En toen was het weer eens hoognodig tijd voor een feestje in de MilkMansion.
Morgen is de jaarlijkse new memberborrel voor de Nederlandse club.

En op zich is het natuurlijk een beetje een vreemd fenomeen. Het fenomeen van naar het buitenland verhuizen, en daar dan samen te scholen met andere mensen uit het moederland.
Maar toch vind ik dat af en toe fijn. Fijner dan ik van te voren had verwacht.
En daarom, en omdat ik nooit nee kan zeggen, terwijl dat soms wel eens slim is, ben ik secretaris van de Nederlandse club, en is hier morgen de new memberborrel.
En ok, ik hou ook wel van een feestje. Dus daarom ook.

Vandaag maakte we een grote huzaren- en zalmsalade. Met uit Nederland meegesmokkelde augurkjes.
En omdat ik weet, dat u hier ontzettend in geïnteresseerd bent, zal ik voor u de rolverdeling hier in huis nogmaals uiteen zetten. En dit mede omdat zij mij hieraan herinnerde, terwijl ik vanmiddag enthousiast tweette, dat ik 4 kilo aardappels aan het schillen was.
Beste mensen, die vier kilo en het woord ik was literaire vrijheid, ik geef het eerlijk toe.

In totaal schilden we bijna drie kilo aardappels, en daarvan heb ik er drie geschild. En dan bedoel ik niet drie kilo, maar drie aardappels.
Ik zou wel graag tot mijn verdediging willen aanvoeren dat ik augurkjes, worteltjes, zilveruitjes en zalm heb gesneden. En ik heb de doperwtjes gekookt.  En de dressing gemaakt. En ik heb vleeswaren rolletjes gerold. En een gedeelte van de boodschappen gedaan.
Maar de melkboer heeft alle aardappels geschild.
Precies zoals het moet. Van mij.

Lieve lezers, ik ga u vandaag weer eens een heel boeiend logje voorschotelen.

*Start reclameblok*

Ik wil u namelijk vertellen dat ik van de IKEA hou.
Ik, Cisca van Kobus en co, hou van de IKEA.
En ik begrijp dat ik misschien nu van een voetstuk afval.
Maar ik kan het niet helpen.
Ik hou echt van de IKEA.

De belangrijkste reden is natuurlijk dat ze bij de IKEA stofjes verkopen.
En ik hou automatisch van elke stofjesverkopendewinkel. No matter what.
Maar de IKEA heeft meer.
Veel meer.
Mooie meubels, en allerlei hebbedingetjes, waarvan je niet wist dat je ze nodig had, maar die je echt moet hebben. Nu.
En natuurlijk het restaurant en het supermarktje aan het eind. Waar ze gravad lax verkopen. En van die lekkere speculaasachtige koekjes. En lekkere crackers. En garnaaltjes. En hotdogs voor een dollar.

Gister was ik weer eens in de IKEA, en echt ik moet u zeggen, het voelt alsof ik thuiskom.
Het voelt Europees in de IKEA. Whatever that may be.
En Europees is soms fijn.
Als Europeaan in een niet-Europees land.

Er is eigenlijk maar één probleem.
De melkboer houdt niet van de IKEA.
En ik maar denken dat houden van de IKEA een eigenschap was, die inherent is aan mens zijn.
Nee dus.
Of de melkboer is geen mens, maar dat lijkt me vreemd.
De melkboer haat de IKEA. Echt.
Het is één van de grootste problemen van ons huwelijk. Na de verlovingsring.
Maar ik sla me er gewoon doorheen.
En dus ga ik alleen.
Naar de IKEA.
Allerlei leuke IKEA spulletjes kopen. En lekker gravad lax eten.

Ik doe alles voor de liefde.
En ik hou nu eenmaal van de IKEA.

*Einde reclameblok*

Ja, en toen was het weekend al weer voorbij.
En ik kan u allen vertellen, ik deed echt helemaal niets boeiends.
Dus ja, dat belooft wat voor dit logje.

Want ik wil u eigenlijk niet lastig vallen met alle huishoudelijke en administratieve klusjes die ik deed. Of het moet zijn, dat we eindelijk gezwicht zijn voor digitale televisie. Want we hadden ondertussen nog maar vijftien televisiezenders. En ook al kijken we maar weinig televisie, ik miste Project Runway toch te erg. Dus, vanaf morgen zijn we hip. En hebben we iets van honderd televisiezenders.

