliste voor het meisje kunnen inhuren, maar ik heb denk ik een andere, meer haalbare, oplossing bedacht.
Ik ga namelijk een Barbie dan wel andere pop kopen voor de melkboer. Met twintig bijbehorende kledingsetjes. Zodat de melkboer kan oefenen. En totdat deze Barbie eruit ziet alsof ze gestyled is door een gerenommeerde kapper en styliste, moet Kobus tijdelijk een ander kapsel. Ik dacht zelf aan een volledig kaal koppie of dreads.

Een mooi uitzicht ´s ochtends vroeg uit het slaapkamerraam

En toen zei de verloskundige: ‘Vanaf nu moet u echt elke twee weken langskomen, hoor. En dit is het lijstje met alle spullen die u mee moeten nemen voor de bevalling, en het lijstje met alle spullen die u in huis moet hebben.’
‘Bevalling, bevalling?’ denk ik, ‘spulletjes?’
‘Kraamverband? Wat is dat?’
‘En elke twee weken op controle? What happened to elke zes weken?’

Ineens realiseer ik het me.
Ik ben zwanger.
En terwijl ik even niet oplette, arriveerde ik zomaar ineens in het derde trimester van de zwangerschap.
Het derde trimester. Dat betekent dat het eind in zicht komt.
Binnenkort moet ik weer bevallen.
Binnenkort ga ik Keesje in levende lijve zien!

Prompt droom ik ook voor het eerst over de baby. En word in paniek wakker met het idee dat ik nog heel veel dingen moet doen.

Ik moet een kinderkamer inrichten.
Ik moet de maxi-cosi uitsoppen.
Ik moet de doos met babykleertjes van zolder halen.
Ik moet nadenken over een nieuw bed voor Kobus, de wachtlijsten op de kinderopvang, de toekomstige naam voor Keesje, de geboortekaartjes, een mogelijk bezoek aan Nederland, en vooral, over hoe ik ook dit kind gezond en snel ga baren. En wie gaat er eigenlijk op Kobus passen tijdens de bevalling?
Ik moet een buikfoto maken.
Ik moet een kapot box kleed uit elkaar halen, herdesignen en weer in elkaar zetten.
Ik moet een kleedje afbreien, en er een randje langs haken. En ik wil moet ook nog een t-shirtje naaien.
Ik moet shoppen. Ik moet vooral nog veel shoppen.
En ik moet nog meer roze koeken bakken, logjes schrijven, een Koninginnedagfeest organiseren, de schoonfamilie op bezoek ontvangen, bbq’en met vrienden, doorwerken tot de bevalling, de huiskamer eindelijk eens inrichten, en nog meer van dit soort dingen.

Maar vooral, ik moet genieten. En daarom hoef en moet ik eigenlijk ook weer niet zoveel.
Ik moet genieten van Kobus, de zwangerschap, het mooie weer, en deze bijzondere tijd. En dat doe ik.

Als u me dan nu wilt excuseren, dan ga ik even op zolder op zoek naar het wipstoeltje, het babyspeelgoed, en de flesjes. En daarna ga ik een lijstje maken. Met alle dingen die ik nog moet doen.

Dit boek kreeg ik ooit eens van vriendin M. voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer welke verjaardag, maar het was ongetwijfeld mijn vijfentwintigste.

Het is een geweldig boek. Het is zo geweldig dat, als iedereen gewoon eens per week uit dit boek zou koken, de wereld een betere plek zou zijn.
Een wereld zonder oorlog, echtscheidingen en McDonalds.

De melkboer en ik hebben een aantal favoriete recepten.

Tsja, need I say more. Knoflook, olijfolie, pepertjes en garnalen. Indien een gerecht één van deze vier ingredienten bevat, ben ik tevreden.
En knoflook, knoflook is gewoon de oplossing voor alle problemen in het leven.

Het beste aan deze salade? Maak af met een scheutje sherry. Dus. Dat lijkt me duidelijk. Helemaal voor een zwangere die al maanden droog staat.

Patatas bravas met goede zelfgemaakte aioli.
Wanneer u dit proeft, waant u zich in de beste tapasbar in Madrid.
Waar ik dan ook ben. Met vriendin M.
En we eten tapas. En drinken sangria. Veel sangria.
Ik besef me nu op dit moment dat ik een alcoholist ben tapas zonder alcoholische versnapering eigenlijk gewoon niet kan.
Maar ja, als het echt moet, dan moet het.

Een paar weken geleden maakten we zelf kroketjes. En ik moet toegeven, zelf kroketjes maken is echt veel werk. Maar toen ze klaar waren, en ik het eerste hapje proefde ik, vergat ik alle ellende.

Empanadas is ook een all time favorite. Deze zijn gevuld met spinazie, ansjovis, feta en pijnboompitten. U begrijpt, ook deze zijn vingeraflikkend lekker.

