Soms voel ik me gerevitaliseerd.
Een mooi woord vind ik dat.
Gerevitaliseerd.
Revitaliseren.

In het dagelijks leven doe ik dat met woonwijken.
En soms doe ik het met mezelf. Revitaliseren.

Er zijn allerlei dingen die me een gerevitaliseerd gevoel geven.
Een dagje sauna.
Kamperen.
Een warm bad.
Slapen.
Het eten van friet met echte mayo, omdat ik dat maar af en toe doe.
Die lekkere massage, die ik helaas maar af en toe krijg van de melkboer.

Dit weekend deed ik allerlei revitaliserende dingen.
Zoals u weet, was ik in Nederland.
En ik zag vriendin M.
En we kletsten wat af.
Dat op zich, was al revitaliserend genoeg.

Maar ik zag ook nog mijn papa en mama.
En mijn zusje en nichtjes.
En potverdorie mensen, ik heb de liefste nichtjes van Nederland. En dan vooral die ene. Die alleen maar zo lief lacht. Ze is bijna nog liever dan Kobus!
Ook ging ik naar de kapper. Voor de eerste keer sinds mijn traumatische ervaring.
En ik at bitterballen. Van Van Dobbe. Met mosterd.
En ik dronk chocomel.
En thee. Veel thee.
En ik deed ook nog datgene, dat voor vrijwel elke vrouw het toppunt van revitalisatie is.
Ik shopte. En kocht een jurkje, een vest, een truitje en twee paar laarzen.
Ik had een extra tas nodig voor op de terugweg.
Want ik nam ook vanillevla mee. In mijn koffer. En kaas. En ontbijtkoek. En sultana’s. En dit alles ga ik de komende week rustig verorberen. Ook dat werkt weer revitaliserend, dat begrijpt u.

En dan was er natuurlijk ook nog die twee keer acht uur in het vliegtuig.
En de maandagochtend, en nog ergere maandagmiddag, met mini jetlag op kantoor.

En toch, toch voel ik me gerevitaliseerd.

Komende donderdag is het Thanksgiving.
Thanksgiving, 45 miljoen dode kalkoenen met cranberry saus, corn, sweet potatoes, pumpkin pie, American Football, familie, chaos op het vliegveld, en het enige vier dagen durende weekend van het jaar.

Ik moet u trouwens even vertellen over Black Friday, de vrijdag na Thanksgiving.
Black Friday is als Tweede Paasdag op de woonboulevard, en dan twee keer zo erg.
Of zeven keer zo erg. Dat zou ook kunnen.
Twee of zeven. Of misschien acht.
Ja. Black Friday dus. Tweede Paasdag op zijn Amerikaans.
Ik kan helaas dit jaar niet om twee uur ’s ochtends bij de Walmart in de rij gaan staan, om vervolgens een paar uur later iemand met Kobus mijn handtasje in zijn of haar gezicht te slaan.

Dit alles laat ik aan mij voorbij gaan, omdat ik naar Nederland ga.
Voor een lang weekend.
Met vriendin M.
We gaan vier dagen lang zeiken praten.
Over het leven. Over onze mannen. Over carrières, huizen, familie, babies, reizen, emigreren naar het buitenland, en wat nog meer.
Hopelijk hebben we nog tijd om te eten. En te shoppen. En vooruit, af en toe slapen is ook wel fijn.

Ja.
Wat ik dus wilde zeggen.
Ik ben er even niet.
Ik zit ergens in Noord-Holland.
Thanks te geven aan M., de liefste vriendin ooit.

De melkboer verdient trouwens ook wel wat thanks. Dat begrijpt u. Want die brengt namelijk zijn Thanksgiving door met Kobus. En vrienden. En een dode kalkoen.

Mensen, mensen, ik beleef van alles.
Ik beleef zoveel, dat ik gewoon geen tijd heb om het allemaal op te schrijven.

Maar alhier is het.
Of beter gezegd, alhier zijn ze.
De belevenissen, overpeinzingen en gedachten van Cisca van het afgelopen weekend.

