Wist u al dat ik de allercuteste baby mini-peuter ooit heb?

Ik stop haar dagelijks vol met allerlei soorten candy.

Omdat ze so sweet is.

En vol met suiker huppelt ze vrolijk door het huis.

Ik heb er nog niet zoveel aandacht aan geschonken hier op het log, maar Kobus kan lopen. Echt lopen. Zonder mijn hulp.

Wat moet ik nu? Ik begin me langzaam al een beetje overbodig te voelen.

Gelukkig heeft ze me nog nodig voor het verschonen van luiers. En dat doe ik graag, dat weet u.

Alles voor mijn lieve oranje pompoenvlinderelfje.

Heeft u dat ook?
Een paar van die kledingstukken die u al jaren heeft?

Ik kocht mijn favoriete zwarte truitje in het pre-melkboertijdperk met mijn toenmalige vriendje bij de C&A. Ik kan het me om één of andere reden nog heel goed herinneren. Het was in Nijmegen en ik was eerste jaars student.
En mensen, ik kan u vertellen, dat is lang geleden. Maar het voelt alsof het gister was. Just so you know.

Ik heb van alles met en in dat truitje beleefd. Het belangrijkste is wel dat ik het droeg tijdens mijn allerlaatste afstudeergesprek. En tijdens de eerste kus met het vriendje dat kwam na het toenmalige vriendje en voor de melkboer, en met wie ik bijna vijf jaar samen zou zijn. En ik droeg het ook tijdens mijn sollicitatiegesprek bij the County.

Gister trok ik het truitje weer eens aan.
En tijdens het aanbrengen van mijn mascara zag ik het.
Het zijnde een gaatje.
Onder mijn arm.
En niet op een naad, maar midden in de stof.
Slijtage.
Om nostalgische redenen hield ik het truitje aan. Nog één keer. Nog één dag.
Ik hoopte de hele dag dat niemand op mijn werk zou zien dat het uit de vorige eeuw kwam. En dat het een gaatje onder de arm had.

Dag lief truitje. Ik zal je missen.

Maar, ik geef een stukje van je door. Want ik vermaak je in een rokje voor Kobus.
En dan kan zij allerlei grote levensdingen beleven terwijl jij met haar meegaat.

Hoe langer ik in de VS woon, hoe vreemder het wordt.
Thuis komen.
Wanneer ik tegenwoordig naar Nederland reis, ga ik twee keer thuis weg en kom ik ook twee keer thuis aan.

Voor het geval u het niet meer snapt, zal ik het even uitleggen.

Het zit zo.
Zodra ik vanuit de lucht Nederland zie liggen, voel ik het al. Daar beneden ligt mijn thuis.
Deze keer zag ik de zee, de Deltawerken, weilanden, en boerderijen. Ze lagen er mooi bij in het vroege ochtendzonnetje.
Even later reed ik over de snelweg. En ik zag Nederlandse nummerborden en bewegwijzering. En koeien. En weilanden met dorpjes met kerktorens in de verte.
Nog wat later liep ik door Rotterdam. En ik zag honderden, of misschien wel duizenden, fietsende mensen. En vrouwen op laarzen. En ik at gebakken mosseltjes van de visboer, en liep door de Albert Heijn.
En diep van binnen stond de Nederlandse Cisca op. En ze fluisterde in mijn oor, “in dit land wil ik weer wonen, het is hier zo mooi, en gezellig. En hier hoor je thuis”.

Maar nu komt het vreemde.
Na twee weken Nederland en Italië wilde de Amerikaanse Cisca wel weer naar huis.
Naar de MilkMansion. En haar eigen bed. En de mooie tuin. En haar werk. Ook al slaap ik natuurlijk liever elke dag uit. En dat ik dan werk van 11 tot 2. Met een twee uur durende lunch. En Halloween, het lekkere eten, de ruimte, de bossen, en niet te vergeten de Indian Summer.
En na de terugvlucht reden we naar huis, en bij het binnenrijden van ons dorp dacht ik, “gelukkig, ik ben weer thuis.”