Morgen pak ik dit boek maar weer eens. En dan ga ik bedenken wat ik zondag eens zal maken.
Ik dacht zelf aan de gefrituurde mosselen, de flamenco eieren en alle hierboven genoemde gerechten.
Behalve dan die kroketjes. Zo’n project trek ik maar eens per jaar.

Op de dagelijkse situaties van het leven zijn meestal drie reacties mogelijk.

1. Je doet het zelf.
2. Je laat het door iemand anders doen.
3. Je doet niets.

Als u mij een beetje kent, dan weet u dat ik natuurlijk bijna altijd kies voor optie 1.  Ik doe dingen namelijk graag zelf. En ik kan alles ook gewoon beter dan andere mensen. En als ik het niet beter kan, dan weet ik altijd nog hoe het beter zou moeten. En dat kunt u navragen bij de melkboer, mocht u die behoefte hebben.

De bovenstaande redenering gaat trouwens niet op bij het buitenzetten van de vuilnis. En bij grasmaaien dan wel het kneden van deeg. In die situaties maak ik namelijk graag gebruik van het feit dat ik getrouwd ben. En dus kies ik dan voor optie 2.

Met optie 3 heb ik eigenlijk niet zoveel. Want de meeste situaties vragen om een reactie. En niets doen is meestal gewoon lui, en daarom niet een echte reactie.

Ja nu. Waar ik naar toe wil met dit hele verhaal is het volgende.

Ik hou ervan om mijn eigen benen te scheren. En bijvoorbeeld mijn eigen teennagels te knippen en te lakken. En nu stond ik dus gister een beetje ondersteboven gevouwen onder de douche mijn benen te scheren, en toen vroeg ik me toch af hoe ik dit de vorige keer de hele zwangerschap zelf heb gedaan. Want het begint toch ietwat onhandig te worden.

Maar ja, niets doen in dit geval geen optie. En ik kan natuurlijk de melkboer of mijn buurvrouw vragen, alleen ik doe het echt liever gewoon zelf. Echt.

Ik boekte vandaag maar wel een afspraak bij de nagelverf en puimsteen scrub boer. Dan hoef ik in ieder geval niet meer zelf te knippen en te plakken.

Vandaag was ik bij de tandarts. En ik kan u vertellen, het was niet tof.
En met niet tof, bedoel ik dus echt niet tof.
Poepbroekenindeochtendopjenuchteremaagniettof, metjefietsindestruikenrijdenomdatjeteveelgedronkenhebtniettof, eenkinddooreenkleingaatjenaarbuitenmoetenpersenniettof.
Ik heb trouwens nog nooit teveel gedronken. En ik ben al helemaal nog nooit in de struiken gefietst. Mocht u dat nu denken.

Een paar weken terug brak ik een stukje van een kies af. Mijn enige kies met een vulling. Het deed geen pijn, maar het leek me toch slim om er even naar te laten kijken.
En dat kijken, dat gebeurde dus vanochtend. Het ging ongeveer zo.

‘Hmmm, dat ziet er niet goed uit,’ zegt de tandarts. ‘Kunt u meteen iets langer blijven?’
Hij zet een verdoving in mijn kaak.
‘U kunt hier eigenlijk niets aan doen, hoor. Deze kies zit naast een verstandkies en zover achterin dat het moeilijk poetsen is. Dit probleem was niet eens te zien op de röntgenfoto’s die we een half jaar geleden namen.’
Ik  hoor een boor.
‘Ligt u nog comfortabel?’
De baby schopt, en ik voel me alsof ik een hap zand heb genomen. Ik denk aan een groot glas water met ijsklontjes.
‘Goed zo, u doet het prima.’
Ik hoor het geluid van een nog hardere boor. En die boor, die zit dus in mijn mond.
‘Hmmm, dat ziet er echt niet goed uit.’
Ik denk maar eens aan Kobus’ lieve lach.
‘Ik denk dat u ook een wortelkanaalbehandeling nodig hebt.’
De wijzers van de klok verschuiven langzaam van half negen naar half tien. Kwart voor tien.

En toen moest het ergste nog komen…

‘Zeg tandarts, ik heb nog nooit eerder problemen gehad met mijn tanden, tot twee jaar geleden. Hoe kan dat zo ineens?’
‘Nu ja, mevrouw, het is natuurlijk maar één kies, de rest van uw gebit ziet er prima uit. En ach, de meeste mensen krijgen vanaf hun dertigste vanzelf wat kleine probleempjes met hun gebit. Dat hoort bij de leeftijd.’

Ik wilde natuurlijk meteen zeggen, nee schreeuwen, dat ik al jaren vijfentwintig ben. En ik ben dus helemaal niet oud. En dus heb ik ook een gezond sterk gebit.

Ik ben maar gewoon stilletjes weggelopen.
Een illusie armer, en met een dikke wang, een zere kaak, en een mogelijke wortelkanaalbehandeling in het vooruitzicht.