• Een mens moet minstens één keer per jaar een Indonesische Rijsttafel eten.
• Alle badkuipen in de VS zijn ontiegelijk klein. Ook die in de MilkMansion.
• Hoe politiek incorrect is het concept Zwarte Piet? Wat moeten we als lokale Nederlandse club met de klachten die we elk jaar krijgen?
• Absinthe smaakt naar drop. En anijs. En het heeft meer dan 60 procent alcohol.
• Slapen is heerlijk. Vooral na een avond stad met glaasjes Absinthe.
• Komende week hoef ik maar drie dagen te werken.
• Kobus wordt te snel groot. Ondertussen is echt al het baby-achtige weg. Foetsie. Verdwenen.
• En moet ze nu wel of niet ingeënt worden tegen de Mexicaanse griep?
• En wanneer wordt ze nu eindelijk eens zindelijk?
• Colin Firth is echt een lekker ding.
• Het turkey, pumpkin and mashed potatoes dieet dat deze week bij iedere Amerikaan op tafel staat, spreekt mij niet enorm aan.
• Vliegen is ontzettend slecht voor het milieu. En toch doe ik het. Vaak. En veel.
• En als ik dit allemaal zo opschrijf, valt me toch op dat ik een rijke belevingswereld in mijn hoofd heb.
• Zo.

Eigenlijk, beste nieuwe toekomstige strak-in-het-vel zittende, sexy en tussen de 18 en 21 jaar oude tuinman van de tuin van de MilkMansion, hoeft u helemaal niets te kunnen.
Behalve bladeren harken. En bladeren oprapen. En bladeren in zakken doen.
En een beetje mooi zijn. In mijn tuin.

De MilkMansion heeft namelijk zo’n tien bomen in de tuin. En de BuurMansions ook. En die bomen hebben allemaal de herfst in hun bol. En ik hou niet van bladeren opruimen.

U weet waar ik woon toch? Of mag ik jij zeggen?
Ja.
Wilde rozenstruikweg 37. Dus.
In Pennsylvania.
Vast bedankt.

Ik schreef er al vaker over.
En misschien denkt u nu wel ‘o nee, niet weer’.
Maar ja, beste mensen, zoals oma altijd al zei, ‘het kan niet elke dag feest zijn’.

Dus.
Schrijf ik er maar weer eens over.
En leest u het maar weer eens.

Kobus bracht gisteren namelijk dit mee. Van de dagopvang.

Voor de duidelijkheid, dit is een zelfgemaakt knutselwerk. Zelf geplakt, beglitterd en ik geloof dat ze ook nog zelf haar naam erop heeft geschreven.
En ik snap gewoon echt niet hoe het kan.
Want ik weet echt nog hoe ze vorig jaar was toen ze werd geboren. En hoe ze eruit zag toen ze op mijn buik werd neergelegd.
Hulpeloos, vies, glibberig, klein, afhankelijk.

Ze zag eruit als een klein Chineesje.
En dat is op zich vreemd, want zo zien de melkboer en ik er niet uit.

Kleine meisjes worden snel groot.

Ik vraag me af of ze nog wel in Sinterklaas gelooft.
Ik wilde de beste man namelijk vragen om hier langs te komen, maar ja, om hem nou helemaal naar Amerika te laten komen, als ze toch al niet meer in hem gelooft, dat is ook zo’n duur grapje.
De vliegtickets voor Sint en de Pieten. En de overnachtingskosten.
Maar ja, als de Sint nu ook cadeautjes voor mij meeneemt, zijn die investeringen natuurlijk wel de moeite waard.

Ach ja, ik stop maar weer.
En dan ben ik er morgen of overmorgen weer, ok?
Met een verhaaltje over hoe snel Kobus groot wordt.
Of iets soortgelijks.

Beste mensen, ik ben natuurlijk helemaal geen slechte moeder. Ik ben moeder van het jaar (o nee, dat is zij), moeder van het decennium en moeder van de eeuw in één.

En maakt u zich geen zorgen, voor deze zeer arrogante uitspraak heb ik bewijs.

Dit is namelijk een winterjas. Een winterjasje voor Kobus.

En lezers, dit is niet zomaar een winterjas.
Dit is echte haute couture.

Met een bontkraag.

