Normaal gesproken zou ik mezelf niet willen omschrijven als een typische Margriet of Libelle lezeres. Ik bedoel, ik zag ze vroeger weleens liggen bij mijn schoonmoeder of de kapper, en misschien heb ik er toen weleens door heen gebladerd, maar ik ben natuurlijk meer een meisje van niveau. En dus lees ik Psychologie Magazine, de Groene Amsterdammer, de Knippie, de Glamour, de Linda of Opzij.

Maar, het is op dit moment niet normaal gesproken.
Want a) ik ben zwanger, b) de melkboer is op reis, c) ik woon in Amerika en heb weleens heimwee naar Nederland, d) er worden hier geen Libelles, Margriets dan wel Psychologie Magazines verkocht, en e) ik ben zwanger.

En nu wil het geval dat wij afgelopen zondag, u weet wel, toen wij Koninginnedag vierden, terwijl dat eigenlijk pas morgen is, maar omdat wij 30 april allemaal moeten werken, vierden we het al zondag, ook een rommelmarkt hadden.

En aan het eind van de dag zag ik ze.

Afgeprijsd van 1 dollar voor 10 cent.
10 cent!
Zo’n aanbieding kon ik natuurlijk niet laten liggen.

Ik kocht trouwens ook nog een hele stapels Nederlandse boekjes en cd’s voor Kobus. Voor de broodnodige Nederlandse training. Ik hoor namelijk op dit moment de hele dag duck, bunny, dog, bye bye, en shoes. Alhoewel het gelukkig wel gecombineerd wordt met auto, bal, beer, huis, beker en meer van dat soort dingen. Maar toch. Nederlandse training heeft ze nodig.

En terwijl Kobus studeert op de Nederlandse taal slaapt en de melkboer zich volgooit met bier zijn zakencontacten onderhoudt, lees ik tegenwoordig ´s avonds de Libelle. Of de Margriet. Met een kopje thee erbij.
Al wegzwijmelend bij de lekkere recepten, de mooie foto’s van het Nederlandse landschap en steden, en, niet te vergeten, de aangrijpende waargebeurde verhalen.

Ja lieve mensen. Zo gaat dat dus. Als je naar het buitenland verhuist en moeder wordt.

En als u mij dan nu wilt excuseren, dan ga ik de laatste Libelle uitlezen. Hoe ik daarna verder moet gaan met het gewone leven weet ik nog niet.

Zojuist verscheen dit logje. Vers van mijn hand op het Jeukblog.

Dit logje is zo speciaal dat het een voorwoord verdient.
Ten eerste omdat ik dagen zwoegde en zwoegde op dit verhaaltje, en nog steeds niet honderd procent tevreden ben. Ik weet wat ik wil zeggen, maar ondanks bijna 600 woorden lukt het toch niet helemaal. Nuance, het blijft een moeilijk ding.
Daarnaast, zomaar, toevallig, sluit dit log aan bij het vorige logje op het Jeukblog. En dat is natuurlijk wel weer leuk.
Nu ja, without further ado, alhier, een zeer summiere beschouwing over de  Amerikaanse verzorgingsstaat.

Voordat ik naar de VS verhuisde, wist ik het zeker.
In de VS is de kloof tussen rijk en arm groter.
In de VS worden arbeidsongeschikte mensen aan hun lot overgelaten.
In de VS hoeven mensen niet naar de overheid te kijken voor sociale zorg of hulp.
De Nederlandse verzorgingsstaat, that is the way to go.

Nu ik hier langere tijd woon, weet ik niet meer zo zeker of ik al deze dingen nog steeds vind. In ieder geval niet meer met de stelligheid waarmee ik dat vroeger had beweerd.
Dat kan natuurlijk aan de leeftijd liggen. Misschien ben ik gewoon niet meer zo idealistisch als vroeger. Of minder bevooroordeeld.
En misschien heb ik wel meer kennis. Of inzichten.

