U zit er op te wachten, hè?
Op de lijst met al mijn goede voornemens voor 2010.

Dus.
Hier komt ‘ie.

In 2010 ga ik:

• Vaker mijn vriendinnen bellen en mailen.
• Minder zeiken tegen de melkboer.
• Elke dag het huis stofzuigen.
• Minder loggen, twitteren en televisie kijken.
• Of juist meer.
• Vroeger naar bed.
• Iedere ochtend mijn haar föhnen.
• In Washington DC of in Brussel werken.
• Vaker sporten, gezonder eten, kilo’s afvallen, aardiger doen, en meer genieten van het leven.
• En, ik ga stoppen met het eten van Ben & Jerry’s ice cream. Ik ga 100% afkicken. Echt. Geloof me. Ben & Jerry’s is bad for you.

Don’t worry.
Ik doe niet aan goede voornemens.
Mensen, dat heb ik helemaal niet nodig. Ik ben één en al goedheid.

Maar vooruit.
Speciaal voor u, en mezelf, heb ik voor 2010 een goed voornemen.
Ik ga namelijk een kindje uitbroeden.
En baren, gezond en wel, binnen een uur, ergens halverwege het jaar.

2010 wordt, net zoals elk jaar, weer super bijzonder.
Alleen dat feest morgenavond, dat wordt dus minder. Terwijl ik proost op het nieuwe jaar met de dronken meute. Ik had de geenborstvoeding nietzwanger maanden dus echt beter moeten benutten.

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Kijk, u weet natuurlijk dat ik al jaren 25 ben, en dat ik dus jaren jonger ben dan u allemaal.
Maar toch voel ik me soms oud.
Want ik zie die rimpels in mijn ooghoeken heus wel. Alleen ik verkeer nog steeds in de ontkenningsfase. En ik ben 25. En dan krijg je nog geen rimpels. Dus. Het kan eigenlijk ook niet dat ik ze zie.

In ieder geval kan ik dus echt niet geloven dat het bijna 2010 is.
2010, het begin van een heel nieuw decennium!
Mijn hand weigert om 2010 te schrijven. 2009 doet ‘ie nog net, maar 2010 lukt gewoon echt niet.

Weet u het begin van het laatste decennium nog? De jaarwisseling van 1999-2000?
Ik dus wel.
Alsof het gisteren was.
En dat is vreemd. Want het was niet gister, het is bijna tien jaar geleden.

En dan ga ik dus denken, hè.
Heel soms doe ik dat. Denken.
Ik dacht na over het feest waar ik was op oudejaarsavond 1999, en hoe we daar spraken over de komst van de euro, en de millenniumbug.
En ik moet toegeven, sinds dat feest is er een boel gebeurd.

Zo studeerde ik af. Drie keer maar liefst.
Ik werkte voor een ingenieursbureau, een middelbare school, en the County.
Ik besteedde uren dan wel dagen of weken aan het kijken van the Sopranos, Dexter, Family Guy, en 24.
Ik dacht na over wat ik nu eigenlijk wilde uit het leven. En wat ik nu echt belangrijk vond.
Ik woonde in Nederland, Marokko en de VS, in zes verschillende huizen. Twee daarvan kocht ik. Met twee verschillende mannen.
Ik at voor het eerst sushi. En ging nooit eerder in tien jaar zoveel uit eten.
Ik reisde de halve wereld rond, en vergrootte all by myself het gat in de ozonlaag.
Ik deed belijdenis.
Ik kreeg dus rimpels. Tezamen met een man. Ik vermoed dat hier sprake is van een causaal verband trouwens.
Ik ging naar begrafenissen, maar werd ook tante van twee lieve nichtjes, en moeder van Kobus.
Ik las alle Harry Potter en Twilight boeken, keek drie Lord of the Rings films, Lost in Translation, V for Vendetta, en honderden andere films, en brandde al mijn cd’s op mijn iPod.

Het is snel gegaan, de afgelopen tien jaar. En ik word ouder.
Gelukkig weeg ik nog steeds ongeveer hetzelfde. En ik heb nog geen grijze haren ondekt.
Maar ik kijk toch stiekem ook wel weer uit naar de volgende tien.
Bring it on!