Raar hè?
Ik weet het.
Ik vind het zelf ook een beetje vreemd.

Ja, lieve lezers, ik ben er weer. En ik heb u zo gemist!
Van gekheid al de emotie weet ik gewoon niet waar ik moet beginnen.

Ik beleefde zoveel. Ik zag zoveel mensen. En ik zag zoveel mooie dingen.
Ik liep in de zon, en in de sneeuw. En niet te vergeten, hoe kan het ook anders in ons kikkerlandje Sicilië, ik liep ook in de regen.

Deze volledig willekeurige dingen vielen mij onder andere op tijdens de vakantie.

1. Het is donker in Nederland. Vooral ’s ochtends vroeg. Een beetje te donker naar mijn smaak.
2. Nederlandse en Italiaanse vrouwen gaan echt veel beter gekleed dan Amerikaanse vrouwen. En ze dragen veel vaker laarzen. En een bril.
3. Bridget Maasland is een verschrikkelijk irritant mens, vooral als ze op de Nederlandse televisie een dildosexmachine demonstreert om zo een echte New Yorkse vrouw te worden.
4. Kobus schijt ook veel in het buitenland. Zelfs extra veel, omdat er op Sicilië zomaar een tand en een kiesje werden geboren.
5. De ongemakken van dit schijtfestijn werden gecompenseerd door het feit dat Kobus de makkelijkste, best slapende, baby ooit is. Ooit. Dus hé, ik moet dan wel morgenochtend Kobus uit de schijt vissen, maar ik heb tenminste geen wallen.
6. Ik heb hele lieve vriendinnen. Zowel in real life als in logland.
7. Als ik in Italië zou wonen, woog ik minstens 70 kilo. Of 100. Maar ik zou wel een hele knappe lover van 1 meter 60 on the side hebben. Of twee. Knappe lovers.
8. Boven op de Etna is het heel erg koud. En heel erg mooi. Heel erg.
9. Ik kan prima leven zonder internet.
10. But I missed you and I am back!

Alleen niet de komende week.

Want de Phillies staan in de World Series. Dus ik kijk baseball.
Terwijl ik 500 logjes lees.
En minstens 25 vlaggetjeslijnen naai.

Want wat een leuke reacties liet u achter. Ik werd zelfs gemaild met verzoeken tot directe uitkering van een vlaggetjeslijn. Maar daar kan ik natuurlijk niet aan beginnen. Tenzij u mij een fikse smak geld betaald.
Maar aan wie o wie moet ik nu die ene lijn geven?
Ik ga nog even in beraad. Met mijzelf en de random generator.
Terwijl ik mee de VS ingesmokkelde borrelnootjes eet.
I’ll be back!

Wij gaan dus op vakantie.
De melkboer zit al lang en breed im Deutschland, en ik vlieg vanavond samen met Kobus naar Nederland. We gaan familie bezoeken, en, niet minder belangrijk, een weekje op vakantie in/op/naar Sicilië.
And just so you know, op vakantie wordt niet gelogd. En dus moet u mij meer dan twee weken missen.
En echt, ik begrijp dat u nu een traantje wegpinkt. Het gevoel is geheel wederzijds.

Maar treurt niet, ik heb een entertainment programma bedacht.
Voor de tijd dat ik er niet ben.
Weet u nog dat ik laatst vertelde van een aankomende give away?
Nou, here it is.

De afgelopen week naaide ik drie een vlaggetjeslijnen.
Meer dan 5 meter schoon aan de haak, handgeknipte vlaggetjes, een roodgeruit zelfgemaakt lint, en, als klap op de vuurpijl, een CisCouture labeltje.
Alleen, ik geef natuurlijk niet zomaar dingen weg. Daar moet u wel iets voor doen.