Een aantal dingen is natuurlijk duidelijk.
De kloof tussen arm en rijk is groter in de VS. Statistieken laten dit duidelijk zien.
Over het algemeen is de Amerikaanse overheid minder direct betrokken bij het dagelijks leven van de meeste mensen. Wanneer Amerikanen hulp nodig hebben, maken ze gebruik van diensten aangeboden door de overheid, maar, veel meer dan in Nederland, spelen non-profit organisaties ook een rol in het verlenen van sociale zorg.
De oorzaak van deze minder betrokken rol van de overheid hangt samen met het Nederlandse idee van solidariteit versus het Amerikaanse idee van vrijheid. In de huidige discussie rondom de nieuwe health care bill is dit ook duidelijk terug te zien. Veel Amerikanen hechten waarde aan het zelf kunnen maken van een keuze in plaats van een, naar hun mening, te dwingende rol van de overheid.
En begrijp me niet verkeerd, soms snap ik hier niets van. Want waarom vinden alle Amerikanen het dan wel ok dat alcohol verboden is tot je 21ste? Over een dwingende rol van de overheid gesproken…
Maar, we hadden het over sociale zorg. En zo zijn bijvoorbeeld in Nederland werkgevers en de overheid verantwoordelijk voor de AOW en WAO, terwijl in de VS de meeste werknemers een keuze hebben om zich al dan niet te verzekeren voor short-term en long-term disability, en om geld te storten in bijvoorbeeld een pensioenfonds of levensverzekering.

Zelf werk ik voor de provincie. De taken van de provincie verschillen behoorlijk per staat, maar één van de belangrijkste rollen is het verspreiden van subsidies van drie verschillende overheidsniveaus (de federale, staats- en provinciale overheid) over gemeentes en verschillende, meestal non-profit, organisaties. Ik weet nu dat er in de VS geld beschikbaar is voor sociale programma’s en zorg. En sinds de komst van Obama en de invoering van gedeeltes van zijn stimulusplan en nieuwe wetten, is er meer geld beschikbaar dan ooit.
Het gehele systeem, het niveau, en de manier van aanbieden van zorg in de VS verschilt echter sterk van Nederland. En, de kloof tussen arm en rijk blijft groter dan in Nederland.

Voor de duidelijkheid, eigenlijk weet ik het allemaal niet zo goed. De staat van de verzorging in de VS versus de staat van de verzorging in Nederland.
En daarom kom ik erop terug.
Binnenkort.
En dan zal ik u onder andere vertellen over mijn twaalf weken onbetaald zwangerschapsverlof.

Als u wilt weten wat ik zaterdag deed, dan kunt u het beste dit lezen.
En gister, nou gister deed ik dus dit. Alleen dan minus de sleutel. En minus het bier. En, minus het mooie weer. Want het regende de hele dag. Net als vandaag trouwens. Bleg.

Wat wel hetzelfde was, is dat de melkboer alweer in Chicago zit.
Voor het vierde achtereenvolgende jaar. En toevallig ook nu weer precies met Koninginnedag.

Zou hij dan echt niet van bier houden?
Dat heb ik eerlijk gezegd namelijk nog nooit gemerkt.
Misschien houdt hij niet van verkleden in oranje kleren. Of schaamt ie zich voor mij.
Maar ik zie er altijd heel leuk uit.
En dan vooral met Koninginnedag. In mijn oranje boa. En in het openbaar draag ik dan ook nog een bijpassend broek en truitje.
En zeg nu zelf, wie houdt er nu niet van spijkerpoepen? Goed kunnen spijkerpoepen zie ik dus echt als een verrijking van het leven. Echt, u moet het ook eens proberen. En die squats zijn ook nog goed voor de dijspieren.

Ach ja, Kobus en ik vermaken ons ook wel zonder de melkboer.

Kobus rende vooral de hele dag.

Alleen tijdens het eten van de verplichte oranje dingen, zat ze stil.

Mandarijntjes. Zou de Koningin die ook op Koninginnedag eten? Tezamen met een wortelsoepje, een pompoenstamppot en een gestoofd goudvisje?
En dan natuurlijk een oranje tompouce toe.

En ik wil heus niet altijd loggen over eten enzo.
Maar ik heb dus zin in een tompouce. Oranje of roze bekleding geen bezwaar.

Op zich heb ik goede genen.
Ik ben zelden ziek, wandel tot nu toe redelijk makkelijk door zwangerschappen en allerhande baringsprocessen heen, en ik zie er met corrigerend ondergoed aan normaal gesproken superstrak uit.

Eigenlijk heb ik over mijn lijf maar één dingetje te klagen. Namelijk, het volgende.

U zult begrijpen, op dit moment wordt mijn buik elke dag dikker. En dikker. En dikker.
Dik met Keesje en dik van de buikboter.
Lieve mensen, ik smeer mezelf bijna RSI.

De melkboer zegt dat ie niets ziet.
Maar bij de melkboer weet je nooit zeker of hij nu een leugenaar is, of een schatje.
De vorige zwangerschap zag ik ze ook niet.
Maar nu wel.
Heel vaagjes zie ik ze.
En ik smeer en smeer en smeer.
Ik wil geloven. Zo graag.
Geloven in de kracht van een potje.