Ik wilde u vandaag vertellen over hoe verschrikkelijkenormongelooflijk druk ik het op mijn werk heb. Allerlei deadlines en vergaderingen komen eraan. En ik voel de stress.
De klotsende oksels, continue naar de wc moetende, trillende voeten, jeukende handen, ‘s nachts van wakker liggende stress.
Ik vertel u, u wilt mij niet storen tussen negen en vijf op een werkdag. Want het zou zomaar kunnen dat ik in het monster van Frankenstein verander. Voor uw ogen.
En ik wilde deze gelegenheid dus aangrijpen om even uitgebreid te gaan zeiken.
Over mijn werk.
Tegen u.
Omdat ik weet dat u dat zo lekker vindt.

Alleen.
Ik ging net naar yoga.
En nu ben ik dus helemaal zen.
Zen de zenner de zenst.
Ontspannen. Leeg. En relaxt.

En ik heb helemaal niets meer te zeiken over werk. En ook niet over iets anders.
Of het moet zijn over dat ik nu niets meer te zeiken heb. En ik leef eigenlijk om te zeiken. Zeiken is my secret middle name. Vraag maar aan de melkboer.
Er rest mij niets anders dan u te vertellen dat ik een heerlijk leven heb. And I love y’all.

En hier is mijn advies: ga yoga doen. En, indien u meerderjarig bent, heb regelmatig goede sex.
Want geloof mij, yoga is de beste stress reliever. Beter dan yokidrink, chocolade, alcohol of borrelnootjes.

Ik heb vandaag niet zoveel te vertellen.

Alleen dit.
Zoals u wellicht weet, woonde ik ooit in Marokko.
En daarnaast bracht ik ook velerlei vakanties daar door.
Eén van mijn favoriete recepten uit Marokko is harira, Marokkaanse soep.
De lekkerste harira van Nederland at ik trouwens ooit bij het Turkse restaurant Ankara in Nijmegen. Maar dat terzijde.
Harira wordt meestal gegeten tijdens de Ramadam, maar harira is lekker op elke dag van het jaar. En dan vooral in de winter.
Het is net als erwtensoep, maar dan nog beter.
Echt, u heeft harira nodig in uw leven.
Om de dipjes te boven te komen.
Wij aten het eerste Kerstdag en vandaag.

En dus, geef ik u Het Recept.
Voor de beste harira.
Snijd een uitje en een teentje knoflook. Veel goede recepten beginnen met deze zin, is u dat al eens opgevallen?
Ontvel vervolgens twee tomaten in kokend water, en snijd ook die in stukjes.
Fruit het uitje, de knoflook, en voeg de tomaten toe. Kruid dit met cayenne peper of voeg een pepertje toe. En ga een beetje los, wat pit het leven hebben we allemaal weleens nodig.
Voeg een liter water toe met twee bouillonblokjes, ik vind rundvlees lekker, maar groente kan ook.
Tot slot 75 tot 175 gram linzen erbij, afhankelijk van hoe vol u wilt zitten na het consumeren van een kopje soep, en laat dit ongeveer 60 minuten koken.
Afmaken met peper en flink veel verse munt en peterselie.
En die overgebleven munt, die kan dan in de thee. Of in een mojito. Whichever you like best.
Soms worden trouwens ook kikkererwten, vlees, eieren, rijst of couscous toegevoegd aan harira.
Dus, u kunt de soep nog helemaal pimpen naar eigen smaak!
En dat zijn vaak de beste recepten.

Bismillah!

Ja, en toen was het stil hier.
En niet alleen omdat ik op mijn werk niet meer kan loggen/twitteren, maar vooral omdat ik voor het eerst in vijftien maanden een kindje had met koorts.
Hoge koorts.
Zweetdruppeltjes-langs-het-voorhoofd hoog.
Halfdood-vogeltje-in-een-ledikantje,-dat-niets-wil hoog.
En het halfdode vogeltje verloor ook nog eens liters snot per uur en wilde niets eten, alleen maar drinken.

En pfff mensen, ik moet zeggen dat ik normaal een redelijk nuchtere moeder ben.
Maar dit vond ik dus echt verschrikkelijk. Een ziek kind. Het sneed echt door mijn hart. Ik voelde me zo machteloos. Want wat moet je doen? En je wilt niet overdrijven, maar ook niet te nonchalant doen. Wel de dokter bellen, nog een dagje aankijken?
En tsja, Kobus kan ook niet echt zeggen wat ze voelt en wat er is.
Gelukkig kon de dokter dat wel.
Een streptokokken infectie. O, dus daarom kwam er zo’n beerputtenlucht uit dr mondje…
En dus begint Kobus met een beetje antibiotica in haar lijfje al weer langzaam haar usual self te worden.