Maar ja verder.
Verder kookte en bakte ik eigenlijk vooral.
En dus komt hier weer zo’n Martha Stewart logje.
En het zou wel eens kunnen dat die de komende maanden nog vaker langs komen. Martha Stewart logjes. Just so you know.
Want ik bak, kook, naai, knutsel, en brei wat af.
Als ik niet slaap. Want dat doe ik ook graag.

Maar dit weekend hè?
Dit weekend bakte ik dus een echte appelbosvruchtentaart.
Met amandelspijs. En appelbosvruchten.

Het ging ongeveer zo.

Ik beval vroeg de melkboer vriendelijk een deegje te kneden. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, en het gras maaien, deeg kneden doe ik niet.
En omdat de melkboer zeer volgzaam is, mixte hij 250 gram bloem, 75 gram basterdsuiker, 125 gram boter, een eidooier en een scheutje melk tot een deegje.
En terwijl dit deegje een uur rustte, schilde hij vijf appels. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, het gras maaien, en deeg kneden, appels schillen doe ik ook niet.
En, begrijp me niet verkeerd, dit is niet alleen uit principe, het is ook omdat de melkboer al deze dingen gewoon beter kan. En ik heb er geen problemen mee om dat toe te geven. Zo ben ik.

Ik sneed de appels wel in blokjes. En mengde ze met 100 gram amandelspijs, 25 gram geraspte amandelen, 50 gram suiker, en 150 gram bevroren bosvruchten.
Ik knutselde van het geheel een leuk taartje, zette het in de oven, en at meteen de helft op. Met slagroom.

The end.

Vrijdagochtend begon voor de verandering weer eens met sneeuwschuiven.
Door de melkboer natuurlijk, ik doe dat niet.
Kom op zeg, ik ben zwanger.
En anders deed ik het nog niet.
Sneeuwschuiven is voor mannen. Net als de vuilnis buiten zetten. En het gras maaien.
Ik lees dan wel regelmatig de Opzij, maar ik ben alleen geëmancipeerd, als het mij uitkomt.
En ‘s ochtends vroeg na een flinke sneeuwbui komt het dus niet uit.

Vervolgens reed ik door de sneeuw naar mijn werk, draaide de parkeerplaats op, en dacht: ‘wat is het hier rustig’.
Bleek dat alle overheidsgebouwen en scholen een uur later opengingen, en dat ik daar dus niet van op de hoogte was, omdat ik de website niet had gecheckt.
Stom! Ik had me nog zo voorgenomen, dat dat me niet meer zou gebeuren.

Nadat ik al glibberend en glijdend ons gebouw was binnen gegaan, wilde ik een lekker ontbijtje voor mezelf kopen, om de pijn wat te verzachten. Alleen ik had geen cash, en de pinautomaat in het gebouw was temporary out of order.
En toen had ik dus geen ontbijtje.
En toen vergaderde ik meer dan drie uur achter elkaar.
En toen ging ik iets eerder naar huis, omdat ik al zoveel gewerkt had deze week.
En toen ging ik even lekker op mijn gemakje naar de winkel.
En toen stond ik daar zonder portomonnee.
Omdat die nog op mijn werk lag.
Omdat ik ‘s ochtends een ontbijtje voor mijzelf wilde halen, en omdat ik mijn portomonnee daarna niet terug in mijn tas gedaan gehad.

En toen dacht ik:

En toen was het weekend.

En betaalde ik een uurtje later alsnog de boodschappen met geld uit de portomonnee van de melkboer, keek ‘s avonds een mooie film (Matchpoint van Woody Allen, echt een aanrader!) en sliep acht heerlijke uren.

Het zou nu alleen nog prettig zijn als het hier minstens veertig graden warmer was, en als the Eagles vanmiddag de eerste playoff wedstrijd winnen.
Maar verder heb ik geen eisen, en is vandaag just one of those other days.
Fijn weekend, allemaal!

U heeft het vast wel gemerkt.
Ik ben niet mijn usual self.
De laatste maanden ben ik lang niet zo adrem, pittig, bijdehand, en scherp op de snede als ik normaal ben.
En hoe hard ik ook mijn best doe om leuke logjes te schrijven, of gevatte reacties bij sommigen van u achter te laten, het lukt me gewoon niet echt.
Ik ben vooral een beetje dromerig en teruggetrokken. Hormoondingen doen dat met mij.

Op dit moment wil ik eigenlijk stiekem de hele dag in een grasveld vol bloemetjes liggen dromen. In een hangmat. Met het ruizen van de zee op de achtergrond, en een lekker zonnetje op mijn benen. Terwijl ik ‘Pride and Prejudice’ kijk. Honderd keer achter elkaar. En ik brei babykleertjes. En af en toe loopt er een konijntje langs. Of een lammetje.