Maar voor de zekerheid wil ik het toch vast vragen, heeft iemand van u toevallig een plastisch chirurg in zijn vriendenkring?

Gister gebeurde er iets.
Het was iets dat ik niet op mijn log mocht vermelden van de melkboer, maar omdat ik eigenlijk zelden naar hem luister, doe ik het toch.
Ik kreeg namelijk gisteren van de melkboer een cadeautje. Een gift card voor een zwangerschapsmassage om precies te zijn. Gewoon, zomaar.
Nu ja, zomaar, ik vind zelf eigenlijk dat ik elke avond wel een massage verdien. En dan graag van de melkboer himself. Maar dat zei ik niet. Want je kunt ook te ver gaan natuurlijk.

En omdat ik zomaar een cadeautje kreeg, en ik u een liefdevol logje over de melkboer had beloofd, volgt hier het log der loggen. Of te wel, het log over waarom de melkboer de ideale man is.

Ok.
Here we go.
Tien redenen waarom ik van de melkboer hou.

1. Ik krijg dus weleens zomaar cadeautjes. Helaas alleen geen verlovingsring. Of andere sieraden met diamanten erin.
2. De melkboer ruimt bijna altijd de afwasmachine in. En ook weer uit.
3. Volvo is het favoriete automerk van de melkboer. En daarnaast gaat hij ook altijd heel zorgvuldig met Honda’s om. Mijn Honda in het bijzonder.
4. De melkboer heeft overal verstand van. Net als ik.
5. De melkboer smeert elke dag mijn boterhammen voor de lunch. En ook die voor Kobus. En die voor hemzelf.
6. De bestgevormde billen die ik ooit zag, zitten aan de melkboer.
7. De melkboer heeft smaak. Ik zie het niet altijd in zijn kleding, meubelkeuzes en meer van dat soort dingen, maar hij draagt altijd goede sokken en schoenen, zeer cruciaal in een man, vind ik, en hij heeft natuurlijk mij als vrouw uitgekozen. Dus ja, ik neem maar aan dat hij smaak heeft.
8. Eén van mijn hobbies is vuile sokken in de wasmand gooien, en kranten bij het oud papier. En laat de melkboer daar nu heel graag aan meewerken.
9. De melkboer maakt de mooiste en liefste babies ooit.
10. En, misschien wel het belangrijkste, de melkboer is de liefste en beste papa ooit. Kobus is net zo graag bij hem als bij mij. Sterker nog, Kobus is misschien zelfs wel eens liever bij hem dan bij mij. Maar ik doe meestal alsof ik dat niet merk. En omdat de melkboer zo’n lieve papa is, ga ik elke dag met veel plezier naar mijn werk, slaap ik regelmatig uit, kan ik tot het eind van zwangerschappen doorwerken, en ga ik ook nog weleens op reis zonder de melkboer en Kobus. Voor het werk, of zomaar naar Nederland.

Zeg nu zelf, zo’n man wilt u toch ook?

Een foto zou trouwens wel gepast zijn nu hè? Zo eentje waarbij de melkboer met zijn mooie grijsgroene ogen in de camera kijkt, en u dan allemaal wegsmelt.
Maar dat mag dus niet.
Van de melkboer.
En, in tegenstelling tot wat ik zojuist zei, ik luister vrijwel altijd naar wat hij zegt.
Anders krijg ik natuurlijk nooit die ring.
Dus sorry.

Wanneer ik zwanger ben, heb ik iets meer last van heimwee dan normaal.
Ik wil mijn ouders zien, mijn zusje en haar dochtertjes, en mijn vriendinnen.
Ik wil babykleertjes kopen bij de HEMA, wandelen door de polder, en gefrituurde mosselen eten op de markt.
Ik wil aangesloten worden op een infuus van tum tummetjes, roze koeken en dropkrijtjes.
En dat allemaal minstens één keer in de week.

Nu het einde van de zwangerschap dichterbij komt, voel ik me ook meer vast en gebonden hier in de VS.
Want wat als er in deze laatste twee maanden iets met één van mijn ouders of schoonouders gebeurd? Dan kan ik dus niet naar Nederland. En nu weet ik ook wel dat die kansen nihil zijn, en bovendien, voor hetzelfde geld hangt er een aswolk boven heel Europa, maar toch.
Maar toch, hè.