Voor het eerst maakte ik iets met een voering.

En ik zie u denken, wat een leuk lintje loopt er onderlangs die voering.
Lieve lezers, ik moet u zeggen, dat lintje bedekt iets.
Ik ben misschien wel moeder van het jaar, moeder van het decennium en moeder van de eeuw, maar ik ben zeker geen naaister dan wel ontwerpster van het jaar, het decennium of de eeuw.
En dan laat ik nu nog even buiten beschouwing dat ik de mouwen er achterstevoren in zette.

Kobus draagt nu de hele dag deze jas.
Zelfs binnen.
En dat blijft ze doen voor de komende tien jaar.
Want ik kan natuurlijk niet elk jaar een winterjas voor dr gaan maken.

Voordat u begint met lezen vandaag, wil ik u graag nog een staaltje van mijn fotografiekunst laten zien.

Dit is Kobus. Op haar zijn kop.
En met een enorme blauwe plek op haar kin.
Ik ben een slechte slechte moeder. En als u hier na vandaag nooit meer wil lezen, dan begrijp ik dat.
Want ik ben een slechte slechte moeder.

Maar, for the time being, trakteer ik u op nog een paar foto’s.
Want weet u nog,  een paar maanden weken geleden ging ik naar Nederland en Sicilië. En u kreeg een zeer beperkt verslag van deze reis, en zag geen enkele foto.
Vandaag krijgt u dan eindelijk die eerste foto’s te zien. Van Kobus en de dochtertjes van mijn zusje.

Over deze foto’s kan ik u een aantal dingen vertellen:

1. Het lijkt me echt prettig als iemand nu eindelijk die teleporteermachine uitvindt. Want ik wil ze heel graag weer even zien. Britt en Fenna. En mijn
   zusje.
2. Het is echt verschrikkelijk moeilijk om drie kleine meisjes samen op de foto te krijgen. Met de neuzen dezelfde kant op. En een enigzins normale uitdrukking op het gezicht.
3. De meiden dragen alledrie een CisCouture rokje. En een Philadelphia Eagles t-shirt.
4. Mijn zusje is donkerblond, en is moeder van twee heel blonde meisjes.
5. Ik ben blond, en ben moeder van een donkerblond meisje. En ik snap dus niet hoe dat nu kan.

En 6.  Ik wil graag drie kleine lieve meisjes. Hier thuis. Dat lijkt me namelijk best gezellig.

Iemand enig idee waar ik die kan bestellen?

O ja, bij de melkboer natuurlijk!

Feit 1. Mijn logvriendinnetje Von is ziek. Net zoals een heleboel anderen trouwens.
Feit 2. De Phillies hebben vorige week de World Series verloren.
Feit 3. De melkboer werkt nooit mee als ik iets vraag.
Feit 4. Ik kan niet fotograferen.

En wat hebben al deze feiten met elkaar te maken?
Zie hier de bewijsstukken.

Slechte foto 1.

Dit is Kobus’ voetje. In een roze  sokje met molentjes erop.
Ziet u trouwens mijn nieuwe grijze laarzen op de achtergrond?

Slechte foto 2.

Dit is mijn arm. Met een delftsblauw armbandje.

Slechte foto 3.

Dit is mijn nek. Met een kettinkje met een molentje eraan.

Slechte foto 4.

Dit is de melkboer in een boxershort.

Al de spulletjes die u op deze foto’s ziet, lagen twee weken geleden in mijn brievenbus toen we terugkwamen uit Europa. De dropjes en pepermunt die ook in de envelop zaten, zijn op miraculeuze wijze verdwenen en waren dus niet meer fotografeerbaar.
Dit kreeg ik allemaal van Von.
Omdat ik haar een Phillies t-shirt opstuurde voor haar zoontje. Ik dacht dat dat geluk zou brengen, voor de Phillies in de World Series. Nou nee dus…
En nu is Von dus ziek. En het lijkt me een goed idee als u haar allemaal vandaag eens beterschap gaat wensen. Want ze is een lieve schat.

En ik moet een fotografiecursus gaan doen. Net als haar en haar. En dan kan ik straks nog beter fotograferen dan haar, haar en haar. Bij elkaar.  Just watch me!