Maar verder word ik niet gestoord. Door niemand. Want ik ben op een onbewoond eiland. Met alleen mijn persoonlijke bediende. Die lijkt op een combinatie van Colin Firth, Alan Rickman, Viggo Mortensen en Sean Connery, met een vleugje melkboer.
En die bediende brengt mij dan regelmatig allerlei lekkere versnaperingen. Koele drankjes, lekkere broodjes, vers fruit, en af en toe wat sushi.
O ja, en drop en borrelnootjes. Want daar heb ik zo’n zin in.
Hij masseert regelmatig mijn voeten. En de rest van mijn lijf.
Maar verder wil ik dus niets. En niemand. En niets.

Nu ik dit trouwens zo opschrijf…
Ik wil dit dus graag de komende maanden, maar daarna ook graag iedere maandag.
Mocht er iemand meelezen die dit kan regelen.

Ok, ik geef nu vast toe dat dit geen orgineel logje wordt, maar toch, ik moet het vragen.
Want u begrijpt natuurlijk nu wat er de afgelopen maanden vooral door mijn hoofd ging.
O, wat zien de wc potten van de MilkMansion er mooi uit van de binnenkant, en o, wat slaapt mijn bed toch lekker.
Ik vraag me namelijk de hele tijd af hoe het nu verder moet met kobusenco.com.
Want ja, Kobus is Kobus, die geen Kobus heet, maar hoe moet dat dan met de ongeboren beeb? Noemen we die Co, zoals zij al met tegenzin voorstelde?
Persoonlijk vind ik dat dus niet echt iets. …Excuses voor alle Co’s die hier meelezen…
En helaas, ik ben volkomen ongeïnspireerd, en de melkboer heeft ook nog geen brainwave gehad, zoals de vorige keer. Hij komt niet verder dan Nummer Twee.
Na lang beraad, ik overlegde zelfs met mijn moeder, heb ik besloten om maar gewoon uw hulp en advies in te winnen.
Dus, wat denkt u? Heeft u suggesties voor the working title, en dus de lognaam, van de nieuwe melkboerbeeb?

Nogmaals bedankt trouwens voor al uw felicitaties, via log, mail en twitter. Wat is dat bijzonder!

Ja luister lief lezersvolk, ik wil best loggen. Echt wel.
En ik heb inspiratie genoeg.
Ik kan loggen over hoe leuk het is om al die reacties te lezen op het vorige logje. Bedankt, jullie zijn allemaal zo lief!
En ik kan loggen over hoe gezellig het feest met Oud en Nieuw was. En het feestje waar we gisteren waren. En dat we echt hele lieve vrienden hier in de VS hebben.
Ik zou ook kunnen loggen over hoe ik denk dat Oud en Nieuw zonder vuurwerk verboden zou moeten worden. Of over hoe geweldig lekker onze zelfgemaakte oliebollen en appelflappen waren.
En over hoe ook wij, net als zij, sinds kort de baby Jezus van onze kerststal kwijt zijn. En dat is natuurlijk een ramp. Liever een herder, een koning of een Jozef kwijt dan de baby Jezus.
Ook altijd interessant is het feit dat Kobus opnieuw een kies krijgt, en dat gaat natuurlijk gepaard met een boel poep en wat niet meer zij, en ik zeg u, poepbroeken verschonen als je zwanger bent is echt niet tof.
Of weet u, onze Bugaboo heeft twee lekke banden, en de melkboer twee linkerhanden. Dus moet ik zometeen zelf aan de slag vermoed ik. En ik heb vorige week ook al de nieuwe lamp in de eetkamer opgehangen.

Maar, waar het allemaal op neer komt, is dat ik echt geen tijd heb.
Want van de kerstbonus van de melkboer, en dit is een belangrijk detail, dus ik herhaal het nog eens, van de kerstbonus van de melkboer kocht ik gister een Wii.
Zelf krijg ik namelijk geen kerstbonus. Dus wat moet je dan. Dan gebruik je de kerstbonus van je man. Want die wist toch geen goede bestemming.
Dus, ik speel vandaag de hele dag spelletjes. En ik bowl. En ik maak mezelf nog fitter dan ik al ben. En, ik probeer de melkboer te overtuigen van het feit dat dit een zeer nuttige investering is. De melkboer is alleen zeer lastig te overtuigen van de nut en noodzaak van een Wii. Gelukkig maar, dat ik zelden rekening hou met zijn mening.