Maar toen.
Toen liep ik afgelopen vrijdag door de supermarkt.
En ik kreeg een sms’je.
Ik zou toch wel willen zeggen dat het één van de betere sms’jes was die ik ooit kreeg. Op al die liefdesbetuigingen en ge.ile sms’jes van de melkboer na dan.
Vriendin M. sms’te. Met de boodschap dat ze ineens bedacht had dat ze met Hemelvaart wel op bezoek kon komen. Bij mij.

Pfoe.
Ik moest even opzoeken wanneer het Hemelvaart is, want daar doen we niet aan hier in de vreemde, maar daarna voelde ik me alsof ik de staatsloterij had gewonnen, eindelijk een iPhone had, gepromoveerd was tot directeur van mijn afdeling, een pakje uit Nederland kreeg met liters vanillevla en een echte Limburgse kersenvlaai, alle oorlog en honger in de wereld voorbij was, Kobus en co een miljoen lezers had per dag, en ik gewoon strak in mijn vel zat en al mijn leuke kleren weer aan kon.
Helaas was dat allemaal niet het geval.
Maar ik ben nog steeds wel blij.

U vraagt zich natuurlijk af hoe het komt dat ik u dit weekend niet met een logje verblijdde.
Nou, dat zit zo.
De melkboer en ik gingen dit weekend voor meubels shoppen.
Einde.

O, u wilt nog meer horen?
Echt?
Echt, weet u het zeker?

Nu. Alhier.
De MilkMansion heeft eigenlijk al zo’n tien maanden een vrijwel volledig lege huiskamer. Er staat een bank. En een fauteuil. Maar dat is het dan ook.

En laatst was ik het zat.
Ik was het zo zat, dat ik de melkboer vorige week vroeg op de zaterdagochtend aan zijn laatste haren naar de auto sleepte, en hem dwong om naar de meubelwinkels te rijden. En in die winkels moest hij dus kijken. Naar meubels.
Vorige week zondag deed ik dat weer. En afgelopen zaterdagochtend weer. En gister ook weer.
En gister, nou joh gister, dwong ik hem ook tot het nemen van een beslissing.
En mensen, ik kan u vertellen, beslissingen neemt de melkboer niet zomaar.
Ik beloofde van alles en nog wat, werkte op zijn schuldgevoel, keek hem heel lief aan, smeekte, huilde, en gebruikte zelfs, in een uiterste wanhoopspoging, mijn zwangerschap als excuus.
Uiteindelijk werkte het. At last, victory is mine!

Maar wat een uitputtingsslag zeg. Ontzettend.
Dit gehele proces zou zoveel makkelijker zijn als de melkboer gewoon eens accepteerde dat mijn smaak superieur is aan die van hem.
En daarnaast, ik heb sowieso altijd gelijk. En ik weet alles. En ik krijg altijd wat ik wil.
Dus.
Zo.

Post Scriptum: Ik, Cisca, beloof plechtig, dat ik de komende week een aardig en liefdevol logje over de melkboer zal schrijven. Want behalve dat hij dus geen smaak heeft, niet kan accepteren dat ik altijd gelijk heb, geen staartjes kan maken, en ook nog steeds geen verlovingsring voor me heeft gekocht, is hij soms ook weleens lief. 

Ik bedoel, ik wil natuurlijk niet dat u verkeerde ideeën krijgt. Of dat ik een slecht voorbeeld geef aan alle jeugdige vrijgezelle dames die hier meelezen. Nee zeg.

De eerste dertien maanden van ons leven in de VS hadden we, heel stoer, maar één auto. Dat wilde ik namelijk. Uit principe.
Na drie maanden vond ik een baan. Minder dan tien kilometer verderop, maar onbereikbaar, behalve per auto. En dus moesten we carpoolen. De meeste mensen, waaronder de melkboer, dachten dat ik gek geworden was. Waarom deden we al die moeite? Ik mompelde dan meestal iets over het milieu, de kosten, de beschikbaarheid van openbaar vervoer, of nog zoiets geks, fietsen.

En ja, u voelt de bui waarschijnlijk al hangen, het bleek al snel dat onze tijd met maar één auto een kort leven beschoren zou zijn. Ik vond een nieuwe baan, verder weg, en het was niet langer haalbaar om nog te carpoolen. Toen we ook nog kinderen kregen, was zelfs dromen over maar één auto geen mogelijkheid meer.