U kunt de lijn dus winnen.
En daarvoor moet u het goede antwoord geven op de volgende vraag: Waar hebben de melkboer en ik elkaar ontmoet?
Om het iets makkelijker te maken, kunt u kiezen uit de volgende vijf mogelijkheden:

A) In de kroeg
B) Op de boerderij natuurlijk
C) Op een boekenclub
D) Op een feestje van gezamenlijke vrienden
E) Op een stijldanscursus

En ik wil graag wat smeuïge details. Over hoe u denkt dat die ontmoeting ging.
Ter vermaak van uw mede-lezers.
Uit de goede antwoorden zal ik willekeurig een winnaar trekken. Tenzij iemand zo’n hilarisch verhaal schrijft dat ik in mijn broek plas. Die wint dan namelijk automatisch.

En vooruit, voordat iemand op het briljante idee komt om vijf reacties achter te laten, u mag maar een paar één keer meedoen. Maar, om uw kansen te vergroten, kunt u natuurlijk ook uw man, vrouw, kinderen, buren, en vrienden en vriendinnen mee laten doen. Of u belt mijn ouders, want die weten het antwoord.

O, en een voetnoot namens de altijd zichzelf indekkende melkboer: over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.
En voetnoot 2, speciaal voor mijn mams en andere loved ones, tuurlijk mogen jullie ook meedoen. Het zou alleen wel handig zijn als jullie niet het antwoord verklappen…

Happy guessing y’all!

Dit ben ik.
In een koeienschort.
Een beetje vrouw van de melkboer draagt dit natuurlijk dagelijks, maar ik had er nog geen.

Ik kreeg deze schort vandaag in de post. Van haar. Omdat zij de tweeduizendzevenhonderdvijfenveertigste achtenzestigste  en laatste persoon was, die reageerde op mijn cadeautjeslogje.
En dus mocht zij iets opsturen aan mij.

Ze stuurde ook dit.
Het echte promotieonderzoek van Nienuh!
Handig.
Want ik zit morgen minstens negen uur in een vliegtuig. En wanneer ik dan vrijdagochtend veilig land in Nederland, weet ik alles van bijzondere enkel- en voet problemen. En dat komt vast nog wel een keer van pas.
Want, like my momma always said: ‘Life is like a box of chocolates. You never know what you’re gonna get.’

O nee, dat was de moeder van Forrest Gump. En dat is niet mijn moeder. En ik ben ook niet de zus van Forrest Gump. Tenminste, niet dat ik weet. Maar, life is like a box of chocolates, so you never know…

Wilt u mij trouwens de komende week allemaal een emailtje sturen? Met één of twee foto’s van de cadeautjes die u heeft gekregen?
Wilt u het mailtje de titel van … aan … meegeven? Dan kan ik redelijk makkelijk alle cadeautjes in een logje zetten, en kunnen we zien wat iedereen heeft ontvangen!

Een puzzeltje.

Voor als u zich vandaag verveelt. Ofzo.

Klik.

Soms heb ik hele leuke creatieve ideeën.
Echt hele leuke. En hele creatieve.
En soms is het echt een drama om het idee ook daadwerkelijk uitgevoerd te krijgen.

Lang, lang geleden vertelde ik u van mijn nieuwe labels. CisCouture labels. En ik liet u foto’s zien. Van een label in een blauw geruit stofje.

Vandaag maakte ik dat $%^%#*^)*)(_$#@@! project af.
Na een lange draagtijd en een nog langere bevalling is het eindelijk daar. Een tuniekje voor Kobus.
En dit tuniekje is heel bijzonder.
Niet alleen omdat het zo langverwacht was, maar vooral omdat het gemaakt is van een overhemd van de melkboer.

Van overhemden kun je namelijk heel makkelijk leuke meisjesjurkjes dan wel tuniekjes maken.
Echt heel gemakkelijk.

Tenminste, dat las ik overal.
En dus ging ik aan de slag. Ik knipte en naaide.
En arme Kobus, het tuniekje to be moest wel tien keer gepast worden. Want elke keer was er weer iets mis.
Te wijd, te lang, afzakkende bandjes, nog steeds te wijd.