Zo usual, dat ze net tijdens de kerstnachtdienst alweer iedereen voor zich inpalmde, en uitgebreid door het gangpad van de kerk paradeerde. Tezamen met de dertien maanden oude J. Ik had dr zo kunnen uithuwelijken. En dan kan J. mooi voor haar zorgen de volgende keer dat ze ziek is.

Merry Christmas iedereen!

Ok.
Ik geef het toe.
Als ik één wens mocht doen, dan koos ik niet voor vrede op aarde, maar voor twee cupmaten groter. Heel af en toe schrijf ik weleens een logje op mijn werk.
En vooruit, ik lees ook weleens een logje. Of zes.
En ok, twitteren doe ik ook weleens op mijn werk.

Op de conferentie dacht ik zelfs na over het verband tussen nieuwe media en de mensen die wij helpen. En, in overleg met mijn baas, maakte ik vorige week een Twitter account voor onze afdeling aan.
Alleen, ik heb een probleempje.

Sinds vandaag heeft the County alle weblog sites, radio en televisie sites, en social networking sites geblokt.
Dus geen Twitter, Blogspot, WordPress, Youtube en Facebook meer.
Vanmiddag begon ik zo te trillen, dat ik niet meer kon typen. Echt, ik zeg u, dat was het eerste afkickverschijnsel.
Hoe moet het nu verder?

Ik zie zelf maar twee mogelijke oplossingen.
Eén. De kerstman koopt een Iphone voor mij. Zodat ik af en toe even snel mijn Twitfix kan scoren.
Ik weet alleen niet zeker of de kerstman hier leest.
Dus.
Twee. Ik neem ontslag.  Omdat ik zo gewoon niet kan werken.
En kijk, als ik kies voor twee, maak ik wel een enorme statement. Mijn eveneens rehab-benodigende collega’s zouden eeuwig bij mij in de schuld staan.

Pfff, ik weet het niet, hoor. Wat een dilemma.

Ik wilde eigenlijk alleen maar zeggen, dat ik heel graag twee cupmaten groter wil. En dan niet alleen tijdens zwangerschap of borstvoeding, maar gewoon altijd. Die hulpjes van de kerstman, dat zijn toch stiekem boobfairies?

En toen zaten we onverwacht een heel weekend opgesloten in the MilkMansion.
Geen feestje op zaterdagavond, niet naar de dierentuin met vrienden op zondag, maar ingesneeuwd in huis.
Tijdens de op een na zwaarste sneeuwstorm ooit in de Philadelphia area.

Vrijdagnacht begon het te sneeuwen. Zaterdagochtend gingen we in de sneeuw even snel naar de supermarkt, die overigens in verband met de storm en Kerst volledig geplunderd was, en zaterdagavond lag er al een flink pak.

We namen het er lekker van. Zomaar een vrij weekend!
We sliepen uit, dit werd overigens mede mogelijk gemaakt door Kobus, versierden de kerstboom met witte lichtjes!, keken twee films, speelden ons favoriete bordspel Puerto Rico, aten lekkere hapjes, schreven kerstkaarten, stookten de kachel nog eens extra op, namen Kobus mee op de slee, ik bakte een appeltaart en had eindelijk eens tijd om zonder schuldgevoel Dragon Quest IV op de DS te spelen.

En al deze dingen waren extra leuk. Omdat we toch niets anders konden doen.

Speciaal voor Annelyse: de kerstboom.

Er viel zo’n zestig centimeter sneeuw.

De melkboer verschoof een boel sneeuw. Hij liep zo te klagen dat ik vermoed dat hij morgen behoorlijke spierpijn heeft. Gelukkig is hij zo gespierd en goed getraind dat al dat schuiven hem makkelijk afging.

Maar mag ik nog even klagen?
Want ik snap dus niet waarom die storm niet op maandag langskwam.
Dat had ik nog zo gehoopt.
Een sneeuwstorm op maandag is namelijk veel toffer dan een sneeuwstorm op zaterdag.
Dat begrijpt u.
Maar helaas. Morgenochtend doe ik weer gewoon wat ik bijna elke maandagochtend doe.
Zeiken over dat ik moet werken en dat het maandagochtend is, en ik zin heb in een bagel.

The facts.