Het keiharde feit is, zonder auto kan een mens in de VS helaas niet zoveel. Of, iets genuanceerder, een niet in de stad wonend mens in de VS kan niet zoveel zonder auto. En ik ben er zo eentje uit de suburbs. Dus dan weet u het wel.
De afstanden, het klimaat, de infrastructuur, de prijs, kwaliteit, beschikbaarheid en betrouwbaarheid van het openbaar vervoer, en, in ons geval, de aanwezigheid van glooiende heuvels waarbij de Keutenberg in het niet valt, werken niet echt mee aan een één-auto-ige dan wel geen-auto-ige levensstijl. En daarnaast is de gemiddelde auto in de VS ongeveer een derde goedkoper dan de exact zelfde auto in Nederland, en schommelt de benzineprijs hier tussen de 2,50 en 3 dollar per gallon, wat gelijk staat aan iets van 75 eurocent per liter.

De gemiddelde Amerikaanse auto rijdt 12.000 mijl per jaar, de gemiddelde Nederlandse auto 20.000 kilometer. Dat ontloopt elkaar dus niet veel. Het grote verschil is dat het gemiddelde huishouden in de VS 2,28 auto’s heeft, en het gemiddelde huishouden in Nederland 1,1. En, ondanks het feit dat ik graag niet met de meute mee wil lopen, zijn deze statistieken dus precies op mij van toepassing.

Al de automilieuvervuiling, waar ik tegenwoordig dus een directe bijdrage aan lever, valt echter in het niet bij de grootschalige vliegtuigmilieuvervuiling waar ik persoonlijk ook een behoorlijk steentje aan bijdraag.
Daar troost ik me dan maar mee als ik ‘s morgens weer in mijn autootje met die miljoenen andere Amerikanen naar mijn werk rij.
Dat, en het feit dat de kiosk bij ons in de buurt, overigens alleen te bereiken per auto, 50 smaken Ben & Jerry’s ijs verkoopt. Dat is ook een fijne troost.

Dit logje schreef ik zojuist op het Jeukblog.

Kobus heeft dus tegenwoordig staartjes. Meestal zijn het er twee, soms één, soms een speldje.
Deze elastiekjes dan wel speldjes zijn nodig, omdat haar haar (of is het heur haar in correct ABN?) zo lang begint te worden dat het bij het ontbreken van enige vorm van intoming tezamen met allerlei jam, yoghurt, appelmoes, snot, lijm, en sap restjes aan haar neus, wangetjes dan wel mond vastplakt.

En nu vertelde ik al eens dat ik niet echt een ochtendmens ben. Zeker sinds ik zwanger ben, neem ik het er na het afgaan van de wekker meestal nog eens lekker van. Ik draai me om, rek me uit, dommel nog wat weg, en spring meestal pas rond half acht mijn bed uit, als ik om acht uur moet weg rijden.

Dit uitgebreide ochtendritueel betekent dat de melkboer op de drie ochtenden dat Kobus naar de dagopvang moet ’s ochtends voor haar zorgt.
Ik hoef u waarschijnlijk niet te vertellen dat het cruciaal is dat ik de avond van te voren kleertjes klaar leg, dan wel ‘s ochtends vroeg naar de andere kamer schreeuw wat ze aan moet, want het uitzoeken van kledingcombinaties voor kleine meisjes is niet één van de kerncompetenties van de melkboer.
Daarnaast, en dit is een veel belangrijker punt, kan de melkboer dus ook geen staartjes maken. Eerst dacht ik dat hij het gewoon zei om er vanaf te komen. Maar na een uitgebreide staartjesmaakdemonstratie van mijn kant, en de toch wel zwaar mislukte pogingen van de melkboer om deze demonstratie in de praktijk te brengen, weet ik wel beter. Hij kan het echt niet.

En dat is toch wel een groot probleem. Want ik moet weleens op reis voor mijn werk. En binnenkort hoop ik ook een keer te bevallen. En dat betekent dus dat ik niet altijd beschikbaar ben als Kobus’ persoonlijke styliste.

We zouden natuurlijk een externe persoonlijke styliste voor het meisje kunnen inhuren, maar ik heb denk ik een andere, meer haalbare, oplossing bedacht.
Ik ga namelijk een Barbie dan wel andere pop kopen voor de melkboer. Met twintig bijbehorende kledingsetjes. Zodat de melkboer kan oefenen. En totdat deze Barbie eruit ziet alsof ze gestyled is door een gerenommeerde kapper en styliste, moet Kobus tijdelijk een ander kapsel. Ik dacht zelf aan een volledig kaal koppie of dreads.

Een mooi uitzicht ´s ochtends vroeg uit het slaapkamerraam