Uiteindelijk smokte ik de achterkant. Omdat het anders echt helemaal niets werd.

Het overhemd dat maar geen tuniekje wilde worden.
Maar ha, geen overhemd dat mij eronder krijgt. Uiteindelijk win ik altijd.
En dus klopt de titel van dit logje niet. Want het overhemd werd wel een tuniekje.
Ha.

Ik ben op zoek.
Zoeken is echt een terugkerend thema in mijn leven.
Altijd zoek ik.
Want wat als het gras ergens anders groener is, en ik heb dat gemist. Dat kan natuurlijk niet.
Dus moet ik zoeken.

Ook raak ik weleens iets kwijt.
U kent het wel, sleutels, zonnenbril, paraplu, haarborstel, schaar, dat soort dingen.
Ik raak dat trouwens niet zelf kwijt, het is altijd de melkboer zijn altijd die kabouters. Die maken dingen kwijt. En ik moet het dan weer opzoeken.
Vorige week raakte ik zo nog een heel document kwijt in mijn computer.

Weet u wie ook altijd op zoek zijn?
Uitvinders.
Ik zou best graag een uitvinder willen zijn. Want ik hou wel van zoeken.
Ook daar schreef ik al eens over.

Dat begint me nu trouwens toch op te vallen. Na zo’n acht maanden, en 163 logjes, loggen.
Mensen, ik schrijf bijna elke dag over hetzelfde.
Echt. Bijna elke dag.
Sorry.

Weet u wat ik echt graag zou willen zijn?
Een Quidditch Seeker. Of een Zwerkbal Zoeker.
En zeg nu zelf, wat klinkt beter?
Hoe gaaf zou het zijn, om heel snel te kunnen rondvliegen op een bezemsteel.
Heerlijk lijkt me dat. Wind in de haren, frisse lucht in het gezicht, en geen aan de benen hangende kinderen of zeurende collega’s.
En dan ook nog Severus Snape aka Alan Rickman, die mij toejuicht vanaf de tribune. Echt, *spoiler alert* *spoiler alert: lees niet verder als u deel 7 nog niet heeft gelezen!* ik zou hem Lily wel kunnen laten vergeten.

Enniewee. Ik ben dus op zoek.

Ik zoek naar:

• De Elysian Box. Ik heb hem bijna. Bijna…
• Tickets naar Sicilië op een normaal tijdstip. En zonder overstap aub.
• Mijn borg. Echt. Ik wil hem gewoon terug.
• Een betere poetsvrouw.
• Een onbewoond eiland, met enkel een paar masseurs en Alan Rickman, waar ik 1 dag in de week kan verblijven. Gratis en voor niets.
• Dat land. Nederameritalia.
• En eigenlijk gewoon alles. Ik zoek alles. Alleen ik weet niet wat dat is. En waar.
• O ja, ik zoek ook nog grijze laarzen. Maar ook dat vertelde ik u vandeweek al.

Ha.
Heb ik u toch weer een lijstje door de neus geboord.
Vol behoorlijke zinloze informatie.
Maar ik weet dat u er op zat te wachten.
Op nog een lijstje van Cisca.
U zei het vanochtend aan de ontbijttafel nog tegen uzelf, dan wel uw man/vrouw/kind/kat.
‘Die lijstjes van Cisca, die lezen altijd zo heerlijk weg’.

Of misschien zei u wel,
‘Cisca’s lijstjes, I’m loving it’.
‘Een lijstje van Cisca, the best a (wo)man can get’.
‘Koning, keizer, admiraal, Cisca’s lijstjes kennen we allemaal’.
‘Cisca’s lijstjes, it’s the real thing’.
‘Ik wil zo graag een lijstje van Cisca uit het vuistje’.
‘Heerlijk, helder, een lijstje van Cisca’.
‘Een lijstje van Cisca, because I’m worth it’.
‘Het hagelt, het hagelt, grote lijstjes van Cisca’.
‘Schat, staat er een lijstje van Cisca koud?’

Morgen weer een lijstje?