Herinnert u zich nog het sprookje van het meisje en de prins?
Nu weet ik wel dat sprookjes eigenlijk normaal geen vervolg hebben.
Maar omdat dit een niet bestaand verzonnen sprookje is, dacht ik dat het wel kon.
Een vervolg dus.

De prins was namelijk laatst ook jarig.
En daarom gingen de prins en het meisje afgelopen weekend samen op stap.
Op zaterdagmiddag waanden ze zich even in Duitsland, terwijl ze, onder het genot van een Warsteiner, en met mooie schlagers op de achtergrond, allerlei broodjes worst, kaas en schnitzel wegwerkten. Joehoe, er is een nieuw Duits restaurant in town!
Vervolgens reden zij naar de Atlantische Stad, een magische stad aan de oceaan, vol wolkenkrabbers, lampjes, shows, casino’s, hotels en outlet shops.
In deze magische stad was zomaar ineens de Indian Summer aangebroken, en in het herfstzonnetje wandelen de prins en het meisje over het strand. Ze kochten boxershorts en grijze laarzen, gingen naar een show van een comedian, en wonnen uiteindelijk een tientje in het casino. Ergens midden in de zaterdagnacht hadden ze wel tweehonderd dollar kunnen winnen, maar, zoals vaker in sprookjes, kreeg de menselijke emotie overmoed uiteindelijk de overhand.
Op zondagochtend stond er als afsluiting nog een heerlijke brunch op het programma. Het meisje at een muffin, een pancake, een chocolade broodje, een cookie, eieren met bacon, zalm, meloen, een kopje kippensoep en een stuk pizza.
Op dit moment ondergaat ze in het ziekenhuis een liposuctie.

Ondertussen sliep het dochtertje van het meisje en de prins opnieuw een nachtje bij de goede fee, also known as de allerliefste ex-buurvrouw van de hele wereld.
Die goede fee woont trouwens naast het oude huis van de prins en het meisje. En dat huis is eigendom van een evil evil huurbaas. Zeg maar de schurk van het stuk.
Morgen staan de prins en het meisje samen met de evil huurbaas voor het tribunaal van de wijze mannen die het land besturen waar ze wonen.
En u weet natuurlijk al hoe dit sprookje afloopt.
Want wat gebeurde er met de boze wolf, de stiefmoeders van Assenpoester en Sneeuwwitje, en de heks van Hans & Grietje?
Precies.
En dat gebeurt dus ook met de evil huurbaas.
En het meisje en de prins leven opnieuw nog lang en gelukkig.

Ja, mensen.  Ook ik kreeg hem. De honest scrap award. Van Naja, Liv’s moeke aka Riet, Ilse en MaMarije. Dank jullie wel, meiden.
Of eigenlijk niet, want dankzij jullie moet ik nu tien bekentenissen gaan opschrijven. En echt, miljoenen tientallen logsters gingen mij al voor. Dus wat kan ik nu nog bekennen dat interessant is voor u.
Ik verwacht weinig, dus u kunt nu ook gewoon op dat rode kruisje in de rechterbovenhoek klikken.

Maar, als u hier nu nog leest, dan heeft u er zelf om gevraagd.
Dus, here we go, 10 bekentenissen!