Verdachte: Kobus.
Leeftijd: 15 maanden en 5 dagen.
Gewicht: 24 pounds, 9 ounces aka 11,14 kilo.
Lengte: 32 inches aka 81,28 centimeter.
Uiterlijke bijzonderheden: Acht tanden en vijf kiezen. Weigert clipjes en elastiekjes in bruine lokken.
Vocubulair: Mama, papa, dog, boe, hi en baby.
Voedselbehoefte per dag: Vier boterhammen met appelstroop, jam of kaas. Drie bekers melk. Twee bekers water. Diner met yoghurt toe.
Lievelingsspeelgoed: Houten puzzels. Nijntje blokken. Twee baby’s. Een xylofoon.
Hobbies: Spelen. Sabbelen. Haren kammen. Slapen. Kussen. Neus danwel mond afvegen aan papa of mama’s mouw.
Overige bijzonderheden: Twee poepluiers per dag. Zeer gehecht aan een specifiek konijn.

Crimescene: Slaapkamer van verdachte op eerste verdieping van de MilkMansion.
Datum: Vrijdagmiddag 18 december.
Tijd: Rond half vier ‘s middags.
Getuigen: Zes knuffels.
Misdrijf: Klimmen uit ledikant.
Schade: Aan het hart van de mama.
Letsel: Geen.
Bewijslast: Luid gebons. De mama zag verdachte handdoeken, luierzalf en babyolie uit mandje onder commode te trekken.
Vonnis: Nader te bepalen.

In onze kamer staat een kerstboom.
Een echte!
Hij of zij is nog helemaal leeg, kaal en onversierd.
En daar moet natuurlijk verandering in komen.
Alleen dat wil niet zo lukken.

Het zit zo.
Toen we naar de MilkMansion verhuisde, vond ik het een leuk idee om onze porch te versieren met kerstlampjes.
En dat was ook een leuk idee. Tijdens feestjes en op zwoele zomeravonden brandden onze lampjes dat het een lieve lust was.

Ik maakte de lampjes op de porch nogal goed vast. Want stel je voor dat ze wegwaaien. Of nog erger, dat iemand ze wil stelen.
Maar nu heb ik dus geen lampjes voor mijn boom.

Gisteravond toog ik daarom naar de K-Mart.
Voor lampjes. Specifieker gezegd, voor witte lampjes aan een groen koord.
En die kon ik dus niet vinden.
Ik vond wel blauwe, roze, rode, groene en multi color aan groene en witte snoeren.
Alleen die wil ik niet.
En dus volgde vanmiddag in mijn lunchpauze een bezoek aan de enorme K-Mart in de buurt van mijn werk. En vanavond na het eten bezocht ik de Superstore Walmart. En vervolgens ook nog het tuincentrum.
En gekleurde lampjes zijn blijkbaar hipper dan hip. Ze liggen namelijk overal.
Of ze zijn juist helemaal niet hip en niemand koopt ze. Dat kan ook natuurlijk.

In ieder geval zit ik nu thuis.
Met een boom zonder lichtjes.
Want ik hou dus niet van gekleurde lichtjes.
Ik wil witte lichtjes aan een groen snoer. Gewoon normale.

Ik ben radeloos, en denk dat ik ze moet gaan jatten.
Ergens uit de tuin van één van de buren. Of van mijn eigen porch.

Ja.
Dames en heren.
Hier is ‘ie dus.
Die langverwachte nieuwe layout.

En ik ben blij. Want het is hier winters en retrohip.
Er moet nog wel wat gesleuteld worden.
Zo ontbreken al mijn links, en heb ik nog geen goede Twitter link. Maar daar wordt aan gewerkt.

En dit is allemaal leuk, gezellig, retrohip en aardig enzo, alleen is er een klein probleempje. Een aantal mensen, ik noem geen namen, maar ik hoor er zelf ook bij, kon niet meteen vinden hoe je kunt reageren.
En dat is natuurlijk niet tof.
Reageren kan namelijk wel.
Echt.
Sterker nog, ik vind het ook nog eens heel leuk.
Want ik weet echt wel dat u hier allemaal een beetje zit mee te lezen, zonder u bekend te maken.
Enniewee, voor de mensen die het niet meteen zien en wel graag willen reageren, hier is de instructie.

Benodigdheden:
Een laptop, desktop computer met beeldscherm of hippe mobiele telefoon en Internet Explorer, Firefox of Safari.
Vervolgens surft u naar www.kobusenco.com.
En aldaar ziet u een logje. In een leuk wit boxje met afgeronde hoeken.
En ziet u daar linksbovenaan dat grijze tabje? Met de datum erin? En daaronder dat een lichtgrijs tabje?
Ja. Ja. Ja.
Dat is het!!! Dat is het lichtgrijze tabje, aka het reactietabje.

Dus.
Nu weet u het.

U kunt trouwens ook gewoon op de titel klikken. Dat werkt ook.