1. Op de eerste plaats in mijn leven staat God. Samen met yokidrink. En borrelnootjes. En Kobus niet te vergeten. En ach, vooruit, nu ik toch bezig ben, de melkboer mag ook op nummer één.
2. Ik weet dat u stiekem denkt dat ik niet bijster intelligent ben. En ik doe ook mijn best om u die impressie te geven. Maar voor deze ene keer zal ik u vertellen dat ik twee masters degrees heb, en vervolgens ook nog een postdoctorale opleiding heb afgerond. Ooit. Lang geleden. Het meeste van wat ik toen geleerd heb, ben ik overigens vergeten hoor. Maakt u zich geen zorgen.
3. Ik verlang trouwens met vlagen ontzettend terug naar mijn studententijd. Het pre-Kobus tijdperk. En het pre-melkboer tijdperk.  Het ikhadeengeheimerelatiemetGeorgeClooneytoentijdperk. Maar ik droom soms stiekem ook weleens over toekomst. Een ander land, een andere nog gavere baan, en een groot gezin. Met geadopteerde en eigen kindjes.
4. Alleen dat dromen over de toekomst is in mijn bijzondere geval altijd enigzins ingewikkeld. Want, na vijf jaar vind ik de meeste dingen niet meer zo interessant. Zo had ik nog nooit een baan langer dan vijf jaar. Of een partner. En ik woonde ook nog nooit langer dan vijf jaar in hetzelfde huis, behalve met mijn ouders. Binnen vijf jaar begint het altijd weer te kriebelen. Ergens diep van binnen. En dus moet ik dan iets anders. Iets nieuws, verandering. U begrijpt dat ik in therapie ben om dit probleem aan te pakken. Want wat moet ik over vier jaar met Kobus?
5. Soms zou ik willen dat ik anoniem was gaan loggen. Zodat ik meer dingen met u kon delen. Zoals bijvoorbeeld die sessies met mijn therapeut. Of mensen aan wie ik stiekem een hekel heb. Maar dat gaat dus niet. Want bijna iedereen die ik ken, leest hier mee… Hi mam!
6. En ja. Nu heb ik dus vijf dingen bekend. En ik moet er nog vijf. U begrijpt nu dat ik u dus niet teveel persoonlijke dingen kan vertellen. Maar daarvoor komt u hier toch niet. Dus. Ik ga nu verder met de onpersoonlijke en oppervlakkige bekentenissen. Zoals daar zijn, mijn favoriete muziek. Mijn favoriete band is namelijk Bon Jovi. En I love Bryan Adams. Ik heb beiden vier keer in concert gezien. Ik ben een beetje blijven hangen in de jaren tachtig en negentig, sorry. En Abba vind ik trouwens ook leuk. Dus ik hang ook in de jaren zeventig. En dat is natuurlijk heel vreemd voor iemand die in de jaren negentig is geboren.
7. Om het geheel nog erger te maken, mijn lievelingsfilm is Jerry Maguire. Ik heb hem zelfs op DVD. En u begrijpt nu meteen waarom ik dagelijks ‘show me the money’ tegen de melkboer schreeuw.
8. En hier volledig niet bij aansluitend, ik kan vrijwel iedereen die ik ken onder de tafel drinken. Man, vrouw, groot, klein, oud, jong, het haalt niet uit. Ik denk zelf dat het komt omdat ik me meestal nogal bezopen gedraag, en dus niemand het verschil ziet tussen een dronken dan wel onbeschonken Cisca.
9. En vooruit, tot slot, de juicy uitsmijter van de dag, de melkboer en ik hebben elkaar op een boekenclub leren kennen. Echt waar. Echt. Ik begrijp dat u nu allemaal heel benieuwd bent naar de smeuïge details,  maar daar zal ik binnenkort een speciaal logje aan wijden. Voor nu: de enige twee mensen die het goed hadden geraden, waren Claudia en Birgit. Al verdienen Toetje en Bagelsenspekkoek wel eervolle vermeldingen voor de mooie verhalen. En iedereen die reageerde trouwens. Nogmaals hartelijk dank voor al de leuke reacties en emails. Ik vond het heel moeilijk om een beslissing te nemen.  Enniewee, Claudia was kop en Birgit was munt.  En toen gooide de random generator kop en toen won Claudia dus de vlaggetjeslijn. Joehoe, gefeliciteerd!!!! Stuur me een emailtje met je adres, en dan gooi ik de lijn binnenkort op de post.
10. En tot slot de echte allerlaatste bekentenis, tien is tien tenslotte. Voor wie het nog niet wist, de melkboer, die is dus niet een echte melkboer in de letterlijke zin van het woord. Hij is wel een melkboer. Maar dan zonder boerderij en koeien, en met een kantoor.

Nounounou wat was dit leuk hè? Ik weet zeker dat u blij bent dat u hier tijd hebt besteed vandaag.

En weet u, mocht u zich geroepen voelen tot het op papier het computerscherm zetten van tien bekentenissen, kom maar op!